Mélodie en Sous-Sol (1963)

Lang niet zo spectaculair als "Ocean Eleven" e.d., maar daarom wel wat geloofwaardiger, deze zwart-wit film van Henri Verneuil, die in de aanloop naar de roof wel iets langdradig uitvalt, maar in zijn geheel toch wel de nodige spanning levert en een heel sarcastisch slot in petto heeft.

Overheerlijke heist-film incl. jengelende jazzmuziek die immer op de juiste momenten wordt ingezet ... en uitgezet ... De beginscene alleen al!

De twee grootheden uit de Franse cinema van weleer, Jean Gabin en Alain Delon, spelen lijkt het wel zichzelf, een oude mopperkont en een jonge casanova. Het gaat allemaal gewoon vanzelf.

Het proces richting de overval, de overval zelf, en het hilarische slotspektakel weten te imponeren. Helaas moest er toch weer een of ander modelletje meedoen als geplande love interest. Maar verder is dit haute categorie suspense en vermaak. Lekker hoor. Die Verneuil was ook van alle markten thuis...

Franse Ocean's Eleven

Jean Gabin en Alain Delon, het zijn toch twee namen waar ik altijd benieuwd naar ben. Vond het sowieso de moeite om ze eens samen in een film te zien, maar ik was bovendien al eens langer op zoek naar iets van Henri Verneuil (wiens faam ik nog steeds niet goed begrijp na het wat teleurstellende Cent Mille Dollars au Soleil) dus dit leek wel af te stevenen op een interessante film.

Tweede film die ik dus zie van Verneuil en ik mis precies iets aangezien dit me ook weer niet volledig kon bekoren. Het grootste hekelpunt aan Mélodie en Sous-Sol is het tempo. De film duurt ongeveer een 2 uur waarvan het laatste halfuur wordt gebruikt voor de uiteindelijke heist. Op zich niet zo'n probleem, maar het wordt allemaal zo slepend verteld! De scène waar Francis over het dak ligt te klauteren om een seintje te kunnen geven aan Charles bijvoorbeeld had echt wel wat korter kunnen zijn en zo zijn er een aantal stukken die het tempo onderuit halen. Wel kudos trouwens voor het leuke einde waar Francis in een paniekaanval het geld besluit te verstoppen en dat dan natuurlijk boven komt drijven. Dit was trouwens wel één van de merkwaardigste cinemavoorstellingen die ik al heb meegemaakt. Op het moment dat Francis de eigenaar van het casino onder schot hield besluit het beeld ineens te blijven haperen en die je ineens de spoel beginnen branden. Nog nooit zo'n collectieve 'Oh nee!'-zucht gehoord in de zaal. Gelukkig konden ze de spoel repareren, maar nu was ik helemaal uit de film.

Vind dit tot nu toe de minste rol van Gabin. De stuurse man kwam op zich wel goed tot zijn recht in Le Tatoué, maar hier lijkt hij meer tegen zijn goesting te zitten. Zijn apathie past weliswaar perfect in de openingsscène en in het gesprek met zijn vrouw, maar vond hem voor het overige nogal tegenvallen. Al was het staren naar Francis wanneer die het geld besluit te 'verstoppen' in het zwembad wel goud waard. Delon daarentegen lijkt voor dit soort rollen geboren te zijn. Lekker flamboyant en een uitstraling die alles wat hij doet geloofwaardig maakt. Ook niet zo tevreden over de soundtrack trouwens. Jazz en Franse films kan mooi uitdraaien (Ascenseur pour l'Échafaud!), maar dit was wel erg pover gebalanceerd. Dan weer knalhard, dan wordt het ineens weer abrupt afgekapt en vooral ook, al is dit natuurlijk persoonlijk, niet echt mijn stijl van Jazz. De benaming die Mug er aan geeft, jengelend, is de juiste term.

Kans zit erin dat ik niet echt in de juiste gemoedstoestand was, lange werkdag en wat moe, maar de degelijkheid aan deze Mélodie en Sous-Sol ontgaat me toch. Het is dankzij een uitstekende Delon, een wat mindere (maar toch nog redelijke Gabin) en een geweldig einde dat ik hier nog 3* aan kwijt kan. De fascinatie voor Verneuil blijft, maar misschien moet ik gewoon eens op zoek gaan naar Le Clan des Siciliens. Als dat niet klikt, dan weet ik het ook niet.

3*

Erg prima film met ouwe rot Gabin als crimineel die nog één klus wil doen om daarna zijn plek in de zon op te zoeken en Delon als jonge heethoofd en partner in crime. Dat klinkt niet bijster origineel maar de uitvoering mag er zijn. Het geduld van de kijker wordt wel enigszins op de proef gesteld: het duurt namelijk best lang voor er sprake is van enige spanning en mijn gedachten begonnen al een beetje af te dwalen. Gelukkig wordt het ruimschoots goedgemaakt door de gedetailleerde heist in real-time en -vooral- de afloop de volgende ochtend.

Erg slim was het natuurlijk niet om 50 meter van de crime scene de geldzakken te willen overhandigen maar het levert wel een meesterlijk slotstuk op waarbij ik al even nerveus het gesprek over de leren tas volgde als Delon zelf- de paniekactie de tassen dan maar in het zwembad te laten zinken vond ik dan ook volledig voorstelbaar. Mooi hoe tergend langzaam de francs boven komen drijven en de nonverbale communicatie tussen Delon en Gabin mag er ook zijn. De al eerder bekritiseerde soundtrack (en dan met name het terugkerende thema) was inderdaad wel een minpunt, alleen in de laatste scène pakte het aardig uit.