Damage (1992)

Wat wil deze film nu precies vertellen? Ik kwam er niet achter. De sex-scenes waren pijnlijk, maar meer in de letterlijke zin wat mij betreft: wat doe je jezelf aan als je je op een fornuis laat nemen? Hier wordt een mannelijke fantasie misschien waargemaakt maar dat doe je met een (soft) porno film misschien ook wel.

Als zij zich op zo'n manier laat nemen, is dit dan een verhaal over een beschadigde vrouw? Dan waarom is iedereen zo goed op de hoogte van haar voorgeschiedenis en waarom lijkt het haar niet op meer vlakken van haar leven te beinvloeden - qua plot is dat gewoon heel raar.

Is dit dan een verhaal over een man die eerst koudheid in zijn leven had en nu passie? Dan waarom zijn hij en zijn vrouw dan relatief fysiek in hun omgang met elkaar? Dat klopt niet. Als je elkaar niet meer kunt uitstaan, geen liefde meer voelt, leg je niet bij elke gelegenheid een hand op elkaars schouder, been, etc.

Is dit dan puur een verhaal over lust? Dan waarom gekozen voor deze setting met een minister enzo en waarom is de ontmoeting zo ontzettend raar opgebouwd? Sowieso waarom is dan gekozen voor zo'n rare plot met een broer en een vriend en een zoon en diens vader. Wat een gedoe, als het puur om lust gaat.

Is het dan een femme fatale verhaal? Dan waarom Juliette Binoche? Wilde Louis Malle origineel zijn in zijn casting? En waarom dan niet een lekker sappig misdaadverhaaltje eromheen?

Wat een onovertuigende film. Jammer hoor, met acteurs die tot zoveel in staat zijn.

Het script is van David Hare, wiens The Hours mij ook niet kon overtuigen helaas.

Weinig verheffende film over een vooraanstaande politicus, die om onduidelijke redenen een obsessieve verhouding krijgt met de vriendin van zijn zoon. Een pervers verhaal met navenante gevolgen, waarbij Louis Malle de tekortkomingen tracht te camoufleren door het frequent inlassen van goeddeels overbodige seksscènes. Het acteerwerk is niet slecht, maar eigenlijk is Miranda Richardson de enige die er echt uitspringt.

Wat een onbegrijpelijk slechte film is dit - ik kan er gewoon niet bij dat iemand als Jeremy Irons zich hiervoor heeft laten lenen. Of zelfs maar Binoche, aan het begin van haar carriere wellicht nog toen, maar toch, er zijn grenzen waar je niet overheen gaat, en dat zijn de grenzen waar Malle met deze film heel, heel ver overheen gaat.

Als eerste is het nergens ook maar in de verte geloofwaardig - en dan niet op de goede manier, zo van 'er staan gekkere dingen in de krant' - nee, hier klopt gewoon helemaal niets van. Het idee alleen al dat Irons voor een nufje zoals Binoche speelt zou vallen. Dat hij er op zijn bedaagde leeftijd zulke acrobatiek mee zou uithalen dat je denkt naar een jogawedstrijd te kijken in plaats van naar platte seks - had dan Pamela Anderson gecast, dan had ik het geloofd. Als ze tenminste constant in latex jurkjes had rondgelopen.

De enige acteur die nog ergens in de verte met opgeheven hoofd aan deze film kan terugdenken is Richardson. De rest denkt wellicht terug aan het afbetalen van die hypotheek, of de lening voor die auto. Ik word er vooral heel, heel triest van.

Louis Malle was al heel ver op zijn retour, maar slaat zelfs dat in acht genomen een enorme flater met deze film. Beschamend gewoon, en voorbij elke vorm van zelfrespect.

Precies nul chemie tussen Irons en Binoche en dan houdt de verdere film al snel op. Ik vond dit al met al een saai ding dat best oké is, de film ziet meer op de psyche van Irons en zijn gezin (al komt zijn werk er uiteindelijk ook nog bij) en wel erg veel drama ook. Typisch zo'n film die me niets doet doordat men te nadrukkelijk naar conflict zoekt. Los van de chemie speelt Irons wel goed en ook met een fijne rol van zijn partner Richardson maar Binoche is vrij kleurloos. Qua sfeer ook nog best oké maar meer is er niet. 1,5*.