Wrong (2012)

Heerlijk.

Wrong is een film die gemaakt is voor een select publiek, zoals ook blijkt uit de scores en reviews. Wie niks heeft absurde humor heeft weinig om op terug te vallen en zal ondanks de speelduur de film ongetwijfeld een lange zit vinden. Een echt plot valt bijna niet te bespeuren en visueel gebeuren er soms wat coole dingen maar blijft het toch al bij al magertjes.

Gelukkig valt er voor mensen die wel houden van dit soort humor, een categorie waar ondergetekende zich in bevindt, genoeg te beleven. Dupieux creëert een aangepaste versie van onze leefwereld waar het erg fijn vertoeven is. Een plek waar achter elke hoek wel een grap schuilgaat. Van de compleet random autoverver tot de hilarische conversatie over het logo van het pizzabezorgingsbedrijf, genoeg creatieve ideeën om anderhalf uur een glimlach op m'n gezicht te houden. Dupieux bevestigt na Rubber, zeker een regisseur om in de gaten te houden. 3.5*.

Goed mensen, ik zal dan dus maar even uitleggen wat dit was. En dat gaat het beste aan de hand van dit filmpje: Slechts de tranen op de ruit

Dit, deze 'film', was dus pure, totale, volkomen bagger. Geheel bewust gemaakt, dat wel. De makers hebben de slechtste scenes, de verschrikkelijkst geschreven dialogen, de lelijkste setting en de meest verdorven personages die ze ooit bedachten in één film geplempt. Voor de lol. Gewoon en enkel voor de fun. Om eens te kijken hoe de 'filmkenners' erop zouden reageren. Echt, dit is geen film, dit is werkelijk zo overduidelijk een practical joke van anderhalf uur. En geloof me, Quentin Dupieux zou zich -als hij Nederlands kon en de reacties van Inland Rabbit las- de ballen uit de broek lachen dat er werkelijk een 4,5 op 5 gegeven werd voor deze krankzinnige nonsens.

En toegegeven; ik moest ook lachen. Niet om de film, natúúrlijk niet want daar zat de humor niet in, maar wel om de hilariteit dat er mensen zijn die deze film dus echt zijn gaan ontleden en er een 'meesterwerk' in denken te hebben gezien.

KOEKOEK!

"Een mens is in staat alles te begrijpen, en hoe de ether trilt, en wat er op de zon gebeurt, maar dat een ander mens anders zijn neus kan snuiten dan hijzelf, dat gaat zijn begrip te boven!" (Uit: Vaders en zonen, Toergenjew).

Erg leuk. Als je de wekker van 7:59 naar 7:60 ziet springen weet je al hoe laat het is. Ik ben gek op absurdisme en wat dat betreft kom je goed aan je trekken in deze film. Een hoop maffe personages (met als persoonlijk favoriet Master Chang) en absurde situaties, waarbij iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik moet zeggen dat ik het aanvankelijk niet eens een dijenkletser vond, maar wel bijzonder intrigerend. En na verloop van tijd raak je verstrikt in het vreemde wereldje, waardoor het steeds leuker wordt.

Visueel is het aardig, er wordt de nodige aandacht aan besteed, maar het is niet geweldig. De soundtrack daarentegen is wel opvallend. Nogal wat elektronische geluiden. Niet mijn favoriete muzieksmaak, dat is klassiek, maar wel erg aangenaam. Zeker zoals het hier gebruikt wordt, erg sterk.

Al met al een vrij unieke film, die ik hooguit met Rubber van dezelfde regisseur kan vergelijken. 4*.

In deze film was er heel veel "wrong", wat hem erg grappig maakte. Al moet je wel van de slappe humor houden.

Redelijke film waarin een man wakker wordt en erachter komt dat zijn hond verdwenen is. Eigenaardig, bizar, absurd en bovenal bijzonder origineel. Het verdere verloop van deze film waar toch wel om te lachen valt, is dan ook met geen pen te beschrijven. Ondanks dat je het op een gegeven moment wel gezien hebt, wil je toch weten hoe het allemaal afloopt. Een kleine 3.0 sterren.

Een bij vlagen knotsgek filmpje, waarbij kurkdroge dialogen en de meest ludieke situaties elkaar in sneltempo afwisselen. Niet allemaal even grappig helaas, maar bepaalde scenes mogen er wel wezen. Één ding is in ieder geval zeker: originaliteit kun je de film inderdaad moeilijk ontzeggen.

Vooral de cast blinkt uit. Plotnick doet het prima als lulletje rozenwater, maar voornamelijk Fichtner's rol als dognapper is een lovenswaardige. Aan geestige bijrollen verder ook geen gebrek, die sullige detective zorgde bijvoorbeeld ook voor een aantal lachstuipjes.

Maar ondanks de lolligheid die uit de kast wordt gehaald, verslapte mijn aandacht zo nu en dan wel. Op sommige momenten verloopt de film met horten en stoten, tevens werkt de humor niet altijd even lekker. Ook het verhaaltje met Dziena, waar en passant aandacht aan wordt besteed vond ik niet geheel geslaagd. In plaats daarvan had ik bijvoorbeeld best meer van die buurman willen zien.

Maar niettemin een kleine 3,0* voor deze merkwaardige ''wrong''. Een titel die de algehele feel van de film eigenlijk perfect illustreert.

Een absurdistische en surrealistische film. Echter meestal gaan die stromingen in films uiteindelijk dieper en geven ze de kijker een hoop stof tot nadenken. Bij deze film heb ik echter geen grote diepgang kunnen ontdekken. Dit was vooral een vreemde film over een man die zijn hond kwijt was. Maar de film was wel boeiend genoeg om geamuseerd te blijven kijken. En het is dus zeker geen alledaagse film.

Het duurde een kwartiertje, maar toen zat ik er helemaal in. In het surrealistisch absurde universum van Dolph. Met zijn buurman die wat joggen betreft in de ontkenningsfase zit, met een telefoniste van de Pizzeria (waar Dolph heen belde met wat vragen aangaande het logo, een haas op een motor) die op slag niet alleen smoorverliefd op Dolph was maar ook gelijk sex wilde, bij hem in wilde trekken, wilde trouwen en een kinderwens met Dolph koesterde. Met een tuinman die dood neerviel en de volgende dag weer leefde en die bij toeval met de pizza telefoniste in bed belandde omdat die hem voor Dolph hield. En die, toen ze Dolph een dag later zag, vond dat Dolph zo verandert was. Met een huisdierengoeroe die meer van de verdwijning van Dolphs hond weet, een huisdierdetective die er vrij onorthodoxe speurneus manieren op na houdt. En heel veel onverklaarbare zaken.
Zo werkt Dolph op een kantoor waar hij drie maanden geleden al ontslagen is. Dat is nog niet het raarste. Het regent er doorlopend keihard. Iedereen die er werkt is volledig doorweekt. Om maar even een beeld te geven van wat je kunt verwachten qua absurdisme.

Ik hou wel van unieke films en ook deze begon redelijk veelbelovend. Op den duur ging het mij echter allemaal een beetje tegenstaan en kwam de klad erin. Met moeite uitgekeken..

Vermakelijkheid troef. Prima rollen (vooral die van de tuinman), geinig verhaaltje, goede sfeer, vaak gelachen, maar het stelt ook weer niet zo heel veel voor allemaal. Een prettig tussendoortje, dat vond ik het.

Geweldig op alle fronten. En geregisseerd door Mr. Oizo. Da's dan ook weer lollig.

Heerlijk absurdisme. Heb je daar niks mee, dan kun je deze meteen overslaan. Vrijwel alles heeft een subtiel jasje, met name de hoofdpersoon, die de meeste absurdistische gebeurtenissen als normaal ervaart. Nergens grenst het aan het ongemakkelijke, de bevreemding van de situaties nemen je zo mee in het wereldje. Je moet er wat mee hebben, maar als ik een wekker van 7:59 naar 7:60 zie springen, kun je mij oprapen. Met name in de eerste helft zit de kracht in dat het niet over de top gaat en de ietwat verwilderde blik in de ogen van de hoofdpersoon. In de tweede helft komt er wat meer onlogischheid (of: onmogelijkheid) in en dat is jammer, het absurdische paste beter.

Zat leuke vondsten en karakters om deze film voor de liefhebber een smakelijke kijkbeurt te geven.

De tweede film die ik van Dupieux (ook wel bekend als Mr. Oizo) zie, op naar meer.

Kon 't na tien minuten al niet meer aanzien. Nog slechter dan z'n muziek.

Magnifique!

Dupieux put humor uit een subtiel spel met context, onderhoudt een spannende wisselwerking tussen herkenbaarheid en onmogelijkheid en voorziet zijn gebeurtenissen en personages van een kurkdroge ernst die nét genoeg houvast biedt om los zand te voorkomen.

Natuurlijk: dit is honderd procent nonsens. Het kan niet regenen op kantoor, laat staan dat mensen er serieus hun werk kunnen verrichten. Een palmboom kan niet plotsklaps in een pijnboom veranderen. En het is zeer onwaarschijnlijk dat iemand overlijdt aan een hartaanval en een paar scenes later weer springlevend is. Maar mocht er een parallel universum bestaan die deze mogelijkheden wel biedt, zouden de inwoners ervan best zo kunnen reageren. Snappen waarom die tegenstelling tussen onmogelijkheid en ernst grappig is, is de kern van absurdisme of de werking van humor in het geheel proberen te vangen. De film nodigt ertoe uit (waarom moet ik hier eigenlijk om lachen), maar het is duidelijk terug te brengen tot: je bent er gevoelig voor of niet.

Ikzelf heb hartelijk kunnen lachen om de ongebruikelijke eerlijkheid van een agent, die met zijn bekentenis de hele schijnvertoning van zogenaamd informatie opvragen teniet doet; de buurman die opbiecht dat zijn leugens omtrent zijn joggen een probleem vormen, om het joggen vervolgens weer glashard te ontkennen; of zelfs de random autoverver, wiens handelingen zowel onomkeerbaar als vergeeflijk blijken te zijn.

Tegelijk weet Dupieux zijn onzinnigheid te voorzien van een emotie (je hond kwijt zijn) die genoeg voedingsbodem biedt voor leidraad en plot, en weet hij telkens tijdig te voorkomen dat de randomness doodslaat. Je zou snel afgestompt kunnen raken voor flauwiteiten die uit de lucht gegrepen lijken te zijn, maar Dupieux bewandelt die fijne lijn gedurende de volledige speelduur perfect.

Verpakt in een bevreemdende mix van rare accenten, een intrigerende geluidsband en camerawerk met goede dieptewerking is dit een uiterst bewust, kundig en verfijnd staaltje charmante onzin. Met name Plotnick en Fichtner spelen geweldig spel maar eigenlijk kunnen alle acteurs prima overweg met de rariteiten die het script van hen verlangt (kleine dissonant is hoogstens die detective). Ik ben heel benieuwd naar meer werk van Dupieux. 4,5*

Nadat ik al eerder de absurdistische horrorfilm ‘Rubber van regisseur Quentin Dupieux had bekeken en hem kende van zijn muzikale alter ego Mr. Oizo waarmee hij een wereldhit met Flat Beat scoorde was het nu weleens tijd om wat meer van zijn maffe filmoeuvre te bekijken.

In feite is dit een film over een man die zijn hond probeert te vinden, maar het is ook zoveel meer dan dat, en op sommige momenten overstijgt de film dat uitgangspunt om je een scala aan maffe dingen te geven om van te genieten, of juist niet? Want kan je mee gaan met de droogkomisch dialogen? Wil je mee gaan met het onlogische? Met palmbomen die veranderen, kantoorruimtes met aanhoudende regen of iemand die auto's rood schildert? De vraag is dus eerder of je kan lachen om de surrealistische en het zwartgallige gevoel voor humor. Kan je deze film met een open geest bekijken en al die gekkigheid gewoon over je heen laat spoelen.

Voor mij was dit een geweldige film, een super hilarisch gestoorde wereld. Dupieux is absoluut een filmmaker naar mijn hart. Ik ben vanaf deze tweede film, dan ook helemaal Fan!

Vannacht voor de tweede keer gezien, vorige keer was een jaar of 8 geleden op Film1. Doe er een punt bij, ik blijf het een geweldige Dupieux film vinden, zijn beste, samen met Mandibules, wat mij betreft.

Wederom een heerlijk droge surrealistische komedie van Dupieux.

3,5

Nog steeds erg vermakelijk, maar toch één van de mindere van Dupieux die ik al zag. Mijn 10e intussen. Centraal staat Dolph die de hele film lang op zoek gaat naar zijn hond Paul. Naar verloop van tijd begon dat verhaaltje me wat te vervelen. Vooral de contacten met die goeroe sloegen niet zo aan.

Maar de randactiviteiten blijven wel leuk waardoor ik toch geboeid bleef verder kijken. Hoe kom je erop om een arbeidssetting te creëren waarbij het constant regent? Absurd gewoon. Om het dan nog niet te hebben over het feit dat Dolph daar al maanden niet meer werkt.

Leuk zijn ook de kleine rolletjes van Victor, de plantenman, en de bizarre pizzamadam. Onzinnig gewoon hoe naïef en dom die er bijloopt. De verver, de palmboom ... Er passeert nogal wat geks in de film. Alleen daarom al leuk, maar zoals ik al zei, hij heeft er betere.