Maniac (2012)

Eindelijk weer eens een fatsoenlijke slasher, waarbij de signatuur van Aja & Lustig toch redelijk zichtbaar zijn. Visueel dik in orde en de synthesizer score is ook prima. Toch had ik hem stiekem wel wat harder verwacht en blijft het origineel favoriet. Hopelijk wordt het genre nieuw leven ingeblazen, want na Haute Tension was het een tijdje behelpen.
De verwijzing naar Silence of the Lambs was ook erg cool!

Slordig.

Jammer want Khalfoun laat hier en daar wel zien dat er een leuke horror regisseur in hem schuilt. Maar als geheel weet de film toch niet geweldig te overtuigen. Wood blijft een probleem, het is dan ook slim dat Khalfoun hem niet vaak in beeld brengt (al blijft dan de vraag: waarom cast je hem?).

Veel first-person werk, al gaat Khalfoun daar slordig mee om. Hij mag het camerawerk dan wel hanteren, in een aantal situaties lijkt het me redelijk onlogisch (te dicht bij andere personages), soms ontbreken personages in het zichtveld (wanneer Frank op het einde Anna wurgt en zichzelf ziet in het raam) en af en toe valt de camera ook even uit z'n rol, alleen lijkt dat weinig bij te brengen aan de scenes an sich. Zo is de hele stijl maar halfbakken. De soundtrack is ook half om half. Het geklooi met de geluidsband is gaaf, de muziek zelf is brakke filmelectropop, zielige en zielloze deuntjes die de sfeer stevig verpesten.

Groter probleem is de toon van de film. Eerste half uur is leuk. De moorden zijn niet bijzonder maar wel grof en de effecten zien er geregeld erg realistisch uit. Net voor de finale zit er zo ook nog een scene waar Frank iemand twee keer in de rug snijdt, maar de camera verbergt op dat moment helemaal niets en de scene wordt zonder cuts, vloeiend gefilmd. Erg proper gedaan. Na een half uurtje wordt er echter verwacht dat we een zekere band met Frank hebben gesmeed, want er komt meer drama om de hoek kijken en het horrorgedeelte verdwijnt sterk naar de achtergrond. De onzichtbare Frank is echter niet bepaald boeiend en het gezemel tussen hem en Anna is niet echt hoogstaand. Echt jammer om die richting op te gaan, dit is er absoluut de film niet naar.

De finale is trouwens ook te idioot voor woorden. Geen idee wat voor een gestoord manoeuver die chauffeur uithaalde maar het was bijna pure kolder, terwijl de film verder niet bepaald humoristisch was. Zo moeilijk is het toch niet om net iets beter de zaken op orde te hebben?

Blijft een wat oneven, onaffe film over. Er zitten leuke ideetjes in, maar de afwerking is slordig, het blijft allemaal wat braafjes en na een half uur raakt de regisseur serieus de weg kwijt. Zal allemaal wel uit het origineel komen maar remakes mogen zulke zaken best corrigeren wat mij betreft.

2.5*

Ik begreep al van wat horrorliefhebber in mijn online kring dat dit een magnifieke remake was. Dat zelf is anno 2013 bijna een utopie. Het origineel maar gekeken en het bleek dat die wel met gemak te overtreffen was maar veel vond ik het niet. Toch nog zeer aangenaam verrast va ndeze remake, want het blaast zowel het origineel op elk front weg maar ook als film opzich is het toch wel een pareltje.


Laat ik maar gelijk beginnen met heilige huisjes om trappen, ik vind Wood Beter dan Spinell. Hij mag dan niet dezelfde rotkop hebben (ook een vervelend stereotype) maar ook het schrijfwerk rond zijn personage is gewoon veel beter gedaan. Komt ook veel dichter bij een karakterstudie dan die van Lustig. De kills zijn tof en ik vind het Amateur Porn Star Killer-ish POV standpunt magnifiek werken. Dat de makers soms wat afwijken van het concept is onvermijdelijk. Lekker bruut en compromisloos ook.


Wat mij vooral verraste was hoe uitmuntend de film audiovisueel was. Wat Alexandre allemaal uit de Red Epic perst is ongelofelijk. De Red Epic uitgerust met Zeiss UP's is dan al een beest. Als ARRI aanhanger zijnde moet ik toch toegeven dat ik de resultaten beter vindt dan de Alexa. Vooral met een kundig cinematograaf erachter kan je serieus schade aanrichten. Dat bewijst Alexandre dan ook. Daaronder zet Rob een flinke dosis elektropop en je hebt gewoon een sfeervolle film die zijn weerga niet kent. Een Drive deja vu is nooit ver weg. Ik heb zelf dan ook een zwak voor nachtscenes ondersteund door een dergelijke score en met magnifiek kleurengebruik.


Ook naast dit solide fundement staat de film ook nog is als een huis, zowel als horror als drama. Is Wood een magnifieke keus en doet ie wat ie moet doen. Makkelijk om het gebrek aan screentime van Wood te gaan aanwijzen hiervoor. Het POV concept is gewoon sterk uitgevoerd, en niet het ontbreken van screentime. Arnezeder is dan een perfecte 'love interest', ook dit is weer subliem uitgewerkt. Ook weer iets wat het origineel niet had. maniac blijkt qua concept veel meer in zijn mars te hebben dan ik dacht na het zien van het origineel en dat doet Khalfoun gewoon heel goed. magnifieke film, niet alleen binnen zijn genre(s). Uniek in zijn soort. Inventief. Baanbrekend. kan wat mij betreft met de besten mee.

Ja vet. Een paar mooie beelden erin (metrostation) en de muziek geeft het een eigenzinnig sfeertje mee. Bij het slot is de muziek weergaloos en in de context ongemakkelijk (dacht ook een nummer uit Silence of the Lambs te herkennen, zoals wel meer zaken). Prima, een moderne maniac in een ouderwets jasje.

Het is altijd prettig dat de kills en effecten niet snel en makkelijk (weg-)geëdit worden maar allemaal vrij rustig in beeld blijven (met de oudere dame als toppunt). Toch zitten er een aantal dingen niet lekker; camerawerk, de settings, al die vrouwen die zwoel in de camera/gezicht kijken.. wordt wat arty farty.

Dat er bijna constant de first person focus is pakt niet soepel uit. Het heeft zeker z'n voordelen - de openingsscene bijvoorbeeld waarin opeens dat mes als een beest naar boven jaagt - maar draaft te ver door. Als dat de film een realistisch / persoonlijk karakter moet geven vind ik het een fail; het maakt je bewust van het feit dat je naar een film kijkt en dan raak je er weer uit ('ja leuk dat de camera meedeint met Woods bewegingen voor de spiegel').

Omdat Maniac een serieuze toon heeft zijn een paar voorvallen ook vreemd: een immense 24/7 stad maar in een paar belangrijke scenes is er geen hond te bekennen; de essentiële handeling
van de autochauffeur sloeg nergens op (wat anderen ook opviel) en het is knap om na een hakmes dwars door je muil (wat op zich treffend en cynisch was...) nog op te staan en een gevecht aan te gaan;
een zinloze toevoeging die wel past in films als A l'interieur. Niet super storend maar zo onnodig allemaal.

Hoe dan ook (en ondanks het tot op het bot uitgekauwde cliche-gebeuren dat een verwaarloosde jeugd leidt tot een verknipt figuur), een bovengemiddelde horror, die nog makkelijk meer had kunnen zijn. Een erg brute maniac, juist dankzij zijn kleine gestalte.

Een stuk beter dan het origineel.

Het is vrij verrassend te noemen dat er een remake is gemaakt van het origineel, aangezien ik het nou niet echt een topper vond. Maar na het aanschouwen van deze film kan ik zeker concluderen dat de remake in zowat alle opzichten beter is dan het origineel.

Het eerste wat me gelijk opvalt is dat de film is gefilmd vanuit een P.O.V. aanzicht en dit heeft wel wat moet ik zeggen. Alleen wel jammer dat de film stijlbreuk breekt door hier in een paar scènes vanaf te stappen en helemaal fijn werkt het op sommige momenten ook niet, er zijn toch wat fouten te spotten.
Maar doordat er met dit aanzicht gewerkt wordt ontstaan er wat leuke scènes, zoals de de eerste kill waarbij je ziet hoe er vanuit het niets een mes in het gehemelte van de vrouw wordt gestoken.
Daarnaast zit er een lekkere sfeer in, mede door de soundtrack en de stijlvolle shots. Met name 's nachts komt dit erg goed over.

Qua verhaal is het enigszins hetzelfde gebleven, met wederom een vrouw in de vorm van Anna (goede rol van Nora Arnezeder) waar Frank voor valt. Op de één of andere manier vind ik dit toch wat beter uitgewerkt in deze film.
Alleen sommige dingen kwamen niet helemaal goed over, zoals tegen het eind als de bestuurder van de auto Frank aanrijdt. Gelukkig eindigt het dan wel luguber- net zoals het origineel - met al die vrouwen die hem levend verslinden.

Verder zit het qua gore goed in elkaar, er wordt zeker niet geschroomd om dit vol in beeld te brengen. De make-up afdeling heeft echt fantastisch werk hier afgeleverd, het was werkelijk om te gruwelen.

Al met al een zeer geslaagde remake dat op alle fronten beter is dan het origineel.

Dikke 3,5 sterren.

Ik heb het origineel nooit gezien, dus daar kan ik niet over oordelen, al ben ik wel van mening dat het origineel kijken in dit soort gevallen altijd wel een meerwaarde geeft. Los daarvan, is Maniac een aardige horror met enkele sterke momenten, maar ook zaken die wel wat minder waren.

Het Point of View beeld vond ik af en toe wel een leuke meerwaarde hebben. Vooral bij de eerste moord, ziet het er goed uit. Ook de manier waarop de moorden in beeld worden gebracht is erg goed te noemen. Zonder aarzeling wordt alles getoond, en het ziet er bloederig en vooral ook zeer realistisch uit. Wood speelt niet onaardig als psycho Frank. Het middenstuk is echter een stukje minder boeiend. Er wordt geprobeerd hem van enige diepgang te voorzien, wat slechts gedeeltelijk lukt. De soundtrack is dan wel weer aardig goed. Sterk, en goed passend bij de sfeer.

In het laatste half uur blijft het niveau wat wisselend. Vooral het moment waarbij Frank aangereden wordt, vond ik er nogal amateuristisch en vrij zwak. Ik moest zowat lachen toen die chauffeur alsnog met zijn auto tegen een muur knalde. Dat kon echt niet. Dat soort zaken zijn best jammer, want ik heb het idee dat hier meer uit te halen was. Er zitten een aantal sterke zaken in, maar ook niet zulke goede, wat de score uiteindelijk ergens in het midden doet uitkomen. Wel aan de goede kant, want Maniac doet meer dan genoeg goed, en is absoluut geen vervelend kijkvoer gebleken.

3,0*

Melancholische schoonheid. Een subliem stukje vertakking binnen de horror (slasher). Dat is iets wat heden ten dagen wel érg nodig blijkt. Krankzinnig mooie nacht-scene's (niet meer zo mooi gezien sinds Drive) en een werkelijk oogverblindend staaltje stalking in de metro. Scenes die als een paal boven water staan en de boeken in kunnen als instant classics. De film heeft alles over zich om een pareltje te zijn, al weerhouden enkele factoren me ervan om dat bij de eerste kijkbeurt al te roepen. Wood kan ik bijv. niet altijd evenveel waarderen (script gerelateerd vooral, denk ik). Kleine smet op een remake die de strijd aangaat met een vies vooroordeel...en wint.

Yep... love it or hate it....

Duidelijk behoor ik tot die laatste groep. Het POV wist mij gelukkig wel meteen te boeien, en ook blijven boeien. Dus pluspunt hiervoor! Maar dan gebeuren er voor mij toch teveel dingen die ik té ongeloofwaardig vindt. Terwijl deze film het juist in zich heeft om (enigszins) geloofwaardig/serieus over te komen.

Hij loopt een hotel in boordevol camera's, jat een bos sleutels en kan daarna weer rustig wegkomen?
Die ene gast krijgt een hakmes door z'n gebit en gaat dan nog even met een honkbalknuppel zwaaien?
Op het einde steekt Anna hem in zijn borst waardoor hij helemaal van de kaart is, maar toch kan hij haar bijhouden?
En hoe krijgt ze het in godsnaam voor elkaar om met die auto tegen een pilaar aan te vliegen... echt knap!

Nee, mij iets te Arty, deze Maniac. Had na het zien van een eerste clip echt zin in deze film, maar helaas...

Beetje jammer van mijn tijd... 1,5*

Interessante maar uiteindelijk nogal overbodige remake van het nihilistische origineel uit 1980. De beslissing om Elijah Wood te nemen voor de hoofdrol is gewaagd, maar dit pakt niet altijd even overtuigend uit. Zijn stem is te vrijblijvend en er gaat te weinig dreiging van hem uit. Wel aardig gevonden is het camera-perspectief, waarbij we Wood's personage grotendeels slechts in beeld zien wanneer hij in spiegels kijkt. Echt consistent wordt dit echter niet gedaan. Uiteindelijk is de film technisch superieur, maar nergens wordt de ranzige en vooral nare sfeer van het origineel zelfs maar benaderd, de smerige bloederige special effects ten spijt.

Onderhoudende film met een consequent POV perspectief, we zien de hoofdpersoon slechts in weerspiegelingen, spiegels en foto's. Het hele gebeuren met de paspoppen vind ik aardig gedaan en de beelden en kleuren zijn aangenaam om naar te kijken.

Beter dan het origineel. Niet verwacht, aangezien je toch al snel vooroordelen hebt als het om een remake gaat.

De film uit 1980 had al behoorlijk wat sfeer, maar deze versie levert daar absoluut niet op in. De nachtelijke plaatjes van de stad zijn erg mooi geschoten en de fenomenale soundtrack roept iets onguurs over zich af.

Hoewel Spinell het in de film van Lustig zeker aardig deed, weet Wood zijn prestatie zonder twijfel te evenaren. Groot verschil is ook dat het geheel in POV is geschoten wat ik echt een meerwaarde vind. Ten eerste omdat je jezelf zo makkelijker in de killer kan verplaatsen; bruut moorden vanuit eerste persoon geeft een nogal onwerkelijk gevoel. En ten tweede omdat dat blije Hobbit-hoofd veel buiten beeld blijft.

De make-up was ook van een hoger niveau, ondanks dat good old Savini dit keer niet meerwerkte. Wonden zien er zeer realistisch uit, en het scalperen was bijna voelbaar. Ik wil wel even iets kwijt over die carcrash; waar sloeg dat op? Overrijden oke, maar vervolgens doodleuk tegen de muur op? Dat wil ik niet geloven. Tof einde verder, vergelijkbaar met het origineel. Een remake die ook echt een meerwaarde heeft.

Positief verrast. Als tip gekregen van Lefgozer, en daar was ik achteraf gezien erg blij mee. Eindelijk weer eens een film die me kon blijven boeien. Elijah speelde geweldig, erg overtuigend in zijn rol. Eerlijk gezegd had ik niet al te hoge verwachtingen van hem, maar hij deed het zeker niet onverdienstelijk. Het verhaal wist me direct te grijpen en vond het ook mooi vormgegeven. Hier en daar wel een paar ''Ja hoor!'' momentjes die niet helemaal geloofwaardig waren, maar ik stoorde me er niet aan.

In het begin liet het me een beetje aan 'Drive' denken, de beelden van de straten, vanuit de auto.. Mooi.

Ja, leuk! Meer van dit, alsjeblieft.

Schijnbaar wordt Maniac erg goed ontvangen, maar ik vond er eigenlijk maar weinig aan. Visueel was de film aantrekkelijk en het is positief te noemen dat ze niks verhullen zodat je vrij ranzige scene's ziet, maar ik vond tegelijk de manier van filmen wat irritant, het plot wat eentonig en Elijah Wood een miscast, ondanks dat hij een heel behoorlijke acteur is. Maar ik kon hem in deze rol eigenlijk niet heel serieus nemen. Soms heb je dat je geen klik ziet tussen de acteur en de rol die wordt gespeeld.

Ik heb het origineel nooit gezien, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Maar op basis van deze remake hoef ik het origineel ook niet echt te zien denk ik zo.

2,5*

Maniac is eigenlijk best een fraaie film. De POV perspectie is een gewaagde zet, die eigenlijk maar deels geslaagd is. Het is vaker gedaan in horrorfilms, maar enkel bedroeg dit slechts kleine gedeeltes van films. Om een hele film vanuit dit perspectief te filmen is een gewaagde, originele zet die Maniac in ieder geval wel uniek maakt.

Zo is de intensiviteit van de film groot en biedt deze manier van filmen de makers in ieder geval de mogelijkheid om uit te pakken. Het is lastig om geen explicite beelden te tonen met dit onderwerp en daar schuilt ook de kracht van Maniac. De film is intens en de beelden zijn af en toe lekker ranzig. Van het scalperen van hoofdhuiden tot aan het inplanten van een hakmes in iemand's gezicht, Khalfoun toont het.

De valkuil van een film vanuit het perspectief van de moordenaar is dat al gauw de spanning verdwijnt. Wanneer films er kort gebruik van maken (Halloween, Black Christmas), dan werkt het effectief en geeft het juist een ontzettende rilling dat je weet dat er iemand is, maar uiteindelijk niet weet waar. Een film als Maniac kan niet profiteren van dit element en wetende dat je continu de moordenaar volgt gebeuren er eigenlijk weinig verrassende dingen en weet het qua spanning niet altijd te overtuigen.

Gelukkig scoort Maniac op audiovisueel gebied erg goed, waardoor je ondanks de voorspelbaarheid van alles toch kan genieten van de film.

Maniac is zeker niet perfect, maar de uitvoering werkt zo aanstekelijk doordat de film verder erg goed in elkaar zit dat het moeilijk is om niet te genieten van dit morbide werkje.

3,5*

Sterke remake van een film die nochtans geen remake behoefde omdat ie nog steeds staat als een huis. De makers deden er goed aan om ons niet te vervelen met een exacte kopie. De essentie blijft evenwel dezelfde: de Maniac die het omwille van een moedercomplex gemunt heeft op mooie, schaarsgeklede dames. De aanpak, met een hoofdpersoon die vanuit POV-standpunt opereert, is gedurfd, doch niet altijd geslaagd. Wel geslaagd is de verhaallijn over de mannequins die de film meer diepgang biedt dan de gemiddelde slasher/stalker. De soundtrack lijkt een moderne update van het origineel en creëert samen met de beelden van vuige, verlaten straatjes en met graffiti besmeurde gebouwen het gewenste, grauwe effect. Mijn favoriete scène is wellicht die waarin een brutale moord begeleid wordt door het hemels mooie Ave Maria.

Sfeer- en stijlvol, dat toch zeker wel. Ook de soundtrack en het visuele uitgangspunt maakt dat de film boeiend genoeg is. Verder vond ik het toch allemaal wel erg ouderwets overkomen, inclusief de motivering van Frank die wel erg cliche aandoet. Toch zeker niet ontevreden.

3.5*

vervreemden film.luguber met een aparte soundtrack./

Had soms het idee naar een nog langere versie van "smack my bitch up" video clip te kijken

door de manier van filmen de pov dus..

Ik ken weinig films die dat de hele film vol houden.

De gore ziet er behoorlijk echt uit,vaak moet ik lachen om de kils bij horror films.

hier is geen schrijntje humor te ontdekken.

Wat me nu steeds meer op valt is dat Wood van zijn holy hobbit imago af wil.

gezien de keuzes van zijn films , en dan doel ik op holligans sin city en deze dus.

mischien krijgt ie weinig byzonders aangeboden.

vreemde film,die toch wel de moeite waard is.voldoende

Beklemmende, zieke horror/thriller met goed acteerwerk van Wood. Arnezeder doet het ook redelijk. De film is spannend en bevat hier en daar wat gore, maar niet in overdreven mate. De special effects zijn goed genoeg. Deze film kan zich meten met Franse Horrorfilms

Houd je van horror, dan zeker checken!

Een film die vooral vertoont wordt zoals de gestoorde Frank het allemaal beleeft. Zo ongeveer 90 a 95% is Elijah Wood niet in beeld te zien, maar is het juist de blik hoe hij het ziet, wat wij te zien krijgen. Mede daardoor vind ik het moeilijk om te zeggen hoe het acteerwerk van Wood is, want nu moet je hem voornamelijk op zijn stem beoordelen.

De film boeide me overigens niet al te erg, eigenlijk alleen de gore scene's konden mijn interesse trekken, en vooral dan met name de eindscene.

"In the head of a killer"

Meteen een heel ander beeld van Frodo. Wat doet Wood het goed. Het origineel heb ik trouwens nog niet gezien, ik kan daar dus geen vergelijking in maken.

Qua sfeer zit het in ieder geval helemaal goed. Dit versterkt door de prachtige cinematografie en de muziek en het geluid. Er komen toch enkele prachtige shots voorbij, waarbij de scene op het metrostation er toch wel boven uit springt. Fantastisch gebruik van kleuren en een weergaloos gebruik van de camera. Het POV gegeven is natuurlijk niet echt nieuw meer maar wordt hier erg effectief gebruikt. Je zit letterlijk in het hoofd van een killer. Khalfoun en zijn team laten dan ook echt alles zien wat Frank ook ziet. Daarbij draaien ze hun hand er ook niet voor om, om alle moorden ook in volle glorie te laten zien. Verhaaltje is best leuk maar de film moet het vooral hebben van het gegeven dat het dit keer van de kant van de moordenaar wordt verteld. Naast zijn drang om te moorden laten ze ook een andere kant van Frank zien. Zo krijg je enig inzicht waarom hij zo is geworden. Tegen het einde het gevecht in het appartement en de car crash wordt het toch even iets minder, maar is het nog steeds erg vermakelijk.

Maar de film moet het vooral hebben van het audiovisuele. Dit is echt zo'n type film waarbij je dat niet snel zult verwachten. Vanaf het begin is het genieten geblazen met de "Drive" achtige scene ondersteund door een prachtige score. En de rest van de film blijft dit hoge niveau van perfect gechoreografeerde beelden, muziek en geluid aanhouden. Visueel enkele prachtige momenten. Alexandre maakt goed gebruik van de technieken die voor handen zijn. Toch wel een verfrissend geheel geworden binnen het genre. Positief verrast.

Spelen met poppen

Aparte film, waarvan ik bij het begin niet goed wist wat ik er nu precies van moest denken. Geïntrigeerd door het verhaal en de stijl van filmen raakte ik echter al snel, en het duurde daarna ook niet al te lang voordat ik deze horror wel degelijk sterk begon te vinden. En dit allemaal zonder dat je de hoofdpersoon (Elijah Wood) hier vaak in beeld ziet. Dit komt omdat je het verhaal als het ware door zijn eigen ogen bekijkt. De stijl van filmen doet dan ook een beetje denken aan die van Enter the void, al zijn beide titels verder op geen enkele manier te vergelijken.

Bij het begin moet je als kijker wellicht even inkomen, maar als je de tijd neemt om je op te laten nemen door het verhaal staat je een unieke, spannende en lugubere ervaring te wachten. Er komen ook een aantal behoorlijk twisted scene's voorbij, maar deze staan allemaal in het belang van het verhaal en drijven je nog verder mee in de zieke geest van de ''Maniac''.

Kleine smet op al deze hulde is het slotstuk van de film, die helaas een beetje onwerkelijk word. Als je als killer in je hand en buik gestoken wordt, met een honkbalknuppel neergeslagen wordt, overreden wordt door een auto en dan vervolgens toch nog thuis kunt komen noem ik dit zeer bovennatuurlijk en onrealistisch. Natuurlijk moet je dit soort zaken nooit al te serieus nemen, maar hier ging het echter toch wel erg ver en doet dit in mijn ogen tot op zekere hoogte ook wel afbreuk aan het verhaal omdat het realisme wat zwaarder werd aangetast in deze laatste scene's, dan in de overige speelduur van de film.

Een nadeeltje in de kijkervaring kan dit dus wel opleveren, maar alles bij elkaar genomen staat deze film als een huis en valt deze beslist onder de noemer van sterkere titels die ik in de afgelopen maanden gezien heb.

4,0*

Wat kan zo'n stad dan leeg zijn. Er valt wel wat waardering op te brengen voor deze bewerking. Khalfoun maakt zich er in ieder geval niet gemakkelijk van af met het kunstmatige sfeertje dat andere remakes nog wel eens teistert. De moederfilm leent zich wat dat betreft wel voor een upgrade, maar toch. De fotografie voorziet de film van een fijne urban ambiance.

Al doemt op dat vlak ook het eerste probleem op. De POV benadering wordt al vrij snel een vermoeiende factor. Levert veel geforceerd gedoe op dat meer afleidt dan toevoegt. Wood oogt opvallend genoeg nog best een beetje sleazy, maar zodra dat stemmetje van achter de camera gaat jammeren, is het voor een groot deel wel gedaan met het personage.

De keren dat het oorlog in z'n hoofd is, vallen dan ook niet mee. Geen krachtig figuur, deze maniak, en dat wreekt zich als Khalfoun daar in het laatste half uur op lijkt te mikken. De retro aandoende score is zo gek nog niet en de smeerpijperij mag er hier en daar zeker zijn, maar opgesloten zitten in de verknipte wereld van Frank en z'n etalagepoppen is er niet bij.

Bijzonder! Om te beginnen is dit zowel visueel als opzet een stijlvolle film. Had ook eerst niet verwacht dat deze film grotendeels zich afspeelt vanuit de ooghoeken van de "Maniac" die hier ook erg knap is neergezet door Elijah Wood. Daarnaast geeft de film ook een verdachte "Drive" feeling, mede door de broeierige nachtelijke skyline van LA en het zwerven door de straten met de auto, op zoek naar een nieuw slachtoffer. Het is een horror/slasher maar ook word daar een behoorlijk art-house sausje overheen gegoten.

De beschrijving hierboven... dan vraag ik me toch echt af: waarom is deze film hier nooit in de bioscoop/filmhuis is gekomen? Afin, Wood speelt hier in een zwaar gestoorde psycho, die 's nachts in zijn Amerikaantje door de straten dwaalt op zoek naar vrouwen. En ik zeg het: dit is toch weer eens een van de ziekste personages in de filmindustrie. Deze killer heeft dus een voorliefde van vrouwelijke hoofdhuiden voor zijn poppenverzameling, zodat hij zich niet alleen hoeft te voelen, mede dankzij de scalp dat dan toch weer een beetje echt aanvoelt. Zijn obsessies en gestoordheid word ook op de meest intense en pijnlijke wijze vertoond in deze film en het gore-level is hier behoorlijk hoog en vaak verkrimp je als kijker ook gewoonweg van de pijn bij sommige scene's en ook niks word hier gecensureerd. Daarnaast is er ook nog plaats voor een wicked love story als hij de kunstenares Eva ontmoet, die wel belangstelling heeft in zijn poppen, maar natuurlijk nog niet weet waar ze mee bewerkt zijn. Daar lopen de spanningen ook hoog op. Die scene waarbij hij een huwelijk regelt met een van de poppen (met Eva's scalp) is echt gewoon ZIEK!.

Afin, prima voer voor de artistieke horrorliefhebber. Zoals gezegd: de montage en de opbouw is hier erg stijlvol gedaan en ook kon die sight seeing actie vanuit Wood's oogpunt zeker niet misstaan. Alleen moet je wel tegen een stootje kunnen bij deze film want je brein zal gegarandeerd pijn lijden. Jammer dat die orginele Maniac nergens te vinden is.

4,0*

Briljante remake die de naam 'remake' wat draaglijker heeft gemaakt. Compromisloos, brutaal en ook nog eens succesvol op filmtechnisch gebied, Maniac mag met recht een moderne horrorklassieker genoemd worden.

Langere recensie:

Maniac (2012, Franck Khalfoun) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Sterke horrorfilm. Behoorlijk expliciet en hard. Er wordt een zeer beklemmend sfeertje neergezet, wat mede wordt bereikt door het feit dat alles te zien is vanuit het perspectief van de psychopaat. Zo hoor je zijn gedachten en word je zo nu en dan flink opgeschrikt door zijn hallucinaties.

Er wordt ook enige aandacht besteed aan het verleden van de hoofdpersoon, wat overigens een vrij oppervlakkig verhaal is en niet heel veel toevoegt aan de film.

Naast bovengenoemde positieve punten was ik erg te spreken over de soundtrack. Onheilspellende en afwisselende muziek die in sommige scenes de sfeer een enorme boost geeft (zoals de scene met Ave Maria er in).

3,5*

Aardig filmpje.

Dat je (bijna) alles vanuit het perspectief van Wood ziet heeft zijn voor- en nadelen, maar is al met al positief opvallend. Het sfeertje zit er goed in, met vele nachtelijke city-shots ondersteund door 'Drive-achtige' synthipop-muziek. Ja, audiovisueel maakt de film wel indruk. Daar moet Maniac het dan ook echt van hebben wat mij betreft.

Het verhaal vind ik namelijk wat magertjes (had ook niet anders verwacht) en hier en daar ook ongeloofwaardig uitgevoerd. De motieven en flashbacks (hersenspinsels) van de schizofrene Wood zijn ook niet bijster origineel te noemen.

Ik ben verder niet bekend met het origineel, wellicht dat ik mij daar nog eens aan waag om te kijken of deze wel zo nodig was.

Toch wel 3,5 *.

Een speciale film. Het eerste wat opviel wat de soundtrack. Het leek een soort jaren '80 soundtrack, al is de film natuurlijk nog redelijk recent.

Ook visueel wat hij opvallend aangezien bijna alles vanuit het perspectief van de moordenaar wordt bekeken. 'k vond het zeker niet storend.

Het acteerwerk was goed en de moorden waren ook redelijk expliciet in beeld gebracht.

Het verhaal zelf wel wel interessant genoeg en kon me de volledige speelduur boeien.

Het was weer eens iets anders en een mooie toevoeging aan het genre.

Op visueel vlak zeker geen onaardige film. Dat geldt uiteraard niet voor de "je weet wel" scènes. Die hakten er behoorlijk in. Dat alles vanuit het perspectief van de moordenaar werd bekeken maakt de film wel bijzonder. Maar nogmaals, ik die een zwak heb voor mooie vrouwen vond de scalpeerscènes nu niet bepaald aangenaam. Ik vond ze eigenlijk weerzinwekkend. Vandaar dat ik geen hoge waardering kan geven voor dit gruwelfilmpje.

3,0*

Hehe, dat zijn zo'n beetje mijn favoriete aspecten hieraan. Maar ik houd dan ook van dingen die als arty farty worden bestempeld.

Verder is het jammer dat de film op andere punten niet altijd overtuigt, want op audiovisueel gebied is dit de meeste tijd zo hard genieten. Zo is de editing vaak wel echt behoorlijk brak en zijn enkele flashbacks enorm storend. Ook moet het oedipuscomplex (wat sowieso al niet zo interessant is, maar goed het is tenslotte een remake) wel erg overvloedig aan het publiek kenbaar worden gemaakt. Ook is die scène op het laatst met de auto behoorlijk knullig. Gelukkig weten de fotografie, soundtrack en kills wel de overhand te houden. Het origineel zal ik binnenkort eens proberen.

Aardige horror die visueel aardig in elkaar steekt. De kills zijn direct en lomp en de POV is aardig gedaan, al zijn sommige details een beetje knullig. Wood heeft de perfect kop en uitstraling voor deze rol. De muziek is sfeervol, de naargeestige sfeer wordt mede hierdoor aangesterkt. Het verhaal is verder niet verrassend en het hoe en waarom is voorspelbaar, maar erg belangrijk is dat ook niet.