Kotoko (2011)

Zeer grote teleurstelling inderdaad, had verwacht iets ala Vital of Snake of June te gaan zien, visueel was het 3x niets. Het laatste kwart van de film wist me nog wel enigszins te boeien. Vond die "Voice of" scène zoals Reinbo m noemt nog wel te doen, maar het camerawerk is simpelweg kut. Op een gegeven moment zit er een soort Gondry achtige scène met kartonnen borden etc. in. Vanaf die scène worden de shots mooier, en is het een beetje vol te houden. Maar echt jammer, de rest van de film.

Erg grote teleurstelling ook dat Tsuka zelf niet aanwezig was. Iemand info over of ie überhaupt op het festival aanwezig was? Dacht het wel ergens gelezen te hebben namelijk.

Hmm, het eerste half uur leek het er sterk op dat ik eindelijk eens een ''normale'' Tsukamato te pakken had. Ben nooit zo'n grote fan van de man geweest maar ik blijf het toch graag proberen: hij heeft immers niet voor niets zo'n cultstatus als een van Japans grootste/unieke cineasten en volgens mij heb ik zijn betere werk (Gemini, Snake of June, Vital etc) nog niet eens gezien dus weet ik niet of mijn oordeel hierin zo relevant is. En ja, wat is normaal? Geen knullige cyberpunk-gekte maar gewoon een echt puur en fysiek psychologisch drama. Vrij overtuigend zelfs, tot op zekere hoogte. De Noe/Grandrieux-achtige cameratrucjes en het constante effectenbejag vond ik bijzonder goed werken en ondanks dat het op een gegeven moment te vaak terugkwam ging het me nergens echt vervelen. Geen idee waarom eigenlijk, is meestal ''wel'' het geval: misschien mede omdat het in deze om een baby gaat die constant in levensgevaar is? Wel eeuwig zonde van dat belachelijke middenstuk: wat was dat in godesnaam voor een onzin? Een relativerende egotrip misschien? Daar had het immers nog het meest van weg. Niet dat ik er niet om kon lachen, een beetje absurditeit kan ik wel hebben, maar het was alsof ze opeens een totaal andere film op hadden gestart en dat kon ik slecht behappen, zeker na die ijzersterke eerste helft. Ook lijkt meneer er totaal geen eind aan te kunnen breien. Ik ben geen filmmaker en ook niet in het bezig van technische inzichten maar zag desondanks genoeg mogelijkheden voor een betere afronding. Wellicht dat shot waarin de vrouw haar baby begon te wurgen, toen voelde ik wel wat traantjes over mijn wangen glijden: natuurlijk deels door de verkoudheid maar ook omdat ik op dat moment de tragie van haar bestaan het best voelde. En dan die dromerige Gondry-like (dank: kikujiro!) slow-motion erachter: heb er nog eens overna gedacht maar volgens mij had het niet beter gekund. Toch jammer dat Shinya er uiteindelijk toch voor moest kiezen er nog zo'n heel conventioneel/logisch inrichting/blik-in-de-toekomst stuk aan vast te plakken, toen was ie mijn aandacht pas echt kwijt: eeuwig zonde! Desondanks heeft hij nog best indruk op mij gemaakt dus een ruime (3*) met kans op verhoging vind ik meer dan redelijk... (toch grappig dat ie vele ''fans'' blijkbaar tegenviel)

Zo negatief als Reinbo ben ik niet, maar ik vond het eerste stuk ook flink tegenvallen.

De film heeft een sterk concept, maar al snel wordt duidelijk dat er te weinig mee wordt gedaan. De scenes in het begin met de dubbelgangers zijn namelijk goed gedaan, maar veel te summier en beperkt. Visueel was het ook wat te warrig, zelfs voor Tsukamoto's begrippen.

Het middenstuk vond ik echter wel erg sterk. Als Tsukamoto's personage in de film komt drukt hij er als regisseur ook veel meer zijn stempel op. Een paar toffe scenes, met een hoog paranoide karakter. Toen dacht ik dat het flink los zou gaan tegen het einde, maar dan trekt de handrem helaas weer aan. Die zangstukken vond ik nogal pathetisch, ander minpuntje.

Al met al is het middenstuk sterk genoeg voor een 3*tje, maar daar omheen was het wel tegenvallend.

Aan het eind van 2011 kwam er een film in de Nederlandse bioscopen met de titel Hysteria. Die titel hadden ze beter kunnen bewaren voor Kotoko, een bijzonder hysterische film die nu al de prijs heeft gewonnen voor minst subtiele film van het jaar. Tsukamoto legt alles er zo dik bovenop, zowel qua verhaal als qua beeldtaal en geluid dat ik de hele speelduur heb getwijfeld of het een komedie was. Kennelijk was het serieus bedoelt. Als komedie was het al niet best, maar als drama is het gewoon te belachelijk voor woorden. De eerste twintig minuten of zo zijn rampzalig, als de vrouw mensen dubbel ziet, de camera alle kanten in schudt en er flink wat gegild wordt. Die scène waarin ze met haar krijsende baby in een arm probeert iets te koken vond ik een van de slechtste die ik ooit gezien had. Als de film wat tot rust komt is het bekijkbaar en met het rolletje van Tsukamoto zelf wordt het soms zelfs leuk, maar als regisseur heeft hij gewoon te weinig vertrouwen in de intelligentie van de kijker en blijft hij alles erin rammen. We zullen weten dat deze vrouw gek is en aftakelt en hij kiest de gemakkelijkste manier om dit te doen: alle remmen los. Nooit mijn favoriete aanpak, maar hij werkt het ook nog eens slecht uit. De elegantie van een Noe had het misschien kunnen redden, maar lelijk handheldwerk en eindeloos geschreeuw doen het voor mij niet.
1,5*

Ik ben ook wel benieuwd wat de echt hoge stemmers te zeggen hebben, eigenlijk.

Groeit in mijn hoofd. Ik had even een 3 staan, heb er al een halfje bijgedaan en kom nu toch tot de conclusie dat ik veel liever deze Tsukamoto zie dan die van pakweg Nightmare Detective.

Zeker in de eerste helft is dit niet bepaald Tsukamoto's mooiste (al was het niet zo lelijk dan zijn segment uit Kaidan van vorig jaar), maar dat knapt in de tweede helft al behoorlijk op vind ik.

Na wat kleine stapjes richting mainstream loopt het in Kotoko weer eens echt ouderwets uit de hand. Dat geeft Tsukamoto de gelegenheid om weer eens echt te spelen met ideeën die veel minder doordacht en veel ruwer op het scherm komen dan bij grotere flms van 'm Dat zit 'm overigens ook in de psychologie van de film. De film zit regelmatig in het hoofd van de moeder, als een over de top-versie van Repulsion. En vooral ook voor de toon die op een heel mooi randje tussen zwaarmoedig drama en absurde zwarte komedie zit. Dat was ook aan de zaal te merken. Er werd zeker in de eerste helft nogal eens besmuikt gelachen, alsof het bijna niet kon om te lachen, omdat je zoveel ellende in beeld ziet.

Hoewel de film verre van perfect is hoop ik dat Tsukamoto op deze weg doorgaat.

3.5*

Tsukamoto probeert een spelletje te spelen met het publiek. Helaas niet een al te gelukt spelletje, aangezien meneer zelf halverwege de hoek om komt kijken waardoor het naar mening zeer sterke psychologische dramastuk tot clowneske kolder verwordt. Totdat daar dan eindelijk de tot Reinbo uitgeroepen extreem lange Voice of Japan scene, de sleutelscene van de gehele film, plaatsvindt die mij waarachtig deed ontroeren (oei oei). En dan barst het nog eens extra goed los. Maar dan verliest Tsukamoto wederom terrein als hij na de Michel Gondry-esque scene toch nog een compleet onzinnige finale uit de hoed tovert.

Als psychologisch drama juist ijzersterk, met een indrukwekkende Cocco (ongetwijfeld anorexia-patient....brrrrrrrr....). Maar het uitstapje naar de komedie in het middenstuk is te zwak (en irritant) voor woorden.

[houdt deze recensie eens langs die van Montorsi, en gniffel mee]

He jammer, dacht de eerste superlovende criticus te worden hier, maar Beavis was mij met stralende sterren voor…

Ik vind Kotoko in één woord geweldig. Heb helaas wel de eerste 10 minuten gemist, maar dat neemt niet weg dat ik deze film als een emotionele achtbaan heb ervaren.

Veel scènes zijn bijna extreem. Misschien niet perfect, maar in mijn ogen wel. Ik adoreer sowieso al lichte, liefelijke, Japanse voice-over stemmen met in sommige scènes een kalmerende en kleurrijke (of niet kleurrijke) achtergrond. Voor mij kan de rest van de scene dan al bijna niet meer stuk. De sfeer gedurende het begin van de film is heerlijk. Je voelt dat er iets vreselijks op de loer ligt, maar er wordt nog rustig en zoet afgewacht met wat schattige baby/tatami scènes (bv. Bij het huis van de zus). Daarna breekt de gekte uit en kan er volop genoten worden van afschuwelijke psychose aanvallen.

De ontmoeting met meneer de regisseur was voor sommige raar en onpassend, maar voor mij luchtig en verfrissend. Bijvoorbeeld de ‘geef me de handdoek uit de bovenste la (ofzo)’ vond ik leuk en gewoon even lekker voor tussendoor. Nog steeds was het gevoel er dat ik naar een horror film zat te kijken, maar de humor stond helemaal niet verkeerd dat moment. Misschien weerspiegelde dit karakter van de regisseur de regisseur zelf wel toen hij deze film aan het bedenken was…

Een ander opmerkelijk voorbeeld vind ik de zing scene van Kotoko. Tsukamoto wist heus wel dat weinig dit amusant zouden vinden noch mooi, wel vervelend. Voelde ook een ongemakkelijke sfeer tijdens de scene in de zaal toen ze maar door bleef zingen. Maar de rauwheid en gedurfdheid van deze scene zijn erg fijn om te zien. Tsukamoto durft.

Simpelweg alle scènes vond ik benoemenswaardig en geen enkele scene vond ik langdradig, saai of onnodig. Alles voegt iets toe aan wat Tsukamoto ziet als zijn geweldige, aparte muze. Weet even niets meer te melden, tenzij ik elke scene die ik gaaf of supermooi vind moet beschrijven (nee). Film begon sterk, niks mis met het aparte middenstuk en sloot geweldig af. Er is iets waarom ik geen * 5 durf geven.

* 4,5

Ontregelende film, waarin een flink aantal losse scènes (soms absurd komisch, soms knap gefilmd) meer indruk maken dan het geheel, dat eigenlijk meer bevreemdend dan beklemmend is. 2,5*

Gaaf!

Kleine verandering in toon maar het effect is des te groter. Kotoko is een volbloed drama versterkt door typische Tsukamoto weirdness, daarvoor was het toch vooral Tsuka's genrefilms met wat drama elementen.

Visueel intens en vaak gewoon mooi. De soundtrack is niks minder dan indrukwekkend. Dit leidt tot een paar geniale scenes (zoals de kookscene), nog nooit zo uitgevoerd gezien. Subtiel is het inderdaad niet, maar daarom absoluut niet minder intelligent of effectief.

UIteindelijk een mooi en intens drama, knap geacteerd, prachtig uitgevoerd en weer één groot doe-het-zelf project (al krijgt Cocco dan ook voldoende credit). Knappe Tsukamoto alweer.

4.5* en een uitgebreide review

Gisteren Ishii's laatste film gezien, vandaag was de nieuwste van zijn geestverwant Tsukamoto aan de buurt. Ook hier had ik van te voren mijn bedenkingen, met name door enkele zeer negatieve recensies hierboven, maar in tegenstelling tot die van Ishii zijn mijn verwachtingen hier overtroffen. Sterker nog, wat mij betreft Tsukamoto's sterkste film sinds Vital.

Veel klachten gelezen over slecht camerawerk, maar ik heb er niets van gemerkt. Inderdaad, geen steady camera, maar veel handheld werk. Voor mij voelt het echter aan alsof het gewoon klopt, de zooms, de timing, de achtergronden. En verderop in de film toch ook een aantal perfect gestileerde scenes, zoals de treinscene, of de kamer met al het bewegende speelgoed. Werkelijk schitterend, ik kan de klachten dan ook niet echt volgen.

Het volgens sommigen onsubtiele drama kon mij juist wel erg interesseren, ook door de zeer sterke acteerprestaties van de actrice. Met name de uitgebreide zangscene leek ze echt alles te geven, erg mooi. En het mag dan wel een oud trucje zijn om de verwarring tussen wat nu realiteit is en wat niet te gebruiken voor het opwekken van adrenaline bij de kijken, Tsukamoto werkt het bijzonder sterk uit, en het levert een aantal ouderwets hysterische scenes op, bijvoorbeeld de scene van de eerste ontmoeting van met het karakter van Tsukamoto.

Ik heb dus weinig te klagen. 4,5*.

Ik kan helaas het enthousiasme van Black Math niet delen. Net zoals Pieta, de nieuwste film van Kim Ki-duk ervaarde ik ook deze laatste film van Tsukamoto als een grote teleurstelling. Het verhaal, overdrijving ten top, sprak mij totaal niet aan. Ook het camerawerk en het vreselijke geschreeuw plus het gezang van die Kotoko was niet aan mij besteed. Gelukkig herstelde de film zich na het slaapverwekkende eerste uur zich enigszins. De scène van Kotoko in de regen (zie poster) vond ik nog het mooiste. Dat voorkwam dat ik deze film net zoals Pieta met het laagste cijfer (1,0*) afserveerde. Met Tetsuo (1989) vind ik dit de minste film van Tsukamoto. Helaas...maar het zij zo.

2,0*

Strakke en bij momenten indrukwekkend intense film. De kookscene, de eerste ontmoeting met Tsukamoto (waanbeeld), de regendans; stuk voor stuk scenes waarin camerawerk en geluid geweldig samengaan in het uitbeelden van waanzin. De kritiek dat dit een lelijke film zou zijn kan ik dan ook volstrekt niet volgen. Ook Cocco doet het erg goed. Wanneer je haar hijgend, bebloed en met snot over d'r hele smoel uitgesmeerd over de grond ziet kruipen kun je haast niet anders dan concluderen dat ze zich helemaal inleeft in haar rol.

Toch maak ik er voor nu (nog) geen 4* van omdat ik het stuk met Tsukamoto grotendeels wat minder vond. Ik ben dol op absurdisme en zwarte humor, maar in deze film vond ik het noch passend noch geslaagd. Sowieso is het hele middenstuk een stuk minder intens en soms wat aan de flauwe kant. Gelukkig duurde het niet al te lang voordat de film weer op de serieuzere tour ging.

Maar soit, zeker een boeiende ervaring.

Edit: Even opgehoogd, film blijft toch lang nazinderen.

Intens, ademloos zitten kijken naar het fenomenale acteerwerk van Cocco.. De manier van filmen past juist perfect bij het chaotische brein van Cocco, je zit er continu zo dicht op.. Heerlijk!

Degelijk filmpje van Shinya Tsukamoto over een vrouw die behoorlijk het padje af is geraakt.

Schizofreen, borderline? Dat lijkt wel het eerste waar je aan denkt. In het begin wordt er nog weinig weggegeven en heeft de vrouw dubbele opvattingen. In de ene opvatting is men aardig tegen haar en in de andere opvatting lijkt diezelfde persoon haar iets aan te willen doen... of wat ze zelf zou gaan doen.

Kotoko is dan wel niet de beste van Tsukamoto. Na veel van zijn dynamische titels is dit een beetje een voortkrabbelaar, maar mist het wel een beetje de subtiliteit. Zeker als we te maken krijgen met het kind van Kotoko dat bijna de hele film door krijst en schreeuwt. Dan wel een opluchting dat het feit dat ze het kind van het dak heeft gegooid gelukkig maar een visioen is. Maar voor de rest lijken dit soort gebeurtenissen in deze film geuit te worden in momentopnames.

Uiteindelijk komen we er wel achter waarom Kotoko zover is geraakt en is het gegeven om proberen mee te draaien met de buren (en tijdens die familievakantie) wel interessant gevonden. Ook die relatie met die ene buurman waren wel weer van die typische weirde momenten.

Dat wil niet zeggen dat de film niet goed is. Het concept is goed. De sfeer is chaotisch en broeierig, maar toch miste het nogmaals de nodige aansterkers.

3,5*

Sterk aangrijpend portret van een alleenstaande moeder die mentaal volledig in de knoop ligt met zichzelf. Schizofrenie en waanideeën zijn zowat de eerste dingen die in me opkomen. Constant ervaart ze gevaar voor haar kind en hallucineert ze erop los. Het maakt haar stapelgek.

Bij momenten zit de camera erg dicht op de huid welk alleen maar versterkend werkt. Geweldige acteerprestatie van Cocco die veel verder gaat dan alleen maar haar hysterisch geroep. Het sneed bij momenten door merg en been. Hier en daar ook een aantal erg mooie beelden zoals die in de regen, maar ook de hele scène tijdens het koken of wanneer ze letterlijk snottend op de grond vol wanhoop was.

Hier en daar wat bevreemdend al overheerste het dramagedeelte toch bij mij. Sterk!

Interessantdoenerij met een aantal korte hoogtepunten en een boel aparte personages, maar regisseur Shin'ya Tsukamoto werkt het allemaal niet bijzonder overtuigend uit. Bepaalde scenes worden op die manier (mogelijk voor een kunstzinnig doeleinde) nodeloos lang uitgerekt en de eerste helft barst vooral van lelijke kwaliteit en goedkope vormgevingen. De intense regie van Tsukamoto maakt (eenmaal deze eruit komt) veel indruk door pijlsnelle camerabewegingen en de hoofdrol vult haar verschijning met buitengewoon veel overgave in, maar aan Kotoko komt vooral geen eind en legt de focus veel te veel op uitgekauwde drama-elementen.