Tot Altijd (2012)

Balthazar is toch vooral gegroeid als regisseur. Met Ben X in het achterhoofd stapte ik eerder angstvallig de zaal binnen, maar was hoe dan ook zeer benieuwd naar zijn nieuwste prent. Vreesde ook even voor een Vlaamse versie/rip off van Mar Adentro, maar Balthazar heeft mij desondanks mijn vooringenomen houding toch vlotjes weten te overtuigen.

Inleiding is eerder anekdotisch en weinig subtiel, maar eens iedereen is geïntroduceerd en het aftakelingsproces van Mario en zijn strijd definitief van start gaat, begint de film echt te imponeren. De Graeve acteert hierbij sterk, al is hij inderdaad niet echt een leading man, maar speelt zijn rol wel met glans (hulde ook voor zijn lichamelijke transformatie). De ‘chemie’ tussen hem en Geert Van Rampelberg is sterk, al acteert m.i. deze laatste bij momenten sterker. Rest van de vriendengroep, en eigenlijk de gehele crew speelt overtuigend. Iwein Segers springt er hier voor mij dan nog het meeste bovenuit (die afscheidsspeech !!), enige minpunt is Lotte Pinoy, die ik nooit graag zie spelen. Wat een doos.

Naar het einde toe lijkt de film af te stevenen op een platvloerse tearjerker, incluis goedkoop sentiment en makkelijke scènes, maar het is hier dat Balthazar het niveau weet hoog te houden. Het laatste avondmaal, met de geweldige speech van Segers, het afscheid nemen en vooral het laatste shot aan het bed (een echt schilderijtje; de manier waarop de ouders, Mario en Thomas gepositioneerd worden, met de operamuziek, en de 90° montage, zeer knap!) zijn ver boven het gemiddelde, waardoor Balthazar zich toch weet te onderscheiden als regisseur. En niet enkel door het verhaaltje aan te dikken en zo traantjes na te jagen, al werd er heel wat afgesnotterd in de zaal, maar ook op filmtechnisch/stilistisch gebied.

Overtuigende 3.5* en ik ben er zeker van dat sommige scènes zich vlotjes tot het pantheon der Vlaamse cinema hebben geschaard.

Ik wil weten dat als het kot ooit echt in de fik staat, iemand mij naar de nooduitgang brengt.

Normaal gezien ga ik zelden naar de cinema, maar gisteren was daar toch eens verandering in gekomen, omdat een paar vrienden lang bleven aandringen. Mijn voorkeur ging uit naar The Descendants, maar de rest van de groep verkoos deze Vlaamse film van Nic Balthazar boven de film met vele Oscarnominaties.

Het verhaal rond die euthanasiewet sprak me eerlijk gezegd niet meteen aan om deze film te gaan zien, maar de cast met Koen De Graeve en Geert Van Rampelberg kon me op dat moment enigszins bedaren. Daarom een dikke chapeau voor Nic Balthazar om zo’n knappe dramafilm op het doek te toveren, waar ook nog eens luchtige en grappige momenten in voorkomen, zoals de scènes aan zee, in de rolstoelwinkel of in het Chinees restaurant. Oké, dat laatste is misschien wel een beetje flauw en niet echt origineel, maar het zorgt er wel voor dat het af en toe luchtig en niet te dramatisch wordt. Zijn debuutfilm Ben X heb ik nog steeds niet gezien (waarschijnlijk zit het onderwerp daar ook voor iets tussen), maar dit smaakt zeker naar meer. Gelukkig laat Balthazar zich niet vangen door het hoofdpersonage meteen ziek te laten worden, maar eerst de introductie grondig te verzorgen met een aantal scènes waar de vriendschapsbanden duidelijk worden aangetoond. Gelukkig, want als die kennismaking er niet zou zijn geweest, dan zou volgens mij de rest van de film zeker en vast niet hetzelfde effect gehad hebben die ze nu wel had. Verder zakt de film nagenoeg geen enkel moment in elkaar en worden de dramatische, meeslepende scènes afgewisseld met enkele komische fragmenten. De hoogtepunten van de film zijn ongetwijfeld de speech van Speck en de euthanasie zelf, maar ook de scène waar Mario zijn sterfdatum bekend maakt is best aangrijpend.

De cast was, zoals ik hierboven al zei, een goede reden om de film te gaan zien. Koen De Graeve, Geert Van Rampelberg, Lotte Pinoy en Iwein Segers. Allemaal acteurs die ik graag aan het werk zie. Heerlijke cast die in de eerste plaats wordt gedragen door Koen De Graeve, die hier de rol van MS - patiënt op zich neemt. Eerlijk gezegd, ik had toch een klein beetje mijn twijfels bij Koen De Graeve, omdat ik hem nu eenmaal gewoon ben in minder serieuze rollen, zoals in Van vlees en bloed, De Ronde en De Helaasheid der Dingen, maar hierbij zijn mijn twijfels volledig weggeveegd. Hij zet zijn rol op een indrukwekkend overtuigende manier neer. Ook zijn fysieke metamorfose is vrij indrukwekkend te noemen. In tegenstelling tot Matthias Schoenaerts in Rundskop moest hij nu wel ongeveer hetzelfde gewicht verliezen, waardoor zijn ziekte nog geloofwaardiger overkomt. Niet alleen lof voor De Graeve, maar ook Van Rampelberg doet het zeer goed. De rollen die hij meestal toegewezen krijgt stellen vaak niet veel voor, maar deze rol is wel van een heel ander gehalte en hij hoeft absoluut niet veel onder te doen voor De Graeve. Ook de combinatie De Graeve - Rampelberg vond ik erg geslaagd met enkele fraaie dialogen en het feit dat ze in het echte leven ook goed bevriend zijn zal daar wel voor iets tussen zitten. In de bijrollen is het vooral Iwein Segers die eruit springt met zijn personage Speck. Ik kende hem vooral als stand-up comedian, maar het is wel leuk om hem eens in een film bezig te zien. Gelukkig kreeg hij een rol waar hij zich volledig in mocht uitleven, want anders was het volgens mij compleet fout gegaan. Soms was zijn zwarte humor er een tikkeltje over, maar dat maakte hij ruimschoots goed met zijn afscheidsspeech. Één van de mooiste scènes van de film.

Sterke Vlaamse drama rond de euthanasiewet. Eerlijk gezegd wist ik niet dat er 10 jaar geleden een strijd is gevoerd om die wet in België in te voeren, wat het natuurlijk een pak interessanter maakt om de film te volgen. Verder is de cast van een hoog niveau met een topprestatie van Koen De Graeve.

Een dikke 4*

Een film die erg sterke momenten kent (scène op moeders schoot in de badkamer + de afscheidsrede), maar helaas ook veel zwakke. Zo is de fragmentarische aanloop nefast voor het inlevingsvermogen met de personages of zijn de dialogen soms scherp om even later compleet de plank mis te slagen. Pas halverwege neemt de film je op sleeptouw. Wel bewaart Balthazar het evenwicht in het euthanasiedebat, ook al is het feit dat hij dit verhaal wilde verfilmen een duidelijke stellingname. Maar helaas weet hij mij, net zoals met Ben X, niet te raken.

Prachtige gevoelige waargebeurde film met uitstekende vertolkingen van Geert Van Rampelberg ( een geweldige en mooie acteur) en Koen De Graeve , ik denk dat niemand het droog zal houden en dat ik ook mooi je voelt het verdriet bv op het einde tussen de twee vrienden en natuurlijk de relatie tussen vader en zoon.

Een proficiat voor Nic Balthasar om deze op ware feiten berustend verhaal keurig te hebben verfilmd. Vooral het script valt op, naast de uitstekende vertolkingen (Wat is Koen De Graeve toch een machtige acteur) en het feit dat de echte emoties bij de kijker pas op het einde loskomen en dat voorheen, ondanks het droevige van het thema, kan worden gelachen met de rake gezegden, dikwijls van het galgenhumor-type, van de personages.

Wat minder geslaagd is zijn de aanvangsshots met handcamera die wel willen aantonen dat de vriendenkring van Mario, een vrolijke bende is, maar het is nogal warrig en inzake fatsoenlijkheid op "Helaasheid der Dingen"-niveau. Er toch even over dus en het hoefde niet.

Er kon ook wel meer aandacht zijn besteed aan de inzet van het hoofdpersonage om er de euthansiewet door te drukken. Behalve de interventie bij de senaatscommissie komt dit m.i. te weinig aan bod.

Al bij een bijna noodzakelijke film om even, of langer, bij stil te staan.

En inderdaad, film is prima geschreven maar De Graeve kon me absoluut niet overtuigen. Balthazar leunt hier en daar overigens ook 'n beetje veel op vals sentiment en een te bombastische soundtrack.

2*

Goeie film over een man die MS heeft en strijd voor een euthanasiewetgeving. De hele aftakeling van het lichaam van het hoofdpersonage is duidelijk in beeld gebracht, echter zijn strijd voor euthanasie is eigenlijk een beetje onderbelicht. Behoorlijk sentimenteel hier en daar, maar door de ontroerende scenes op de sterfdag zelf en het uitstekende acteerwerk toch nog 3.5 sterren.

Een pakkende film over onverwoestbare vriendschap in goede en in slechte tijden tegen de achtergrond van euthanasiewetgeving in België. De film begint heel vrolijk en eindigt erg emotioneel. Daar tussenin het verhaal over de verschillende manieren waarop Mario en zijn vrienden op zijn situatie reageren en over hun diepgaande meningsverschillen over zijn wens om zelf het einde te mogen kiezen.

Een stevig verhaal, dat door Koen De Graeve, Iwein Segers en in het bijzonder door Geert van Rampelberg op uitstekende wijze vertolkt wordt.

Zonder meer een van de betere Vlaamse films van de laatste jaren.

Deze was op tv en dus het ideale moment om eens te bekijken. 'k vond het wel een mooie film. Natuurlijk niet de meest vrolijke film, maar er zaten toch ook wel wat minder droevige dingen in, kortom met een lach en een traan.

De cast deed het ook uitstekend en kwamen overtuigend over.

Prima film.

Ja, het leven is eindig. En toch. In al zijn nietige eindigheid…ook eeuwig? Want de “affiniteiten” die tussen mensen geboren worden, zijn die niet groter dan het bestaan zelf? Nee? Wat? Ja? Ach, wie wéét zoiets? Wie durft openlijk uitkomen voor een dergelijke overtuiging? Wie durft haar in een film stoppen, op het gevaar af voor een doordeweeks sentimentalist versleten te worden? Nic Balthazar, iemand die zoveel meer is dan doordeweeks, en al zeker geen sentimentalist. Op een smaakvolle manier met zo’n gevoelig onderwerp omgaan: ik zie het hem weinigen nadoen. Bovendien is er ook dat heerlijke script, met Jommeke-lollen, maar ook oprecht plezier, plezier dat uit het leven zelf komt - niet uit de boekskes, niet uit films, maar uit de ervaring. Dat Koen De Graeve en Geert Van Rampelberg met zoveel chemie een prachtige vriendschap kunnen neerzetten, het doet bijna zeer. Zoals ook de rest van de film zeer doet. Maar dan echt. Zéér. Omdat herinneringen tot voorbij de einder zijn, tot altijd?

Voor ik in een al te druilerige woordenneerslag verval: kijk naar 'Tot Altijd'. Naar het kader van de euthanasiewetgeving en wat die heeft teweeg gebracht. Op grote (maatschappelijke) schaal. Op kleine (gezins)schaal. Op grote en kleine mensenschaal. Kijk naar dit ontroerend pleidooi voor het leven, via het sterven. Het waardig sterven. Dus ook omgekeerd: naar dit ontroerend pleidooi voor het sterven, via het leven. Naar hoe leven lijden kan zijn, en sterven een oplossing, maar sterven ook lijden veroorzaakt, en leven - in wat voor precaire omstandigheden ook - toch vreugde schenkt. Ach. Ach ach ach.

Beim Schlafengehen? Vergeet het, je zult nog even blijven woelen. Geen erg, als je Brahms’ Deutsches Requiem bij de hand hebt, en een verse kussensloop, voor als die parel zichzelf, nog maar eens, via de speakers voltrokken heeft. Want dat is wat kunst doet. Ze voltrekt zich. En wie het voorrecht geniet daar getuige van te mogen zijn, valt voor even volledig samen met zijn op haar open mond. Die maar niet dichtvallen wil, jawel, uit koppige ontroerde verbazing.

3,75* en ik denk dat ik mijn volgesnotterde zakdoek ga bewaren, als aandenken aan zo'n (onverwachte) emotionele oplawaai

Omdat ik de film heb opgenomen in mijn collectie eens opnieuw bekeken.

En ik wijzig niets aan mijn eerdere mening, dit is een pracht van een film.

Triest verhaal weliswaar, maar O zo indrukwekkend !!

Moet je gezien hebben !!!

Indrukwekkende Belgische film over de strijd tegen MS en het juridische gekrakeel over de uiteindelijk gestemde euthanasiewet. Voor mij toch één van de beste Belgische films die ik al zag. Lang voor mij onder de radar gebleven. Ik zag vorige week Mar Adentro (2004) en zie veel gelijkenissen met deze film. Iets minder poëtisch en iets luchtiger dit Belgische broertje, maar minstens even aangrijpend.

Balthazars beste film, zoveel is duidelijk. Waarbij hij met het eveneens sterke Ben X (2007) op het einde de mist in ging en met Everybody Happy (2016) In zijn geheel flopte, kreeg hij de terecht lovende reacties van pers en publiek. Gebaseerd ook op waargebeurde feiten van de echte Mario Verstraete al is het maar zeer de vraag hoe dik de sterke vriendschappen zijn aangezet. Het zorgt er wel voor dat de film erg aangenaam om volgen is ondanks de zware thematiek. Luchtig, grappig en ontroerend. Balthazar vond de ideale mix.

Tot altijd heeft meer dan Mar adentro een duidelijk standpunt vóór euthanasie, maar brengt evenzeer de standpunten of de ware gevoelens van de non-believers naar voren. Koen De Graeve en Geert Van Rampelberg doen het uitstekend en ook de rest doet het prima. Alles werd mooi in beeld gebracht en het perfecte evenwicht werd gevonden voor dit zwaarmoedig thema. Mooi!