The Dictator (2012)

Ik had hier niet zoveel van verwacht maar Sacha Baron zet weer een uiterst onnozel figuur neer en dat zorgt voor verschillende komische momenten. Door zijn belachelijke outfits, opmerkelijke dialect en eigenzinnige opvattingen kun je op bijna ieder moment moeiteloos een glimlach naar voren toveren.

Op zich wel een redelijk vermakelijke film, niet alles is even geslaagd. Maar gelukkig zitten er meer dan ruim voldoende grappen en hardheden in.

3,0 Sterren.

Een onbeschofte film die Amerika er weer eens lekker doorheen haalt.

The Dictator is, na Ali G, de tweede film die ik gezien heb van Sacha Baron Cohen. Prachtige acteur, zet foutloos typetjes neer. Aan hem ligt het falen van de film ook niet.

Waar de mislukking wel ligt, is in het grappenuniversum van de film. Ik had er geen problemen mee dat letterlijk iedereen in deze film werd beledigd, wat bij vlagen humor bracht. Het is gewoon dat The Dictator amper iets weet van 'comedic timing'. Een immense stapel grappen smakte tegen de grond: het merendeel was gewoon niet grappig en misplaatst. Erg jammer.

Helemaal uit het niets kwam het sociale commentaar over Amerika. Dit zie ik, daarentegen, als het sterkste punt van de film. De diepere laag, de rechte rug dat The Dictator nog wankel overeind houdt. Maar toch voelt dit zo misplaatst in een slappe komedie als deze, had zoveel mooier uit kunnen pakken.

Het is moeilijk om een eindoordeel over The Dictator te geven. Hier en daar hard gelachen, maar ook mijn handen voor mijn ogen gehad uit pure schaamte voor de slappe humor. 2 sterren.

Nouuu.. Na Brüno had ik wel iets verwacht, ja. Een iets leukere setting. Ja, er viel wel genoeg te lachen, daar niet van, maar Brüno is als enige echt de meester. Borat en Ali G waren gewoon niet mijn ding, matige grappen enzo. Brüno daartegenover... Is gewoon echt mijn favoriete personage uit de stal van Baron Cohen. Aladeen bungelt er een beetje zieligjes tussenin. Niet zo melig of slecht als Borat/Ali G, maar ook nooit zo grappig als Brüno. Minder sarcastisch/scherp, heel fijn gevijlde humor, die echt binnen alle randjes blijft passen en er nergens over heen gutst. Misschien is Sacha gewoon milder geworden, of heeft hij minder zin om te provoceren? Wie zal het zeggen? Ik niet...The Dictator is dan ook wel een gewone speelfilm, maar dus zonder al te scherpe kantjes eraan. Beetje jammer wel.

Hij is niet slecht. Dat niet. Zoals ik al aantipte: Er valt genoeg te lachen, bijrol van met name John C. Reilly is tof, en ik vond het wel vermakelijk. Alleen had het echt iets scherper gekund. 100 graden scherper de volgende keer, wellicht.

Toen Anna Faris in beeld verscheen, dacht ik: Ze komt zo verdraaid bekend voor. Wie is dat? Ik had iets gelezen, maar niet echt onthouden wie er in speelde, behalve Sacha. Toen de aftiteling kwam, dacht ik dan ook: 'Verrek, dat is Anna Faris!' Ik dacht echt de hele tijd aan Ginnifer Goodwin namelijk, maar als Zoey dan in beeld was, dacht ik weer: Nee, zij is niet Ginnifer. Maar wie dan wel? Ghehe.

3*. Minder melig dan ik gevreesd had, maar toch ook weer niet zo goed dat ik helemaal onder de indruk ben.

Goede film, Heb er van genoten een beetje jammer dat het niet heel veel nieuws bracht wel blij dat hij (in mijn ogen) beter was dan Brüno! 3sterren

Wat ik erg leuk vond was de arabische covers van bekende hits zoals ''everybody hurts''. Na het iets te ranzige Bruno, komt hij nu toch weer met een erg komische film. Ik heb me bij vlagen dan ook helemaal kapot gelachen. Aladeen is eigenlijk een combinatie van Kim yung Il, Saddam en Kadaffi, en heirmee zet hij ze op een leuke manier voor lul. Hij word gelukkig nergens echt politiek geladen en blijft lekker luchtig en onnozel met zijn grappen. Ik vond die tegenspeelster wel erg goed ook, hele leuke naieve rol speelt die.

Ali G blijft zijn beste typetje, dan deze, dan Borat en daar onder krijg je ergens Bruno.

Stuk beter dan de voorganger Bruno. Kon weer lachen om deze film. Er zitten een paar geweldige scenes tussen.

Leuke film maar ik had er meer van verwacht. Ik lach harder om andere films. Het was soms erg platvloers en niet echt subtiel. Makkelijk scoren dus. Maar de achterliggende sarcastische kritische humor richting amerika en de arabische wereld of eigenlijk het hele midden oosten maakt de film weer wel goed te pruimen. Ik ben wel voor die vingerwijzijngen. Daarom toch een kleine 3 sterren want dat maakte het geheel weer wat interessanter.

Die paar smerige scenes hebben de film om zeep geholpen. Het was tot op het randje en het was bij vlagen grappig, maar dit ging veel te ver. Bovendien waren de smerige scenes voor zijn boodschap en 'verhaal' totaal irrelevant en puur bedoeld om (geforceerd) grappig te zijn. Zeer mild nog een *1, terwijl ik eigenlijk voor een halve ster wilde gaan.

Smerige scene´s? ik kan me het zo gauw niet herinneren. Zo schokkend was het toch allemaal niet?

Een niet gelukte film met het zelfde kunstje als voorheen. Grappen waren flauw, en van mijlen ver aan te zien komen. Acteerwerk was bagger en het verhaal kinderlijk simpel. Script was van de hak op de tak. Sacha moet maar gewoon typetjes spelen in andermans comedy's. Borat was leuk en nieuw ... Maar ook eenmalig! Niet gelachen. Deze mag op de stapel van flauwe B comedy's.

1.5

Leuke film. Natuurlijk is het verhaal flinterdun maar de grappen zijn leuk en ik heb dan ook erg gelachen tijdens het kijken van deze film. En dat is precies de reden waarom je naar deze film gaat.

Geen film waar ik naar de bios voor zou gaan daar is hij te kort voor, maar wel een heerlijke film om thuis om de bank te kijken!

het verhaal is wel redelijk simpel en voorspelbaar maar omdat er een lekkere vaart in de film zit stoort dat niet en volgen de (vele!) leuke grappen elkaar leuk op!

op 1 ''grap'' na (die van de bevalling) vond ik alle grappen erg leuk en geslaagd en heb ik me prima vermaakt met deze film en is het zeker voor THUIS of met vrienden op de bank een aanrader!

3*

grappig maar erg zwak .

Wel grappig maar niet keihard gelachen als bij Borat .

Als je deze film niet hebt gezien mis je helemaal niks.

Oi oi oi, dit was werkelijk ernstig pijnlijk. De personages (voornamelijk dat van Cohen) waren nergens consistent. Alleen Cohen's karakter veranderde al in uitersten tussen de scenes door. Een verhaaltechnisch gedrocht waarbij er geen enkele reden is om het hoofdpersonage te willen volgen, laat staan om voor zijn doel te vallen. Dat allemaal zou nog vergeven kunnen zijn als er iets van grappenkwaliteit zou zijn te bespeuren maar het is bijna ondenkbaar dat dit met een gevoel van trots door iemand is opgeschreven. The Dictator was een pijnlijke verspilling van mijn tijd.

Matig.

Het begin is wat moeizaam (scènes zoals die met Megan Fox zijn gewoonweg niet grappig), maar nadat Aladdeen verraden is komt er wat schwung in de boel.
Zo nu en dan passeert er eens een hilarisch momentje, maar de slappe lach kreeg ik er niet van.

Sacha Baron Cohen is natuurlijk in z'n sas als grove dictator en meteen het sterke punt van de film. Uiteraard heeft hij ook mindere momenten, maar dat kan gebeuren als het script niet waterdicht is (het begin...)
Ben Kingsley en John C. Reilly zijn nooit grappig en hadden beter niet gecast geweest. Anna Faris kan nog wel overtuigen, te danken aan de scènes met Aladdeen.

Net goed genoeg, maar verre van een topper.
2,5

Van Brüno konden we nog erg waarderen dat het taboedoorbrekend was. Expliciete sekssceness niet aan de verbeelding aflatend met dwergen en champagneflessen in ongemakkelijke houding bijvoorbeeld. Borat was een verkapt fascinerend sociologisch experiment met enge keerzijdes van bevolkingsgroepen waar je dat niet gedacht had. Goede, geslaagd 'mockumentary's'.
The Dictator met Washiaby-regeerder Aladeen (ja, van Aladin, maar dat had u al begrepen) verlaat die koers en kiest voor de opzet van een ketting van sketches die teren op de inherente humor met Sacha Baron Cohen. De scenaristen zullen ook niet geteerd hebben op een vaststaand plot, maar hebben sketches geschreven die ten faveure dienden te staan voor Cohen's personage in situaties als Aladeen in het paleis, Aladeen op een hotelkamer, in een biologische winkel met een lesbische activiste (met tuinbroek en ongeschoren oksels) en Aladeen in een dood-aan-Aladeen-restaurant. Ongetwijfeld zal er ook gefilmd zijn met de methode om maar zo veel mogelijk grappen, een paar honderd stuks, op te nemen, daar een selectie uit te maken en om dan maar aan de montagetafel een god-zege-de-greep te doen of het aan elkaar te breien valt.
De grappen zijn dermate gespeend van infantiliteit (een kan met urine over de Israelische premier heen, een repliek met een wetenschapsassistent over een spitse of bolle dildokop voor een raket, of grappen met geiten) dat het grote deel het gevoel geeft van een platte hand die op koud water slaat. Bijvoorbeeld: de herhaling van de grap dat Aladeen zijn naam verzint aan de hand van lukraak in het oog vallende informatiebordjes wordt vijf keer herhaald. Wat is uw naam? La-Dee Wasrum (Ladies Washroom)? Wat is uw naam? "Emer Gencyexit". En dat, vijf, zes keer achter elkaar. Nee. Houd er mee op als het nodig is.
Subtiele grappen als het breedteshot vanuit zijn slaapkamer met fotomuren met Polaroids van sekspartners (Halle Berry, Oprah, Ellen DeGenres), een escortegirl die wordt gemelkt als een geit door diens Berberse dubbelganger, of het in het Arabisch praten over de nieuwste Porsche911 waarbij twee typische Amerikanen alleen '911' verstaan, terwijl ze in een helikopter stappen is dan wel weer grappig.
Sacha Baron Cohen weet telkens zijn films vol in de aandacht te zetten, ditmaal tijdens de Oscars, waardoor zijn films veel naam hebben gemaakt eer ze over die tijd te zien zijn.
Bedoeld of onbedoeld voordeel is dan wel dat The Dictator een constante twist is met de realiteit. Verwijzingen en inspiraties van Kadhaffi, met Iran en Ahamadinejad en oliebelangen stoelen het verhaal. En misschien zijn die realiteitsreferenties nog wel absurder dan de humor in The Dictator.

Redelijk vernietigende teksten hier op moviemeter, terwijl ik toch af en toe ontzettend heb moeten lachen om de nieuwste creatie van Cohen. En mijn verwachting was buitengewoon laag. Dat begon al door de poster: waar met Ali G en Borat een vermomming werd gekozen die raak was, lijkt de vermomming van de dictator ogenschijnlijk nergens op. Die baard is zo overduidelijk fals dat dat je het ergste doet vermoeden. Maar eigenlijk, vanaf het begin af aan, is The Dictator erg vermakelijk. Ik heb de flm dan wel zo simplistisch mogelijk bekeken: gewoon kijken wat er gebeurt en me niet te veel focussen op allerlij parallellen en diepe betekenissen. En dan is dit, net als Borat, een leuke film die regelmatig over het randje van fatsoen gaat en soms erg grappige situaties bevat.

Af en toe wel moeten lachen, maar al met al erg flauw. Haalt niet het niveau van bijv. de Ali G. series.

Moet zeggen dat ik een paar keer helemaal in een scheur gelegen heb. Films van Sacha vond ik na Ali G toch allemaal wat minder, maar deze is weer van hetzelfde niveau. Als ik dan mensen als negatief commentaar hoor zeggen dat het flauw was, vraag ik me af wat ze in hemelsnaam hadden verwacht van deze film. Alles van Sacha is flauw, dat is zijn stijl en daar hou je van of daar hou je niet van. Gewoon een prima komediefilm. En dat mocht ook wel weer eens.

Ik vind hem minder als de vorige films van hem. Maar wederom weer vermakelijk.

Met Cohen, regisseur Charles en het typetje van Aladeen verwacht je wellicht iets van een tweede Borat. Helaas ligt het niveau van deze film een heel stuk lager. Je weet sowieso dat je geen subtiliteit of hoogstaande grappen hoeft te verwachten, maar The Dictator is op veel momenten beschamend niet grappig. Af en toe komt de film even geestig uit de hoek ("Oh it's a girl. Where is the garbage can?") en af en toe komen er wat creatieve (en vaak uiterst idiote) momenten voorbij die wel weten te vermaken, maar je krijgt toch veelal het idee dat er meer uit te halen viel. En dat het sowieso wel een heel stuk scherper had gekund. Maar helaas kiest Cohen voor de 'haha, ik zie een penis' reacties in plaats van echt goed geplaatste grappen. De promotietour rondom deze film (Cohen in character op de rode loper) heeft wat dat betreft veel leukere momenten opgeleverd.

2 sterren.

Pijnlijk ongrappig

Sacha Baron Cohen heeft de laatste jaren heel wat aparte films gemaakt waarbij hij soms enorm geestig was. Borat was echt geniaal, Bruno erg grappig en Ali G. bij vlagen de moeite. Nou, dan kijk je best uit naar een film met hem in de rol van een dictator. Daar kan je een erg leuke film over maken. Had gekund ja...

Het is ieder geval niet gelukt. De film heeft me namelijk niet aan het lachen gekregen. Teveel goedkope, flauwe grapjes en veel te weinig knipogen naar dictators. De film was in de eerste 10 minuten nog het leukst, toen hij in eigen land dictator speelde. Eenmaal aangekomen in Amerika werd het een flauwe kopie van You Don't Mess with the Zohan (2008), maar dan met een oud-dictator in plaats van een oud-spion.

De film is vrij voorspelbaar en best nog wel braaf. Zo'n Bruno zette homo-hatend Amerika echt voor schut en Borat was helemaal een schitterende parodie, maar hier mislukt het gewoon. Af en toe een aardig stukje (scene in de helicopter was wel aardig bijvoorbeeld) is echt niet genoeg.

Anna Faris haar vervelende rol werkte overigens ook niet erg mee. Bekijk de trailer maar een keer nog, heb je de leukste momenten al wel gezien.

1,5*

Redelijke film, niet constant leuke grappen maar wel een aantal hele leuke.

3 sterren

Not my cup of tea.

Ik wist dat dit een hit or miss geval zou zijn. Ik hoopte hit, vreesde miss, en kreeg gelijk. Totaal niet grappig. Ik vond de eerste 10 minuten eigenlijk al zwaar klote. Hoe erg kun je de plank misslaan?

Na een half uur moest ik tot de conclusie komen dat ik nog steeds met een verveeld Jerney Kaagman hoofd zat te kijken. Totaal geen beweging in gehad, behalve op de momenten dat ik moest gapen. De grappen zijn echt van bedroevend slecht niveau, die Avatar/Arabieren grap? Seriously? Wie verzint het? Werd nog even een tikkeltje erger bij Billy Elliot. Zucht.

Zelfs Anna Faris, die ik normaal best leuk vind (Tenminste, in de Scary Movie films vooral) kon het geheel niet redden. Ik ben heel blij dat ik niet naar de bioscoop ben gegaan voor deze film, want dan denk ik dat het Twilight: Breaking Dawn part 1 van de troon had gestoten wat betreft de 'Meest irritante film die ik ooit in de bioscoop heb gezien'.

Als ik door een of andere rare stuiptrekking één keer gelachen heb, is het veel. Zonde van mijn tijd. Borat was leuk, Bruno was irritant maar nog enigszins te doen, maar dit is tenenkrommend.

Beter dan Bruno, minder dan Borat, zo kun je de film wel omschrijven. De grappen en grollen vliegen in het rond, soms erg grappig, soms erg flauw. Hier en daar een briljant moment, zoals de speech tegen het einde. Het nogal traditioneel vertelde verhaaltje bevat verder weinig verrassingen, maar Cohen weet er toch wel weer iets bijzonders van te maken. Vooral de dialogen zijn erg geestig. Ik heb overigens de 'extended version' gezien, die 100 minuten duurt.

Heb goed gelachen om deze totaal onnozele film. Dat Cohen een geniaal acteur is, bewijst zijn prestatie in deze 'Dictator' wel weer. Die gast weet dingen echt op zo'n geniale manier te brengen, prachtig. De film kent haar flauwe stukjes, maar Cohen en een aantal bijzonder fraaie, smakeloze, geestige creatieve hoogstandjes maken veel goed. Heb me prima vermaakt.