George Harrison: Living in the Material World (2011)

Geheel in de stijl van de eerdere Dylan-docu No Direction Home is er nu George Harrison: Living in the Material World, die ik in het weekend in twee delen op de BBC zag. Met een speelduur 208 minuten is de splitsing wel prettig, maar aan de andere kant moet gezegd worden dat het nergens moeilijk werd om de aandacht erbij te houden en ging de tijd snel voorbij.

Deze docu is wat meer all-over-the-place dan No Direction Home. Waar die eerdere film zich beperkte tot voornamelijk de eerste jaren van Dylans carrière wordt bij Harrison zijn hele leven vanaf de ontmoeting met Lennon en McCartney tot aan zijn door in beschouwing genomen en zelfs dan worden er nog aardig wat jaren overgeslagen. Er is duidelijk veel te vertellen, maar ik heb van enkele Harrisonfans begrepen dat ze nog meer wilden zien. Nou ben ik niet in het bijzonder een Harrisonfan, dus persoonlijk miste ik niets en vond ik de focus die Scorsese koos erg fijn. Scorsese heeft er duidelijk niet voor gekozen om er slechts een overzicht van het leven van de Beatle te maken, maar om de spirituele reis van Harrison in kaart te brengen. De meeste passages die gekozen worden hebben wel iets met spiritualiteit te maken, zeker zodra de Beatlejaren (waarbij de documentaire zich nog wat meer op de groep als geheel richt) voorbij zijn. Nou is dat niet zo moeilijk bij Harrison, die bekend staat om zijn betrokkenheid bij Hare Krishna, maar ook andere momenten die gekozen zijn draaien vaak om de drang om goed te zijn, om verbonden te zijn met andere mensen en het hogere en ook de drang om de geest te verruimen (ja, ook met drugs). Dit vind je overal terug, van het concert in Bangladesh, via Harrisons terugval in zwaar drugsgebruik, tot aan zijn vreemde relaties met verschillende vrouwen en het effect die een moordaanslag op Harrison had (een moment dat tot in gruwelijk levendige details verteld wordt door Harrisons vrouw).

Gelukkig zorgt deze lijn er niet voor dat Harrison zelf als een heilige overkomt. Sterker nog, zijn soms niet al te zuivere behandeling van vrouwen komt eruit voort, evenals zijn drugsverslaving. Toch heb ik links en rechts wat kritiek gelezen dat de film misschien toch iets te positief was over Harrison als mens. Wellicht, maar zijn slechte kanten waren toch ook wel duidelijk, maar een werkelijk slecht mens was hij ook zeker niet. Meer dan in de Dylandocumentaire slaagt Scorsese er in Living in the Material World in om een menselijk portret te scheppen, alsof je Harrison langzaam maar zeker echt leert kennen. Dat ligt natuurlijk ook aan het onderwerp. Dylan lijkt graag niet begrepen te willen worden, terwijl Harrison juist een archief bewaard heeft met alles over hemzelf erin. Dat maakt voor mij juist Dylan tot een interessanter figuur, maar daar leende de vorm van Dont Look Back zich misschien beter voor. Als Scorsese-docu wint die van Harrison het. Je gaat hier meer met iemand mee op reis. En het mag ook gezegd worden: Scorsese weet als geen ander hoe hij muziek moet gebruiken om de beelden te ondersteunen. Het moment waarop bijvoorbeeld Something ingezet wordt is prachtig.

3,5*

Weer een prachtige documentaire van Martin Scorsese, niet zo indringend en roerig als No Direction Home die hij over Bob Dylan maakte maar wel een waanzinnig informatief stuk film. Harrison's leven is met zorg uitgepluist en de film is een zeer mooi document. Vond de laatste scene het meest indrukwekkend.

Geweldige George.

Harrison was misschien wel de meest vernieuwende Beatle. Hoe het ook zij, hij biedt genoeg materiaal voor een documentaire met extra lange speelduur. De tijd vliegt voorbij en dat spreekt in het voordeel van Scorsese, die met liefde dit project heeft vervaardigd. De muziek van de Beatles en Harrison zijn sowieso tijdloos en doen de kijker, hoe nuchter ook, in hogere sferen verkeren. Net als de religieuze Beatle zelf, die vaak high was tijdens zijn spirituele zoektocht. Ondanks dat men nauwelijks Harrison’s mindere kanten belicht en, vreemd genoeg, zijn comeback in 1987 – met maar liefst twee grote hits – weglaat, blijft dit een zeer sterk en boeiend document dat een mustsee zal zijn voor elke Beatles-liefhebber.

Geweldig.

Prachtige, met archiefmateriaal volgestouwde documentaire over een verlichte, maar wellicht relatief vaak over het hoofd geziene, geest.

De volle 200 minuten genoten van de inzichten van Harrison, de connectie tussen beeld, geluid en historische lading en de uitgebreide visuele biografie van Harrison in het algemeen.

Het leven van Harrison is, net als de docu, volgestouwd met leuke, pure zaken zo lijkt het. Zijn trips naar India en zijn band met Ravi Shankar, het oprichten van de filmmaatschappij en zijn contacten met Monty Python, Eric Clapton, Dylan en wie al niet meer.

Veel van de uitgezonden interviews met Harrison zijn zo 'down to earth' en waar dat hij een grote inspiratiebron voor me is op een bepaalde manier. Hoe hij het spirituele, of heel praktisch; het kalme, relaxte, humoristische en de nietigheid van de mens op het aardse leven heeft toegepast kan alleen maar geprezen worden. Velen zullen indirect, door de muziek en de teksten, beïnvloedt zijn. Scorsese, bedankt voor het zo mooi in beeld brengen. 4,5*

Goeie documentaire over George Harrison. Het eerste gedeelte focust op zijn jaren met de Beatles, en het tweede gaat meer over zijn spirituele zoektocht in het leven en zijn solo-carriere. De opzet is redelijk simpel: ontzettend veel (maar vaak wel mooi) archiefmateriaal afgewisseld met talking heads (familie, vrienden, collega's). Een flinke lengte, maar uiteindelijk krijg je wel een goed beeld over de man. Ruim 3.5 sterren.

Droog.

Het "zeldzame" archiefmateriaal dat vernoemd wordt (en dan zeker dat uit het eerste deel van deze docu) komt bijna volledig uit een andere Beatles docu, dus dat is vooral een herhaling van wat archiefbeelden.

Scorsese doet uiteindelijk ook niet veel met die archiefbeelden, behalve ze achter elkaar monteren. De opvolging van bepaalde sequenties is compleet onlogisch, gelukkig volgt hij nog een beetje een tijdslijn. Hier en daar speelt hij wat met geluid, maar zowat elke poging loopt verkeerd af.

Verder voor Beatles en Harrison fans waarschijnlijk een boeiend document, maar wie weinig heeft met het onderwerp krijgt een wollige presentatie van een persoon voorgeschoteld. Een paar erg slechte interviews (die tweede vrouw van Harrison is écht niet te doen, komt ook compleet niet uit haar woorden), wat melig spiritueel gedoe (jaja, de kamer lichtte op toen hij stierf en een hoop oude artiesten die blijkbaar vol trots weer even in de kijker mochten staan. Weinig inspirerend.

Inhoudelijk boeit het me niet, qua vorm had iedereen dit kunnen maken. En een serieuze documaker vast heel wat beter.

0.5*

Ik heb de laatste tijd al verschillende muziekdocumentaires gezien. En los van de centrale artiest is daar ook een verschil in aanpak bij. Na de wat vervelende docu rond Mark Knopfler (die nochtans maar een uur duurde) keek ik toch wel wat op tegen het meer dan 3 uur durende overzicht van George Harrison. Ok, The Beatles is één ding, maar is de rest wel zo interessant?

Martin Scorsese slaagt er in om alle registers op te trekken. Het overzicht gaat tot op het bot met getuigenissen van Harrison zelf, zijn familie, The Beatles, zijn vrienden, zijn partners, ... Het is een film geworden die visueel misschien niet zo opvallend is, maar inhoudelijk een zeer sterk verslag toont. Zowel van the Beatles als zijn solo carrière en vooral ook de man achter de ster Harrison.

Living in a material world is een mooi beeld geworden van één van The Beatles waar misschien niet zoveel aandacht naar ging als Paul en John, maar die evengoed belangrijk was voor de band. En zijn eigen persoonlijkheid had. Mooi portret!