Wrong (2012)

Wat? Hier stond een heel verhaal, Na een kleine EDIT is opeens alles verdwenen. Dergelijke grote recensies zal ik toch voortaan maar weer in Word schrijven. To Be Continued! Ironisch, past thematisch gezien wel bij de film, een verdwenen recensie.

Alsnog:

Poeh tsjah, na Rubber alweer zo’n Dupieux film waar inhoudelijk eigenlijk niet veel over te verklappen valt.

Dolph houdt van gewoontes. Hij houdt van zijn huis, zijn palmboom, op tijd opstaan en zijn hond. Ook gaat hij graag naar zijn werk, een reisbureau voor warme vakantiebestemmingen, een kantoor waar het altijd regent. Waarom?

Paniek breekt uit als 1 van die “normale dingen”opeens verandert. Zijn hond is namelijk weg!

Hier houdt het plotgerichte onderdeel van mijn recensie op.

Deze film gaat duidelijk over gewoontes, routines, vertrouwde karakters en terugkerende gebruiken en –conversaties. Dit valt terug te brengen naar omgevingen waar iets niet aan klopt, of juist wel. De personen in de film kunnen alleen handelen binnen hun comfort zone, word er iets gezegd of gedaan wat daar niet onder valt is er paniek. Wat gaat er nu gebeuren? We snappen het niet meer.

Aan de andere kant laat de film een wereld zien vol gewoontes die niet ‘gewoon’ zijn, bij wijze van scherp contrast.

Dupieux toont met deze film kritiek op de mensen die vastzitten aan gewoontes, bang zijn voor verandering. Voorwerpen/mensen/dieren zijn zo onderdeel van hun leefomgeving dat het pas opvalt als het weg is.

Een film die consistenter is in toon dan Rubber en ook een afgerond en duidelijk verhaal presenteert. Makkelijker wordt het er echter niet op. In een Charlie Kaufman achtige wereld, die ook doet denken aan Le Dernier Combat en Visioneers (vreemde film met Zach Galifianakis in een atypische rol), zijn veel grappen niet eens zo snel te spotten. Een foutje in de omgeving, een rare opmerking van iemand die zomaar meta kan zijn.

Weer geen makkelijke film. Een komedie, maar een vreemde en uiterst droog. Ik zal het even laten bezinken, voor ik een cijfer geef. Hoog uitvallen zal dat wel!

Ik vond het best wel een leutige film.

Heb veel gelachen, maar niet omdat het echt moppen waren maar eerder om de vreemde situaties, de details die er in verwerkt zitten (vooral die wekker, eerlijk: 7u60? ), de loze dialogen, de vreemde karakters en de droge mengelmoes van al deze elementen (toppertje:

De film doet zeker ook geen kwaad aan de ogen.

Zoals ik al voorspeld had: onzin van een hoog niveau. Het kan mij best wel bekoren (net zoals rubber).

De uitleg van Inland Rabbit kan eigenlijk perfect kloppen als je wat nadenkt tijdens de film.

Maar je kan evengoed gewoon meegaan met de film en genieten van al de gekke dingen die je tegenkomt.

4*, mss nog een halfje meer na hem opnieuw te zien.

Zo nu en dan hou ik wel van een vage film op zijn tijd, maar deze film was me op sommige momenten toch iets teveel van het goede.

Het gegeven is vrij simpel, over een man die op zoek is naar zijn hond. Maar ondertussen blijken en er nog vele haken en ogen aan vast te zitten. Verscheidene opmerkelijke personages maken zo hun intrede en rare locaties die voor normaal worden aangezien. Het blijft voor mij nog steeds een surrealistisch beeld van de mensen die op kantoor zitten te werken met de sprinklers aan alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Qua comedy moet je trouwens niet verwachten dat je krom ligt van het lachen tijdens het kijken van deze film. De humor is gortdroog en zorgde bij mij af en toe wel voor een glimlach. Daarnaast hadden bepaalde stukken van mij wel weggelaten mogen worden.

Al met al toch wel een film die voor de arthouse liefhebber toch wel de moeite waard is om een keer gezien te hebben.

Kleine 2,5 sterren.

Ik sta normaal gezien wel open voor de wat apartere films en ik had er ook zin in na het zien van de trailer. Maar helaas viel Wrong mij tegen.

Ik had het idee dat er vooral rare situaties zijn ingestopt om de film apart te maken, maar niet met een achterliggende gedachte. Ik hoopte dat de film op een gegeven moment nog los zou gaan, maar dit bleef helaas achterwege.

Toch zaten er een aantal leuke scènes is en nu ik terugdenk aan de film ga ik mijn stem verhogen van 2 tot 2,5*. Vooral mr. Chang en het gebeuren rondom de verdwenen hond waren leuk. De tuinman, de random schilder en het meisje van de pizzeria vond ik minder interessant en soms zelfs irritant.

Geen vervelende film, maar Wrong had iets te weinig vaart voor mij.

Dupieux's gecreëerde, absurde wereld. Verwachtingspatronen die nogal worden doorbroken. In mijn ogen zonder duidelijke functie of achterliggende gedachte.

Feit is dat ik films niet veel absurder én tegelijkertijd zo gelikt heb gezien dan dit. Als regisseur wil hij mijns inziens zo veel mogelijk de 'logische' verhaallijn loslaten, maar toch binnen die filmconventies werken. Moeilijke opgave, maar dat lukt Dupieux wel door telkens terug te grijpen naar gesprekken of acties die binnen ons verwachtingspatroon vallen. Uiteindelijk 'klopt' de film toch wel (we hebben ons happy ending; nota bene tussen een hond en de vrijgezelle droogkloot Dolf).

De karakters worden nergens vervelend en dat is een hele klus in zo'n dergelijke zwart0komische Indie-film. Sterk geacteerd door iedereen, vooral de prive-detective was een favoriet van mij. Heerlijke karakteristieke soundtrack maken dit toch wel tot een klein pareltje. 3,5*

Dupieux ... hulde!

Er zijn er niet zoveel, echt sterke absurde comedies. Dupieux heeft het duidelijk wél in z'n vingers en bewijst met deze film dat Rubber geen toevalstreffer was.

Visueel nog een beetje onzeker, de soundtrack is (uiteraard) een stuk sterker en ook de acteurs doen het erg goed. Al valt het rare acteerstijltje waarschijnlijk niet even goed bij iedereen. De humor duidelijk ook niet, maar lang geleden dat ik nog zo gelachen heb bij een film.

Meer van dit, erg toffe, originele en vlotte comedy.

4.0* en een uitgebreide review

hier zelfde verhaal.

redelijke tot goede recensies gezien en nu zelf bekeken.

Wat een tijdverspilling, langdradig, geen humor en vredelijk saai.

Halverwege uitgezet...

Charlie Kaufman met een vleugje David Lynch, zo beloofde de cover. Ik zie wel waar de vergelijking vandaan komt, maar het grote verschil tussen die twee en Dupieux is dat er bij Kaufman en Lynch iets achter schuilt en bij Dupieux he-le-maal niks. Dat is niet per se erg, als je daar van houdt, maar als je mijn vriendin bent levert het een vermoeiende anderhalf uur op. Ik kon er daarentegen wel om lachen. De stijl is vreemd, de situaties lekker absurd en het sfeertje is prima. Over het acteerwerk, camerawerk en de muziek valt ook maar weinig te klagen. Ten opzichte van Rubber is het in elk geval een behoorlijke vooruitgang.

Een redelijke komedie/mysterie film...

Flauw verhaal...

Komedie is mijn smaak niet...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Heerlijk.

Wrong is een film die gemaakt is voor een select publiek, zoals ook blijkt uit de scores en reviews. Wie niks heeft absurde humor heeft weinig om op terug te vallen en zal ondanks de speelduur de film ongetwijfeld een lange zit vinden. Een echt plot valt bijna niet te bespeuren en visueel gebeuren er soms wat coole dingen maar blijft het toch al bij al magertjes.

Gelukkig valt er voor mensen die wel houden van dit soort humor, een categorie waar ondergetekende zich in bevindt, genoeg te beleven. Dupieux creëert een aangepaste versie van onze leefwereld waar het erg fijn vertoeven is. Een plek waar achter elke hoek wel een grap schuilgaat. Van de compleet random autoverver tot de hilarische conversatie over het logo van het pizzabezorgingsbedrijf, genoeg creatieve ideeën om anderhalf uur een glimlach op m'n gezicht te houden. Dupieux bevestigt na Rubber, zeker een regisseur om in de gaten te houden. 3.5*.

Erg leuk. Als je de wekker van 7:59 naar 7:60 ziet springen weet je al hoe laat het is. Ik ben gek op absurdisme en wat dat betreft kom je goed aan je trekken in deze film. Een hoop maffe personages (met als persoonlijk favoriet Master Chang) en absurde situaties, waarbij iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik moet zeggen dat ik het aanvankelijk niet eens een dijenkletser vond, maar wel bijzonder intrigerend. En na verloop van tijd raak je verstrikt in het vreemde wereldje, waardoor het steeds leuker wordt.

Visueel is het aardig, er wordt de nodige aandacht aan besteed, maar het is niet geweldig. De soundtrack daarentegen is wel opvallend. Nogal wat elektronische geluiden. Niet mijn favoriete muzieksmaak, dat is klassiek, maar wel erg aangenaam. Zeker zoals het hier gebruikt wordt, erg sterk.

Al met al een vrij unieke film, die ik hooguit met Rubber van dezelfde regisseur kan vergelijken. 4*.

Redelijke film waarin een man wakker wordt en erachter komt dat zijn hond verdwenen is. Eigenaardig, bizar, absurd en bovenal bijzonder origineel. Het verdere verloop van deze film waar toch wel om te lachen valt, is dan ook met geen pen te beschrijven. Ondanks dat je het op een gegeven moment wel gezien hebt, wil je toch weten hoe het allemaal afloopt. Een kleine 3.0 sterren.

Een bij vlagen knotsgek filmpje, waarbij kurkdroge dialogen en de meest ludieke situaties elkaar in sneltempo afwisselen. Niet allemaal even grappig helaas, maar bepaalde scenes mogen er wel wezen. Één ding is in ieder geval zeker: originaliteit kun je de film inderdaad moeilijk ontzeggen.

Vooral de cast blinkt uit. Plotnick doet het prima als lulletje rozenwater, maar voornamelijk Fichtner's rol als dognapper is een lovenswaardige. Aan geestige bijrollen verder ook geen gebrek, die sullige detective zorgde bijvoorbeeld ook voor een aantal lachstuipjes.

Maar ondanks de lolligheid die uit de kast wordt gehaald, verslapte mijn aandacht zo nu en dan wel. Op sommige momenten verloopt de film met horten en stoten, tevens werkt de humor niet altijd even lekker. Ook het verhaaltje met Dziena, waar en passant aandacht aan wordt besteed vond ik niet geheel geslaagd. In plaats daarvan had ik bijvoorbeeld best meer van die buurman willen zien.

Maar niettemin een kleine 3,0* voor deze merkwaardige ''wrong''. Een titel die de algehele feel van de film eigenlijk perfect illustreert.

Ik hou wel van unieke films en ook deze begon redelijk veelbelovend. Op den duur ging het mij echter allemaal een beetje tegenstaan en kwam de klad erin. Met moeite uitgekeken..

Heerlijk absurdisme. Heb je daar niks mee, dan kun je deze meteen overslaan. Vrijwel alles heeft een subtiel jasje, met name de hoofdpersoon, die de meeste absurdistische gebeurtenissen als normaal ervaart. Nergens grenst het aan het ongemakkelijke, de bevreemding van de situaties nemen je zo mee in het wereldje. Je moet er wat mee hebben, maar als ik een wekker van 7:59 naar 7:60 zie springen, kun je mij oprapen. Met name in de eerste helft zit de kracht in dat het niet over de top gaat en de ietwat verwilderde blik in de ogen van de hoofdpersoon. In de tweede helft komt er wat meer onlogischheid (of: onmogelijkheid) in en dat is jammer, het absurdische paste beter.

Zat leuke vondsten en karakters om deze film voor de liefhebber een smakelijke kijkbeurt te geven.

De tweede film die ik van Dupieux (ook wel bekend als Mr. Oizo) zie, op naar meer.

Magnifique!

Dupieux put humor uit een subtiel spel met context, onderhoudt een spannende wisselwerking tussen herkenbaarheid en onmogelijkheid en voorziet zijn gebeurtenissen en personages van een kurkdroge ernst die nét genoeg houvast biedt om los zand te voorkomen.

Natuurlijk: dit is honderd procent nonsens. Het kan niet regenen op kantoor, laat staan dat mensen er serieus hun werk kunnen verrichten. Een palmboom kan niet plotsklaps in een pijnboom veranderen. En het is zeer onwaarschijnlijk dat iemand overlijdt aan een hartaanval en een paar scenes later weer springlevend is. Maar mocht er een parallel universum bestaan die deze mogelijkheden wel biedt, zouden de inwoners ervan best zo kunnen reageren. Snappen waarom die tegenstelling tussen onmogelijkheid en ernst grappig is, is de kern van absurdisme of de werking van humor in het geheel proberen te vangen. De film nodigt ertoe uit (waarom moet ik hier eigenlijk om lachen), maar het is duidelijk terug te brengen tot: je bent er gevoelig voor of niet.

Ikzelf heb hartelijk kunnen lachen om de ongebruikelijke eerlijkheid van een agent, die met zijn bekentenis de hele schijnvertoning van zogenaamd informatie opvragen teniet doet; de buurman die opbiecht dat zijn leugens omtrent zijn joggen een probleem vormen, om het joggen vervolgens weer glashard te ontkennen; of zelfs de random autoverver, wiens handelingen zowel onomkeerbaar als vergeeflijk blijken te zijn.

Tegelijk weet Dupieux zijn onzinnigheid te voorzien van een emotie (je hond kwijt zijn) die genoeg voedingsbodem biedt voor leidraad en plot, en weet hij telkens tijdig te voorkomen dat de randomness doodslaat. Je zou snel afgestompt kunnen raken voor flauwiteiten die uit de lucht gegrepen lijken te zijn, maar Dupieux bewandelt die fijne lijn gedurende de volledige speelduur perfect.

Verpakt in een bevreemdende mix van rare accenten, een intrigerende geluidsband en camerawerk met goede dieptewerking is dit een uiterst bewust, kundig en verfijnd staaltje charmante onzin. Met name Plotnick en Fichtner spelen geweldig spel maar eigenlijk kunnen alle acteurs prima overweg met de rariteiten die het script van hen verlangt (kleine dissonant is hoogstens die detective). Ik ben heel benieuwd naar meer werk van Dupieux. 4,5*

Nadat ik al eerder de absurdistische horrorfilm ‘Rubber van regisseur Quentin Dupieux had bekeken en hem kende van zijn muzikale alter ego Mr. Oizo waarmee hij een wereldhit met Flat Beat scoorde was het nu weleens tijd om wat meer van zijn maffe filmoeuvre te bekijken.

In feite is dit een film over een man die zijn hond probeert te vinden, maar het is ook zoveel meer dan dat, en op sommige momenten overstijgt de film dat uitgangspunt om je een scala aan maffe dingen te geven om van te genieten, of juist niet? Want kan je mee gaan met de droogkomisch dialogen? Wil je mee gaan met het onlogische? Met palmbomen die veranderen, kantoorruimtes met aanhoudende regen of iemand die auto's rood schildert? De vraag is dus eerder of je kan lachen om de surrealistische en het zwartgallige gevoel voor humor. Kan je deze film met een open geest bekijken en al die gekkigheid gewoon over je heen laat spoelen.

Voor mij was dit een geweldige film, een super hilarisch gestoorde wereld. Dupieux is absoluut een filmmaker naar mijn hart. Ik ben vanaf deze tweede film, dan ook helemaal Fan!

Nog steeds erg vermakelijk, maar toch één van de mindere van Dupieux die ik al zag. Mijn 10e intussen. Centraal staat Dolph die de hele film lang op zoek gaat naar zijn hond Paul. Naar verloop van tijd begon dat verhaaltje me wat te vervelen. Vooral de contacten met die goeroe sloegen niet zo aan.

Maar de randactiviteiten blijven wel leuk waardoor ik toch geboeid bleef verder kijken. Hoe kom je erop om een arbeidssetting te creëren waarbij het constant regent? Absurd gewoon. Om het dan nog niet te hebben over het feit dat Dolph daar al maanden niet meer werkt.

Leuk zijn ook de kleine rolletjes van Victor, de plantenman, en de bizarre pizzamadam. Onzinnig gewoon hoe naïef en dom die er bijloopt. De verver, de palmboom ... Er passeert nogal wat geks in de film. Alleen daarom al leuk, maar zoals ik al zei, hij heeft er betere.