50/50 (2011)

Aardig drama, vooral door het sterke acteerwerk van Joseph Gordon-Levitt. Ook Seth Rogen doet het goed als Adam's beste vriend. Het verhaal wordt realistisch neergezet, wel jammer dat Adam uiteindelijk samenkomt met zijn therapeut, dat zag je al de hele film aankomen. Geen topper, maar mede door de goede acteerprestaties en het goed uitgewerkte verhaal, zeker de moeite waard.

Het is al meer gezegd, maar een komedie over kanker is en blijft natuurlijk linke soep. Want lukt het de regisseur om een zwaar onderwerp als dit luchtig te houden, zonder te grof te worden.

En dat lukt de regisseur redelijk. De scenes over de ziekte zijn luchtig, maar nergens platvloers. Of het ook geloofwaardig is, vraag ik mij af. Het slechtnieuwsgesprek vond ik bijvoorbeeld wat vreemd. Maar de verhoudingen tussen Adam, die overigens een uitstekende wordt neerzet door Levitt, zijn vriend Kyle en zijn ouders zijn erg boeiend om te volgen, ook wanneer dit spanningen opleverd. Iedereen heeft op zijn problemen met de situatie en dat werd geloofwaardig gebracht. Al baalde ik onzettend van de manier waarop. Moesten die platte scene's over de sexuele escapade's van Rogen nou? Dat hij en Adam, misbruik makend van de ziekte, op zoek gingen naar dames? Jammer, en misschien zelfs wat misplaatst. Ook wanneer Adams vriendin blijkt vreemd te gaan, brengt Rogen dit weer op een vreemde manier aan het licht.

Al met al is de film dus redelijk geslaagd maar vond ik hem hier en daar toch net wat té luchtig.
Tot slot wil nog even de scene waarop Adam geopereerd word noemen: Bravo! Prachtige scene waarop de gevoelige kijker het moeilijk zal hebbe de oogjes droog te houden.

3*

Seth Rogen maakt vulgaire mopjes en Jozef Gorden-Hewitt heeft kanker. Onbegrijpelijk waar deze film zo'n hoge score aan heeft verdiend. Zowel hier als op de grote Database haast beschouwd als meesterwerk. Toegegeven, een en ander is overtuigend, maar het geheel is voorspelbaar, clichématig en buiten de scène die aan de operatie voorafging weinig of niet meeslepend of pakkend. 50/50 past zomaar in het rijtje van Apatow-kaskrakers. Vlot acteerwerk, simpel verhaaltje, maar in de verste verte geen materiaal voor toplijsten.

3,00

Aardige prent, maar ook geen cinema die over een paar weken nog door mijn hoofd zal spoken, vrees ik. De eerste helft is sporadisch wel eens goed voor een gniffel, maar echt overtuigend vond ik het allemaal niet. Daarna wordt het wat serieuzer, en dat werkt ook wel.

50/50 confronteert je met je eigen sterfelijkheid, iets waar ik in het dagelijkse leven eigenlijk zelden mee bezig ben. Niet echt wereldschokkend voor een prent over kanker, maar regisseur Jonathan Levine brengt het wel op een oprechte manier. Met zijn aanpak vermijdt hij grotendeels de valkuilen der klefheid, maar een echt bijzondere film wordt het in mijn ogen nooit.

Hetzelfde geldt voor de acteurs. Gordon-Levitt en Rogen zie ik wel graag bezig, maar om nu te zeggen dat ze hier excelleren... Niet echt. Ook jammer dat er aan geen enkele bijrol wat vlees lijkt te hangen.

3* dan maar.

Goed!

Kanker: geen makkelijk te verteren onderwerp. Heel knap dat de regisseur het zo luchtig weet te houden terwijl hij de realiteit niet schuwt.

Het hele ziekteproces wordt oprecht, behoorlijk to-the-face en voor velen herkenbaar in beeld gebracht. Al is het maar een bezoekje aan de dokter, die je iets emotieloos iets verteld waar je eigenlijk geen snars van begrijpt. Of dat je een persoonlijk gesprek hebt met iemand die nog maar net begonnen is in zijn of haar functie. Zulke dingen zijn realistisch en vaak grappig uitgewerkt.

Behoorlijk voorspelbaar, dat wel. In dit geval is dat helemaal niet zo’n minpunt. Ik heb me er totaal niet aan gestoord. Daarbij hebben eigenlijk alle karakters in de film daadwerkelijk iets te zeggen of toe te voegen.

Toffe cast ook, die goed tot sterk in zijn rol zit. (de dochter van Marijke Helwegen doet geloof ik ook mee )

Sterke en karaktervolle film waarin confronterend drama en comedy weer eens zeldzaam goed worden gecombineerd. 8/10*

Erg goede film, die een zwaar onderwerp op een luchtige, maar tevens ook zeer realistische manier vertelt.

Dat heeft Levine dan toch maar bewerkstelligd en dat is best knap, want het is gewoon een moeilijk onderwerp om te verfilmen. Gordon-Levitt is een overtuigende hoofdrolspeler, die goed weergeeft hoe een echte kankerpatiënt zich moet voelen. Hij probeert wel vrolijke dingen te doen en positief te blijven, maar aan de andere kant heeft hij een grote treurige uitstraling en dat is natuurlijk logisch gezien de situatie. Ik was verder even bang dat Seth Rogen met zijn humor niet in de film zou passen, maar dat had ik gelukkig mis. Zijn droge humor, die hij elk moment gebruikt, maakt van hem een sterk personage, die ten allen tijde zichzelf durft te blijven en die zijn vriend blijft steunen, hoe moeilijk de situatie soms ook is.

Dan zijn er nog de dames in de persoon van Bryce Dallas Howard, die haar vriend niet steunt en hem zelfs bedriegt. Dat gedeelte vond ik het minst overtuigend, zoals ik Howard ook geen superactrice vind. Gelukkig is daar dan ook nog Anna Kendrick, die de therapeute van Gordon-Levitt speelt en waar ik wel van gecharmeerd ben. Zij weet haar rol een diepere lading mee te geven en weet ondanks haar iets minder grote rol, toch een sterk personage neer te zetten.

Uiteindelijk verloopt de film wel enigszins zoals ik had verwacht, maar de manier waarop die weg verloopt is gewoon ontzettend goed gedaan. Of de ziekte inhoudelijk goed wordt benaderd, durf ik niet te zeggen, maar de manieren waarop elk personage is opgebouwd is ontzettend goed en vooral uitermate realistisch. Dat durf ik best te stellen aangezien ik het laatste jaar twee mensen verloren heb aan dezelfde klote ziekte. Positieve benadering is ontzettend belangrijk, om die mensen op te beuren als het even niet lekker loopt en ook om hun laatste fase van het leven zo aangenaam mogelijk te maken, ook al is er misschien geen redden meer aan. Daarom is Seth Rogen hier zo ontzettend goed op zijn plaats.

Een lach en een traan, zo hoort het!

4,0*

Ik ben misschien wat subjectief omdat ik mezelf een ‘survivor’ mag noemen, maar mijn eerste reactie was: ‘Wauw, wat goed’. Deze reactie is wel in het licht geplaatst van mijn verwachtingen; een Drama/Komedie. Er zijn talloze manieren om een dergelijk verhaal te vertellen en dit was de invalshoek van Reiser en Levine. Die keuze staat ze vrij, natuurlijk. En die keuze brengt een aantal consequenties met zich mee; voorspelbaarheid, oppervlakkigheid, luchtigheid en beperkte uitwerking van het medische verhaal (Niet één keer opgenomen? Come on!). En een happy end. Dat vind ik dan weer eerder veilig dan gedurfd. Het zou pas echt gedurfd zijn als er grappen worden gemaakt en Adam gaat aan het eind dood. Ik hoor het graag als er zo’n film uitkomt.

Daarnaast is de luchtigheid mijns inziens absoluut niet misplaatst. Relaxedheid en humor zijn volkomen natuurlijke reactie voor een kankerpatiënt. De complete acceptatie van je overlevingskansen die uitgroeit tot een persoonlijke overtuiging dat je het niet gaat overleven zonder dat je het gevecht opgeeft. De film geeft wat dat betreft wel een realistisch beeld. Slikken en doorgaan, dat is alles wat je kunt doen.

Het gedrag van Kyle en Rachel kan wel gerechtvaardigd worden. In kan me best voorstellen dat het af en toe bijna beter/makkelijker is patiënt zijn dan directe omstander omdat het eigenlijk gewoon heel moeilijk te begrijpen is als je het niet zelf meemaakt. Vooral de scene op het feestje dat Kyle geeft om het leven van Adam te vieren is typisch en heel herkenbaar. Opeens kent iedereen wel iemand met dezelfde ziekte terwijl deze juist heel erg zeldzaam is en opeens weet iedereen wat goed voor je is. En er zijn altijd mensen die er niet mee om kunnen gaan en je laten vallen.

Inderdaad, elke patiënt is anders. Zelf kreeg ik maar twee kuren binnen drie dagen. Die hadden dan wel weer een hele hoge dosis. Ik lag dus ook in quarantaine en kon absoluut mijn bed niet uitkomen of soms zelfs maar mijn hoofd optillen. Het was volgens mij nooit de bedoeling van de film om al dit soort ellende om de ziekte te laten zien Dat is de gemaakte keuze. Prima. Volgens mij zou het uitgebreider in beeld brengen van de lichamelijke gevolgen van kanker ook niet heel veel toevoegen aan de film. Als het puur een drama was geweest was dit een ander verhaal.

Verder; acteurs. Gordon-Levitt doet dit erg goed. Erg geloofwaardig als kankerpatiënt. Kendrick is in het begin echt té overdreven stuntelig. Ik heb zelf nooit therapie gehad, maar als dat is wat ik gemist heb, dan vind ik het niet erg dat ik het zelf heb moeten uitzoeken (ook al is die reis nog steeds niet afgelopen 11 jaar na dato). Rogen is af en toe tenenkrommend (de scène dat Kyle Rachel op haar plek zet bijvoorbeeld) en af en toe ook best geloofwaardig als vriend die niet weet hoe hij met de situatie om moet gaan. Oh, en die arts die Adam z’n diagnose meedeelt; wat is dat?! Ik mag hopen dat er geen arts op deze wereld rondloopt die het zo aanpakt.

Eigenlijk jammer dat de film vlak na de operatie stopt. Persoonlijk vind ik de nasleep, het verwerken van iets als het overleven van kanker, veel interessanter. En het is zeker een minder vaak verteld verhaal. Ik heb jammer genoeg nog geen film of boek gevonden die dat goed weergeeft (ik houd me aanbevolen als iemand hier dat wel heeft).

En PollyPeachum heeft gelijk. Laten we alsjeblieft niet op onze tenen lopen als het over kanker gaat. Het hoort nou eenmaal bij het leven en persoonlijk heb ik er een heleboel mooie dingen aan over gehouden. Makkelijk praten misschien voor iemand die het wel overleefd heeft, maar ik had het niet anders gewild.

Nergens slecht, maar redelijk vlak allemaal.

Een verhaal als dit doet me meestal wel iets. In Hasta La Vista! loopt er ook een ziek personage rond, maar in die film werkt dat. 50/50 overtuigt m.i. niet helemaal.
Dat komt volgens mij vooral door de personages. Adam, Kyle en Adam's moeder zijn nog wel leuk, maar Adam's vriendin en de therapeute zijn tenenkrommend.
Verder passeert heel wat gedoe de revue, maar slechts één scène weet indruk te maken en dat is wanneer Adam het in de auto op z'n zenuwen krijgt.

Het acteerwerk is ondanks de op het eerste zicht aardige cast wisselvallig. Ook na deze film ben ik nog niet overtuigd van Joseph Gordon-Levitt. Ik vind dat hij teveel teert op z'n zielige gezichtsuitdrukkingen.
Seth Rogen is absoluut oké. Ondanks een minder moment hier en daar is hij over de ganse lijn goed op dreef. De bijrollen van Anna Kendrick en Bryce Dallas Howard zijn vuilbakmateriaal. Anjelica Huston is gewoon aandoenlijk in haar rol van bezorgde moeder.

Geen slechte film, maar echt veel ziel zit er naar mijn gevoel niet in.
3

Best wel een mooie film.

Deed me aan 'Komt een vrouw bij de dokter' denken maar dan met humoristische stukjes om het zware onderwerp wat luchtiger te maken. Dat was fijn en werkte goed.

Goed geacteerd ook, al bracht de hoofdrolspeler met Adam niet meteen het type karakter waar ik graag een hele film van zie. Beetje een overdreven sullig watje vond ik hem. Toch heb je wel met hem te doen wat hem overkomt.

Z'n beste vriend Kyle vond ik een goede toevoeging, het was vaak lachen met hem erbij (de tondeuse scene o.a. ) en dat maakte het geen deprimerende, trieste film.

Soms wat voorspelbaar maar wel een interessante en goede film.

3,5 sterren

Alleraardigste anekdotes.

Dat de verschrikkelijke ziekte kanker een geheel eigen cinematografisch verleden heeft doet bijna rieken naar een subgenre. Maar waar het de ene keer huilen is wat de klok slaat, is er gelukkig ook een meer luchtiger variant op dit soort loodzware drama’s: de tragikomedie. Een hele bekende met hetzelfde tergende thema is ‘The Bucket List’. Ook in 50/50 draait het verhaal grotendeels om twee vrienden die moeten zien om te gaan met het dodelijke vooruitzicht van een op hol geslagen celdeling. Al is er ditmaal ‘slechts’ één iemand ziek. Het wordt er niet minder naargeestig door.

Sowieso is Gordon-Levitt in deze aangrijpende film vanaf de aanvang een nogal triest personage, dat door de zware ziekte helemaal treurnis uit elke porie doet ademen. Des te lulliger lijkt het lot hem gezind wanneer zijn privéleven ook nog eens een zootje blijkt en hij, naast de chemokuren, nog meer ellende krijgt te verwerken. Gelukkig zorgt zijn filmvriend Rogen al snel voor een welkome komische noot, waardoor de doses drama beter te verteren zijn. Want dramatisch blijft het. De lach en de traan wisselen elkaar dan ook continu af.

De vele extra’s op de bluray doen het op waarheid gebaseerde verhaal nog eens dunnetjes uit de doeken: het blijkt dat Gordon-Levitts personage gebaseerd is op een van de producers van de film, een van Rogens echte vrienden nota bene. Hetgeen 50/50, het komische karakter ten spijt, een bitter bijsmaakje geeft. Ondanks de alleraardigste anekdotes die de crew, al lachend, tijdens de vele interviews doet opsommen. Ze vormen de bijzondere bouwstenen van deze humoristische tranentrekker.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Zeer goed.

'k had al wat positieve reacties over deze film gehoord en 'k kan ze wel beamen, hij is me ook goed bevallen. De film gaat over een serieus thema (kanker), maar het wordt toch draaglijk en al bij al ook af en toe ook humoristisch gebracht.

De cast en vooral Joseph Gordon-Levitt en Seth Rogen werden goed gekozen en kwamen overtuigend over. Voor de rest was de speelduur goed.

'k kan hem zeker aanraden.

''I look like Voldemort.''

Sterk en aangrijpend.

Het thema gaat over het vreselijke ziekte kanker. Wat het met een persoon, zijn vrienden en familie doet, wat die persoon moet ondergaan en waar die mee te maken krijgt. Dit wordt hier op een sterke wijze verfilmd.

Het verhaal volgt Adam, een rustige jonge kerel met een prima baantje, een eigen huis, een prachtig vriendin en een fanatieke beste vriend. Zijn 'perfecte' leven stort in elkaar wanneer die te horen krijgt dat er een ernstig vorm van kanker in zijn wervelkolom groeit. Er zit niets anders op dan een zware operatie aangaan waar die het met 50% overlevingskans zal moeten wagen. Dit wordt zeer zwaar door zijn vriend, familie en zichzelf verwerkt en wat volgt is een lange sessie van chemo's en therapieën. Met zijn therapie wordt Adam geholpen door de mooie 24-jarige therapeut in opleiding Katie. Met behulp van Katie, zijn beste vriend Kyle en Adam's ouders wordt Adam bijgestaan door hun tot zijn levensgevaarlijke operatie.

De personages zijn prima gespeeld en uitgewerkt. Het zijn geen standaard oppervlakkige personages, je krijgt veel van hun mee. Adam is een rustige jongen die goed in het leven staat totdat hij op de hoogte wordt gehouden hoe het eigenlijk zit met zijn rug. Hij sport, leeft gezond en doet wat voor het milieu. Hij werkt bij een radioprogramma als schrijver voor onderwerpen. Met zijn werk is die bezig met een verslag over de vulkaan Moa Moa. Hij deelt zijn huis met zijn mooie vriendin, Rachael. Haar bezigheid is kunst en houdt exhibities om schilderijen te verkopen. Na Adam's ziekte is Rachael vastbesloten om hem niet in de steek te laten en voor hem te zorgen. Na enig tijd en veel druk, loopt Adam's relatie met Rachael tot een einde. Alsof dit niet genoeg is, wilt zijn overbezorgde moeder nog bij hem intrekken om voor hem te zorgen. Beste vriend en collega Kyle heeft ook zijn eigen orthodoxe manier om Adam bij te staan. Eén ding is zeer belangrijk voor Kyle en dat is sex. Zodra die de kans krijgt om te flirten, doet die dat en wilt Adam ook bij betrekken om de voordelen van single zijn te laten zien.

De mix tussen humor en drama is sterk en wordt lekker afgewisseld. Adam's chemotherapie, zijn relatie met zijn vriendin en ouders en de sessies zijn bijzonder zwaar en vergen teveel van Adam. Zo nu en dan zorgt Kyle voor een glimlach op Adam's gezicht en ook op die van de kijkers, want er is altijd wat leuks te beleven met Kyle of die moet eens weer wat belachelijks zeggen. Zijn eeuwige zoektocht naar vrouwen is een bezigheid waar Adam mee te maken krijgt wanneer die met Kyle optrekt. Zo ontmoeten ze enkele leuke meiden en brengen de rest van de nacht met hun door. Het is ook grappig hoe Kyle van Adam's situatie gebruik maakt om vrouwen aan de haak te slaan.

Enkele leuke momenten met Kyle is een scène wanneer Adam zich kaal scheert, hun bezoekje bij een boekwinkel en het uitgaansleven en Kyle's 'wijze' lessen. Naast Kyle, kan Adam prima met enkele mede patiënten omgaan, zoals Mitch en Alan, die ook tegen kanker worden behandeld. Het roken van medicinale marihuana en het eten van hasj-koekjes zijn enkele bezigheden om door de dag te komen. Dit staat natuurlijk vast dat er enkele stukjes in voorkomen dat Adam stoned de dag doorbrengt. Adam's 1ste therapie gesprek vond ik ook wel grappig, wanneer die erachter kwam dat Katie nog geen echte therapeute is. En zijn zeer magere, gepensioneerde hond Skeletor.

Het was op enkele momenten aangrijpend en laat je met een brok in de keel achter. Het door vertellen van het slechte nieuws aan je geliefden en tegen alle stress vechten zijn enkele momenten. Het zwaarste was toch het allerlaatste dag; de operatie. De dag dat Adam geen afscheid, maar slechts 'tot straks' zei tegen zijn vriend en huilend zijn moeder omhelsde. Dat was toch wel hard om te zien, vooral als je vanuit gaat dat het zijn laatste keer kan zijn dat die hun ziet. De avond ervoor, de dag dat die zijn therapeute belt om te bedanken voor al haar hulp en haar als zijn vriendin had gewenst was ook een mooi moment.

Al met al toch een prachtige film met uitstekende muziek en een prima tempo. Het mocht van mij zelfs een kwartier langer duren. Een mooi film om Adam's personage te volgen tijdens één van de zwaarste momenten wat een persoon op aarde mee kan maken. Dit met het geweldige acteerwerk van Joseph, de optimistische Anna en grappenmaker Seth.

Een uitstekende film in de stijl van The Bucket List.

Wat een geweldige film

Hm lastig,

Er is redelijk acteerwerk en het verhaal komt goed op gang. De soundtrack is niet echt denderend en de montage is ook absoluut niet spannend. De bijrollen vind ik ook niet even goed, zoals de moeder. Katie, Kyle en Adam doen het daarentegen wel weer prima. Knap hoe een zwaar onderwerp zo luchtig vertoont kan worden maar zonder dat het gesimplificeerd wordt. Ik was tijdens de film bang dat het einde nogal clichématig zou worden maar dat viel ook wel mee.

Een film met een goed uitgewerkt thema en verhaal maar voor de rest weinig memorabel.

3*

Redelijk geslaagde combinatie van zwaar drama en komedie. Het begin vond ik maar gewoontjes. De grappen mochten wel wat scherper, alleen Seth Rogen was goed op dreef. Maar naarmate de film vordert, wordt het steeds beter. Het drama zit prima in elkaar. De gebruikelijke cliches worden ternauwernood vermeden en als ze dr dan toch waren, dan accepteerde ik ze maar .

sober,ontroerend en realistisch.

erg mooi,seth rogen is op zijn eigen manier een top toevoeging.

ja,heeft me zeker geraakt.

Niet de buddy-dramedy die ik er van verwacht had, maar alsnog slaat '50/50' de bal raak.

Het verhaal is eigenlijk best standaard. Er zit weinig verrassing in en elke mogelijke wending wordt volgens verwachting benut. Dit doet af aan de originaliteit en het kijkplezier maar om eerlijk te zijn vervaagt dit probleem in vergelijking met de kwaliteit van de emotie. Want ondanks dat alles voorspelbaar is, is het ontzettend goed uitgewerkt.
De vriendin die het niet volhoudt is super cliché qua dialogen en motivatie maar Bryce Dallas Howard geeft het personage meer diepgang. Daarnaast is ook de therapeut die verliefd wordt op de patiënt niet erg verrassend maar de chemie is goed en het verhaal pakt aandoenlijk uit. Opvallend was wel dat de vader Alzheimer had wat extra lading gaf aan de sympathie voor de moeder, die o zo begrijpelijk reageert. Waar de film het meeste mist is de relatie tussen Adam en Kyle die toch flink wordt benadrukt in de trailers en de poster. Het speelt een groot deel in het verhaal en in feite is het zeer realistisch uitgewerkt (ik vermoed dat mijn vrienden ook niet op eens emotioneel gaan doen en uitgaan ook als een goede oplossing zullen zien). Maar punt blijft dat deze relatie maar bij vlagen echt onderstreept wordt en dat is jammer.

Het sterkste punt aan '50/50', hetgeen dat de film meerdere malen redt, is Joseph Gordon-Levitt. Met gemak, subtiliteit en kracht zet hij een gewone jongen neer die op zijn manier omgaat met kanker. In de moeilijkste scènes sleurt Levitt je mee en de pijn, onzekerheid en vermoeidheid worden maar al te goed duidelijk. Een meeslepende en emotionele uitvoering die zijn kunnen goed ten toon stelt.

Deze film over kanker weet de cliche's niet te vermijden maar met Levitt in de hoofdrol is het alsnog erg goed.

Hetgeen waarin 50/50 zich onderscheid is het feit dat er geen of weinig melodramatische scènes inzitten. De luchtigheid van Adam zorgt voor veel minder zwaarmoedigheid en het (pardon my words) boehoe-gehalte is daardoor vrij laag. Uiteraard zitten er wel wat tranentrekkers is, want het blijft natuurlijk een serieus onderwerp, maar het zijn de uitstekende dialogen die ervoor zorgen dat dit nergens een gespeelde film wordt.

Relaties worden niet extra dik aangezet en de dialogen tussen met name de jongeren voelen echt aan en zijn bij vlagen best herkenbaar. De relatie met de dokter verliep dan weer vrij voorspelbaar. Maar ach, het bloeide mooi op.
Ook een erg sterke soundtrackl. Beter gezegd, goed gekozen nummers. Een aantal bekende, maar ook wat mooie (voor mij) onbekende nummers die ik maar eens moet opzoeken.

Ik wilde eigenlijk eerst het begin kijken, dan voetbal en dan afkijken, maar uiteindelijk heb ik van de voetbalwedstrijd weinig gezien, omdat dit toch wel een film is die je aandacht vast houdt. Vooral door de sympathieke Adam, dus.

Als ik dan toch een minpunt moet noemen, voor de film zou het misschien beter zijn als Adam overlijdt. Iets wat misschien een beetje een rare gedachte is en je hoopt constant dat hij het overleeft, maar het is zo'n typisch Hollywoodiaans eind goed, al goed... en ze leefden nog lang en gelukkig-einde.

Een film met een interessant onderwerp waar wij niet doorgaans graag over willen praten. Ik heb geprobeerd in de huid te kruipen van het hoofdpersonage en mij de vraag gesteld wat ik in zijn plaats zou doen als bij mij kanker werd geconstateerd. Wel, met een aantrekkelijke jonge vrouw als therapeute, daar zou ik geen probleem mee hebben. Wel uiteraard als mijn vriendin mij bedrogen zou hebben en ook als mijn "beste" vriend stiekem foto's heeft gemaakt van haar vreemd gaan en die aan mij zou hebben doorgespeeld. Ook dit soort verklikkerij vind ik gewoon laf. Of ik chemotherapie zou ondergaan of mij zou laten opereren is ook nog maar de vraag. Over dat laatste kun je natuurlijk moeilijk oordelen zo lang er zelf bij jou geen kanker is geconstateerd.
Deze film roept dus interessante vragen bij mij op. Heel positief allemaal maar helaas gooit het laatste kwartier van deze film behoorlijk roet in het eten. Ik had namelijk geen happy end verwacht en van mij had het ook niet gehoeven ook. Ik had liever gehad dat die Adam zijn ziekte niet overwon en hieraan zou sterven. Dan had deze film voor mij veel meer indruk gemaakt. Nu had ik na afloop het gevoel naar een typisch Amerikaanse Hollywoodfilm gekeken te hebben.

3,0*

Hmmm.

Een film die het moet hebben van z'n acteurs. Levitt zoals steeds sterk, Rogen erg passend in z'n rol. Ze dragen de film met z'n tweetjes en weten een goeie balans tussen comedy en drama te vinden. Jammer genoeg weet Levine dat niet.

Hij maakt er een érg afgeborstelde en gelikte film van. Niet Hollywood-gelikt, maar indie-artsy gelikt. Zo "by the rules" dat het bij momenten saai en vervelend wordt en je je afvraagt of er wel eigen inbreng van Levine is geweest. Van camerawerk tot muziekkeuze (driemaal yuk!), het is allemaal zo voorspelbaar. Ook emotioneel is het soms een echte woestijn, waarbij je de schuld vol bij de regisseur mag leggen.

Jammer, want het duo had absoluut een betere film verdiend. Ze redden het vehikel uiteindelijk nog wel, maar meer zat er voor deze 50/50 niet in.

3.0*

Best een aardige film.

Met een lach en een traan zeg maar. Sterk hoe dit loodzware onderwerp aangesneden wordt, met een portie humor en lef. Had een enorm zware film kunnen worden (en op momenten is het natuurlijk ook geen pretje) maar uiteindelijk krijgt de feelgood de bovenhand.

Ben niet zo'n fan van Seth Rogen en ook hier kon hij me niet echt bekoren. Vind hem maar weinig subtiel, maar goed, dat kan ook de bedoeling zijn. Joseph Gordon-Levitt daarentegen is wel een talent en ook hier doet hij het erg goed.

Mooi verhaal.

Geslaagde mix tussen komedie en drama met één van de meest aaibare personages ooit (de psycholoog)

Aanrader.

4 sterren

Deze review verwoordt mijn gevoel over deze film. Er zaten best wel grappige momenten in de film. Maar de saaie momenten en nep-sentiment overheersten toch wel.

Dit is een mooie film die je toch wel weet te raken. Ik wist wel dat het een zwaar onderwerp zou worden maar ik had verwacht dat ze er wat luchtiger mee om zouden gaan dan dat ze het daadwerkelijk gedaan hebben. Dit dacht ik door de spelers die er in zaten. Maar ik moet zeggen dat ze me hiermee wel blij verrast hebben.

Het verbaasde me een beetje omdat ik hem altijd in allerlei rollen zie van komische rare snuiters maar Seth Rogen laat met deze film zien dat hij zeker wel een dramatische rol kan dragen. Natuurlijk moet er wel een bepaalde mate van luchtigheid doorheen zitten maar hij doet dit absoluut niet onverdienstelijk. Vooral de scène waarin hij Adam naar het ziekenhuis rijdt en het niet zeker is of hij de operatie gaat overleven is behoorlijk emotioneel en heel mooi door hem neergezet.

Maar ik moet ook zeggen dat Joseph Gordon Levitt het ook erg goed deed. Hij gaf wel een wat serieuzere en sentimentele draai aan het verhaal met zijn neergeslagen puppy blik maar door het script en Rogen kwam hier toch een goed evenwicht in waardoor hij absoluut de goede keuze was voor deze rol.

Ik heb hier eigenlijk wel van genoten. De acteerprestaties zijn best goed en ook Seth Rogen kon mij eens bekoren. Een zwaar onderwerp dat luchtig wordt aangesneden, goed gedaan. Ook vond ik het fijn dat hij gewoon beter wordt aan het eind in plaats van een geweldig dramatisch slot.
Geen hele hoogstaande film, maar voor mij goed genoeg om mij te boeien.

Het leven van de 27-jarige Adam wordt op z'n kop gezet als hij een zeldzame vorm van kanker krijgt.

Vervolgens moet hij niet alleen hiermee leren omgaan, maar ook met de personen binnen zijn directe omgeving.

Met name zijn ouders en beste vriend.

De titel 50/50 is mooi uitgezocht.

Het wijst niet alleen op de overlevingskansen, maar heeft ook betrekking op het genre van de film.

Komische fragmenten worden afgewisseld met wat meeslepende momenten.

Onderwerpen als deze blijven zwaar, maar toch vond ik deze minder sterk als andere films die ongeveer dezelfde verhaallijn hebben.

De rol van Adam zou eerst door James McAvoy worden vertolkt, maar wegens persoonlijke conflicten nam Joseph Gordon-Levitt zijn plek in.

Opmerkelijk detail is dat acteurs Matt Frewer en Philip Baker Hall al eerder patiënten met de diagnose kanker hebben vertolkt in Watchmen (2009) en Magnolia (1999)

3,5 *

Echt geen fuck aan. Eigenlijk gebeurt er op alle vlakken erg weinig, een verhaal zit er niet in, echt dramatisch is het niet (in ieder geval zeker niet de eerste helft), erg komisch ook niet, alleen tijdens de momenten met Seth Rogen is het soms leuk, maar ook typisch Rogen-achtig. Heb nog maar een paar films met hem gezien, maar begin nu al een beetje genoeg te krijgen van zijn komische stijl.

Verder ben ik niet zo kapot van Joseph Gordon-Levitt. Zijn jonge en onschuldige uitstraling doet het vast goed bij 14-jarige meisjes, maar ik kijk niet zo graag naar hem. Ook met zijn karakter valt werkelijk niks te beleven.

Snap niks van het gemiddelde hier. Nou ja, het is een film die nergens echt uitgesproken in is, en daarom misschien een breed publiek aanspreekt, maar waar dit hoge waarderingen mee moet verdienen weet ik echt niet.

2*

Drama over man die op jonge leeftijd te horen krijgt dat hij kanker heeft. In eerste instantie lijkt het of het niet echt tot hem doordringt dat hij misschien niet lang meer te leven heeft en reageert zijn omgeving heftiger dan hijzelf. Het proces dat hij tijdens zijn ziekte doorloopt wordt op een realistische manier weergegeven zonder dat het sentimenteel of 'over the top' wordt. Integendeel; buiten de emotionele kant is er ruimte voor humor en zelfspot wat een relativerende uitwerking heeft. Mooi om te zien hoe Adam en zijn omgeving anders gaan denken en handelen terwijl Adam de medische behandelingen ondergaat. De kracht van deze film zit hem voor mij in zijn eenvoud en 'uit het leven gegrepen' menselijkheid. Sterke cast die de verschillende karakters goed neer weet te zetten. Helder en rustig camerawerk wat het geheel goed te volgen maakt. De film heeft mij van het begin tot het einde geboeid en ik vond hem echt de moeite waard. Mijn waardering: 4 sterren.

Het is geen film die je bij de keel grijpt en ook is het geen film die je de gehele speelduur in een deuk laat liggen. Derhalve vind ik het lastig om 50/50 in een hokje te stoppen. Misschien is de titel 50/50 dan ook wel extra toepasselijk. Het is drama gemixt met komedie (met name met dank aan Seth Rogen en de zo kenmerkende humor van hem).

Ondanks het feit dat ik meer komedie had verwacht (in dat genre stond 'ie ingedeeld op Film1 On Demand) ben ik zeker niet teleurgesteld. De film is geslaagd in al z'n eenvoud en laat je de struggle zien van een 27-jarige die een zware diagnose te verwerken krijgt. Het is nergens overdreven of dramatischer gemaakt dan nodig, what you see is what you get. Ben blij met de casting van Joseph Gordon-Levitt. Vind het een uitstekende acteur en hij bewijs dat opnieuw in 50/50.

3,5*

7/10 (IMDB)

Het duurt een hele tijd vooraleer de emotie echt doordringt. Het einde van de film slaagt daar wel in. Besluit : onderwege niet echt aangrijpend, niettegenstaande alle mogelijke ingrediënten aanwezig.

Soms ook wat gezocht zoals de persoon van de piepjonge psychologe-therapeute en de jonge meisjes die absoluut niet van kanker zijn afgeschrikt.

Toch een bezienswaardig film.