The Lodger: A Story of the London Fog (1927)

Anders citeer je me even 8 jaar geleden .

Inmiddels al een rectificatie geplaats voor mijn kort-door-de-bocht reactie jegens stomme films .

Alsof ik kijk naar data joh.

Ook al zou je de mening nog dragen zou ik je de film aanbevelen! Ik zag dat je er niet op gestemd had dus ik weet niet of je hem al gezien hebt?

Visueel sterk en de film is een mooie mix van het (expres) robot achtig acteren van Novello en veel lage shots met hoge schaduwen (dat zolderkamertje!) en modernere (lees: Jaren 30) flair. Die Duitse elementen, Lang is nooit ver weg geweest bij Hitchcock - de onschuldige - maar het was bij Murnau's Der Letzte Mann dat Hitchcock 'stage' liep. Hitchcock voegt er eigen elementen aan toe en er is echte horror - die badscene!!!

Naast het visuele is het verhaal juist weer zwak uitgewerkt. De twist is leuk maar niet verrassend en de afwikkeling ineens gepakt buiten beeld - Hitchcock wilde het zo werkt gewoon niet zo. Gelukkig blijft Novello het aankijken waard. Was toen een grote ster Hitchcock vervlocht er grappige homoseksuele zinspelingen in.

De restauratie is trouwens prachtig.

Gisteren in EYE, live muziek van Ivo Verschoor.

Maandag naar Sabotage.

Ik ben geen Hitchcock fan. Deze film heb ik gekeken omdat ik bezig ben aan een lijst van horror/suspense in zwart/wit van de jaren 20 tot de jaren 60 die ik vooral heb geselecteerd naar aanbevelingen en of de premise me aansprak, waaronder dus ook deze film. Aardige thriller en erg sfeervol, leuk verhaal. Ik vond het alleen wat aan de lange kant. Ik heb bij silent movies toch wat moeilijker om mijn aandacht erbij te houden. Denk dat het vooral komt omdat ik het niet gewoon ben. Moeilijk om een cijfer te geven ook.

The Lodger: A Story of the London Fog vindt ik een sterke film.

Het verhaal is redelijk spannend en wist mij de hele speelduur te boeien. Een mysterieuze wreker vermoord een aantal blonde vrouwen. De politie slaagt er niet om de man te pakken. Intussen komt een vreemde man logeren bij Mrs. Bunting. De dochter van Bunting is tot de man aangetrokken….

De film weet op een goede manier een onderhuidse spanning te creëren. Vooral de driehoeksverhouding tussen the Lodger , Daisy en de detective kwam goed over en zorgde voor de nodige spanning.

Wat ik erg knap vond is hoe de film op een geweldige manier de kijker op het verkeerde been zet. Ik zelf zag het niet aankomen dat the Lodger niet de moordenaar was. Een erg sterke plottwist. Dit zorgt ook voor een erg goed eind waar the Lodger bijna gelyncht werd.

Het acteerwerk is bij een stomme film wel wat lastiger te beoordelen. Maar lettend op de gezichtsuitdrukkingen kan ik zeggen dat ik het acteerwerk best wel goed vind. The Lodger kwam over als een beetje een eng persoon. Tevens kwam vooral aan het eind ook goed de emoties van het personage over. Een erg goede rol van Ivor Novello. De ouders vond ik ook goed. Ze wisten hun angst goed uit te drukken. Ook Daisy kwam goed in de film over. Alleen die detective vond ik wat minder. Hij kwam soms over met zijn hoed als een kleine gangster. De detective kwam in de film een beetje gevoelloos over. Dat te wel de detective toch wel begaan is met het lot van Daisy. Malcolm Keen had wat meer emotie mogen leggen in de rol van de detective.

Maar ondanks de wat mindere rol van Malcolm Keen is vind ik dit best wel een goede film.

4 sterren voor deze film.

alexspyforever Bedankt voor het compliment. Ik kan mij wel vinden in wat je zegt over die detective. Zoals ik zelf ook aangaf is hij zeker begaan met het lot van Daisy. Ik vond alleen dat dit niet echt goed overkwam in het acteerwerk van Malcolm Keen. Ik vond dat hij onvoldoende gevoel in zijn rol bracht. Keen keek vooral vaak een beetje boos, maar wist bij mij niet echt de gevoelens van zijn personage over te brengen. Hierdoor kwam de detective bij mij een beetje gevoelloos over.


Ik heb nu twee stomme films gezien om te kijken of ik het wat vind. The Lodger wist ik te waarderen, maar Downhill ( 1927 ) die ik ook heb gezien vond ik niet veel aan. Of stomme films iets voor mij is kan ik nu nog moeilijk zeggen. Maar tips zijn welkom.

Downhill is dan ook een van de minste Hitchcocks. Als je the Lodger goed vindt durf ik best te zeggen dat stomme films je wel eens kunnen liggen. Kijk eens gerenommeerde films als Sunrise: A Song of Two Humans (1927) , Metropolis (1927) The General (1926) of La Passion de Jeanne d'Arc (1928) . Heel verschillend van elkaar (en van deze film), maar de creme de la creme van de stomme film. Vind je vast goed (?).

uitstekende keuzes, vind ik. Al zijn er zeker nog wel slechtere Hitchcocks dan Downhill hoor, ook al is het inderdaad zeker niet zijn beste. Deze is zeker beter.

Als niet Hitchcock-fan vond ik deze heel goed dus kan niet anders dan het met je eens zijn

Persoonlijk vond ik Downhill misschien wel zijn minste en deze een van de beste (top 10 misschien zelfs) van Hitchock. Bijna 50 gezien.

mister blonde ik ben wel van plan om nog een aantal stomme films te proberen. Bedankt voor de tips !

Het is absoluut filmgeschiedenis, maar niet direct een visitekaartje voor de beginnende silent kijker als je het mij vraagt. Ik heb wel ze allebei ook gekeken, maar dan waren de films die MR Blonde noemde toch wat toegankelijker denk ik.

lezertje Bedankt voor de tips !

Met alle respect, maar zowel 'Metropolis' als zeer zeker 'La passion de Jeanne d'Arc' vind ik voor een 'beginnend' stomme filmkijker niet echt toegankelijk. Begin dan met het werk van de slapstick komieken, met niet te vergeten het absolute meesterwerk van Harold LLoyd 'Safety last'(1923).

Eens. Safety Last zou nog beter zijn. Maar dan nog zou ik die twee andere titels aanraden boven Griffiths films. Intolerance is nogal een zit, en met meerdere verhaallijnen

En slapstick is wel iets op zich. Niet iedereen kan het waarderen. En niet alle slapstick. Ik heb met Fields en Arbuckle ook nog wel wat moeite. Vandaar de keuze voor de niet comedy films.

Ja, zo kan je wel aan de gang blijven. Jouw 'naamgenoot' John vroeg om een paar tips. Die hen ik hem gegeven. Het is aan hem de keus en als iemand anders daar dan commentaar op gaat geven wordt het voor John Barry alleen maar ingewikkelder.

Dat zal wel meevallen, John Barry is prima in staat om die dingen af te wegen. Zolang mensen uitleggen waarom ze iets vinden zou ieder weldenkend mens toch moeten kunnen besluiten of dat wel of niet voor hen geldt?

Jij geeft jouw tips, ik de mijne ?. We hebben het beiden beargumenteerd. Prima toch? No Harm done.

The Lodger van Marie Belloc Lowndes uit 1913 las ik lang geleden. Een geromantiseerd boek over de Ripper-zaak, dat verhaalt over een geheimzinnige huurder die wel eens Jack the Ripper zou kunnen zijn. Hitchcock baseerde zijn silent film op dit boek, maar veranderde er wel het een en ander aan; de moordenaar hier is niet Jack the Ripper maar iemand die men De Wreker noemt. De Wreker? Op wie wreekt hij zich, vraag ik mij af? Op zijn eigen moeder? Freud heeft in elk geval vastgesteld dat het diepste motief bij dit soort moordenaars ergens schuilt in een verstoorde relatie met de eigen moeder: de Freudiaanse moedermoord. De vreemdeling die de kamer huurt eist dat alle ingelijste foto's van blondines aan de muur worden omgedraaid. Haha, wat een giller! Wie hangt er trouwens foto's van blondines aan de muur? Dan moet je wel een of andere perverseling zijn. Wat ik ook goed vond is dat einde met die woedende menigte. Je ziet het wel vaker bij dit soort zaken; het volk is zo door het dolle heen dat het nog liever een onschuldige in de gevangenis ziet belanden, dan hélemaal geen dader.

Intrigerende vroege Hitchcock. Wat me opviel zijn de zeer verzorgde en goed verzonnen shots (die hand die de leuning afglijdt!), en een haast frivool spel met licht en schaduw, iets wat Hitch kennelijk al vroeg onder de knie had. Veel (beeld)aanwijzingen dat The Lodger de moordenaar was, maar ook wel de nodige die dat tegenspreken - zoals het schaduwkruis op het gezicht van the Lodger als hij het raam sluit zijn al een voorbode van de bijna-lynchpartij.

Opvallend genoeg speelt de echte moordenaar geen rol, hij was eigenlijk de McGuffin hier. Het nieuws dat de moordenaar gepakt was kwam wel een beetje als een anticlimax, maar de scene met de huurder hangend aan zijn handboeien (alweer zo'n Christus-symbool) was wel weer erg sterk.

Maakt nieuwsgierig naar ander zwijgend werk van Hitchcock.

Toen ik de uitdaging kreeg om een film uit de jaren '20 te kijken was de keus snel gemaakt. Niet door regisseur Hitchcock, want op dat moment had ik van hem nog geen film gezien (inmiddels is dit de 3e film van deze regisseur die ik heb gezien), het ging mij juist om het verhaal achter deze The Lodger. Zonder meer interessant en eerder zag ik ook de 2009 versie van The Lodger. Het was dan ook best een veilige keus om een silent te kijken (nauwelijks silents gezien).

Zoals al eerder gezegd, een goed verhaal wat mij betreft. Uitgewerkt met een hele sterke sfeer en een performance van niveau van de mysterieuze vreemdeling die er soms bijna griezelig uitziet. De muziek is goed hierin en zorgt voor een extra spannende sfeer, al moet gezegd worden dat ik de meer vrolijke muziek/geluidseffecten iets te veel vond storen.

Inmiddels ook wel erg benieuwd naar de 1944 versie van The Lodger. Zal die ook eens een keer gaan kijken.

De allereerste stomme (no pun) van Hitchcock die ik bekeken heb.

De eerste helft van de film wordt de tijd genomen om de karakters van de diverse personages en hun onderlinge relaties op de kaart te zetten, met weinig of geen spannende momenten, voor zover dat een maatstaf moet zijn voor Hitchcock. Wel steeds heel mooi gefilmd, met merkbare invloed van het Duits expressionisme, wat door de meester zelf ook erkend geweest is in een interview. Zie ook wat daarover al geschreven is op het forum.

De tweede helft wordt het wat spannender, voelde ik me als kijker meer betrokken. Het was misschien wel nog een straffere film geworden als men zich meer gehouden had aan de novelle en in het ongewisse had gelaten of de huurder al dan niet schuldig is. Maar daar wilde men blijkbaar niet aan om commerciële redenen.
De acteurs waren goed op dreef vond ik, niets op aan te merken. Zijdelings vond ik het ook genieten van de scenes waarin de modellen defileren in jaren '20 outfits … stylish times for sure.

Fijn deze gezien te hebben. Ik vind het een goed gemaakte thriller, zonder een meesterwerk te zijn, wanneer ik het afweeg tegen de zwaarwegende concurrentie van de jaren '20.

De jonge Hitchcock liet meteen zien dat hij aanleg had voor visueel denken. Voor een liefdesverklaring liet hij de aanbidder hartjes snijden uit een plak deeg. Rook, stoom, regen, gaslantaarns en de Londense mist benutte hij volop. Er zijn bewegende schaduwen, en een raam doet een kruis vallen op het gezicht van de huurder. Hij gebruikte verschillende kleurfilters: blauw voor ‘s nachts in openlucht, geel of roze voor binnen.

De pensionhouders wonen in een souterrain, zodat je de onderste ledematen van voetgangers ziet passeren. In hun verbeelding zien ze hun commensaal door een glazen plafond. Daarna glijdt z’n hand langs de trapleuning naar beneden, als een geamputeerd lichaamsdeel. Hij blijft lang mysterieus doordat hij door andermans ogen getoond wordt. Kort voor de climax onthult een flashback z’n ware bedoeling.

Het boek was geïnspireerd door Jack the Ripper. De goed ogende Ivor Novello, ook populair als liedjesschrijver, mocht echter geen moordenaar spelen. De onschuld van de verdachte was een aanleiding om er de thematiek bij te halen van sensatieverslaggeving en massahysterie, wat tot een geweldige climax leidde.

Hitchcocks obsessie voor blondines was blijkbaar al begonnen. Hij heeft z’n allereerste cameo na vijf minuten, en dus niet op het einde - in tegenstelling tot wat Truffaut zei. Opmerkelijker is dat ook z’n vrouw Alma een cameo heeft, na zeven minuten als radioluisteraar. Het is het begin van een grandioze filmografie en een hoogtepunt van het Britse stomme tijdperk.

Alfred beschouwde zijn derde film als regisseur als de eerste echte Hitchcockfilm. Aanvankelijk achtergehouden omdat de distributeurs ontevreden waren met het resultaat, maar na enkele maanden alsnog uitgebracht en uitgeroepen tot de Beste Britse Film ooit gemaakt. Ivor Novello schmiert er flink op los als de mysterieuze vreemdeling die een kamer huurt bij de familie van een danseres [June] dat gelegen is in een district aan Londen dat in de greep is van seriemoordenaar The Avenger die het gemunt heeft op jonge blondines. Afgezien van Novello's zwakke spel is dit een prima thriller die nadrukkelijk is geïnspireerd door de Duitse expressionistische films en dan ook op effectieve wijze gebruikt maakt van belichting. Hitchcock is herkenbaar in beeld als één van de toeschouwers bij de lynching, maar verschijnt ook in de openingsequentie als een driftig werkende telefonist bij een krant, als is hij vrijwel onherkenbaar omdat hij met de rug naar de camera zit.

Ik kon mijn aandacht bij deze stomme film er goed bijhouden, wat ik eigenlijk niet verwacht had. Mooi uitgewerkt verhaal en een mooie spanningsopbouw.

The Lodger is een film die uiteraard wat verouderd is (niet moeilijk als je bijna 100 jaar bent), maar hier zit enorm veel potentie in. Niet moeilijk dat Hitchcock later zo groot werd als je ziet hoe hij al in 1927, ten tijde van de stomme film, zoveel kan vertellen. Het valt ook op dat het aantal dialogen, dat je dan te zien krijgt als een voorbijkomende tekst, vrij laag is. Zeker voor een intrigerend verhaal slaagt hij er toch in om zoveel mogelijk te zeggen met beeld en minder met dialoog. Hitchcock was toen al veel bezig met het visuele aspect van spanning en intrige.