Patch Adams (1998)

Kijk, die levenslustige doktersrollen zijn Williams op het lijf geschreven. Zoiets deed hij ook als in Awakening, Dead Poets Society en Good Will Hunting. De beste scènes met Williams zijn natuurlijk die als clown. Af en toe is de film stroperig en sentimenteel, maar ik laat mij makkelijk meeslepen door de levensblijheid van iemand die de strakke regels van de medische wereld aan zijn laars lapt... 4*

Leuke film ! Af en toe best langdradig naar het einde toe. Zodra hij zijn eigen "ziekenhuis" ging oprichten was wat mij betreft de film afgelopen. Sommige moppen waren soms ook best flauw. Sommige waren ook echt leuk, zoals die megavagina bij de ingang, toen Patch een groep gyneacologen ging verwelkomen. Dus toch, over het geheel gezien, best een goede film. Leuk om naar te kijken.

Tja, veel zoeter en sentimenteler dan dit kom je ze niet zo heel vaak tegen.Cliché en voorspelbaar verhaaltje, alles gaat volgens het boekje en de zoettigheid druipt er op bepaalde momenten echt van af, mede dankzij de zeer aanwezige (en soms nogal storende) muziek van Shaiman. Met name het einde bevat echt momenten waarop het glazuur van je tanden springt.

Toch heeft Patch Adams wel iets. Robin Williams speelt duidelijk een rol die hem op het lijf geschreven staat en de bijrollen zijn ook prima. Potter acteert erg sterk en het is en blijft altijd leuk om Seymour Hoffman, Michael Jeter of Bob Gunton even te zien (ondanks hun nogal cliché- rol). Verder kijkt de film gewoon redelijk lekker en simpel weg, wat hem eigenlijk niet doet vervelen. Maar ondanks dat zie ik Shadyac zich toch liever bezighouden met pure komedie. Daar is en blijft hij toch het beste in.

Charmant, maar érg zoet filmpje. Kleine 2,5 sterren.

Best wel een mooie en aangrijpende film. Ik dacht wel in eerste instantie te maken te hebben met een komedie met een luchtig drama gehalte. Maar op het einde slaat de film toch helemaal om naar een zwaar en duister drama. Robin Williams speelde overigens zeer goed de rol van dokter Patch Adams.

Een redelijke Drama met een mooie boodschap erin verwerkt.
Het is alleen allemaal net niet voor mijn gevoel. Verhaal voelt soms erg uitgerekt aan en dan gebeurt er opeens weer iets in een aantal seconden wat behoorlijk belangrijk zou moeten zijn. De dood van Potter is zo'n voorbeeld. Mede door zijn te grote vertrouwen is ze vermoord. Hoe iedereen daarna weer in een echt RTL4-einde hem een mooie afloop gunt is alleen iets wat in films kan. Deze man leeft wel echt/of heeft echt geleefd. Natuurlijk een erg mooi initiatief. Mooie muziek, maar een shuffle erop was wel prettig geweest af en toe. Werd vrij vervelend na een tijdje.
Williams acteert redelijk en deze rol is op zijn lijf geschreven. Hij kan zo verder als CliniClown. 2,5 sterren.

Robin Williams, in sommige films vind ik hem geweldig, in andere kan ik hem niet uitstaan. Hij is dus een echt twijfelgeval en films van hem zijn dan ook vaak een gok. Ga ik van hem genieten, of me aan hem irriteren? Bij Patch Adams heb ik het grootste gedeelte van hem genoten.

Het is aandoenlijk, met vlagen humoristisch en toch blijft de film soms wat te langdradig aanvoelen. Gelukkig is Robin zijn rol hem op het lijf geschreven en weet de film daarom toch te boeien.

Doorsnee.

Het is ondertussen een hele tijd geleden dat ik Patch Adams gezien heb, maar op mijn middelbare school leek het wel cultureel erfgoed. Ik denk dat ik hem élk jaar voorgeschoteld kreeg.

Waarom weet ik nog altijd niet. Patch Adams is geen onaardige film, maar steekt ook nergens boven de middelmaat uit. Het verhaal wisselt een komische scène af met een dramatische en houdt dat patroon zowat de hele tijd aan. Mochten beide genres hand-in-hand gegaan zijn, dan was dat nog oké, maar hier lijkt het een estafette.

Robin Williams is overigens wel goed te pruimen. In meer ingetogen rollen is hij beduidend beter dan luidruchtige dingen en dat is hier nog maar eens duidelijk, ook al heeft hij al beter gedaan.

De bijrollen vind ik een stuk minder. Monica Potter kan er nog mee door, maar Bob Gunton en Philip Seymour Hoffman kunnen opvallend weinig met hun rol.

Een beetje minder Hollywood en speelduur, en dit had een uitstekende tragikomedie geweest. Nu is het allemaal te gezapig, te gewoon.

3

De film die Williams op het lijf geschreven is. Wat hij het beste kan uitdrukken is van een bepaalde melangolie; tears of a clown...........een cliniclown die niet zo veel poespas nodig heeft!

neem een paar oude filmsuccessen van Robin wiliams plak die bij elkaar en je hebt Patch (indeed) adams. maar veel sentimenteler en clichematiger

Good health is a laughing matter...


Mijn favoriete film met Williams. Een komisch getint pleidooi voor meer menselijkheid bij de verzorging van patiënten. Helemaal niks op aan te merken, behalve misschien enkele zeer sentimentele scènes zoals de kinderpatiënten op het einde die allen een rood neusje opzetten in de rechtszaal waar Adams zich moet verantwoorden . Maar de film kent ook een hele serie goede scènes zoals wanneer Adams een comité gynecologen ontvangt . De cliniclown-methodes van Adams botsen uiteraard met de stijve deontologische regeltjes van de academici en dat zorgt in dit geval voor meer fun dan conflict.

Walcott: ...you are not cut out to be a physician, and it is my responsibility...
Adams: Responsibility? You have one responsibility: to be a dickhead. How hard can that be? All you have to do is make sure your head is a dick, and it's attached to your neck.

Heel fijne film met een goede balans tussen humor en drama en alleen maar leuke acteerprestaties. Geweldig!

Een nipte 4,0* of een 3,5* afgerond naar boven zoals je wil. Patch Adams is vooral het eerste uur een sterke film. Vanaf het gezondheidscentrum valt het wat in elkaar en sleept het aan. Het einde gaat dan weer even de betere kant uit, maar ook de sentimentaliteit neemt de overhand.

Het is vooral de boodschap van Patch Adams die me erg aanspreekt. Ik las het nog in de krant van gisteren dat ingangsexamens voor de artsenopleiding vooral de bollebozen screent, maar het neveneffect creëren dat een ruim aantal sociaal gehandicapt is en amper met zijn patiënten kan praten of er naar kan luisteren. Ook zo in Patch Adams al wordt het wel karikaturaal voorgesteld, mede met de filosofie dat de arts bóven de patiënt staat als een soort alwetende halfgod.

Robin Williams doet het echter geweldig als Adams met zijn typisch energieke zelve, op het randje van een idiootbij momenten, maar het blijft aanstekelijk en leuk om naar te kijken. De film is bij momenten ook erg grappig wanneer Adams de draak steekt met het instituut. Zijn opmerkingen en handelingen zijn gevat met als hoogtepunt de ingeklede deuringang voor de gynaecologen. Drama en humor worden mooi afgewisseld en ook de Monica Potter en Philip Seymour Hoffman hebben een goede rol. Na beëindiging van mijn recensie toch besloten de quotering met een halve ster te laten dalen. Goede en leuke film zonder meer. Fijn om eens gezien te hebben, ondanks de zwaardere issues best een feel good movie.

Goeie film waarin een man met suïcidale neigingen zich vrijwillig laat opnemen in een kliniek. Absoluut sentimenteel (de moord ging me wat te ver) en soms ook wat gemakkelijk. Maar het is een mooi en inspirerend verhaal en de film kijkt lekker weg. Een fijne cast waarbij de titelrol Robin Williams op het lijf geschreven is. Een kleine 3.5 sterren.

Vreselijk.

Robin Williams zet echt een enorm irritant personage neer, maar daar had hij wel meer last van. Ik heb me echt de hele film aan hem lopen ergeren en zat op het einde vooral voor z'n tegenstanders te supporteren. Maar jah, je zit natuurlijk naar een Hollywood product te kijken.

Het harde wetenschap vs gemoedelijk menselijk verhaaltje dat opgezet wordt weet echt geen seconde te overtuigen. Williams die zo even de wereld wil verbeteren met één of ander melig inzichtje en daarmee een hele kudde aan believers rond zich weet te verzamelen ... het zou het begin van een secte kunnen geweest zijn.

Visueel is het niks, de soundtrack is pure kitsch en de bottom line van deze film is eigenlijk iets waar ik me de hele film lang aan geïrriteerd heb. Mnee, dit soort Hollywood kwatsch is absoluut niet aan mij besteed. Een paar afzonderlijke momenten kunnen er nog mee door, maar die zijn op 1 hand te tellen.

1.0*

Blijkelijk is het opzetten van gekke bekken al voldoende om als goed mens te moeten worden beschouwd, en het vasthouden aan traditie en wetenschappelijk gefundeerde kennis om een slecht mens te zijn. Dat lijkt tenminste bijna de boodschap te zijn van deze film, die niet alleen kinderlijk is in zijn idealisme, maar ook nog eens het gevoel voor humor van de gemiddelde mens schromelijk onderschat. Want welke stervende patiënt wil nu om vier uur 's nachts wakker worden gemaakt zodat hij met een neppistool op ballonen kan schieten, als ware hij bezig aan een verkwikkende jachtpartij. Nee, deze prent is volledig van de pot gerukt en ik schaar me dan ook bij de treffende opmerking van Onderhond hierboven, dat je op een bepaald moment z'n tegenstanders zit te supporteren.

Een erg zoetsappig en wat voorspelbaar verhaal, waarbij ik me telkens afvroeg of het in werkelijkheid ook wel zo komisch was allemaal. Robin Williams speelt een sympathieke rebel die keer op keer tegen het gezag aanschopt van de medische school die hij zo graag wil doorlopen.

Daarnaast was Adams suïcidaal, maar daarvan is, naast de opening, niets te merken in deze film. Hij strijdt tegen ‘het gezag’ en dat wordt karikaturaal vertolkt door een bijzonder starre directeur. Kortom, het hele verhaal komt erg geromantiseerd over, en voelt meer als een fantasierijke kinderfilm dan als iets wat waargebeurd is.

De talloze strijkorkesten die het verhaal ondersteunen maken het er nog sentimenteler op dan dat het verhaal op zichzelf al is.

Maar wie daar doorheen kan kijken (of juist van houdt) houdt met Patch Adams een erg fijne feelgoodfilm over, met een lach en een traan, die zeker een kijkbeurt waard is.

Verstand op nul, en verdwaal even in deze wereld vol kinderlijke naïviteit, en deze film bezorgt je een warm gevoel. En dat is precies het soort film dat altijd Williams kracht is geweest.

3*

Een groot glas pure ranja.

Ik moet toegeven: eens per 10 of 15 minuten zit er een sterke one-liner of redelijke grap in. Maar na een uur trok ik de zoetigheid en voorspelbaarheid niet meer.