The Haunting (1999)

Afgezien van een paar leuke schrikmomenten vond ik het ook een saaie film met een dom verhaaltje en dat gekraak en gepiep van dat huis kwam op een gegeven moment me strot uit.

Goeie film het is wel een boeiend verhaal maar het einde was jammer, het had een beter een mysterie kunnen blijven!!

wel goeie cast.

Saai en tegenvallend. Verre van griezelig...alle cliche's werden helaas weer uit de kast getrokken. Ieeee, een piepende deur en ooooeeee een spiegel die eng is...

Wel is het door Jan de Bont goed gefilmd.

2,5*

Deze film destijds gaan zien.

Ik vond hem toch wel mee vallen. Ik vind hem beter dan wat de algemene mening over deze film is. Nergens misschien echt geweldig, maar heeft iig een aantal goede acteurs in de hoofdrol (voor mij de eerste keer dat Owen Wilson me op viel) en een behoorlijk creepy sfeer.

Helaas is de climax behoorlijk teleurstellend en vrij dom, wat de film in zijn geheel niet ten goede komt.

Enge film? Nee.

Kan je die verwachting lang aanhouden? Ook niet lijkt me. Er werd hier al meerdere keren gezegd dat het huis meer weg heeft van een sprookjeshuis dan een echt horrorhuis. Zeer terechte opmerking.

Maar waarom dan blijven eisen dat de film eng is? The Haunting heeft veel meer weg van een gotisch sprookje, met een echt geweldige setting, kleurrijke decors en hoewel technisch verre van perfect, mooie cg.

Maar blijkbaar staat er horror boven deze film, en hoeft de film zich daarnaar te schikken. Ik vind het jammer.

Acteerwerk is verder absoluut niet super, de enige goeie acteur in de film is dan ook het decor. Verhaaltje is aardig genoeg. Niet echt bijster boeiend maar dat verwacht ik al lang niet meer van haunted mansion films.

Heb mij best vermaakt met de mooie kamers, mooi camerawerk en het kleurrijke gebeuren. Meer dan genoeg om er een best positief cijfer aan toe te kennen.

3*

Ik moest plassen van angst toen ik deze film zag

Nee zonder gekheid, dit heeft weinig te maken met horror maar is meer een sprookjes verfilming. De film is wel mooi gefilmd en is leuk om een gezien te hebben maar meer ook niet.

Matige film. Het is sowiezo niet eng of heel spannend. Wel blijft het redelijk vermakelijk en is het niet altijd duidelijk wat er gaat gebeuren.

Beetje nep ook af en toe, maar het is een film waar je niet te sirieus naar moet kijken.

- 2,5 -

Zeker geen geweldige horror, maar wel een redelijke verhaal.

Een aantal personages horen niet in zulke films, maar dat komt meer omdat ik andere genres van gewend ben.

Helemaal niet eng of wat dan ook, vaak saai te noemen. Acteren was soms slecht en dat was te merken. Owen Wilson had wel een toffe einde. Onthoofd door een ijzeren leeuwenkop of wat het ook moest zijn.

Voor de rest interesseerde het mij niet genoeg om het ooit nog een keer te kijken. Prima voor een keertje en ook wat sfeervol als je een grote, lege en donkere huis met gekraak en gepiep hebt... uiteindelijk zul je vanzelf wel stemmen horen en fournituren beelden zien bewegen.

4 jaar geleden zat ik hier doodsbang naar te kijken. Nu is het een chill film geworden. Nergens is het eng. De trailer ziet er enger uit. Het ziet er ook wat nep uit.

3*

Some houses are born bad

Zo nu en dan krijg ik enorm veel zin om een lekkere horrorfilm op te zetten en gelukkig was er dit weekend The Haunting op Tv. Eerlijk gezegd wist ik niet waar de film over ging en wie er in mee speelde, maar soms moet je een risico durven nemen.

De eerste beelden die we van het kasteel te zien krijgen, zorgen meteen al voor een lekkere donkere sfeer die de film nooit echt verlaat. De setting en decors zijn gewoon perfect. Die enorm grote hallen, de gigantische deuren en al dat houtsnijwerk zien erg gewoon prachtig uit, maar spijtig genoeg wordt er veel te weinig gedaan met de rest van de film. The Haunting kun je moeilijk eng of spannend noemen en dat is toch iets wat je verwacht bij een horrorfilm. Enkel naar het einde toe waren er enkele fraaie momenten, zoals Owen Wilson die onthoofd wordt in de haard en de scène met het bed. Voor de rest was het verhaal rond Eleanore en de kinderen erg voorspelbaar. Dat ze op het einde zou sterven om de kinderen van Hugh Crain te bevrijden (wat voor zin het ook had), kon je van kilometersver al zien afkomen. Een horrorfilm met amper twee doden, waarbij de laatste niet eens de moeite waard is, kun je onmogelijk een horrorfilm noemen.

Ik wist helemaal niet wie in deze film meespeelde en toen Lili Taylor in beeld verscheen begon ik toch serieus te twijfelen. Een goede rol van haar kan ik me niet echt herinneren, maar al bij al vond ik haar nog niet zo slecht spelen als Eleanore. De rest van de cast, uitgezonderd Liam Neeson vond ik zwaar tegenvallen. Catherine Zeta-Jones en Owen Wilson vind ik nochtans wel degelijke acteurs die enkele leuke films achter hun naam hebben staan, maar in deze film passen ze toch niet echt en dat is duidelijk merkbaar. In een horrorfilm moeten de acteurs hun angst kunnen overbrengen aan de kijkers zodat we die angst zelf voor een deel kunnen voelen, maar daar slagen ze allerminst in. Liam Neeson is zoals ik al zei perfect op zijn plaats in deze film. Een tijdje geleden ben ik hem nog tegengekomen in After.Life en ook daar vond ik hem erg goed, eigenlijk heb ik hem nooit op een slechte rol kunnen betrappen.

Hier zat veel en veel meer in. De sfeer zit goed en de decors zijn gewoon prachtig, maar daar blijft het ook bij, want The Haunting is absoluut niet spannend of eng. Op de koop toe zijn een paar acteurs nog slecht gecast, maar eigenlijk zou een horrorfilm gewoon spannend en eng moeten zijn en dat is The Haunting dus niet. Jammer.

2*

Mooi gezegt!

Jan de Bont leverde met Speed destijds een spannende en vermakelijke actiethriller af. Met deze film tracht hij een horrorfilm op het witte doek te brengen. Dat is gelukt, maar goed is het allemaal niet, ondanks dat het begin van de film zo slecht nog niet is.

De eerste helft van de film is behoorlijk sfeervol. De opbouw is rustig en de Bont neemt de tijd om het huis te laten zien, dat mooi is vormgegeven en er sprookjesachtig uitziet. Daarnaast heeft de film in die fase iets mysterieus. Helaas verdwijnt dit alles op een gegeven moment als sneeuw voor de zon. Vooral op het einde gaat de Bont teveel los met de special effects waardoor al het sfeergevoel en het mysterieuze ineens verdwijnt. Het einde is oh zo voorspelbaar en alles wordt nog eens even duidelijk uitgelegd, iets wat totaal overbodig is bij een film als deze

Het acteerwerk is verder redelijk, al is de rol van Wilson lachwekkend slecht. Hij is goed in komedies, maar dit is totaal niet zijn ding, en dat is hier duidelijk te zien. Nee een sfeervol begin wordt hier na een tijdje vakkundig om zeep geholpen door de Bont. Wat dat betreft zou ik het origineel wel eens willen zien. Het kan haast niet anders dan dat die beter moet zijn dan deze matige remake.

2,0*

Klassieker zonder Craven.

Deze remake van de klassieker uit 1963 kent een paar aanpassingen, maar met name het begin lijkt direct gekopieerd. Helaas krijgt de schitterende Bruce Dern het lulligste rolletje van iedereen en begint Taylor al snel op de zenuwen te werken. Zonder de sfeer van het origineel deelt deze film vooral diens gebrek aan spanning en ontaardt een en ander als snel in een overdaad aan CGI. Of de in eerste instantie bedoelde regisseur Wes Craven er wel iets van had weten te maken blijft een vraag.

Kwade tongen beweerden destijds dat producer Spielberg zo teleurgesteld was met het eindresultaat dat hij zelf een aantal scènes overnieuw zou hebben geschoten. De vermeende spanningen zouden er toe leiden dat Spielberg vervolgens De Bont de kans ontnam om Minority Report te regisseren en zelf het stokje overnam. Wie het weet mag het zeggen, feit is dat de Nederlandse regisseur na twee goede films hier vooral een tegenvallend product presenteerde.

Doorsnee.

De film wil zó graag eng gevonden worden dat álles uit de kast getrokken wordt. Maar helaas: zowel de locatie als de computereffecten zijn te extreem toegepast om daadwerkelijk beangstigend te zijn.
De kijker wordt er met zoveel bombarie zo vaak aan herinnert dat deze film echt, maar dan ook écht eng is (heus hoor... kijk, we hebben skeletten uit hout gesneden en een huis met ogen dat je boos aankijkt), dat het niks meer dan effectbejag wordt. De beste horrorfilms kruipen onder huid, maar deze blijft veilig aan het oppervlak en klampt zich vast aan enkele kinderachtige schrikeffecten.

Personages zijn bovendien oninteressant en in het geval van Theo, Luke, Hackett en Vance eigenlijk overbodig. Vooral naar de functie van de laatste twee is het gissen.

Daar komt bij dat Lili Taylor acteert als een stonede krant: met haar halfdichte ogen, fluisterstemmetje en ongepaste en dromerige glimlachjes wekt ze eerder irritatie dan sympathie op. Het is moeilijk haar Eleanor serieus te nemen en niet zoals de rest van de personages te zien als een schizofreen wanneer ze met haar blik op oneindig en balancerend op een overloop raaskalt over dode kinderen die ze redden moet.

De eeuwig ergenis wekkende Owen Wilson kan zijn pijlen beter elders richten dan op horrorfilms: zelfs bang kijken komt hem niet goed af en zijn uiteindelijke dood komt dan ook bijna als een opluchting aan.

Zelfs Neeson en Zeta-Jones, die zichzelf tenminste niet als wandelend persiflage neerzetten, kunnen de van enige sfeer gespeende film niet redden. Eén van de slechtere spookfilms.

...het verhaal, de acteerprestaties, het lijkt wel een komedie zo nu en dan...Soms was het acteerwerk zo slecht dat ik op het punt stond om hem uit te zetten.

Maar toch, op de een of andere manier toch wel ietsies intrigerend.

Het huis was ook echt een spookhuis, daar valt niets op af te dingen, meer dan behoorlijk allemaal.vond het een zware, donkere sfeer hebben.

Muziek bij vlagen ook meer dan behoorlijk, een paar mooie areal shots.

Lichte nostalgie.

Door een forumtopic op deze site kwam ik na jaren opnieuw bij deze film terecht en het was uitkijken naar een herziening. Toch lichtjes anders dan ik me had voorgesteld – en je mag het gerust een kleine teleurstelling noemen – maar fijn om bepaalde zaken, die ik me nog half herinnerde, terug op het scherm te aanschouwen. Zo was de wenteltrap, de pianosnaar en de onthoofding van Owen Wilson’s personage nog in het geheugen gegrift. De meeste punten gaan alleszins naar het huis dat als zeer mooie setting dient. In dat opzicht doet het me denken aan dat vanuit de video game Phantasmagoria – waarvan “binnenkort” een film uitkomt, natuurlijk. Minder intrigerend, maar toch even mooi van decor is Hill House. Tot zover de vreugde.

Het horroraspect – of zelfs thriller – valt daarentegen dik tegen. Met het oog dat viel op Zeta-Jones, Neeson, Wilson en Taylor werd er een mooie keuze gemaakt, maar de combinatie is onderbenut en komt niet goed uit de verf. Blame it on the script, blame it on the director, beiden hadden meer in zich, maar ze werden niet goed ingezet. De effecten waren bezwaarlijk kinderachtig (no pun intended), waardoor ook dat niet bijdraagt tot een griezelig en geloofwaardig spookverhaal. Om nog maar van de belabberde soundtrack te zwijgen. Leuk als herziening na al die jaren, maar een derde kijkbeurt zal niet meteen volgen. Tot zover het jeugdsentiment.

De eerdere verfilming van dit verhaal door Robert Wise uit 1963 is nog altijd één van mijn favoriete horrorfilms: donker, visueel elegant, benauwend en extreem suggestief. Déze versie is tot ongeveer drie-kwart een vrij getrouwe kopie daarvan, met eveneens oogverblindende sets die aanzienlijk belangrijker zijn dan de acteurs (die afgezien van Lili Taylor vrijwel niets te doen krijgen), en daarna gaan alle remmen los zonder dat het ook maar één moment eng wordt. Ongetwijfeld is het zwart-wit van 1963 op de één of andere manier veel suggestiever en sfeervoller, wellicht hadden de personages hier gewoon wat meer moeten worden uitgewerkt, en zéker had Jan de Bont zich wat meer moeten inhouden bij de uiteindelijke afwikkeling van de plot. Hoe dan ook, ook bij herziening na al die jaren een ernstige teleurstelling, en voor mij een overtuigend bewijs dat suggestie het bijna altijd wint van expliciet.

The Haunting kan goed omschreven worden als een sprookjes horror. Ik zie gelijkenissen met de film Crimson Peak, al vond ik de laatst genoemde een stuk beter. Of het de bedoeling was van Jan de Bont om een horror te maken of niet, er is in ieder geval nauwelijks te spreken van dit genre. Het verhaal op zich kan als een klassiek horror verhaal gezien kunnen worden, maar de uitwerking ervan is te kinderlijk en doet meer denken aan een spookhuis in een attractiepark.

Het acteerwerk is over het algemeen aardig onder de maat. Vooral Owen Wilson en Catherine Zeta-Jones vallen tegen. Domme personages die geen enkele aanvulling op het verhaal geven. Liam Neeson en Lili Taylor doen het beter alleen bij hen kan je ook niet zeggen dat ze het beste van zichzelf hebben laten zien.

Visueel ziet The Haunting er top uit, zeker als je ziet dat deze film al 17 jaar oud is. De cgi heeft de tand des tijds aardig doorstaan. De decors zijn simpelweg adembenemend. Zowel buiten als binnen het landhuis. Helaas zijn de prachtige decors niet voldoende om de twijfel over deze film weg te nemen. Persoonlijk wil ik liever lekker griezelen als ik een spookhuizenfilm zie, dan dat ik enkel de omgeving kan bewonderen omdat de rest van de film niet bijzonder is. 113 minuten voor zo'n film is dan te lang en de aandacht verslapt.

2,5*

The Haunting (1963)

De link naar de originele film uit 1963 staat hiervoor en deze is volgens de kijker(s) beter.

Onze mening is dat allebeide films mooi zijn om eens een 2 uurtjes naar een griezelfilm te kijken met de nodige spanning en zonder stompzinnige bloederige lichaamsdelen rondom het beeld te zien vliegen.

Het is een supernatural verhaal en wij houden daar meer van. Het ongrijpbare en onverwachte.

Deze hebben we in de bios gezien en het voordeel van de film daar is natuurlijk het grotere beeld en het betere surround geluid dan in de huiskamer.

Griezelliefhebbers, gewoon gaan zien.

Ooit nog in de bios gezien en het is ook op groot scherm dat deze film het meest tot zijn recht komt. The Haunting is een klassieke griezelfilm waarbij de sfeer veel belangrijker is dan de scares. Laat de krakende deuren, bonkende muren, fluisterende stemmen, echo's en onrustwekkende sounds hun effect doen. Het optimaal gebruik van je geluidssysteem is bij deze een must voor een goede ervaring. Ook de barokke en massieve omgeving van het kasteel dragen hieraan bij. Het kon zeker spannender en de film neemt teveel tijd om uit de startblokken te raken, maar wat een geweldige sfeer toch. Helaas ook Zeta Jones in de cast: echt een slechte actrice. Bah.

Ik snap nu waar de Efteling in inspiratie heeft opgedaan voor de attractie Symbolica! Ze hebben heel goed naar deze film gekeken. Boeken die open slaan en ombladeren, trappenhuis, de vloer in de balzaal, het tuinhuis, zelfs de spiegelkamer is gekopieerd. Geeft niet hoor, beter goed gejat, dan slecht bedacht.

Dit terzijde.....

De film is na jaren weer eens gezien te hebben nog steeds een must voor het oog. De special effecten zijn nog steeds goed en zien er perfect uit. Je moet bij deze film niet denken dat er veel bloed wordt gevloeid. Het gaat vooral om de sfeer en dat wordt zeer mooi weergegeven.

Dat huis zal ook wel echt bestaan, prachtig mooi!!!

Een gothic haunted house verhaal met een vrij grote cast voor dit soort film. Al zal dat bij de acteurs niet meteen bovenaan het lijstje staan van beste films. Regisseur Jan de Bont maakte wel meer leuke films in de 90's met Speed en Twister. En niet veel later Tomb Raider. The Haunting heeft wel de nodige potentie en kan terugvallen op een interessant verhaal. Visueel is het kasteel best mooi, maar merk je wel dat de effecten uit een andere tijd komen. Geef dit in handen van bvb Guillermo del Toro of Tim Burton en je krijgt een hele andere film. Ik hou wel van dit soort griezelverhalen. Geen echte horror, maar sfeervolle kampvuurverhalen.

De Bont op horror.

Leuk om te zien hoe een cameraman uiteindelijk besloot om over te springen naar het regisseren van films. Als je dan met je eerste film meteen beethebt, dan kunnen de volgende films natuurlijk niet uitblijven. Als je dan ook nog eens een gespecialiseerd cameraman bent, dan moet er toch wel iets moois uitkomen.

Dit keer waagt De Bont zijn kansen op het horrorvlak, een uitdagend genre. Wat alleen wat ongelukkig is, is dat The Haunting niet meteen horror te noemen is. Vooral omdat het mysterieuze of zelfs ronduit fantasierijke karakter de bijna niet-bestaande spanning snel overschreeuwen. Dat je de film dan wel deze titel geeft helpt het publiek z'n verwachtingen natuurlijk niet vooruit.

Visueel is het best aardig. Mooie decoraties, enkele fraaie effecten. Er is nogal wat creativiteit losgelaten op de film qua vormgeving. Daar keek ik het dan ook vooral voor. Camerawerk is ook goed te noemen. Wel jammer dat de film een hoop bekende acteurs bij elkaar heeft weten te krijgen en er geen enkele goed weet te gebruiken. Vooral Taylor zelf valt nogal dood.

De finale is aardig maar de afwisseling tussen genres verloopt toch niet helemaal lekker. Ondanks dat de ondersteunende attributen wel aanwezig zijn, komt er nooit een degelijke flow in de film te zitten. Het graaft eigenlijk vooral niet diep genoeg in de invloeden die het gebruikt, maar daartegenover staat best kwalitatief vermaak. Ben benieuwd of De Bont er ooit nog eentje zal maken. Ik neem aan van niet.

Betrekkelijke matige film met toch wel een straffe casting. Het budget lijkt me ook niet al te klein eigenlijk, maar toch voelt het nogal gemaakt allemaal. Hill House heb ik al eerder van gehoord, ik weet niet zeker of het over hetzelfde huis gaat als in de serie van Mike Flanagan en waarschijnlijk zijn er nog wel andere films over gemaakt. Dit is dan waarschijnlijk een soort remake van The Haunting uit 1963 die ik nog niet gezien heb. Dat zal ik ook niet snel doen want zo goed was dit al niet.

Deuren gaan vanzelf open en dicht. Kettingen rammelen. Onverklaarbare geluiden zijn hoorbaar. Gefluister en geschreeuw uit het niets. Een plotselinge kou neemt bezit van een ruimte. De remake van The Haunting (1963) laat er geen twijfel over bestaan. Het spookt in Hill House. En dus is Hill House een mooie locatie voor dr. Liam Neeson om zijn drie proefpersonen te onderwerpen aan een aantal testen om inzicht te krijgen in hun angsten en angstgedrag.

De film heeft niets subtiels. De opbouw van de spanning gebeurt niet heel bedachtzaam. Eigenlijk bestaat de film uit een niet aflatende stroom aan speciale effecten die uitbundig worden geëtaleerd. Ze dragen niet bij aan de spanning. Ze zijn indrukwekkend. Daaraan is geen twijfel. Het is alleen het overdadige gebruik dat weerzin oproept. De effecten worden puur ingezet om snel en gemakkelijk te shockeren. Met spanning en supense heeft dat weinig te maken. Meer met een opwindende piekbeleving waarvan het effect weer snel afneemt. Een glijdende schaal tot het moment dat het zoveelste spectaculaire speciale effect zelfs geen piekbeleving meer oplevert maar slechts een licht schouderophalen tot gevolg heeft. Dat de spannendste scène een scène is zonder bovennatuurlijk gedoe zegt in dit opzicht veel.

Het is jammer dat het verhaal nogal inhoudsloos is. Het verhaal en de personages lenen zich uitstekend voor het neerzetten van een psychlogische component in plaats van het neerzetten van de zoveelste poging om de kijker met effecten te imponeren. Ik zag nu in elke scène het enorme budget terug. Liever had ik in iedere scène genoten van minder geld en meer van griezelige nuance en heuse beklemming.

De film boeide mij niet in tegenstelling tot de versie die in 1963 verscheen. Het grote verschil: de versie van 1963 is "psychologische horror" en in deze remake is het "fysische horror".

De versie van 1963 is zo gefilmd dat je steeds het gevoel hebt dat er iets gaat gebeuren en dat maakt de film spannend ondanks er niets gebeurd. De enige scène waar ik echt schrok was degene waar Grace Markway een luik opendoet. Verder vraag je je af of de geest en paranormale gebeurtenissen echt of imaginair zijn.

Deze versie focust zich mijn inziens enkel tot de special effects. Je hebt niet het continuë gevoel dat er iets onverwachts gaat gebeuren en van hetgeen er gebeurt, schrik je ook niet. En het is duidelijk dat de geest en de paranormale gebeurtenissen echt zijn.

Nogmaals herkeken, omdat ik denk ik na 3 keer kijken (toen ik kind/tiener was) nog altijd niet wist hoe de film verloopt en hoe het eindigt. Dus nog een poging gewaagd en nu is het dan ook echt klaar.

De film begint best leuk en de personages worden geïntroduceerd. Lili is aandoenlijk, Zeta-Jones blijft een prachtige vrouw, Owen Wilson is wel een liefje en Liam is natuurlijk een lekkertje. Voor ieder wat wils.

Wanneer het eenmaal ''spannend'' moet worden wordt het eigenlijk niet meer spannend. Het verhaal vind ik niet zo interessant en wanneer de geesten komen vind ik het best saai. Ik vind het totaal geen horror, ook geen eens een thriller. De film doet me eerder denken aan Disney's Haunted Mansion voor iedereen boven de 6 jaar.

Het kasteel is daarentegen wel een prachtige locatie!

Zaterdagavond griezelavond even aan deze The Haunting die destijds met veel tromgeroffel werd gepresenteerd, want na Speed was wel het idee ontstaan dat Jan de Bont alles in goud veranderde en dat bleek toch niet bepaald het geval met deze film die lauwtjes werd ontvangen en verre van goede cijfers heeft.

De kennis vooraf is een redelijke cast, iets met een duister ogend huis en de Scary Movie persiflages. Sowieso het eerste horror moment is toch vooral wanneer Owen Wilson ten tonele verschijnt in een verhaal waar weinig logica in voorkomt. Het draait om een slaaponderzoek, en dat doe je in een dergelijk vermeend spookhuis? Slapen kunnen ze sowieso al niet dus wat schiet je daarmee op? Maar fijn, slecht te noemen is ook al het moment wanneer Nell op de voordeur klopt en deze te vroeg open gaat, dat had kennelijk bij de tweede keer kloppen moeten gebeuren, desondanks blijft ze staan en maakt eerst haar tekst af wat pijnlijk oogt. Buiten dat voelt de vibe rondom het huis te eng en zelfs cliché aan, want alles is raar, donker en dreigend, en huppelen de twee dames Nell en Theo veel te vrolijk rond alsof ze op schoolreis zijn. Pluspunt is dan wel weer de prachtige Zeta Jones.

Maar de film komt de eerste nacht toch een beetje op gang, niet dankzij het slechte acteren van Wilson wat een irritatie is die man toch, maar met kleine subtiele dingetjes. De kindergezichtjes bijvoorbeeld, verschillende geluiden en een freak accident. Maar nee, enige hoop dat het nog iets gaat worden wordt de grond ingeboord door een soort van plot switch, want in plaats van vol gas horror verwordt het geheel tot een soort mysterie waar Nell de missing link blijkt te zijn die de zaak en reden van het spookhuis gaat ontrafelen. Tsja.... onderwijl wordt het pand praktisch afgebroken rond Nell, de rest heeft niets door of blijven evenmin bij haar ter controle of dergelijke. Voeg nog een aantal knullige dialogen aan het geheel toe, een finale die opeens heel gemakkelijk op zijn plaats valt en het feit dat het nergens echt spannend is.

Je zou bijna vergeten dat het best wel mooi gemaakt is, maar de angel voor goede en sterke horror er bij voorbaat al behoorlijk uitgehaald is. Wellicht dat horror een totaal andere discipline is dan Jan de Bont gewend is want je zou toch beter verwachten.