La Flor de Mi Secreto (1995)

Aardige film van Pedro maar ook niet meer dan dat...

Wel leuk om Joaquin Cortes op het doek tegen te komen, maar voor de rest heel weinig aan.

De film doet ook al heel erg oud aan, voor één van 1995.

Niet erg boeiend, 1.5*

Een aardige film die een beetje te lijden heeft onder het niet zo bijster interessante verhaal, maar Almodovar slaagt er met zijn verbluffend talent in om er toch nog iets van te maken. In het begin zei het me erg weinig, maar naarmate de film vorderde had ik de indruk dat Pedro er ook meer zin begon in te krijgen en dan krijg je toch nog van die briljante hilarisch-ontroerende scenes waar hij een patent op heeft (één voorbeeld: Als Leo juist zelfmoord heeft geprobeerd te plegen dwaalt ze helemaal verdwaasd door de stad en komt ze in een betoging terecht waar ze haar redacteur tegenkomt, en ze valt huilend in zijn armen, terwijl rond hen een honderdtal studenten op en neer staan te springen en te roepen waar ze allemaal door de overheid geneukt worden. Zoiets vind ik gewoon briljant ) Ook hoe het uiteindelijk allemaal afloopt vind ik prachtig, sentimenteel als de pest maar toch aanvaardbaar. En nu ik erover nadenk zit eigenlijk heel de film vol met van die kleine geniale vondsten die het banale verhaal toch nog op een hoger niveau tillen. Het feit blijft dat het verhaal beter had gekund, maar ik wil hem toch wel 4 sterren gunnen.

Je hebt een punt. Ik kan me nog alle scene's herinneren van deze film, wat niet veel films doen. Voorlopig een 3.5 tot herziening

Ik had niet anders verwacht

Komt in het begin moeizaam op gang, erg moeizaam zelfs. Visueel overtuigt de film me ook wat minder. Maar bij de zelfmoord van Leo wordt alles beter en krijgen we gelukkig weer Almodovar die op het randje tussen kunst en kitsch gaat balanceren, dan krijgen de personages ineens kleur. Zeker niet Almodovar op zijn best, maar vindingrijk genoeg voor een kleine...

3.5*

Zeer sterke Almodovar, een heerlijk hucht verhaaltje vol absurd mooie scènes (de studentenmars, de tapdans act, de tapdans act van pias ) Heerlijk allemaal.
3.0*

Beste van Almadovar tot nu toe, geen emotie spelletje maar een sterk verhaal met onverwachte wendingen en een paar aangrijpende scenes.

Deze film was emotief bedoeld, maar toch liet het bij onberoerd, zelfs vb. als Leo juist weer werd verlaten door Paco en gedrogeerd op haar bed lag, wat mijnens inziens bedoeld was als een van de meest aangrijpende scènes van de film, deed mij niks...Door het goede verhaal en het uitstekende (!) acteerwerk werd de film nog het kijken waard.

2,5*

heb beetje dezelfde mening als hierboven, film kon me ook nooit echt beroeren en moest het voor mij dan ook hebben van de vele mooie scènes, genoeg voor een 2½ notering maar toch een serieuse tegenvaller.

Voor mij een van de mindere films van Almodovár. Oninteressant verhaal met teveel kitch.

Een relatief simpel liefdesverhaal voor Almodovar begrippen. Maar verder wel een prima film met vaak mooie beelden.

Ik begon aan deze film zonder enige informatie vooraf. Dat Leo en Amanda Gris dezelfde zijn viel dus pas later op zijn plek, Almodovar houdt ervan zijn verhaal te vertellen als een legpuzzel. Waar ik moeite mee bleef houden was de openingsscène. Ik bleef maar wachten tot de dame die daar zo dramatisch de moeder van een overleden zoon speelt in het verhaal terug zou keren. Dat hele stuk heeft echter geen enkele betrekking op de rest van de film en vind ik dan ook in alle opzichten onbegrijpelijk. Het bleef mij in het verwerken van de rest van het verhaal irriteren en toen duidelijk was dat ik eigenlijk mijn sympathie elders moest richten was het al te laat. Heel sneu wat Leo allemaal overkomt, maar mijn meegevoel bleef uit. En als dat je beleving bij een film is, dan werken ook artistiekerige shotjes zoals via een rijtje spiegeltjes in de gang en een doorkijkje door een rond venstertje niet.

De productie wordt overeind gehouden door de sfeer en de kleurrijke personages, van wie Leo's moeder wel de mooiste is.

Dit is nu weer typisch zo'n film die laat zien hoeveel Almodovar heeft en heeft gehad aan een filmmaker als Douglas Sirk. Warme kleuren, overdreven sentimentele verhaallijnen en in veel opzichten is ook dit een typische vrouwenfilm (zo vaag ga ik blijven, sorry), maar het werkt dus heel goed. Almodovar heeft meer humor en dat is precies de nuance die zijn films goed kunnen gebruiken Hoewel het bij Sirk ook zonder humor werkt.

Inderdaad misschien niet zijn beste werk, maar dat zegt veel meer over films als Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios, Todo sobre Mi Madre of zelfs Volver. In alle opzichten is dit verder een mooie aanvulling op zijn kleurrijke oeuvre. Zit ergens tussen 3,5 en 4 sterren in. Vanwege het lage gemiddelde geef ik hem het voordeel van de twijfel.