Cloclo (2012)

Laat mij de eerste zijn om een reactie te geven op deze film, gebaseerd op het indrukwekkend leven van de Franse Claude "Cloclo" François.

Geboren in Egypte, maar tijdens de "Suez-crisis" moest hij noodgedwongen terug naar Frankrijk keren. Daar weigert hij om, naar zijn vaders wil, te gaan werken bij de bank, en in plaats daarvan begint hij een carrière als Drummer, waarna het niet lang meer duurt voor hij begint te zingen. Dit is het begin van een opmerkelijke carrière.

De acteur Jérémie Renier is duidelijk de geknipte persoon om "Cloclo" te spelen. Deze film gaat niet enkel over z'n muzikale carrière, maar concentreert zich daarnaast ook op z'n stormachtige Liefdesrelaties vol passie (met O.A.: France Gall en Isabelle Forêt). Cloclo zal optreden, niet enkel in Frankrijk, maar ook in "Vorst Nationaal" in Brussel en in de "Royal Albert Hall" te Londen. Hij zal echter een tragische dood sterven.

Dit is zeker een heel goeie film, en vooral een waardig eerbetoon aan Claude François alias "Cloclo" (1939 - 1978). Tres Bien! zou ik zeggen!

Le mal-aimé

Heel mooie en meeslepende biopic over het leven van de iconische Franse zanger Claude François. De meesten weten alleen dat hij "de zanger was die zich in zijn bad electrocuteerde". Gelukkig wordt deze oppervlakkige kennis met een uitstekende film uitgebreid (geproduced door zijn eigen zoons!). Zijn populariteit was immens, zijn persoonlijkheid flamboyant en zijn vrouwen waren talrijk. Ondanks alles bleef hij onder dit kuras van showman een kwetsbaar persoon, getekend door de afwijzing van zijn bittere vader, die hem liever een "respectabel" beroep als boekhouder zag opgaan. De film besteedt ook heel wat aandacht aan zijn vrouwen. François was een man die door het gebrek aan vaderlijke affectie steeds op zoek was naar liefde bij vrouwen. Zijn passie voor muziek was nog groter dan zijn liefde voor vrouwen. Dat Frank Sinatra zijn lied "Comme d'habitude" coverde naar "My Way" was de bekroning van zijn talent.

De film begon niet al te best voor mij eerlijk gezegd. Zeker zijn jeugdjaren vlogen erg vlug voorbij en ik hoopte dat dit niet de diepgang van de biografie zou aantasten. Na zowat een half uur, toen de film zijn carrière begon te beschrijven kwam ik er meer en meer in en na een uur vindt de film het correcte tempo en legt de juiste accenten. Jérémie Rénier, de Dardenne acteur, is buitengewoon schitterend in zijn rol. Hij speelt niet Claude François, hij is Claude François. Vooral in de optredens en bij de dansnummertjes (schitterend gedaan) spettert hij van het scherm. De gelijkenis is treffend.

Voor wie de Franse showbiz niet kent zal het misschien wat doorbijten zijn, want ook andere namen passeren de revue : France Gall, Gilbert Bécaud, Paul Lederman... ook wordt vaak over Drucker gesproken, de nog steeds actieve TV-presentator van muzikale shows. Je moet het allemaal wel weten en die mensen op hun plaats kunnen zetten. Samengevat is Cloclo dus een film die zeer goed de moeilijke en bijna irritante persoonlijkheid uiteenzet van een perfectionist die de beste wilde zijn. De tekst van de nummers vormen een mooie leidraad voor het verhaal van zijn leven en vertellen meer over hem dan eenieder zou vermoeden. Het is dan ook een echt kippenvelmoment wanneer hij in 1977 "My Way" in het engels aanvangt met "And now... the end is near" die een perfecte epiloog inhuldigt. Na deze film zal iedereen wel weten wie Claude François was en waar hij voor stond voor de Fransen. En laat dat nu de bedoeling van deze film zijn.

Jérémie Renier als Claude "Cloclo" François komt erg geloofwaardig over in deze meer dan aardige biopic over het leven van de iconische Franse zanger Claude François. Tot m'n spijt kende ik de goede man bijna niet en ook noot geweten dat zijn lied "Comme d'habitude" later werd overgenomen door The Voice Mr blue eyes Frank Sinatra namelijk My Way.

Persoonlijk vind ik de versie van Sinatra het beste gevolgd door The King Elvis Presley.

Comme d'habitude

Het was via een interview in het Belgische magazine Humo met Jérémie Renier dat ik geïnteresseerd geraakte in deze biopic over Claude François. Ik moet bekennen dat ik maar bitter weinig van de Franse chansonnier kende, met uitzondering van een drietal nummers en de manier waarop hij is gestorven, dus ik startte de film met een wit blad. De lange speelduur leek me iets te veel van het goede te zijn maar bon, dat hoeft niet meteen op een ergernis uit te draaien.

En hoewel Cloclo misschien naar het einde toe iets te lang aanvoelt, is dit wel een erg degelijke film. Verwacht qua structuur niet bijzonder veel vernieuwing bij deze biopic want Cloclo is in alle opzichten vergelijkbaar met de stijl van talloze andere genregenoten maar het vakmanschap straalt er vanaf. We krijgen in chronologische volgorde zijn jeugd (weliswaar in een notendop) en rise & fall voorgeschoteld maar het is juist in dit 2e deel dat de film weet te overtuigen. Cloclo is geproduceerd door beide zonen van Claude François en het is te merken dat ze niet alleen voor het geld hebben gezorgd maar zich ook met de andere aspecten hebben bezig gehouden. Zo worden de verscheidene relaties tussen Claude en talloze vrouwen mooi in beeld gebracht, er is trouwens wel wat voorkennis van Franse muziek nodig want anders ga je het in Keulen horen donderen betreffende namen zoals France Gall, maar ook de tweestrijd die de zanger had wordt geloofwaardig in beeld gebracht. Wat ik een beetje zonde blijf vinden is dat ze met zijn bekendste nummer (Alexandrie, Alexandra) er een beetje met hun pet naar smijten. Nu wist ik niet dat François het succes van het nummer nooit heeft meegemaakt doordat het is uitgebracht op de dag van zijn begrafenis maar in de film wordt het zowat half en half tussen de aftiteling gemonteerd en daar had simpelweg meer mee gedaan kunnen worden. Zeker wanneer je bekijkt dat de andere nummers erg aangenaam waren om naar te kijken dus op dat punt blijf je wel wat op je honger zitten.

Ik betwijfel of de film dezelfde hoge score had gekregen mocht Jérémie Renier hier niet aan hebben meegewerkt. Een Belgische acteur die mij alleen maar bekend is van zijn rol in Le Gamin au Vélo maar die hier gewoonweg de pure belichaming is van Claude François. Op een hallucinante manier zelfs want op geen enkel moment heb je het gevoel dat je naar een acteur zit te kijken. Mooi ook hoe ze er in slagen om Renier geloofwaardig te laten verouderen en hem er naar het einde toe slechter en slechter laten uitzien. Erg sterke rol in ieder geval maar het zou onterecht zijn om alleen maar het kunnen van Renier toe te juichen want de rest van de cast is ook erg goed op dreef. Zeker de bekende mensen zoals een Sinatra of France Gall worden stuk voor stuk geloofwaardig neergezet. De bijrol van Benoit Magimel als de manager mag hierbij zeker en vast niet vergeten worden. Wat uiteindelijk nog rest is een film die op visueel vlak ook nog weet te overtuigen. De verscheidene hits van Claude François worden geslaagd in beeld gebracht en het lijkt alsof je zo'n dikke 30 jaar terug in de tijd bent gekatapulteerd doordat de film de sfeer van de jaren '70 zo goed uitademt.

Op zich is Cloclo een standaard biopic over een zanger die een zekere status heeft verworven door nooit ouder te worden. Hij stierf op zijn hoogtepunt en of hij die status werkelijk waard is laat ik gerust aan andere mensen over maar wat mij hier opvalt is een uitmuntende cast (met als uitschieter Renier) maar ook een uitstekend sfeerbeeld. Misschien net iets te lang voor de Claude François leek maar al bij al heb ik me toch enorm goed vermaakt.

4*

Zwelgende zanger.

Deze dik aangezette biografie over de Franse zanger Claude François duurt lang, maar weet desondanks de volle tweeënhalf uur te boeien. Dat komt vooral door het vlotte tempo en de luchtige wijze van vertellen, die de valkuil van het feitjeskabinet weet te omzeilen, en de puike performance van Renier als de hoofdpersoon. Regisseur Siri pakt wonderwel goed uit met een glad gepolijst drama, na actiefilms als Nid de Guêpes en Hostage. Het beeldverhaal van de oorspronkelijk Egyptische François leest in één ruk uit. Met genoegen.

De hoes vermeldt enigszins misleidend: The Legend Who Wrote Frank Sinatra’s ‘My Way’, maar zijn bemoeienis met het van oorsprong door een ander gecreëerde nummer bestaat slechts uit het schrijven van een tekst, samen met Gilles Thebaut. Een tekst die door Paul Anka – de man die verantwoordelijk is voor Sinatra’s succesversie – wel werd gehoord, maar niet werd gebruikt. Het is wel zo dat hij, tijdens een bezoek aan Frankrijk, 'Comme d' Habitude' van componist Jacques Revaux hoorde in de eerste echte publiekelijke versie door François gezongen.

Een zanglijn is echter ook een stukje compositie. En die van François werd wel als leidraad genomen. Tot zover de muziekles. Van Elvis Presley (misschien wel de mooiste versie) tot aan Sid Vicious duurde het succes. En nu nog echoot de evergreen. Het zegt echter wel veel over de hier als nichterige ijdeltuit gepresenteerde muzikant; hij teerde veelal op het bronmateriaal van een ander. En zo geschiedde uiteindelijk ook met het door hem omarmde onbekende deuntje. Doorgaans deed hij dat met o.a. Motown-nummers. Menig Amerikaanse hit werd toentertijd sowieso wel ‘ver-Franst’. In elk land werd er volop vertaald.

Een ieder die ook maar een beetje kent van het muziekrepertoire en de daarbij behorende video’s ziet direct de gelijkenis met de echte artiest. Zijn verwijfde verschijning en overdreven gebaartjes doen rieken naar de zoveelste zanger die de mannenliefde moet hebben beleefd als nooit tevoren. Je zou er je kapitaal op inzetten. Niets is minder waar, als we de makers mogen geloven, al verwacht je elk moment dat hij een relatie begint met zijn assistent of manager. Cloclo wordt hier namelijk ook geportretteerd als halve seksverslaafde die menig meisje zijn bedstee in zong. Het zou allemaal zo kunnen. Naast huidcrèmes smeerde hij zich klaarblijkelijk dagelijks in met vrouwenzweet.

Deze enigszins perverse papa, die zijn kinderen op verschrikkelijke wijze onderdrukte net zoals zijn vader bij hem had gedaan, moet een narcist van zeldzame klasse zijn geweest. Jaloers op elk succes van anderen, zelfs dat van zijn vrouw, en te veel tijd doorbrengend voor de spiegel. Een controlfreak die gedreven werd door zijn imago. Een perfectionist die zijn eigen harem verzamelde door erotische foto’s te schieten voor zijn geile magazine. Afstevende op een ondergang, vroeg of laat. Zonder wat voor drugs of alcohol in het bijzonder. Het menselijk brein is nuchter namelijk al eng genoeg. Zo blijkt wel uit de hier gedemonstreerde verfilming van zijn beangstigende biografie.

Cloclo had niet de mooiste stem en waarmee hij vrouwen om zijn vingers wond moge al helemaal een raadsel blijven, maar zijn leven is absoluut een film waardig. Zo blijkt. Hoogstwaarschijnlijk dubbeldik gedramatiseerd en even gladgestreken als de plooien in de zangers kleding en gelaat, maar daardoor extra soepeltjes naar binnen glijdend. Kijkvoer zoals dat ook mag zijn; het ongegeneerd begluren van de artiest achter de façade. Alsof het allemaal eventjes echt is. Jérémie Renier zou je in elk geval zo geloven met zijn vertolking van de hoofdpersoon. Hij lijkt de letterlijk weer tot leven zijn gekomen François. Cloclo zou het goedkeuren. Hij zou hoogstwaarschijnlijk zwelgen.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Goeie film over het leven van de Franse zanger Claude François. Een redelijk standaard biopic, maar zeker goed uitgevoerd. Het hoofdpersonage is goed uitgewerkt en het hele tijdsbeeld van de swinging sixties komt uitstekend over (vooral door de hele aankleding van de film). Ook goed camerawerk met een aantal mooie en lange shots. Verder lijkt Jérémie Renier niet alleen als twee druppels water op Claude François, hij zet ook gewoon een uitstekende rol neer.

Een redelijk drama/biopic/muziekfilm...

Redelijk verhaal...

Biopic is mijn genre niet...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond muziek

(Dolby Digital)...

Van het weekend gezien en op de één of andere manier spookt de film nog door m'n hoofd.

Ik kende Claude Francois nauwelijks - enkel een stuk of 10 van z'n liedjes. En dan nog wist ik niet dat ze allemaal van Cloclo afkomstig waren.

De film heeft wat opstartproblemen; zoals gezegd kan Jérémie Renier (toen 31 jaar) niet zomaar omgetoverd worden in een tiener of begin twintiger, de vader van Claude Francois wordt te oppervlakkig/geforceerd gebracht en Florent Emilio Siri neemt wat te gemakzuchtig te grote stappen.

Maar al gauw zit je er "helemaal in". Moet gezegd worden dat ik biopics erg fijn vind en het mooi blijft om te zien hoe iemand van 0 naar heel succesvol gaat. Siri weet hoe het moet en laat zien wat je wilt zien. Roem, arrogantie, ladingen mooie vrouwen, onzekerheid, geld, jaloezie, slippertjes, villa's en dure auto's vliegen je in rap tempo om de oren. Het aantal mooie vrouwen dat Francois heeft "ontmoet" is om jaloers van te worden. Jérémie Renier doet het geweldig en zijn enthousiasme werkt aanstekelijk.

Jammer genoeg waren de liedjes niet ondertiteld en vanwege m'n gebrekkige Frans was dat wel fijn geweest. Al vrees ik dat de teksten weinig hoogstaand zijn. Een ander schoonheidsfoutje is dat Renier hier en daar te duidelijk playbackt.

Als film niet uniek - stijl, verhaal en geluid zijn vrij cliché, al zag het er wel heerlijk kleurrijk uit, zoals het leven van Cloclo moet zijn geweest.

Wrang dat Cloclo op zo'n lullige manier de dood in is gestuurd. Zijn - tot buiten proporties - gehandhaafde orde en netheid is hem fataal geworden. En dat wordt eerder goed in beeld gebracht.

Hij stond te trappelen om succes te boeken in Engeland, om vervolgens USA te veroveren. Niemand weet of het hem was gelukt. Al valt het met zijn invalide Engels misschien wel te raden.

Genoten. 4*

Uitstekende film over het leven van een Franse zanger die de top wilde zijn voor jongeren, maar ook andere leeftijden niet onverschillig liet.

De film, perfect opgebouwd en, naast muziek, plaats biedend aan emotionaliteit, toont hoe bewogen het leven van een idool in de muziekwereld kan zijn.

Een dikke proficiat voor Jérémie Renier, de geknipte acteur om dergelijke rol te spelen en die dat dan ook op een verbluffende wijze doet.

Een tijdje geleden Podium gezien en nu eens deze. 'k vond dit ook wel een goeie film.

Z'n jeugd wordt redelijk kort besproken en focust meer op z'n carrière.

'k vond het wel eens interessant om gezien te hebben. Ook de cast deed het prima en 'k vond het ook wel overtuigend vormgegeven.

Er viel voldoende te beleven om de volledige speelduur te boeien.

Van Claude François wist ik alleen dat hij de (mede-)auteur was van Sinatra’s hit “My Way”. Voor zover ik mij kan herinneren heeft zijn eigen muziek mij nooit bereikt. In deze biopic komt François er niet helemaal schadevrij vanaf. In tegendeel. Cloclo wordt afgeschilderd als een klo-klootzak; een driftig, over het paard getild, zielig hoopje mens, die vrijwel iedereen om zich heen beschadigt door mensen te behandelen als oud vuil. Look-alike Jérémy Renier zet dat op geloofwaardige wijze neer, maar de film sprak mij verder niet aan.

Oef.

Ooit al eens Podium gezien, dat was best een leuke film. Verder kende ik wel wat nummers van Francois en de Sinatra connectie was mij ook niet onbekend. Maar daarbuiten wist ik niet al te veel over de persoon achter de zanger.

Blijkbaar was Francois geen al te gezellig persoon. Al van jongs af aan is het een drammer die zonder veel interesse in de mensen rondom hem zijn eigen richting uitwil. Die eigen richting lijkt ook vooral om succes te draaien, niet zozeer kwaliteit.

Buiten het eerste half uur en het laatste kwartier valt er ook niet veel te beleven. Francois maak een liedje, stelt een nieuwe vriendin voor, vindt zichzelf opnieuw uit, stelt een nieuwe vriendin voor, doet een nieuw genre, stelt een nieuwe vriendin voor etc etc. De meeste van z'n nummers zijn flauwe covers en zijn persoonlijke leven is er niet bepaald eentje om trots op te zien.

Renier (en de rest van de cast) doen het wel goed en de film ziet er ook verzorgd uit, maar buiten een scene of twee weinig bijzonders te melden. Voor de echte fans zal het wel een keer interessant zijn, maar ik heb weinig met Francois en na het zien van deze film is er niet bepaald respect gewonnen.

1.5*