Svartur á Leik (2012)

Voor mij geldt ook, beste film die ik dit jaar op het IFFR gezien heb. Had eerst 4 gestemd maar na aandringen van "M.U.G." toch maar een halfje erbij gegooid, terecht overigens.

Erg fijn stijltje, goede en passende soundtracks, leuke personages, lekker tempo. Alles klopt. Na het zien van de agressieve en blurry geschoten introscene en daarna de manier waarop de personages geïntroduceerd werden (met de foto's) had ik door dat ik in de goede zaal zat en kreeg ik erg veel zin in de film. Erg leuk ook, de hoeveel details van de Reykjavikse drugsscene die in de film verwerkt zaten, van de opbouw van de bende en de verdeling van de stad tot aan de manier waarop de drugs IJsland binnen werd gesmokkeld.

1 detail dat de regisseur over het hoofd heeft gezien is dat in Stebbi's kamer op een gegeven moment een poster van The Matrix: Revolutions (2003) hangt, die daar helemaal niet had kunnen hangen aangezien de film zich op dat moment in 1999 afspeeld. Haha, maar dat zie ik graag door de vingers.

4,5* zie graag meer verschijnen van deze man.

edit: Tóti is zeker een van de beste personages uit de drugsfilm geschiedenis, wat een ongelofelijk sicke gozer is dat haha.

Inderdaad een soort gestyleerde "Pusher" dit.

Of elke andere misdaadfilm met drugscriminelen. Maar dan wel bijzonder leuk en vlot uitgewerkt. Met personages die goud waard zijn, en een aangename kapstok in de vorm van het verhaaltje. Ook dat verdient alles behalve de originaliteitsprijs (rise, fall en het meisje), maar tof is het wel.

Visueel zitten er ook een hoop gave truucjes in, zoals met die korte 'fotoshots' vlak na elkaar in het begin. En voor de rest is het sowieso een visueel erg fijn afgewerkt filmpje, met een leuke -ietwat foute- soundtrack. Vooral in de openingscredits (a la Pusher maar weer) erg gaaf gedaan.

Erg vermakelijk, promoot dit goed en dit kan overal in de wereld aanslaan. 4*

Wat een klap in het gezicht van de makers van al die klassiekers waarmee jullie Black's Game vergelijken.

Wat Óskar Thór Axelsson (achter wie ik toevallig in de rij stond bij Tokyo Playboy Club en best wel een arrogant mannetje is) heeft geprobeerd te doen is; een film te maken door van alles en nog wat bijelkaar te rapen. Maar wat Axelsson blijkbaar niet doorheeft is dat hij niet Quentin Tarantino is. Als je iets uit andere films gebruikt, doe het dan op je eigen manier en bovenal: goed. Een aantal voorbeelden:

- Man verkracht man. (Zie: Pulp Fiction en vooral ook I'll Sleep When I'm Dead.)

- De hele dit-is-hoe-ons-drugs-handeltje-werkt sequentie. (Zie: nagenoeg elke film over drugshandel.)

- Stebbi's chaotische dag scene (en eigenlijk het hele hoofdverhaal). (Zie: Goodfellas.)

- De sfeer en setting van de hele film. (Zie: Pusher, Tóti is gewoon een gespierde Tonny.)

- Fuck. You. (Zie: Sherlock Holmes, Action Man (het is gewoon een slechte versie van de AMP-factor)

Het is geen probleem als er leentjebuur wordt gespeeld, Tarantino doet dit vaak maar hij haalt elementen/scenes/whatever uit films die vaak heel anders zijn dan de zijne. Black's Game (grimmige misdaadfilm over drugs) kopieert bijvoorbeeld uit Pusher (grimmige misdaadfilm over drugs). Tel hier bovenop ook nog eens bij dat hele film is gefilmd als een aflevering van MTV Cribs (er wordt zoveel doorgespoeld dat de film op normale afspeelsnelheid volgens mij een dag duurt) en er blijft niet zoveel van over. De film speelt zich af in 1999 en omdat het er allemaal zo onwaarschijnlijk gedateerd uitziet zou je haast denken dat het ook toen is gemaakt.

Heel jammer.

Sterkste productie die ik zag op het IFFR dit jaar. Goed uitgevoerde misdaad/drugs film boordevol sterke karakters, production design, verhaal en [natte-slippen-mode] audiovisuele pracht en praal [/natte-slippen-mode].

Svartur á Leik is eigenlijk een verfilming van een IJslandse bestseller (alleen uitgebracht en Scandinavië en UK, alwaar de film dan ook een theatrical release zal kennen). Een portret van de IJslande onderwereld, maar niet helemaal realistisch. Het doet ook meer denken aan een Guy Ritchie productie (ipv Tarantino, Scorcese en Scott waar anderen weer mee gaan dwepen).

Rechttoe rechtaan, weinig verrassingen, maar wel uitermate vermakelijk en übercool. Met genoeg goed gejatte verwijzingen naar andere films uit dit genre. En goed gejat is beter dan slecht origineel gepruts.

Laat de roman vertalen in meerdere talen, met krachttermen als 'de nieuwste sensatie uit IJsland: de IJslandse Stieg Larsson' en laat de film rouleren met de naam van Refn prominent op de poster/trailer/recensie en het wordt gegarandeerd een succes. Zie ook 'Snabba Cash'.

Gewoon een erg (oh oh) vette film, hell yeah. Aldus EmYouGjie.

Een erg fijn en rauw misdaadfilmpje van IJslandse makelij.

Het is niet zozeer de originaliteit, die dit zo goed maakt, maar wel de stylering en de personages. De stylering is erg cool en verzorgd en dat wordt mooi gecombineerd met een erg vlotte montage, met soms wat slow-motion en soms juist het tegenovergestelde. De personages zijn echt geweldig. Stebbi is een fijne hoofdrolspeler, maar Tóti is zelfs nog wel beter en maakt alleen al door zijn indrukwekkende uiterlijk veel indruk. Toch is het Damon Younger die als Bruno pas echt de show weet te stelen. Hij zet Bruno neer als een zeer onvoorspelbaar en dreigend personage, die iets enorm duisters uitstraalt. Het is één van de meest dreigende figuren, die ik ooit zag in een misdaadfilm.

Verder is de muziek erg passend. De soms vrij harde rockmuziek, past precies bij de rauwe sfeer die Black’s Game wil uitdragen. Ook zien we af en toe fijne plaatjes van het koude en besneeuwde IJslandse landschap, wat het geheel een nog wat killere sfeer meegeeft.

Black’s Game is in ieder geval een absolute aanrader in het misdaadgenre. Een sterke stijl, zeer gave personages, een lekkere rauwe sfeer en een fijn verhaaltje, zorgen ervoor dat het allemaal erg lekker wegkijkt en de film geen seconde verveelt.

4,0*

Interessante mislukking zou ik zo zeggen. Mislukking omdat de film, ondanks een stijlvolle regie en een flitsende montage vol leuke trucs, geen blijvende indruk weet na te laten als drugsthriller. Black's Game wordt bevolkt door oppervlakkige personages en een weinig origineel verhaal dat al vele malen werd voorgedaan. Dat is ook de reden dat er bij mij bar weinig in mijn herinneringen zal blijven hangen. Binnen enkele dagen grotendeels vergeten. Het kille, rauwe, decadente, aan waanzin grenzende gevoel dat de beelden oproepen was op het moment zelf best sterk... Kleine 3*

Stoere prent vol drugs en IJslandse flair. Met een gevarieerd sounddesign dat redelijk prettig meedeint en aardig wat visuele Spielerei, heeft het vrij rap enige schwung te pakken. Een sympathieke hoofdrol voor Thor Kristjansson en beide topcriminelen zijn gezegend met vileine koppen.

De blondine is om andere redenen van nut. Het misdaadplotje bewandelt geen opzienbarende paden, het sleutelmomentje komt zelfs letterlijk getelefoneerd over. Neemt niet weg dat het wel blijft boeien en de orgie heeft twee krasse voorvalletjes in petto. Al met al een solide gangsterfilm.

Puike performances.

Svartur á Leik, op DVD uitgebracht als Black's Game, moet het vooral hebben van de kleurrijke criminele personages. Thor Kristjansson, die als hoofdpersoon wel erg gemakkelijk het diepere misdaadcircuit binnenwandelt, doet denken aan een blonde Keanu Reeves. Maar Jóhannes Haukur Jóhannesson steelt de show als zijn jeugdvriend, die de rol van grote broer op zich neemt in de schimmige drugsscene van Reykjavik. Voorzien van een continue grijns, die zowel dreiging als goedheid uitstraalt, weet hij de sympathie van de kijker al snel voor zich te winnen. Kristjansson vertegenwoordigt het publiek, langzaam meelopend met de stoere jongens. En stoer zijn ze.

Zo is daar ook Damon Younger, die als biseksuele boef meer angst inboezemt dan iedereen bij elkaar. Dit alles op een bedje van sfeervolle settings, die met visuele flair worden gefilmd. Niets hoogstaand, maar wel prettig voorbijtrekkend aan het oog. Als misdaadfilm is de film echter één grote herhalingsoefening en gebeurt er niets wat we niet eerder hebben gezien. Enige impact moet komen van een verkrachtingsscène, maar die is zo voorspelbaar dat je er als kijker bijna op zit te wachten. Het gebrek aan originaliteit sijpelt werkelijk door alles heen maar valt het meest op tijdens een aantal sleutelmomenten, die te gemakkelijk voor woorden verlopen. Waargebeurde feitjes of niet. Dit acteerwerk verdient een sterker script.

Toch is Svartur á Leik, of Black’s Game zo je wilt, een voldoende vermakelijke film mede dankzij het hoge verstand-op-nul-gehalte en onderhoudende tempo. Een ieder die zich wil onderdompelen in een vlot verteld Scandinavisch misdaaddrama komt gemakkelijk aan zijn trekken. De puike performances houden de toeschouwers sowieso wel bij de les. Een en ander is stijlvol in elkaar gestoken en degelijk vervaardigd. Het coole omhulsel doet de filmmakers de inhoudelijke minpunten, waaronder een zwak en afgeraffeld einde, enigszins vergeven. Al had hier meer in gezeten, lekker smaakt het wel. Hap-slik-weg dan maar.

Goed.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Ruw, hard, heftig, choquerend, bizar. Goed acteerwerk, redelijk verhaal. Al met al een prima film. Lijkt wel of films uit Scandinavische landen steeds beter worden. Gewoon kijken!

Stebbi Psycho.

Wat een keiharde misdaadfilm van IJslandse bodem is me dit toch zeg.

Het verhaal zelf is niet origineel te noemen, beetje het standaard rise-and-fall verhaaltje.

Maar de manier waarop de film zo stilistisch in beeld is gebracht met een vlotte montage, kleurrijke criminelen - met name Jóhannes Haukur Jóhannesson als Tóti maakte grote indruk op mij - en een zeer passende soundtrack om het geheel af te maken.

Vanwege al deze aspecten is de film erg onderhoudend en kijkt het erg lekker weg. Om vooral de bruutheid niet te vergeten hoe sommige scènes in beeld worden gebracht.

Al met al een zeer tof filmpje die een goede sfeer creëert, zeker wel een aanrader.

Dikke 3,5 sterren.

Zeer vlotte misdaad film dat het vooral moet hebben van de rauwheid en van de setting van IJsland. Een aantal zeer sterke scènes en goed acteerwerk. Origineel is het allemaal zeker niet, maar ik heb me tot het einde weten te vermaken. Daarentegen is het einde wel iets tè gemakkelijk gekozen.

Verrassend goede misdaadfilm, en dat uit IJsland!

Sterke karakters en "goede" sfeer.

Voor een zo'n uitgekauwd genre vond ik het tamelijk origineel. Het gaat toch wel net even anders als het bekende Hollywoodwerk.

Daar zou bijvoorbeeld de film direct beginnen met de voice-over, want het het is een voice-over film. Maar hier komt die er sluipenderwijze in. Zodat je je niet direct identificeert met de protagonist, maar van afstand (wat is dit voor idioot...?) langzaam dichterbij hem komt.

Aanrader!

Aardige film waarin een man een jeugdvriend ontmoet die hem mee sleurt in het criminele circuit. Een vrij standaard rise-and-fall-achtig verhaaltje binnen de criminele wereld, ditmaal gesitueerd in Reyjavik en uiteraard gepaard met het bijbehorende portie geweld. Vrij donker van toon, redelijk onderhoudend en een vlotte montage.

Een goede misdaad/thriller film...

Een waargebeurd verhaal..

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Kan drugs niet tegen...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen bijzonder, maar realistisch verhaal.

Spanningsopbouw was middelmatig,

en de film kabbelde enigszins naar een voorspelbaar einde.

Wel genoten, maar had er meer van verwacht. *3.0

Boefje spelen lijkt in eerste instantie leuk, en dan.... Weer een film die daar antwoord op kan geven.

Ook hier weer een erg strakke rise and fall filmpje en dit keer niet uit Denemarken, dat al bekend staat om Pusher. Nu laat Ijsland ook maar eens wat van zich horen wat dit thema betreft. En het werkt in ieder geval al behoorlijk goed, alsmede de grauwe, gure, kille sfeer dat we daar al gewend zijn en de film daardoor ook nog kouder maakt.

We krijgen te maken met Stebbi-Psycho, die net uit het politiebureau komt met een proces verbaal aan zijn broek omdat hij in een black out iemand op zijn bek heeft geslagen met een fles. Zijn geluk lijkt niet op te kunnen als hij toevallig voor het bureau zijn oude jeugdvriend Toti treft. Toti ziet er echt behoorlijk robuust uit met zijn kale kop, baard en uit de kluit gewassen tatoo's. Toti maakt het ondertussen ook behoorlijk goed in de drugscircuit van Reykjavik en voor Stebbi het weet, is hij al meegezogen in zijn wereld. In ruil daarvoor wil Toti zijn problemen wel oplossen.

En het lijkt voor Stebbi helemaal geweldig te worden, want zo gaat dat in al die gangsterfilms toch ook en hij is al helemaal in zijn hum in het wereldje van geld en drugs en ook kan zijn geluk niet op met zijn nieuwe liefje Dagny. Maar dan komen we bij Toti's maatjes, en het opmerkelijkste daarvan is toch echt wel die Bruno, wat een zwaar gestoord en vooral griezelig mannetje was dat zeg. Zelfs Tommy de Vito zou nog voor hem in een hoekje kruipen. Bruno staat vooral bekend om zijn martelingen en het uitdelen van straf en ziet wel brood in Stebbi's kwetsbaarheid. En zo is het leven als gangster toch helemaal niet zo leuk als het lijkt, en zeker met zo'n figuur als Bruno erbij. Uiteindelijk ga je ook, als groentje, langzaam maar zeker steeds verder de mist in en kom je erachter dat de regels van de onderwereld voor een hechte (jeugd)vriendschap gaan en ja, hoe dat dan gaat verlopen kan je al inmiddels wel een beetje dromen.

Voor mij gewoonweg weer een dijk van een misdaadfilm dat ook, mede dankzij die koude Ijslandse sfeer, gewoon aankomt als een baksteen en overal gewoon erg onaangenaam blijft en ook vooral erg realistisch aanvoeld. Dit is wat mij betreft weer een ouvre in het Scandinavische misdaadgenre.

4,0*

Geslaagd werk uit IJsland waarin een jongeman wegens een openstaande aanklacht hulp zal inschakelen van een oude vriend en zo geïntroduceerd wordt aan een illegale bende. Het verloopt zoals je kan verwachten met een rise and fall postuur in het midden en ik heb dan ook niet zitten zweten tijdens alle moeilijkheden waarin hij verzeild raakte. Wraak, bedrog, macht, lust, het komt er allemaal in terug en ze hebben het overtuigend weten te brengen maar echt overdonderd ben ik dus niet. De speelduur leek zo'n twintig minuten langer te duren dan de werkelijke lengte.

Prachtige misdaad- film. De film weet de goed de spanning erin te houden. En visueel is het zoals we van een Scandinavische film kunnen verwachten. De scene dat ze een bank gaan overvallen was fantastisch! Hoe bedenk je het? Je stap over in een Lada station en dan zijn de ramen bevroren. Dit kan dan ook alleen maar in films uit Scandinavië Vraag me toch af hoe ze het voor elkaar krijgen, om van zo`n toch wel standaard verhaal, zo`n mooie en spannende film weten te maken? De (jonge) cast brengt het erg mooi en vooral María Birta is een heerlijke verschijning en Damon Younger heeft een prachtige kop en rol!

joolstein heeft hiervoor al goed verwoord.

Leuke misdaadfilm uit Ijsland waarin de rauwe wereld rond drugs en geld gepaard gaat met heel wat feesten, seks, verraad, bruut geweld, maar waar de regisseur ook aandacht heeft voor hier en daar een grappig moment. Denk aan die bankoverval. Toch had de finale iets meer rauwer mogen zijn. Beetje simplistisch uitgewerkt. 7/10