Live from Baghdad (2002)

Ik liep op koninginnedag over een vrijmarkt en zag deze samen met Hamburger Hill liggen. Een euro per stuk zei de persoon achter de stand, daar kon ik natuurlijk niet moeilijk over doen en heb ze dan ook maar gekocht. Waar Hamburger Hill me minder aansprak, deed Live from Baghad dat wel.

Het is een zeer degelijke film met een interessant, waargebeurd verhaal. Het oogt allemaal zeer realistisch. Het wordt geen moment saai of langdradig maar het duurt wel even totdat het hoogtepunt wordt bereikt. Er gebeurd weinig opmerkelijks maar toch blijft de film boeien. Dit is mede door het interessante onderwerp, de realteit en een degelijke cast. Het hoogtepunt waar ik op zat te wachten (en ook de journalisten in de film) wordt gelukkig bereikt. Dit brengt spanning, emotie en hele mooie beelden met zich mee.

Wat ik ook erg goed vind is hoe de montage is gedaan en dan bedoel ik de documentatiebeelden die in de film zitten. Tijdens een interview met Sadam Hoessein zie je zijn gezicht enkel in de documentatiebeelden. Ik bereidde mezelf al voor op zo'n neppe look-a-like, maar die kwam gelukkig niet in beeld.

Op acteervlak is het gewoon degelijk. Michael Keaton speelt altijd wel iemand met een snelle babbel en als journalist doet hij dan ook niks verkeerd. Dat de karakters niet erg uitgediept waren vond ik niet erg. Op deze manier blijft de film luchtig. Ik was ook zeer blij dat Robert en Ingrid niet met elkaar naar bed gingen. Ik voelde de cliché-bui al hangen.

Kortom een goede, degelijke film die nergens echt hoogstaand wordt. Gewoon lekker luchtig en genieten zonder veel te moeten nadenken.

3,5*

Zal eerlijk bekennen, dat ik niet hoopvol aan deze film begon. Ging er van uit dat dit een over de top propaganda film zou worden voor amerika.

Tot mijn verbazing is het een mooie tv productie geworden die vrij ''natuurlijk'' aanvoelde.

Acteer prestaties waren goed en realistisch.

Prima film met een uitstekende opbouw van het verhaal. Soms lijkt het wel of filmt men rechtstreeks in Bagdad met de heersende president Sadam Hoessein er nog bij. Deze hebben ze erin gemonteerd vanaf vroegere opnamen. De kijker wordt in het verhaal gezet, waarbij in het begin nog besloten moet worden of CNN, toen nog een kleine internationale zender, mensen zou sturen naar Irak, vanwege de dreigende oorlog die mogelijk zou beginnen in begin 1991. We zien in de film het wel en wee van de crue in het hotel en de ups- en downs van deze groep. Persoonlijk vond ik de film realistisch en prima in elkaar gezet met een goed verhaal.

Een 7+.

Zaterdagavond afgetrapt met deze Live From Bagdad die alle kenmerken heeft van een tv film en eerlijk gezegd nooit op mijn radar verschenen zou zijn totdat ik hem kreeg van een collega die een stapeltje films wegdeed. En toen had ik toch zoiets van heej, misschien is dit wel iets...

Dus let's try, iets dat CNN en Wiener ook dachten toen ze hun plan uitzetten om in de hoogtijdagen van de Saddam dictatuur met nog maanden te gaan tot de eerste Golfoorlog in Bagdad zelf te gaan zitten. Je moet het maar willen, je moet het maar durven. Lekker die geilheid op een scoop maar tegen welke prijs als je kop er af ligt of je juist een ander in gevaar brengt? Natuurlijk moet de wereld weten wat er gebeurt en kan men spreken van de macht en kracht van de media maar het blijft een dunne draad met een wankel evenwicht met eerzucht en ego op de loer. Het beeld is overigens verder duidelijk waar men meteen de veiligheidsdiensten in de nek heeft tijdens aankomst en de kleinste opmerking al gecorrigeerd wordt. Andermaal is er de vraag over de zin van dit alles want zoals een dictaturen betaamt wordt alles gecontroleerd en afgekapt als het kan. Maar Wiener en zijn team zijn gehaaid...

En ondanks dat ik nog maar 11 was kan ik er nog veel van herinneren zoals de beelden van onderandere Stewart Lockwood als klein jochie trillend en angstig aan de hand van Ome Saddam en anders wel de bekende beelden die door Wiener en zijn team geschoten werd vanuit het hotelraam tijdens het eerste bombardement. Beelden die de wereld overgingen en nog goed in het geheugen staan, dit plus de dreiging en foto's van martelingen uitgevoerd op slachtoffers van het regime lijkt het geheel toch heel wat te geven. Desondanks is het niet allemaal super waar de dialogen soms wel erg flink en stoer zijn, anders wel een beetje gekunsteld en de soundtrack één op één geleend van Black Hawk Down.

En daarom krijgt het geheel dan ook geen super cijfer waar het allemaal niet heel slecht is maar het ook regelmatig niet echt aanslaat en goedkoop aanvoelt, daar komt nog bij dat het best lang wachten is op die oorlog of anders het item in Koeweit waar de rest toch eigenlijk geneuzel is. Daarom een drie voor de moeite.