Step Up Revolution (2012)

Vorige week nog Step Up 3 gekeken, dus het was tijd om dit vierde deel te gaan aanschouwen.

Miami Het strand, vette auto's, knappe bikinibabes, lekkere kerels en heerlijke (latino) muziek. Hallo vakantiegevoel! Die opening met die auto's, echt super gedaan. De toon was gezet.

Ik vond de dansscènes een stuk sexier en sensueler dan in voorgaande films. Die scène met de schilderijen/kunstwerken en de ballerina's in the dark was verbluffend. Mooi gedaan. De dansen zijn superstrak en indrukwekkend. Geweldig kleurgebruik, fijne muziek en tja.. die kleding he? Love it! Oh, en die 'politie dans' (einde van de film), geweldig.

Leuk om Peter Gallagher te zien! Ik vond zijn personage niet zo tof, maar wel fijn om een bekende kop te zien. Ik had al gelezen dat Vladd, Jenny Kido en Moose ook even te zien zouden zijn, dus ik had sowieso iets om naar uit te kijken. Kathryn McCormick (En nog een paar andere dansers?) is dus van SYTYCD? Nooit gevolgd, maar hey, leuke meid verder hoor. Ik had helaas alleen weinig tot niks met de personages zelf. Dat vond ik wel minder, in de voorgaande film was er toch iets meer character development en vond ik ze wat sympathieker en 'echter' ogen. Ik vond ook de passie er niet echt vanaf stralen, het wíllen. De enige die echt goed overkwam was voor mij dan ook Peter, zijn spel stak er met kop en schouders bovenuit.

Voor het verhaal, al was het nog niet eens echt rampzalig deze keer, hoef je het in principe niet te doen natuurlijk. Wat niet veranderd is, is het 'Waarom ga je niet studeren in plaats van je tijd te verspillen aan dansen' verhaal. Tja, viel te verwachten. Zelfde als het 'We zullen dat geld winnen, dan zijn we uit de problemen' geneuzel. Maar enfin, dat weet je op voorhand bij een Step Up film. Vrij voorspelbaar, geeft je regelmatig een 'Goh, didnt see that coming' gevoel, maar nergens storend.

Oh, helemaal blij als een kind toen Moose EINDELIJK in beeld kwam, haha. Ik vind hem zo leuk.

Qua dans en 3D absoluut de moeite te noemen, qua verhaal, ach.. neem het met een korreltje zout.

Weer die uitgekauwde aanpak. De onbekende Emily voegt zich bij de crew en verandert de choreografie, er wordt gedanst in allerlei openbare ruimtes waardoor het lijkt alsof ze aandacht tekort komen, de problemen met het bouwbedrijf (die uitgerekend door de vader van Emily gerund wordt) zijn overbodig en de ruzie tussen Eddy en Sean is uitermate vervelend omdat je weet dat het toch weer goed komt. Zo was alles voorspelbaar, ongeloofwaardig en lag het circus-gehalte iets te hoog. De dansmoves zelf vielen uiteindelijk ook tegen en er wordt teveel gefocust op dé zoen van Emily en Sean waarbij we eerst diverse momenten krijgen waarbij de lippen elkaar bijna raken zodat je er naar zou moeten snakken. Slappe bijrollen, grote kleurcontrasten... het is weer uitverkoop in Amerika. Enkel die tramplines tussen de containers waren nog leuk.

Een aantal mooi geregisseerde dansscènes, natuurlijk wat spectaculairder gemaakt door de snelle montage, en het zal vast allemaal in losse takes zijn opgenomen. Dat is dan ook het enige positieve dat over deze film te vertellen is. Het verhaaltje van een meisje dat eigenlijk liever gaat dansen dan het plan van haar steenrijke papa op te volgen is ontzettend flauw en een variatie op een plot dat al -tig keer is gebruikt. Die ghetto-dansers zijn gewoon een stel losgeslagen malloten die hun baan verwaarlozen en hun geld gebruiken om flashmobs op te zetten waar zogenaamd een diepe boodschap in zit. Dat ze wat auto's vernielen en opstootjes veroorzaken doet er verder niet toe. De 3D is aardig maar de stock footage van Miami is duidelijk van veel lager kwaliteit (en niet in 3D) dan de rest van de scènes.

Het dansen is leuk en ziet er goed uit, maar de rest slaat nergens op is slecht geacteerd en als je ziet dat deze 33 miljoen gekost heeft ben ik helemaal verbaasd..production value? Wat is dat?

De reeks wordt er niet minder op.

Het verhaaltje biedt ruimte voor mooie choreografie en voldoende originaliteit daarin. De romance is verplichte kost, maar gelukkig hebben ze aan Kathryn een mooie actrice met enige uitstraling en vormt Ryan geen vervelende tegenspeler. Voor de mensen die deel 3 hebben gezien (of niet, maakt ook niet uit) is de gastrol van Moose natuurlijk een welkome traktatie. Op emotioneel vlak een stukje minder pakkend dit keer en het Miami-gevoel mocht wat sterker, maar het dansen maakt heel wat goed.

4*

Fijne film. Beste uit de reeks, en van de dansfilms die ik gezien heb kunnen er ook vrij weinig tegen dit niveau competeren. Speer weet in dit deel de juiste dosering te vinden. Het romantische subplotje wordt meer naar de achtergrond geschoven en de dans segmenten voeren wat meer de boventoon. Ook geen competitie, maar gewoon solo. Fijn.

Wel jammer dat McCormick bij veel dansen door de narratieve structuur niet deel uit maakt. Sterke choreografie, en ook de McCormick-loze dans segmenten zien er erg smooth uit maar de segmenten met haar zijn toch van een hoog niveau. Haar contemporary techniek blijft echt om van te watertanden en de scenes met haar zijn toch wel het absolute hoogpunt. Met haar duet als absolute hoogtepunt.

Voor de rest wordt er goed gebruik gemaakt van de setting, heerlijke stad is het toch. En visueel is het een genot. De red-epic blijft echt een powerhouse als het om resolutie gaat, echt super scherp (Zeiss UP's en Angenieux OL's ). Zowel qua uitvoering als vorm doet de film watzem oet doen, en veel meer wat concurrenten doen.

Dit soort films willen maar niet volwassen worden.

Toch was het een leuke invalshoek om het via de (flash)mob te doen.

De dansscenes zagen er gelikt uit. Je verwacht het ook van zo'n film,

en ze hebben die verwachting meer dan waar gemaakt.

Voor de rest was de film drijfzand. Matig acteerwerk, slecht plot,

en ik zou eigenlijk een half punt af moeten trekken voor die misselijk

makend Amerikaans einde.

Maar dan zou ik te kort doen aan de mooie danscenses. *2.0

Props voor een Crookers, edIT en Glitch Mob track. Verder een onbegrijpelijk slecht bij elkaar geraapte soundtrack. Wat een achterlijk gebrek aan kennis (vooral) wat betreft dubstep. Kies je een Datsik track, is het U Don't Like Me. Een miskleun van Diplo (die verder aardig wat leips gemaakt heeft, Set it Off of Express Yourself hebben een perfecte passende vibe). Maar goed, dat is waar ik op let. Wat betreft choreografie heeft een aap er nog meer verstand van. Baseer m'n eindoordeel dan ook vooral op de algemene vibe van die film. Die is helaas middelmatig.

Deze film werd gisteravond/nacht opgezet in de bus en dat had voor mij nou niet bepaald gehoeven. Ik heb het zeker niet aandachtig bekeken, want ik vond het net een lange videoclip met een heel slecht verhaal. En waarschijnlijk nog iets zeer uitgemolken ook, aangezien het al het zoveelste deel is, 1*

Step Up 4

Een film die ik in eerste instantie nooit opgezet zou hebben. We kwamen echter terug van de Internationale Werkweek en in de bus werd deze afgespeeld. Aangezien 11 uur reizen best lang is toch maar besloten om mee te kijken. Ik wist wat voor soort film het was maar wat er nou precies gebeurt wist ik totaal niet. Het is echter zwaar tegen gevallen.

Want het verhaal klopt wel, maar het is zo afgezaagd. Er is werkelijk niets origineels te bekennen. De wijk dreigt kwijt geraak te worden, Sean wordt verlieft en verliest vervolgens zijn liefde. Tot slot wordt de wijk en de liefde gered. Waar hebben we dit eerder gezien? Ongeveer zo'n 400 keer denk ik toch wel... Verder zijn de dansscènes mooi in het verhaal verwerkt, maar eigenlijk waren ze helemaal niet nodig. Ik had continu het gevoel dat de dansscènes er in zaten omdat de drie vorige films daar ook over gingen (die ik overigens nog niet heb gezien).
Verder komt het verhaal natuurlijk heel ongeloofwaardig over. Op het moment dat je met een dansact met honderden mannen komt aanzetten en dat in zo'n relatief korte tijd weet te realiseren weet je weer voor 100% dat je een film aan het kijken ben. Met het verhaal had ik totaal geen affiniteit en ik heb me er aanzitten ergeren.

Het acteerwerk was dan ook dramatisch. Zowel Kathryn McCormick als Ryan Guzman spelen onder de maat. Als je dan zo'n slecht verhaal hanteert zorg dan dat mooie scènes het verhaal opfleuren. Maar nee, dat zat er ook niet in. Kathryn McCormick en Ryan Guzman speelden hun rol alsof ze zelf ook al geen zin meer in hadden.
Het dansen was leuk om te zien, maar zo massaal. Je zat gewoon naar So You Think You Can Dance te kijken. Heen en weer vliegende mensen heeft het tot gevolg en het heeft bijna niet meer met dansen te maken, maar meer met een circusact. Bijna niemand danst zo!

Tot slot is Miami ook zeer cliché. Strand, zon en liefde het is bijna zo simpel in beeld te brengen dat je hier nog punten op moet scoren, maar ook dat gebeurd niet. We hebben deze setting al zo vaak in films gezien dat het gewoon niet leuk is om er naar te kijken. Verder zal ik ook hier mijn mond over houden, het spreekt denk ik wel voor zich.

99 minuten gezien, na 10 minuten ken je het verhaal.

1.5*

Matige film over een groep jongeren die zichzelf filmen als ze dansen op openbare plekken om zo YouTube-hits te genereren. Vierde deel in deze dansfilm-reeks speelt zich af in Miami. Een simpel verhaaltje met een clichématige romance. De originele danscenes zijn mooi om naar te kijken, ondanks de soms wat te flitsende montage. Maar na een tijdje heb je het wel gezien.

Een goede drama/muziek/romantiekfilm...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Perfect acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Perfect verhaal...

Uitstekend camerawerk...

Heerlijk genoten...

Mooie beelden, fraaie lichamen, spastische dansbewegingen en dat is het eigenlijk ook wel. Qua verhaal (één en al cliché en zo onnozel als was) is het gewoon een draak van een film. Achteraf gezien schaam je je eigenlijk dat je naar deze zooi hebt gekeken.

Wat zeker ontbreekt bij dit deel is het uitwerken van de hoofdpersonages. Moet niet veel zijn, dat vraagt het genre ook niet. Maar nu is het toch heel pover. Op zich niet moeilijk misschien, gezien ze op de eerste plaats goeie dansers wilden, ipv dansende acteurs. Langs de andere kant merk je dat wel bij de dansscènes. Er zijn er veel meer en er wordt veel meer naar die dingen gekeken dan naar een echt verhaal. Als je al naar het 4e deel van een dansfilm-franchise kijkt, weet je ook wel wat je kan verwachten. Het povere verhaal wordt grotendeels goed gemaakt met enkele sterke flashmobs, een genre dat enkele jaren terug nog veel populairder was dan nu. Maar ze zijn nog wel de moeite. Minder dan z'n voorgangers dus en soms nogal voorspelbaar, maar wel in orde als je van dans houdt.

Gluiperige hotelmagnaat (wie anders dan hufterkoning Peter Gallagher?) wil een luxe resort droppen op een bruisende multi cultiwijk aan de haven van Miami en wordt tegengewerkt door zijn eigen dochter die niet kan weerstaan aan de licht intimiderende ghetto-chic charmes van 'The Mob', een danscrew die met ludieke flashmobs maatschappijkritiek hoopt te leveren. Step Up 4 maakt duidelijk dat 'de dans als vorm van expressie' wel degelijk zijn limieten heeft (typische dansfilm trope: tijdens een eerste auditie voor een prestigieuze academie wordt een kandidate een gebrek aan bezieling verweten, tijdens de tweede auditie doet ze exact dezelfde danspasjes met een ietwat moeilijk hoofd, met staande ovaties van de jury tot gevolg) en de film is tevens ontsluisterend over het soort Facebook activisme waar we de laatste jaren mee geconfronteerd worden, sociaal verzet als Pinterest badge of honor (denk maar aan de Kony 2012 hype toen deze film uitkwam): het streefdoel van The Mob lijkt erin te bestaan om shoutouts te verzamelen op inhoudsloze 'schreew zoveel mogelijk catchy promopraat in 50 minuten' talkshows genre Ellen en in YouTube hitlijsten te verschijnen (al doen hun baldadige politiek geladen jazz dance routines qua views toch net onder voor een dubstep remix van een schattig poesje). Naar het einde toe ontaardt het helemaal in satire: nadat onze krumpende Gandhi's met hun anti-gentrification choreografie de sympathieke oude hispanic burgemeester hebben kunnen overtuigen de wijk niet te slopen , verschijnt er plots een gladde marketingmanager uit de menigte (iedereen is altijd handig aanwezig tijdens dit soort massascènes) om The Mob een contract bij Nike aan te bieden:"where do we sign???" (misschien moeten de slavenarbeiders in Chinese Nike sweatshops ook maar eens een coole flashmob bedenken?). Ondanks een mantel van lacherig cynisme waar ik me bij dit soort films in verschuil, heb ik erg genoten van Step Up 4. De eindeloze panoramashots (hommage aan Scarface?) portreteren Miami als een narcistische Bacardi Mojito™ -en-standstoelenhel en de personages lijken zich voortdurend in een soort plastieken Instagram bubble te bevinden. Alsof Michael Bay werd gevraagd een LMFAO videoclip te schieten. Soundtrack klinkt lekker vulgair en is een aandoenlijke tijdscapsule van dat ene jaar dat dubstep heel eventjes populair was.

Ik vond deze de beste film van de reeks. Er wordt veel gedanst en het verhaal verloopt wel lekker. Niks mis mee op en top vermaak. Heerlijke flashmobs gezien!

“And there's this Space-age technology called internet now.”

Als je één Step Up film hebt gezien, dan heb je ze allemaal gezien. Het verhaal is meestal identiek en alleen de locatie wisselt nogal eens. Dat is ook gelijk het grootste pluspunt van dit vierde deel, want Miami en dans is een perfecte combinatie. Sowieso zien de dansscènes er een stuk beter uit dan in de voorgaande delen, en ligt de nadruk ook wat meer op dans dan op het verhaal. Zoals het hoort, want ook de acteurs zijn daar duidelijk op gecast. Guzman en McCormick doen het niet onaardig en hebben een prima chemie. Uiteraard voorspelbaar, maar Miami, dans en mooie dames… Soms moet je je zegeningen tellen.

Dansje #4.

Step Up is inhoudelijk nooit de meest kwalitatieve reeks geweest. Het spreekt dan ook een doelgroep aan die niet zo'n kritische mindset heeft aangezien iedereen vast wel weet dat er genoeg op aan te merken is. Zo slaat het verhaal regelmatig elementen over, is het verhaal gekopieerd uit een vorige film en is het acteerwerk niet bijzonder.

Desondanks heeft Step Up er best een grote cast bij weten te halen met zelfs wat verschijningen van karakters die in de vorige films ook al op kwamen dagen. Verder is dit echter weer een hele nieuwe setting die niet veel met de voorgaande films te maken heeft. Als je die hebt gezien zal je wellicht wat verwijzingen kennen, maar verder is er niet zoveel achtergrond nodig om dit allemaal te blijven volgen.

Ik heb echter ook al vaker benoemd over deze reeks dat er weinig films zijn die betere danspasjes kennen dan de Step Up-films. Ik word gewoon jaloers op deze dansers en danseressen over welke richtingen ze hun lichaam heen kunnen sturen. Erg indrukwekkend, en bovendien ook wat beter in beeld gebracht ten opzichte van het derde deel. Van Speer had ik dat niet snel verwacht.

Een uitgekauwde kern wordt mooi gedecoreerd met puike cinematografie en een sterke sfeerzetting. Het verhaal zal nooit speciaal worden vrees ik en de "met dansen los je al je problemen op" boodschap blijft ridicuul, maar het kijkt erg vlot weg. Het is vooral wachten totdat ze gaan dansen, want dan leeft deze film volledig op. Ben benieuwd of de films winstgevend genoeg zijn voor een potentieel zesde deel.

Mooiboy Sean [Ryan Guzman] ontmoet mooimeid Emily [Kathryn McCormick] en nog geen minuut later kruipen ze al over elkaar heen. Al dansend natuurlijk. Sean is leider van ‘The Mob’, een danscrew die de openbare ruimte regelmatig verstoort met flashmobs om zoveel mogelijk clicks te krijgen, Emily is de dochter van projectontwikkelaar Bill Anderson [Peter Gallagher] die plannen heeft om de buurt volledig te slopen. Een detail dat Sean vergeet te delen met de rest van zijn danscrew in het stompzinnige vierde deel uit de Step Up-franchise waarin de dansers de publieke opinie aan hun kant proberen te krijgen door het publiek met gasgranaten en ijzeren staven de stuipen op het lijf te jagen. Zelfs de cameo van Adam “Moose” Sevani kan dit misbaksel (en schaamteloze Nike-commercial) niet redden.