Cloclo (2012)

Laat mij de eerste zijn om een reactie te geven op deze film, gebaseerd op het indrukwekkend leven van de Franse Claude "Cloclo" François.

Geboren in Egypte, maar tijdens de "Suez-crisis" moest hij noodgedwongen terug naar Frankrijk keren. Daar weigert hij om, naar zijn vaders wil, te gaan werken bij de bank, en in plaats daarvan begint hij een carrière als Drummer, waarna het niet lang meer duurt voor hij begint te zingen. Dit is het begin van een opmerkelijke carrière.

De acteur Jérémie Renier is duidelijk de geknipte persoon om "Cloclo" te spelen. Deze film gaat niet enkel over z'n muzikale carrière, maar concentreert zich daarnaast ook op z'n stormachtige Liefdesrelaties vol passie (met O.A.: France Gall en Isabelle Forêt). Cloclo zal optreden, niet enkel in Frankrijk, maar ook in "Vorst Nationaal" in Brussel en in de "Royal Albert Hall" te Londen. Hij zal echter een tragische dood sterven.

Dit is zeker een heel goeie film, en vooral een waardig eerbetoon aan Claude François alias "Cloclo" (1939 - 1978). Tres Bien! zou ik zeggen!

Vorige week gezien en zoals A.L.I.E.N. al zegt Tres Bien!

Heel mooie film. Film duurt langer dan 2 uur maar verveelt nooit. Alhoewel ik niet vertrouwd was met de zanger in kwestie overtuigde mijn echtgenote om deze film te zien. Hbe het me niet beklaagd. Het verhaal is boeiend, het tempo zit erin. De Belgische acteur Jeremy Renier is echt geweldig. Zowel fysiek als karakterieel zet hij een personage neer die - volgens mijn echtgenote - Claude François volledig belichaaamt.

Enkel scenes zijn heel mooi gefilmd : vb. het tuinfeest, de scene waar hij van het podium in het publiek terchtkomt.

Deze film krijgt hier weinig aandacht vanwege het feit dat zowel Vlamingen als Hollanders deze zanger nauwelijks kennen. Ten onrechte. Zelfs als je het personage niet hebt gekend - zoals onderschrijver - is dit een pareltje. Deze film moet in de top 10 van 2012.

Hij draait nog steeds in Brussel. Kijken zou ik zeggen.

Trailer (YouTube)

Vanaf 2 augustus in de bioscoop (A-film)

Met Jeremie Rénier, die in bijna alle Dardenne films heeft meegespeeld, als Claude François

Briljante film, ik kende de zanger in kwestie ook niet, maar zijn liedjes daarentegen wel! ook nooit geweten dat het nummer My Way (Frank Sinatra) van zijn hand is.

los hiervan is het een prachtig verhaal wat lekker vlot wordt verteld, ondersteund met mooi camera werk, lekker veel muziek en niet in de laatste plaats een geweldige rol van Jérémie Renier. hij lijkt bovendien nog eens als 2 druppels water op Claude François. de 6.8 op IMDB is absurt laag, ik vind 5 sterren meer dan verdient.

Le mal-aimé

Heel mooie en meeslepende biopic over het leven van de iconische Franse zanger Claude François. De meesten weten alleen dat hij "de zanger was die zich in zijn bad electrocuteerde". Gelukkig wordt deze oppervlakkige kennis met een uitstekende film uitgebreid (geproduced door zijn eigen zoons!). Zijn populariteit was immens, zijn persoonlijkheid flamboyant en zijn vrouwen waren talrijk. Ondanks alles bleef hij onder dit kuras van showman een kwetsbaar persoon, getekend door de afwijzing van zijn bittere vader, die hem liever een "respectabel" beroep als boekhouder zag opgaan. De film besteedt ook heel wat aandacht aan zijn vrouwen. François was een man die door het gebrek aan vaderlijke affectie steeds op zoek was naar liefde bij vrouwen. Zijn passie voor muziek was nog groter dan zijn liefde voor vrouwen. Dat Frank Sinatra zijn lied "Comme d'habitude" coverde naar "My Way" was de bekroning van zijn talent.

De film begon niet al te best voor mij eerlijk gezegd. Zeker zijn jeugdjaren vlogen erg vlug voorbij en ik hoopte dat dit niet de diepgang van de biografie zou aantasten. Na zowat een half uur, toen de film zijn carrière begon te beschrijven kwam ik er meer en meer in en na een uur vindt de film het correcte tempo en legt de juiste accenten. Jérémie Rénier, de Dardenne acteur, is buitengewoon schitterend in zijn rol. Hij speelt niet Claude François, hij is Claude François. Vooral in de optredens en bij de dansnummertjes (schitterend gedaan) spettert hij van het scherm. De gelijkenis is treffend.

Voor wie de Franse showbiz niet kent zal het misschien wat doorbijten zijn, want ook andere namen passeren de revue : France Gall, Gilbert Bécaud, Paul Lederman... ook wordt vaak over Drucker gesproken, de nog steeds actieve TV-presentator van muzikale shows. Je moet het allemaal wel weten en die mensen op hun plaats kunnen zetten. Samengevat is Cloclo dus een film die zeer goed de moeilijke en bijna irritante persoonlijkheid uiteenzet van een perfectionist die de beste wilde zijn. De tekst van de nummers vormen een mooie leidraad voor het verhaal van zijn leven en vertellen meer over hem dan eenieder zou vermoeden. Het is dan ook een echt kippenvelmoment wanneer hij in 1977 "My Way" in het engels aanvangt met "And now... the end is near" die een perfecte epiloog inhuldigt. Na deze film zal iedereen wel weten wie Claude François was en waar hij voor stond voor de Fransen. En laat dat nu de bedoeling van deze film zijn.

Jérémie Renier als Claude "Cloclo" François komt erg geloofwaardig over in deze meer dan aardige biopic over het leven van de iconische Franse zanger Claude François. Tot m'n spijt kende ik de goede man bijna niet en ook noot geweten dat zijn lied "Comme d'habitude" later werd overgenomen door The Voice Mr blue eyes Frank Sinatra namelijk My Way.

Persoonlijk vind ik de versie van Sinatra het beste gevolgd door The King Elvis Presley.

Indrukwekkende film over het leven van de Franse Claude "Cloclo" François. Briljante film omdat het geen opheldering is van de persoon maar ook zijn kleine narcistische kantjes laat zien. Jérémie Renier zet een uitstekende cloclo neer en de beelden en muziek zijn ook super. Topper.

een prachtige indrukwekkende film,dat vat het samen voor mij.

een must see!iedereen kijken!

dit is nou wat je gewoon een goede film noemt! 4,5 ster.

Mooie film over het leven van de controlefreak Claude Francois die op het zieke af alles in het teken zet voor zijn carriere als zanger/beroemdheid. Een indrukwekkend persoon maar ook een beetje ziekelijk. Ik had nog nooit van die vent gehoord maar ik heb wel heel veel bekende liedjes voorbij horen komen, geen idee dat die van hem waren. Verder wordt er goed geacteerd en is het gewoon een goede film. Prima! Dikke 3,5 ster

Zeker een mooie film. Ik kende Claude Francois niet voor ik deze film keek en het is allemaal erg goed in beeld gebracht. Ik had wel het idee dat ik naar heel veel covers van andere nummers zat te luisteren/kijken, maar blijkbaar zijn veel nummers dus origineel toch van zijn hand geweest? Los hiervan zou het me trouwens niets verbazen (ook als ik de echte Claude op internet nazoek) dat hij zo gay was als het maar kan. Daarom vraag ik me wel af of de film wel het echte beeld van zijn leven geeft of meer het beeld dat hij zelf naar buiten heeft gebracht.

Ik zou zeggen allebei. Privé een gekwetst persoon op zoek naar liefde en aandacht, publiek een succesvolle vervelende perfectionist

Dat heb je idd goed verwoord.

Comme d'habitude

Het was via een interview in het Belgische magazine Humo met Jérémie Renier dat ik geïnteresseerd geraakte in deze biopic over Claude François. Ik moet bekennen dat ik maar bitter weinig van de Franse chansonnier kende, met uitzondering van een drietal nummers en de manier waarop hij is gestorven, dus ik startte de film met een wit blad. De lange speelduur leek me iets te veel van het goede te zijn maar bon, dat hoeft niet meteen op een ergernis uit te draaien.

En hoewel Cloclo misschien naar het einde toe iets te lang aanvoelt, is dit wel een erg degelijke film. Verwacht qua structuur niet bijzonder veel vernieuwing bij deze biopic want Cloclo is in alle opzichten vergelijkbaar met de stijl van talloze andere genregenoten maar het vakmanschap straalt er vanaf. We krijgen in chronologische volgorde zijn jeugd (weliswaar in een notendop) en rise & fall voorgeschoteld maar het is juist in dit 2e deel dat de film weet te overtuigen. Cloclo is geproduceerd door beide zonen van Claude François en het is te merken dat ze niet alleen voor het geld hebben gezorgd maar zich ook met de andere aspecten hebben bezig gehouden. Zo worden de verscheidene relaties tussen Claude en talloze vrouwen mooi in beeld gebracht, er is trouwens wel wat voorkennis van Franse muziek nodig want anders ga je het in Keulen horen donderen betreffende namen zoals France Gall, maar ook de tweestrijd die de zanger had wordt geloofwaardig in beeld gebracht. Wat ik een beetje zonde blijf vinden is dat ze met zijn bekendste nummer (Alexandrie, Alexandra) er een beetje met hun pet naar smijten. Nu wist ik niet dat François het succes van het nummer nooit heeft meegemaakt doordat het is uitgebracht op de dag van zijn begrafenis maar in de film wordt het zowat half en half tussen de aftiteling gemonteerd en daar had simpelweg meer mee gedaan kunnen worden. Zeker wanneer je bekijkt dat de andere nummers erg aangenaam waren om naar te kijken dus op dat punt blijf je wel wat op je honger zitten.

Ik betwijfel of de film dezelfde hoge score had gekregen mocht Jérémie Renier hier niet aan hebben meegewerkt. Een Belgische acteur die mij alleen maar bekend is van zijn rol in Le Gamin au Vélo maar die hier gewoonweg de pure belichaming is van Claude François. Op een hallucinante manier zelfs want op geen enkel moment heb je het gevoel dat je naar een acteur zit te kijken. Mooi ook hoe ze er in slagen om Renier geloofwaardig te laten verouderen en hem er naar het einde toe slechter en slechter laten uitzien. Erg sterke rol in ieder geval maar het zou onterecht zijn om alleen maar het kunnen van Renier toe te juichen want de rest van de cast is ook erg goed op dreef. Zeker de bekende mensen zoals een Sinatra of France Gall worden stuk voor stuk geloofwaardig neergezet. De bijrol van Benoit Magimel als de manager mag hierbij zeker en vast niet vergeten worden. Wat uiteindelijk nog rest is een film die op visueel vlak ook nog weet te overtuigen. De verscheidene hits van Claude François worden geslaagd in beeld gebracht en het lijkt alsof je zo'n dikke 30 jaar terug in de tijd bent gekatapulteerd doordat de film de sfeer van de jaren '70 zo goed uitademt.

Op zich is Cloclo een standaard biopic over een zanger die een zekere status heeft verworven door nooit ouder te worden. Hij stierf op zijn hoogtepunt en of hij die status werkelijk waard is laat ik gerust aan andere mensen over maar wat mij hier opvalt is een uitmuntende cast (met als uitschieter Renier) maar ook een uitstekend sfeerbeeld. Misschien net iets te lang voor de Claude François leek maar al bij al heb ik me toch enorm goed vermaakt.

4*

Van mij had het best een uur minder lang mogen duren. Film geeft een goed beeld van de man, zijn muziek en persoonlijkheid. Maar zo interessant vind ik zijn leven helemaal niet. Beetje problemen met zijn vader, wie heeft dat niet. Dat het zo'n vrouwenverslinder was zie je eigenlijk niet aan hem af, een irritant verwijfd kereltje, wel goed neergezet door Jérémie Renier. De enige dramatiek is zijn onnodige dood. Je moet wel gek zijn van deze middelmatige zanger wil deze ellenlange film je blijven boeien.

Ik sluit mij volledig aan bij Leo1954, niets aan toe te voegen.

Zwelgende zanger.

Deze dik aangezette biografie over de Franse zanger Claude François duurt lang, maar weet desondanks de volle tweeënhalf uur te boeien. Dat komt vooral door het vlotte tempo en de luchtige wijze van vertellen, die de valkuil van het feitjeskabinet weet te omzeilen, en de puike performance van Renier als de hoofdpersoon. Regisseur Siri pakt wonderwel goed uit met een glad gepolijst drama, na actiefilms als Nid de Guêpes en Hostage. Het beeldverhaal van de oorspronkelijk Egyptische François leest in één ruk uit. Met genoegen.

De hoes vermeldt enigszins misleidend: The Legend Who Wrote Frank Sinatra’s ‘My Way’, maar zijn bemoeienis met het van oorsprong door een ander gecreëerde nummer bestaat slechts uit het schrijven van een tekst, samen met Gilles Thebaut. Een tekst die door Paul Anka – de man die verantwoordelijk is voor Sinatra’s succesversie – wel werd gehoord, maar niet werd gebruikt. Het is wel zo dat hij, tijdens een bezoek aan Frankrijk, 'Comme d' Habitude' van componist Jacques Revaux hoorde in de eerste echte publiekelijke versie door François gezongen.

Een zanglijn is echter ook een stukje compositie. En die van François werd wel als leidraad genomen. Tot zover de muziekles. Van Elvis Presley (misschien wel de mooiste versie) tot aan Sid Vicious duurde het succes. En nu nog echoot de evergreen. Het zegt echter wel veel over de hier als nichterige ijdeltuit gepresenteerde muzikant; hij teerde veelal op het bronmateriaal van een ander. En zo geschiedde uiteindelijk ook met het door hem omarmde onbekende deuntje. Doorgaans deed hij dat met o.a. Motown-nummers. Menig Amerikaanse hit werd toentertijd sowieso wel ‘ver-Franst’. In elk land werd er volop vertaald.

Een ieder die ook maar een beetje kent van het muziekrepertoire en de daarbij behorende video’s ziet direct de gelijkenis met de echte artiest. Zijn verwijfde verschijning en overdreven gebaartjes doen rieken naar de zoveelste zanger die de mannenliefde moet hebben beleefd als nooit tevoren. Je zou er je kapitaal op inzetten. Niets is minder waar, als we de makers mogen geloven, al verwacht je elk moment dat hij een relatie begint met zijn assistent of manager. Cloclo wordt hier namelijk ook geportretteerd als halve seksverslaafde die menig meisje zijn bedstee in zong. Het zou allemaal zo kunnen. Naast huidcrèmes smeerde hij zich klaarblijkelijk dagelijks in met vrouwenzweet.

Deze enigszins perverse papa, die zijn kinderen op verschrikkelijke wijze onderdrukte net zoals zijn vader bij hem had gedaan, moet een narcist van zeldzame klasse zijn geweest. Jaloers op elk succes van anderen, zelfs dat van zijn vrouw, en te veel tijd doorbrengend voor de spiegel. Een controlfreak die gedreven werd door zijn imago. Een perfectionist die zijn eigen harem verzamelde door erotische foto’s te schieten voor zijn geile magazine. Afstevende op een ondergang, vroeg of laat. Zonder wat voor drugs of alcohol in het bijzonder. Het menselijk brein is nuchter namelijk al eng genoeg. Zo blijkt wel uit de hier gedemonstreerde verfilming van zijn beangstigende biografie.

Cloclo had niet de mooiste stem en waarmee hij vrouwen om zijn vingers wond moge al helemaal een raadsel blijven, maar zijn leven is absoluut een film waardig. Zo blijkt. Hoogstwaarschijnlijk dubbeldik gedramatiseerd en even gladgestreken als de plooien in de zangers kleding en gelaat, maar daardoor extra soepeltjes naar binnen glijdend. Kijkvoer zoals dat ook mag zijn; het ongegeneerd begluren van de artiest achter de façade. Alsof het allemaal eventjes echt is. Jérémie Renier zou je in elk geval zo geloven met zijn vertolking van de hoofdpersoon. Hij lijkt de letterlijk weer tot leven zijn gekomen François. Cloclo zou het goedkeuren. Hij zou hoogstwaarschijnlijk zwelgen.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Zinema, mooie bijdrage aan een mooie film.

Dankjewel Filmkriebel.

Goeie film over het leven van de Franse zanger Claude François. Een redelijk standaard biopic, maar zeker goed uitgevoerd. Het hoofdpersonage is goed uitgewerkt en het hele tijdsbeeld van de swinging sixties komt uitstekend over (vooral door de hele aankleding van de film). Ook goed camerawerk met een aantal mooie en lange shots. Verder lijkt Jérémie Renier niet alleen als twee druppels water op Claude François, hij zet ook gewoon een uitstekende rol neer.

Biografieën behoren tot mijn geliefkoosde filmen, eender over wie ze gaan.

Ik ben geen fan geweest van Claude François, maar ik respecteer ieders muzikale smaak, en dus ga ik het hier niet hebben over hoe goed of slecht zijn muziek voor mezelf was.

Ik vind deze film wel interessant, hoewel zijn leven nu echt niet erg bijzonder was, is het toch wel goed om weten hoe hij aan de top is geraakt.

Dat hij ook niet zo'n gentleman was tegenover de vrouwen blijkt ook uit deze film, en dan druk ik me nog zeer braaf uit, hij was eerder een klootzak wat dat betreft.

Een indrukwekkende (korte) carrière had hij wel, succesrijk, maar ook verlieslatend soms.

De film eindigt natuurlijk met zijn tragische, weliswaar zijn eigen domme fout, dood.

En de scènes die daarop nog volgen maken duidelijk hoe geliefd hij wel was, vooral in Frankrijk, de vraag is of hij het zelf ooit wel heeft beseft, en of hij wel echt gelukkig is geweest ?

De rollen zijn prima ingevuld, vooral de gelijkenis tussen Jérémie Renier en de echte Claude François zijn treffend.

Let op de kleine rol van Robert Knepper (T-Bag uit 'Prison Break') als Frank Sinatra.

Kortom: goede biografie, maar ben nog steeds geen Claude François fan..

Een redelijk drama/biopic/muziekfilm...

Redelijk verhaal...

Biopic is mijn genre niet...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond muziek

(Dolby Digital)...

Het begin voorspelt weinig goeds. Iemand van 31 jaar die door moet gaan voor iemand van 17? 18? jaar... Dat werkt natuurlijk voor geen meter.

Dit slaat echt nergens op. Verder is iedereen, pers en critici, er over eens dat de gelijkenis tussen Renier en Claude François bijna perfect is. Het internet staat bol van de artikels over die gelijkenis

Je leest niet goed. Ik heb het over het begin. Toen hij door moest gaan als 17-20 jarige jongen.

Ik had het ook niet over de gelijkenis; die is aardig treffend, inderdaad.

Dan begrijpen we elkaar

Z'n bekendste nummer? Volgens mij begon je daarmee: Comme d'habitude. En anders zijn er nog wel meer nummers die (iig bij mij) veel bekender zijn.

Bekendste nummer voor mij dan