The Big Clock (1948)

Een van de betere film-noirs, die na een rustig begin de spanning aardig weet op te voeren. Ray Milland is uitermate geschikt voor dit soort rollen en in Charles Laughton vindt hij zijn onderkoelde evenknie. Diens vrouw Elsa Lanchester zorgt voor de komische noot als de overspannen kunstenares.

De in een modern jasje gestoken remake uit 1987 (No Way Out) is eveneens de moeite waard.

Uitstekende film over een man die al een paar jaar op vakantie probeert te gaan met zijn vrouw, maar zijn baas heeft hem iedere keer nodig. Een onderhoudend plot dat goed opgebouwd is. Mooi camerawerk waarbij ook goed gebruik gemaakt wordt van de sets. Charles Laughton is vermakelijk als de uiterst strenge baas.

Een wat teleurstellende film noir. Dat komt met name door de veel te lange aanloop. Na een half uur vroeg ik mij af waar dit nou eigenlijk heen ging, maar toen kwam de film alsnog op gang. Het plot is (uiteindelijk) ook zeker niet verkeerd, maar door de (te) lange aanloop kwam ik er niet helemaal meer in. Ray Milland zet een wat kleurloze hoofdrol neer, dat helpt ook niet echt. Laughton is wel weer degelijk.

Ik vond de film en beetje apart in toon. Het is vaak bijna kluchtig, maar net niet helemaal. Het is geen komedie maar de toon voelt constant erg luchtig. Voor mij wat te luchtig eigenlijk. Je vraagt je op het einde wel af hoe dit opgelost kan worden en het uitgangspunt is wel interessant. Moordenaar geeft een ander de opdracht zichzelf te zoeken in verband met de moord.

Beetje raar sfeertje inderdaad. De laconieke houding van Milland's personage en diens vrouw, het stijve acteren van Laughton en de flauwigheden met die kunstenares inclusief de matige eindgrap ("Mike!") doen vermoeden dat het toch vooral komisch bedoeld was.

Het idee is leuk, maar de uitvoering laat veel te wensen over, denk dat dit in handen van een kundiger regisseur een veel betere film had opgeleverd. Van de acteurs was ik trouwens ook niet zo onder de indruk, vond de meestal betrouwbare Laughton een beetje miscast en dat geldt eigenlijk ook voor Milland en O'Sullivan.

Al met al geen memorabele noir, als je daar al van mag spreken. Ik zeg het niet vaak, maar de remake is beter.