The Lodger: A Story of the London Fog (1927)

Geweldige film weer eens van Hitchcock. Ga nu richting de veertig titels van hem die ik op dvd heb (wil ze ooit allemaal hebben) en ben nog nooit een slechte tegengekomen. Allemaal voldoendes of gewoon erg goed, zoals hier.

Deze film heeft een heel opvallende cinematografie. Prachtig gebruik van kleur (en dat in een zwart-wit film). De blauwe en gele filters werken sfeer verhogend en ik vond het eigenlijk gewoon heel mooi.
Er wordt bijzonder leuk geacteerd. the Lodger wordt gespeeld door een bijzonder aardig acteur die een heerlijke potentiële creep én held aan het eind neerzet. De oudjes spelen ook leuk. Lijkt me toch dat dit een veel moeilijkere vorm van acteren is, als je niet over je stem kan beschikken. Lekker theatraal. Leuk.

Verder was dit een heerlijk kat-en-muis spel, dat in veel andere Hitchcock films ook zou terug komen.
- the Lodger/ en de altijd op bezoek zijnde detective
- de driehoeksverhouding tussen de Lodger, het meisje en de Detective
- de spanning om het welzijn van hun dochter door de ouders die niet zeker weten wat wij wel zeker denken te weten; of the Lodger nou de seriemoordenaar is

Veel erg goede en spannende scènes zorgen ervoor dat dit gewoon een van Hitchcock's beste is. Ik denk aan de prachtig gefilmde scène in de badkamer. Of de fantastische plottwist, die de moeder aller plottwists is. Erg goed gecamoufleerd (denk niet dat veel mensen het zien aankomen), maar eigenlijk heel logisch. Of anders wel het zinderende eind.

Deze film is overduidelijk zeer belangrijk voor elke thriller die er na zou komen. Geweldige Hitchcock film, die gerust tot zijn betere werk gerekend mag worden (en dat zegt w.m.b. veel). 4 sterren. Kijken! Overal te koop voor nog geen 5 euro.

Knap werk.

Als je dit 80 jaar geleden hebt gezien in de bios, werd je waarschijnlijk weggeblazen. Waarom? Om dat dit een puike film is. Nog steeds. En dat is verdomd knap voor een filmpje van die leeftijd.

Hitchcock laat hier zien dat hij ten tijde van de stomme film ook al goed spanning kon opbouwen. Vond de twist zelfs erg knap, zag hem zelf amper aankomen.

Waar Downhill in het vingeroefeningen-bakje mag, kan deze zich rustig meten met de latere klassiekers van Hitchcock.

Mooi camerawerk met af en toe prachtige shots. De filters werken uitstekend. Vond persoonlijk het lopen op de doorzichtige vloer er ook leuk uit zien.

Prima entertainment, dat ondanks de gedateerdheid, blijft staan als een huis.

Zeer goed.

Op naar The Pleasure Garden!

When I've put a rope round the Avenger's neck, I'll put a ring around Daisy's finger

Normaal gezien heb ik het niet zo op silent films van Hitchcock. Vaak lijken ze maar een flard te zijn van wat hij later zou presteren maar als je, net zoals ik, zoveel mogelijk van een bepaalde regisseur wilt zien dan krijg je gewoon hoogte- en dieptepunten. The Lodger neigt gelukkig naar de eerste kant.

Ik zeg neigt want hij is niet zo goed als de latere Hitchcocks vooral door heel het Avenger verhaal. Op zich wel een sterk en typisch Hitchcock verhaal maar het voelt allemaal gedateerd aan (wat ergens logisch is want de film is al meer als 80 jaar oud) Hitchcock bouwt zijn spanning goed op maar jammer genoeg zie je de twist waar de huurder niet de moordenaar blijkt te zijn wel aankomen. Het verloop van die scène waar de omstaanders hem willen gaan lynchen is dan wel weer sterk al had hij voor mij beter gescoord als de huurder effectief was gestorven en we niet zo'n zoet einde hadden gekregen waar alles uiteindelijk goed komt. Wel leuk om te zien trouwens dat Hitchcock zijn cameo verschijningen al in het begin van zijn carrière deed.

Visueel is The Lodger een speciaal geval, vooral door zijn kleurenfilters die een zekere sfeer meebrengen. Het gelige/gouden warme voor de scènes binnen en het afstandelijke, koude blauwe voor de scènes die zich buiten afspelen. Iedereen die Godards Le Mépris hierom roemde zou eerst deze eens moeten zien. Maar ook op andere momenten kan Hitchcock geweldig uit de hoek komen door hier en daar een leuke vondst in de film te steken. Zo is het doorschijnende plafond werkelijk fantastisch en is het wel jammer dat dit niet meer in de film voorkomt.

Ik heb altijd moeite om de acteerprestaties in een silent film te beoordelen. Vaak is het gewoon een kwestie van uitstraling, overdreven gebaren en menselijke zwakheden (of juist de niet-zwakheden) die gigantisch worden uitvergroot. Ook hier is dat weer het geval. Ivor Novello heeft zijn uitstraling als creep zeker mee en doet het bijgevolg helemaal niet slecht maar Malcolm Keen, wiens jaloezie wordt uitvergroot, komt niet zo op mij over. June als het hoofdpersonage komt ook soms te onlogisch over op mij. De ouders waren dan wel weer leuk.

Op zich geen slechte Hitchcock maar ik heb toch liever degene die zijn roem verwierf met de geluidsfilm.

3.5*

Erg goede film van Hitchcock. Ik was erg gecharmeerd van de openingsscene. De montage is scherp en doet me in deze sequentie zelfs wat denken aan Russische leeftijsgenoten (wat dan vooral met tempo en snelle beweging tussen plaats te maken heeft). Het is erg interessant om te zien dat Hitchcock hier nog behoorlijk beinvloed is door de Duitse Expressionistische films, wat je vooral terug ziet in de schaduws. Het viel me ook op dat de film vaak naar geluid refereert en dat het leek alsof Hitchcock eigenlijk al naar geluid toe wou. Zo reageren de personages erg vaak op geluiden van gebeurtenissen, wat in een silentfilm natuurlijk nogal lastig hoorbaar te maken is. Verder een uitstekende suspense. The Lodger: A Story of the London Fog werd in der tijd gezien als de beste Britse film, en dat valt goed te begrijpen.

Zo blijft de 5* zak tijden onberoerd en opeens mocht ik er 2x binnen een maand in graaien. Deze vroege, stomme klassieker van the Master of Suspense verdient namelijk niets minder dan de volle mep!

In het mistige Londen wordt elke dinsdag een jonge blondine vermoord door de mysterieuze Avenger. Uiteraard zit de politie, in persona van de jonge detective Betts, bovenop de zaak. Om zaken te compliceren is Betts bijzonder gecharmeerd van de dochter van zijn huisbaas, die op haar beurt weer aangetrokken wordt door de geheimzinnige nieuwe huurder, die er hoogst merkwaardige gewoontes op na houdt.

Zowel de persoonlijke driehoeksverhouding, als de spannende zoektocht levert een waanzinnige dosis vuurwerk op. Ik kan me bijna niet voorstellen hoe een bioscooppubliek deze film ruim 80 jaar geleden moet hebben beleefd, maar het moet wel heel speciaal zijn geweest.

De film zit vol adembenemende momenten, zoals het shot van de ijsberende Lodger van onderaf, zijn nachtelijke uitstapje (die trapscene!) en natuurlijk de nagelbijtende finale aan het hek met de uitzinnige menigte dat het recht in eigen hand neemt.

Een tijdloze klassieker!

Mijn laatste Hitchcock was alweer een tijdje geleden en nu ik weer genoeg tijd heb om films te kijken, ben ik van plan deze achterstand in te halen. Aangezien ik een box met een aantal films van zijn Britse periode heb gekregen voor mijn verjaardag heb ik er daar een uit gekozen, de eerste bleek Lodger te zijn.

Lodger laat Hitchcock's potentie duidelijk zien, maar komt er toch niet helemaal uit. Met name het begin is niet van niveau. De muziek is simpel en eerder storend dan dat het daadwerkelijk wat toevoegt. De lodger is wel mysterieus, maar leek meer op een mislukte dracula. En het tempo was ook te traag. Zo na een half uur komt er wat meer tempo in en wordt het een stuk leuker. Hierin kun je al de klasse van Hitchcock herkennen. Met een minimalistische setting weet hij het toch spannend te maken. Wel jammer dat het anno 2011 een stuk minder indruk maakt dan destijds en daarom ook wel een beetje voorspelbaar is.

De derde stomme film die ik van Hitchcock zie en tot nu toe is dit ook zijn beste.

Het is allereerst een lekker onderhoudend filmpje. De speelduur is niet zo lang en het tempo is best hoog. Het verhaal is best goed en de spanningsboog is ook niet verkeerd, al had ik wel vrij snel door dat “The Lodger” niet de moordenaar is. Toch is het allemaal nog redelijk spannend, omdat ik buiten dat gegeven verder niet kon voorspellen hoe het zou aflopen.

De film ziet er verder goed uit en voor een film van die leeftijd zitten er nog best een paar mooie shots van bovenaf tussen. Het acteerwerk is degelijk. Ik vond het niet opvallend goed of slecht. In deze film kun je in ieder geval duidelijk zien dat Hitchock talent had en dat is er later gelukkig helemaal uitgekomen.

3,5*

Het is niet te missen, de hand van Alfred Hitchcock is in deze vroege stomme film al op te merken. The Lodger is een heel behoorlijke thriller geworden met heel behoorlijk acteerwerk. Ivor Novello, de beste van de cast, speelt een vreemdeling die onderdak zoekt bij een gezin. Hij komt een beetje zonderling en verdacht over. De dochter van het gezin voelt zich desalniettemin wel aangetrokken tot hem. Ondertussen wordt The Lodger gezien als verdachte van een reeks moorden. Gedurende de film wordt het alsmaar spannender en benauwder voor de hoofdpersoon. Het slot mag er uiteindelijk wel zijn en kan ook wel Hitchcockiaans genoemd worden. Hiermee verklap hopelijk ik niet teveel. Het is nog niet overal perfect, maar vond dit wel een prima film van de Master of Suspense.

The Lodger: A Story of the London Fog

De derde Hitchcock die ik nu op rij kijk. Op MM en andere sites was hij zeer veel belovend. In deze film zou je de basis van zijn latere werk terug zien. Hier ligt de kiem. Nou heb ik mij echter dieper in Hitch' verdiept en Fritz Lang was zijn grote voorbeeld. Zou de kiem daar niet liggen? Dat is echter een ander verhaal. The Lodger is zeker Hitchcocks eerste sterke film. Na afloop had ik echter nog wel het idee dat hij nog een stukje te gaan had.

Een zeer vroege verfilming van het boek. Daar zou men nu ook nog wel een leuk filmpje van kunnen maken. Echter is dit de eerste verfilming die ik als stomme film zie en was dus positief geprikkeld.

De film is gewoon sterk. Een van de betere stomme films. De vreemdeling is goed obscuur weergegeven en straalt sfeer uit. De kiem van Fritz Lang vond ik echter wel duidelijk zichtbaar. De moordenaar als duidelijk secundair onderwerp, en de psychologische ontwikkelingen van de hoofdpersonen als primair onderwerp is iets wat je bij Lang ook vaak terug ziet. De gehele sfeer en stijl vond ik daar op aansluiten.

Toch doet dat niets van de kwaliteit van de film af. Voor zijn tijd een heel spannende film, die zich hier ook nog weet te laten boeien. Het einde is schitterend gewoon. Zoals het hoort eigenlijk

Ten opzichte van zijn voorganger zijn de acteerprestaties met sprongen vooruit gegaan. Helemaal Ivor Novello is gegroeid. Als obscuur en vaag type is hij veel beter gecast dan als dramatische schlemiel. Hij weet zich goed te ontpoppen als romanticus. Zijn gehele houding en uitstraling is gewoon beter ten opzichte van Downhill.

June is zijn goede tegenspeelster. Ze weet zich goed staande te houden tussen de twee mannen die om haar vechten. Haar duidelijke voorkeur voor Novello is goed uitgewerkt.

Arthur Chesney en Marie Ault zijn als ouders ook uitermate vermakelijk. Vooral op het einde waren ze een grappig duo. Echter ook in de spannendere scènes weten zijn met hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen boekdelen te spreken. Precies zoals het hoort.

Malcolm Keen heeft eigenlijk een ongelukkige rol. Zijn personage wordt heel negatief neergezet, terwijl het toch een medelijwekkend persoon is. Als slachtoffer weet hij goed als slechterik neergezet te worden. Hij weet daar een goede invulling aan te geven.

Tot slot is de weergave van Hitch' ook opvallend. De blauwe scènes moeten puur genieten zijn geweest in de bios destijds. Zo zijn ze ook een leuke afwisseling en weet je precies wanneer het verhaal zich buiten afspeelt en wanneer binnen. De rustige beelden weten een goede spannende sfeer te creëren. Ook een paar mooie shots van bovenaf zijn leuk.

Hitch' laat hier zijn talent echt doorschijnen. The Lodger kan je denk ik zien als zijn eerste topper, al kan hij nog echt beter.

3.5*

The Lodger: A Story of the London Fog vindt ik een sterke film.

Het verhaal is redelijk spannend en wist mij de hele speelduur te boeien. Een mysterieuze wreker vermoord een aantal blonde vrouwen. De politie slaagt er niet om de man te pakken. Intussen komt een vreemde man logeren bij Mrs. Bunting. De dochter van Bunting is tot de man aangetrokken….

De film weet op een goede manier een onderhuidse spanning te creëren. Vooral de driehoeksverhouding tussen the Lodger , Daisy en de detective kwam goed over en zorgde voor de nodige spanning.

Wat ik erg knap vond is hoe de film op een geweldige manier de kijker op het verkeerde been zet. Ik zelf zag het niet aankomen dat the Lodger niet de moordenaar was. Een erg sterke plottwist. Dit zorgt ook voor een erg goed eind waar the Lodger bijna gelyncht werd.

Het acteerwerk is bij een stomme film wel wat lastiger te beoordelen. Maar lettend op de gezichtsuitdrukkingen kan ik zeggen dat ik het acteerwerk best wel goed vind. The Lodger kwam over als een beetje een eng persoon. Tevens kwam vooral aan het eind ook goed de emoties van het personage over. Een erg goede rol van Ivor Novello. De ouders vond ik ook goed. Ze wisten hun angst goed uit te drukken. Ook Daisy kwam goed in de film over. Alleen die detective vond ik wat minder. Hij kwam soms over met zijn hoed als een kleine gangster. De detective kwam in de film een beetje gevoelloos over. Dat te wel de detective toch wel begaan is met het lot van Daisy. Malcolm Keen had wat meer emotie mogen leggen in de rol van de detective.

Maar ondanks de wat mindere rol van Malcolm Keen is vind ik dit best wel een goede film.

4 sterren voor deze film.

Intrigerende vroege Hitchcock. Wat me opviel zijn de zeer verzorgde en goed verzonnen shots (die hand die de leuning afglijdt!), en een haast frivool spel met licht en schaduw, iets wat Hitch kennelijk al vroeg onder de knie had. Veel (beeld)aanwijzingen dat The Lodger de moordenaar was, maar ook wel de nodige die dat tegenspreken - zoals het schaduwkruis op het gezicht van the Lodger als hij het raam sluit zijn al een voorbode van de bijna-lynchpartij.

Opvallend genoeg speelt de echte moordenaar geen rol, hij was eigenlijk de McGuffin hier. Het nieuws dat de moordenaar gepakt was kwam wel een beetje als een anticlimax, maar de scene met de huurder hangend aan zijn handboeien (alweer zo'n Christus-symbool) was wel weer erg sterk.

Maakt nieuwsgierig naar ander zwijgend werk van Hitchcock.

Toen ik de uitdaging kreeg om een film uit de jaren '20 te kijken was de keus snel gemaakt. Niet door regisseur Hitchcock, want op dat moment had ik van hem nog geen film gezien (inmiddels is dit de 3e film van deze regisseur die ik heb gezien), het ging mij juist om het verhaal achter deze The Lodger. Zonder meer interessant en eerder zag ik ook de 2009 versie van The Lodger. Het was dan ook best een veilige keus om een silent te kijken (nauwelijks silents gezien).

Zoals al eerder gezegd, een goed verhaal wat mij betreft. Uitgewerkt met een hele sterke sfeer en een performance van niveau van de mysterieuze vreemdeling die er soms bijna griezelig uitziet. De muziek is goed hierin en zorgt voor een extra spannende sfeer, al moet gezegd worden dat ik de meer vrolijke muziek/geluidseffecten iets te veel vond storen.

Inmiddels ook wel erg benieuwd naar de 1944 versie van The Lodger. Zal die ook eens een keer gaan kijken.

De jonge Hitchcock liet meteen zien dat hij aanleg had voor visueel denken. Voor een liefdesverklaring liet hij de aanbidder hartjes snijden uit een plak deeg. Rook, stoom, regen, gaslantaarns en de Londense mist benutte hij volop. Er zijn bewegende schaduwen, en een raam doet een kruis vallen op het gezicht van de huurder. Hij gebruikte verschillende kleurfilters: blauw voor ‘s nachts in openlucht, geel of roze voor binnen.

De pensionhouders wonen in een souterrain, zodat je de onderste ledematen van voetgangers ziet passeren. In hun verbeelding zien ze hun commensaal door een glazen plafond. Daarna glijdt z’n hand langs de trapleuning naar beneden, als een geamputeerd lichaamsdeel. Hij blijft lang mysterieus doordat hij door andermans ogen getoond wordt. Kort voor de climax onthult een flashback z’n ware bedoeling.

Het boek was geïnspireerd door Jack the Ripper. De goed ogende Ivor Novello, ook populair als liedjesschrijver, mocht echter geen moordenaar spelen. De onschuld van de verdachte was een aanleiding om er de thematiek bij te halen van sensatieverslaggeving en massahysterie, wat tot een geweldige climax leidde.

Hitchcocks obsessie voor blondines was blijkbaar al begonnen. Hij heeft z’n allereerste cameo na vijf minuten, en dus niet op het einde - in tegenstelling tot wat Truffaut zei. Opmerkelijker is dat ook z’n vrouw Alma een cameo heeft, na zeven minuten als radioluisteraar. Het is het begin van een grandioze filmografie en een hoogtepunt van het Britse stomme tijdperk.

Alfred beschouwde zijn derde film als regisseur als de eerste echte Hitchcockfilm. Aanvankelijk achtergehouden omdat de distributeurs ontevreden waren met het resultaat, maar na enkele maanden alsnog uitgebracht en uitgeroepen tot de Beste Britse Film ooit gemaakt. Ivor Novello schmiert er flink op los als de mysterieuze vreemdeling die een kamer huurt bij de familie van een danseres [June] dat gelegen is in een district aan Londen dat in de greep is van seriemoordenaar The Avenger die het gemunt heeft op jonge blondines. Afgezien van Novello's zwakke spel is dit een prima thriller die nadrukkelijk is geïnspireerd door de Duitse expressionistische films en dan ook op effectieve wijze gebruikt maakt van belichting. Hitchcock is herkenbaar in beeld als één van de toeschouwers bij de lynching, maar verschijnt ook in de openingsequentie als een driftig werkende telefonist bij een krant, als is hij vrijwel onherkenbaar omdat hij met de rug naar de camera zit.

The Lodger is een film die uiteraard wat verouderd is (niet moeilijk als je bijna 100 jaar bent), maar hier zit enorm veel potentie in. Niet moeilijk dat Hitchcock later zo groot werd als je ziet hoe hij al in 1927, ten tijde van de stomme film, zoveel kan vertellen. Het valt ook op dat het aantal dialogen, dat je dan te zien krijgt als een voorbijkomende tekst, vrij laag is. Zeker voor een intrigerend verhaal slaagt hij er toch in om zoveel mogelijk te zeggen met beeld en minder met dialoog. Hitchcock was toen al veel bezig met het visuele aspect van spanning en intrige.

Vijf jaar geleden zag ik deze film voor het eerst en het was toen ook mijn eerste Hitchcock silent. Nu heb ik hem herzien nadat ik eerst alle andere Hitchcock silents bekeken heb. The Lodger wordt gezien als de eerste belangrijke Hitchcock en het betekende ook zijn doorbraak. Het is zijn derde film in een rijtje waarvan de tweede helaas verloren gegaan is. Op zich is het dan ook niet heel moeilijk om de ‘eerste belangrijke Hitchcock’ te worden genoemd. Het is zeker wel een visueel innovatieve film waarin Hitchcock ook zijn ervaring meeneemt die hij opgedaan had in de UFA studio’s in Berlijn. Expressionisme loert om de hoek in bepaalde schaduwrijke scenes. Al is Hitchcock ook degene die vooral zélf innoveert om zijn verhaal op visuele wijze (met zo weinig mogelijk pancartes) te vertellen. The Lodger is visueel zeker een vooruitgang t.a.v. debuutfilm The Pleasure Garden. Naast het visuele innovatieve is het genre van de film - de thriller is uiteraard typisch Hitchcock - ook weer doorslaggevend - achteraf gezien dan - om deze film belangrijk te maken. In de jaren ‘20 en stuk van de jaren ‘30 is Hitchcock nog niet de suspense regisseur die hij later zal worden en beoefent nogal wat genres, van drama tot comedy.

Nu ik alle silents van Hitchcock achter de rug heb, kan ik mij ook een beter beeld vormen van die periode in zijn carrière. En dan vind ik The Lodger op zich een prima film, ook omwille van de visuele verdiensten. Qua entertainment heb ik mij anderzijds evenzeer geamuseerd met zijn andere silents die een beetje vergeten zijn omdat ze geen suspense movies zijn. Score blijft ongewijzigd.

Klassiekerzondag even aan de Hitchcock met deze The Lodger, en een Hitchcock was in die zin best lang geleden. Ik was dan ook best blij de film te vinden bij de kringloop met het cellofaan er nog om heen. Dus kom maar op waar het vermoeden dat het een stille film was mij geen moment afschrok.

En Hitchcock weet toch meteen weer een bepaalde toon neer te zetten, iets dat grijpt. Woorden zijn er niet, slechts gezichten en de muziek, en die zijn voldoende voor een beeld waar paranoia en angst goed gevangen wordt. Weer een slachtoffer, de zoveelste al, en wie doet dat toch? De avond en nacht overheerst door angst staan in schril contrast met overdag waar men de gewone dagelijkse dingen doet zo ook voor Daisy en haar moeder. En Daisy vind het toch allemaal best spannend al dan niet bewust aangemoedigd door huisvriend en detective Joe. En dan is er nog die nieuwe mysterieuze huurder...

En voor een film uit 1927 weet Hitchcock daar op zijn manier toch best weer wat interessants van te maken met meer moorden, bewijs, vermoeden en verdenking en paranoia. En Novello zet de nerveuze huurder prima neer, en zo wordt er dus goed geacteerd, regisseert Hitchcock het natuurlijk ook goed ook al is het voor de ervaren filmkijker anno nu een intikkertje dat 'de huurder' zelf opzoek is naar de moordenaar en de foto natuurlijk zijn zus betreft. Tijden veranderen wat dat betreft maar ik heb de indruk dat de gemiddelde kijker destijds, 1927, wel in de verdachtmakingen tuinde. Maar dat terzijde waar deze The Lodger toch gewoon voldoet, het geheel meer dan goed gebracht wordt en een meer dan prima film is gezien zijn leeftijd.