Serbuan Maut (2011)

Ik houd niet van romantische komedies en niet van aktiefilms. waarom dan toch weer één gekeken?

Bloedeloze film, ik stopte maar om me druk te maken over de complete onzin (bv die briefing in de wagen, één minuut voor ze moesten aanvallen), maar die nepgevechten begonnen toch wel redelijk op mn zenuwen te werken.

Vooral die gevechten waar iedereen netjes op zn beurt stond te wachten om door één mannetje afgemaakt te mogen worden.

Bij Tromafilms wekt dat op je lachspieren, maar dit moet nog iets serieus voorstellen lijkt me.

Voorlopig maar ff geen aktiefilms meer voor de kikker . . . . .

Doe maar niet inderdaad.

Toffe actiefilm. Actie, actie en nog eens actie in de meest brute vorm van martial-arts, vuurgevechten en het betere hak en snijwerk met machetes en ander wapentuig. Wat Jaa voor Thailand is, is Uwais voor Indonesie. Sinds Ong-Bak niet meer zo’n bottenkraker gezien. Ik vond het eindgevecht wel het hoogtepunt van de film, lekker hard en tering wat een kill. Vanaf heden kijk ik heel anders tegen TL buizen aan. Dikke 4*, grote kans dat ik de score nog is verhoog bij een herziening.

Haalt het niet bij de eerste films van Jaa. Die zijn harder en komen de klappen ook echt hard aan. De scenes met de 2 mesjes in zijn handen waren dan wel weer tof gedaan. Verder schreeuwt iedereen wat veel in de film en is het verhaal dun. Had er meer van verwacht na het lezen van recensies.

De films van Jaa missen juist het geweldige tempo dat in deze zit. Heerlijk juist dat de context gestript is tot het absoluut minimum. Niks geen zielige verhalen over gestolen olifantjes of vermiste Buddha hoofden.

Zit anders toch een behoorlijk nietszeggend stukje in over broers o.i.d. Niet dat zoiets ook enigszins interesseert in een film als dit, daarom is het ook jammer dat ze alsnog zoiets erin gooien.

dat stukje duurt nog geen minuut en is zo'n beetje het enige stukje plot.

Ik weet ook niet meer waar het over ging, ik zat toen al ergens half in droomland te hangen Dit soort films zijn inderdaad niks voor mij, 100 minuten lang naar repetitieve actie kijken. 0,0 variatie en een eindgevecht dat eindeloos lijkt te duren en op dezelfde voet verder gaat(al mijn hele leven een hekel aan gehad, ook in "Hollywood" actiefilms).

Maar ik moest het kijken omdat het baanbrekende actie zou moeten bevatten. Zo heb ik het dus niet ervaren. Daarnaast zijn ze daar in het oosten allemaal specialisten in martial arts films, de lat mag van mij wel een stuk hoger liggen. Als dit al topnotch moet zijn...

Vond de actie verre van receptieve, maar ik zal er wel meer nuance in herkennen. Daarbij is de voornaamste kwaliteit van deze film niet enkel de actie, maar de algehele pressure cooker sfeer. Daarin is de film baanbrekend, (niet de actie zelf, hoewel die zeker lekker hard is) het is echt vrijwel non stop, waar films als Hard-Boiled, Rambo, Ong-Bak en The Expendables nog best veel momenten van rust kennen.

Maar wat je zelf al aangeeft, je bent noet zo'n fan van hardcore actie films.

Momenten van rust vind ik overigens wel belangrijk. Hoe oppervlakkig het dan ook mag zijn, enige binding met personages lijkt me wel een must om mee te kunnen leven met de actie. De spanningsboog bij de gevechten mist(redt de protagonist het of niet?). Ik zit hier naar wat mannetjes te kijken die vechten, zonder dat het mij ook enigszins kan boeien of ze het halen of niet. Ik wist zelfs niet eens wie de hoofdrolspeler was.

Voor een zelfverklaard hardcore actie fan mag je toch best erkennen dat de kwaliteit van de actie hier duidelijk te lijden heeft onder de kwantiteit. Veel actie is altijd een pluspunt in dit soort films, maar liefst niet teveel ten koste van de intensiteit en kwaliteit van de actiescenes.

Ik vond de actiescènes alles behalve slecht. Pencak Silat is een vechtstijl die goed past in het hoge tempo van de film. Ik begrijp daarom je commentaar ook niet zo goed wat betreft het visuele aspect. Wat betreft de soundtrack snap ik het een stuk beter, misschien dat die combinatie het voor je heeft vergalt.

Ik heb vrijwel niks aan te merken op de kwaliteit van de actie. Lekker lomp en in your face. Hou ik van. Mooie techniekjes boeien mij dan weer minder.

Negatieve reacties op The Raid wijd ik dan ook aan

-of mensen hebben geen feeling met Aziatische films, waardoor men misschien bepaalde karakters niet uit elkaar kan houden (iets waar ik ooit zelf in het begin wel eens last van had).

-of mensen hebben de film op een computer zitten kijken, waardoor de film niet tot zijn recht komt. Daarnaast duurt hij misschien wat lang en is de soundtrack discutabel. Maar negatief commentaar op de actiescènes volg ik niet echt...Ik kwam in ieder geval shell shocked de zaal uit.

Ik heb Jaa's actiefilms wél op de computer gekeken en nooit last gehad van actie die niet tot z'n recht kwam. Jaa combineert trouwens erg effectief mooie techniekjes met impact, dat laatste miste ik hier vooral. Volgens mij maar een paar klappen of hits gezien waarvan ik dacht "oomph!", en dat in een film die bijna volledig uit actiescenes bestaat. Karig.

Maar als je met lomp "dommige" actie betreft kan ik het wel al beter volgen

Dat sluit natuurlijk niets uit.

Dat sluit uit dat op de computer kijken per definitie tot een mindere ervaring zou leiden. Vaak integendeel zelfs, ik ben niet iemand die ten volle geniet van een film in een bioscoop. Teveel vervelende factoren.

Ik doelde ook meer op de kwaliteit, zoals yyaldrin al eerder aangaf, zijn er versies in omloop die een eigen kader hanteren. Als ik youtube clipjes vergelijk zie ik ook al een verschil. Bij één clip zie je een mes goed door een been gehaald worden, en bij een volgende zie je het net niet lekker. Het scheelt niet veel, maar het maakt wel uit.

Helemaal mee eens. Daarnaast is er een bepaald stuk waarbij ze door de vloer gaan zo enorm slecht gefilmd dat je niks meer ziet. Chaotische cameravoering ok, maar dat ging te ver. Daarnaast komt geen enkele actiescene in de buurt van de 15 minuten durende towerclimb van Jaa in mijn ogen.

In dit clipje (*spoiler*) zie je hoe ze dat hebben aangepakt, wederom vind ik het negatieve commentaar op deze scene nogal overdreven.

Geen kwaad woord over Tony Jaa mijnerzijds, ik neem aan dat je het over Ong Bak 2 hebt (al vond ik deel 3 wel erg slecht).

Ik vond die towerscene nu net weer wat eentonig. Knap geschoten en erg goed gechoreografeerd, maar verder wel eenzijdig,soort videogame. Miste ook het claustrofobische verstikkende, juist deze film imo nu net zo sterk maakt. De hoofdpersoon hier vecht voor zijn leven, Jaa is te veel een held die onaantastbaar is. Bij Jaa, heb ik nooit het gevoel dat dat op het spel staat. Beetje te veel een superman.

Nochthans geen seconde getwijfeld over de afloop van de film.

Een betere vergelijking is de bottenbreekscenes uit Ong Bak 2. Die wordt hier als ik me niet vergis op een toch wel erg makke manier nog eens overgedaan. Heeft niet eens zoveel met choreografie te maken, wel met editing, timing, sfx en andere belangrijke zaken.

Verder niet echt het gevoel gehad dat bepaalde zaken buiten beeld gebeurde, eerder het gevoel dat het camerawerk enorm slecht de actie registreerde.

Ik had juist verwacht dat hij op het eind toch het loodje zou leggen, leuk me ook prima passen bij de duistere toon.. Verder vond ik de manier waarop de actie gebracht werd juist erg fijn. Hou wel van die jump cuts en het chaotische. Van mij hoeft een actie niet volledig een beeld te zijn. Of ze het in het echt zo hebben uitgevoerd of er gewoon slim omheen gesneden wordt maakt mij niet uit. Dit was lekker close, claustrofobisch en in your face. Prima.

Zalige actiefilm. Je blijft aan het beeld gekluisterd van de prachtige gevechten die je ziet.

Verhaal is flinterdun en kent niet zo heel erg veel inhoud.

Maar als je dat voorlief kunt nemen krijg je een dijk van een actiefilm ervoor in de plaats.

De makers hebben zich absoluut niet inhouden om zuinig aan te doen met geweld en deze op een lekkere manier in beeld te brengen.

Daarbij wel te vernoemen dat de beelden soms net zo gruwelijk zijn als het camerawerk. Bij tijden en wijlen slingerd deze zo heen en weer dat ik er haast zee-benen van kreeg.

De eerste 10 minten van de film zijn rustig, maar algauw breekt de hel los en ben je getuigen van non-stop actie van de hoogte plank. De vechtscenes zijn om je vingers bij af te likken en zitten zeer goed in elkaar maar ook de "gun-scenes" zijn geweldig.

Alles wordt daarbij ondersteund met een lekkere soundtrack (ala "the matrix).

Van mij een 3,5*

Lekkere no-brainer. Verstand op nul en genieten. Ik heb overigens al een aantal keren het woord baanbrekend horen vallen maar daarvan ik me toch moeilijk bij aansluiten. Hij kijkt lekker weg. De aktie (ook ik stoorde me enigszins aan de herhalingen in vecht choreografie) is prima en het verhaal is nagenoeg afwezig. zeker het kijken waard maar ook niet meer dan dat.

Hoe ze het opnemen maakt mij niet zoveel uit. Het gaat uiteindelijk om het resultaat en hoe de kijker het beleefd. Ik had geen flauw idee wat ze nou allemaal aan het doen waren met die camera.

Deel 3 (Ong Bak inderdaad) heb ik ook niet al te best beoordeeld. De hele setting sprak mij niet aan. Volgens mij was hij daar al flink aan het aftakelen, wat erg zonde van die man is.

In de scene van Ong Bak 2 is hij bijna onaantastbaar ja, maar dat is de hoofdrolspeler in deze film ook. Net als bij deze film krijgt Jaa in de laatste scene het pas moeilijk. Is helemaal niet erg aangezien ik niet naar een mietje wil kijken. Seagal is een ander kaliber.

Uit Indonesie nog nooit films gezien, laat staan actiefilms. Van China, Japan, Thailand en Korea heb ik al behoorlijk wat strakke, spectaculaire actiefilms achter de kiezen. Nu komt dus uiteindelijk ook Indonesië uit de hoek met zo'n thema. En laten ze die dan eens lekker extreem geweldadig en uitermate bloederig hebben bijgewerkt.

Ohja, om dan gelijk het jonge publiek aan te trekken, zodat die sneller op deze film af zullen gaan: DE MUZIKANT MIKE SHINODA VAN LINKIN PARK DOET DE SOUNDTRACK!!!! Hoop nu dat ze geen kaartje meer hoeven te kopen voor een Hollywood blockbuster nu ik dit heb gezegd

Maargoed, nu over naar de film en wat moet ik zeggen. Het verhaal is gewoon weer zo dun als een bierviltje maar het resultaat is toch wel erg fijn. Een SWAT-team (met als hoofdfigurant Rama) krijgt de opdracht om in de buitenwijk van Jakarta een flatgebouw vol criminelen, drugsdealers en andere schorem schoon te vegen, met als leider, de meedogenloze sadistische Tama, die ondertussen ook de verhuurder is (die kennismaking met hem, waarbij hij 3 van zijn leden executeert was al een heerlijke start). De SWAT treed binnen en de eerste 3 verdiepingen verlopen vlekkeloos, maar Tama had de hele korps al verwacht en vanaf dat moment breekt de hel los en krijgen we me toch een shootout voorgeschoteld, die zo lekker intens en bloederig in beeld word gebracht. Bloed spat in het rond, slachtoffers worden helemaal aan gort geschoten en tussendoor worden er nog met andere voorwerpen een paar brute kills gemaakt (met een bijl bijvoorbeeld) Wanneer de munitie op is en er een paar teamleden overblijven moeten ze het met hun vechtkunsten en hun messen verder zien te redden, en dat word hier ook weer op een heerlijke genadeloze wijze neergezet. Sommige kills lijken op dat van een horrorfilm en de Machete's, Army Knife's, meubels, en zelfs een TL-Buis (geniale Kill )De passende breek en steek geluiden klinken lekker onsmakelijk en ik vond die rugbreek scene met die trapleuning en vaak ook andere hits behoorlijk pijnlijk af en toe. Daarnaast word alles ook in een behoorlijke claustrofobische sfeer gegoten wat soms mee te voelen is. Ook is er wel weer plaats voor een beetje Aziatische melodrama, bijvoorbeeld wanneer blijkt dat Rama's broer lid is van de hele onderwereld. Ja, zulke dingen ontloop je niet bij Aziatische actiefilms.

Je kan het al bijna zo zien: Hong Kong had The Killer en Hard Boiled, Thailand Ong Bak, en Indonesië lijkt de elementen van de opgenoemde films wel door een blender te gooien en we krijgen The Raid, die toch nog best erg geslaagd is. Alleen konden de shoot outs wel even wat langer duren en de adrenaline ervan kon nog wel ietsje hoger (misschien inderdaad door de camera werk) Maar voor de rest is dit een geweldige film en ook helemaal in het rijtje thuis bij de Aziatische actie/misdaadklassiekers. Ik verbaas me nog wel om de soundtrack, want een Aziatische film die Linkin Park als soundtrack heeft (met natuurlijk in samenwerking van de M83 componist Joseph Trapanese) of andere beroemde Amerikaanse muziek, dat kom je niet zo snel tegen. Maar verder gewoon klasse, dit doet de Indonesische cinema denk ik wel in een klap met de kop boven het maaiveld uitsteken. Als bepaalde puntjes hierboven wat sterker waren imo dan had deze zo een 5 gehad.

4,5*