50/50 (2011)

Goed komisch drama die vooral overtuigd doordat het niet te ver gaat in zowel de komedie als in het drama. Beide elementen worden oprecht gebracht en niet overdreven. De film is dan ook niet wild-komisch, maar meer gewoon grappig en dat past hier perfect. Het is een film over kanker die humor gebruikt om niet te somber te worden en eigenlijk gebeurt dat in het echte leven ook al snel, al verschilt dat ook wel per persoon en veel mensen hebben geen Seth Rogen die voor comic relief zorgt tijdens hun ziekteperiode. De film focust ook meer op de karakterontwikkelingen en het dramagedeelte dan op de humor. Doordat de hele tijd de personages en hun gevoelens in het oog gehouden worden is het ook niet het type film dat eerst grappig probeert te zijn, om vervolgens ineens serieus te worden. Ook wordt het niet melodramatisch. Zeker de momenten vlak voor de beslissende operatie zijn denk ik maar al te herkenbaar voor iemand die een bekende heeft gehad die ook aan een dergelijke allesbeslissende operatie ging beginnen. Die laatste wanhopige uitbarsting van Gordon-Levitt is maar al te geloofwaardig. Ondanks de realiteit van het kankerprobleem in deze film wordt het nooit te zwaarmoedig. 50/50 is, nogmaals, een perfecte balansoefening tussen komedie en drama. Geen geringe prestatie heb ik gemerkt, want het is afgelopen twee dagen bijna onmogelijk geweest om deze film mond-op-mond-reclame te geven. Als ik begin over een film over kanker haken al veel mensen af en als het dan ook nog eens een komedie is zijn de rapen gaar. Heel jammer.

Perfect is het nog niet. Daarvoor werkt het subplot met Bryce Dallas Howard te slecht. Dat is extra jammer, omdat het een van de meest intrigerende aspecten van het verhaal is. Mensen die iemand met kanker laten vallen omdat ze er gewoon niet mee om kunnen gaan zijn maar al te werkelijk en ik heb zo iemand nog niet in een film gezien. Dat maakt het des te jammer dat Howard de rol zo slecht speelt. De scènes werkte niet goed, omdat Howard kennelijk de indruk had dat ze haar personage als een schurk moest spelen. Verder dan een nepglimlach in alle scènes behalve haar laatste komt ze niet.

Een kleine smet op verder veel glorie. Oké, misschien is het niet de meest diepgaande film over kanker, verre van waarschijnlijk. Maar het is gewoon ontzettend goed gedaan en vooral geacteerd, door iedereen behalve Bryce Dallas Howard. Gordon-Levitt is met name wederom ijzersterk en Rogen is zelden zo op zijn plaats geweest. Ook fijn is dat die typische indietruukjes die de laatste tijd in veel van dit soort karakterkomedies opduiken hier voornamelijk achterwege blijven. Jonathan Levine lijkt in de gaten te hebben dat hij ze niet nodig heeft.
4*

Na veel wikken en wegen toch voor deze beoordeling gekozen. Het is toch mooi hoe het onderwerp hier wordt uitgewerkt en zoals waarschijnlijk vaker gezegd, is de combinatie met luchtigheid succesvol. Casting is bijna perfect met Rogen als komische noot, Kendrick als beginnende therapeute, Huston als moeder en de uitstekende Levitt en Howard. Die laatste 2 stelen de show voor mij, hij als zieke patient en zij als degene die daar mee moet omgaan. Het is moeilijk en soms maak je verkeerde keuzes die daarmee toekomstige wendingen veranderen. Goed gedaan, helemaal niet zo cliche, oprecht, mooie soundtrack ook.

De trailer probeert de film te verkopen als komedie, maar dat is het domweg niet. Wel een handig trucje om mensen de zaal binnen te lokken, waar ze een redelijk gedurfd en intens drama voorgeschoteld krijgen. De komische momenten zijn verder erg schaars. Niks 50/50. Eerder 20/80.

Een aantal mannen in de zaal voelde zich ook ongemakkelijk bij sommige emotionele momenten en begonnen dan maar hard te lachen. Dat is dan de keerzijde van die verraderlijke trailer.

Dan nog het acteerwerk. Joseph Gordon-Levitt doet het fantastisch. Aanvankelijk speelt hij een typje Matthew Broderick, maar voegt geleidelijk steeds meer diepte toe. Seth Rogen is gewoon zichzelf, zoals gebruikelijk.

Ben erg onder de indruk van 50/50, het is een heel aangrijpend verhaal maar met de aanwezige humor is het een gouden combinatie geworden. Het is niet je typische drama over iemand met een ernstige ziekte. Het valt lastig te beschrijven vind ik, en ik snap best dat mensen er misschien moeite mee hebben. Maar ik heb ook gehoord en gelezen dat mensen het respectloos vinden naar de mensen met kanker toe, maar dat snap ik dan weer niet. De muziek en camerawerk vond ik ook uitstekend. De humor zoals ik al zei is erg sterk, soms wat grof maar ja dat heb je met Seth Rogen. Hij speelde trouwens erg sterk, maar de ster is natuurlijk mega talent Josep Gordon-Levitt, die echt de sterren van de hemel speelt. En ik was ook erg gecharmeerd van Kendrick.

Een absolute must see! 4.5*

Echt een leuke, mooie film! Die 99 minuten waren zo voorbij.

Nu wat ik hieronder lees van dat hij niet helemaal realistisch is, daar kan ik wel mee volgen. Ik had een vriendin met botkanker, zij was soms zelfs te zwak om een bericht te typen of te praten. Adam in deze film blijft nog springlevend naar feestjes gaan enzo...Tja.

Maar langs de andere kant heb ik hier ook gelezen dat personen die er niet mee om kunnen gaan en hun vriend laten vallen, wel heel werkelijk zijn en in de meeste films niet voorkomen. Dus dat lijkt mij hier dan wel goed weergegeven. Maar zoals gezegd, ieders ervaring is natuurlijk anders.

Ik vond deze film in ieder geval geslaagd, en helemaal niet te zwaarmoedig. Jammer dat Adams vriendin inderdaad door een minder goede actrice gespeeld werd; de rest van de cast was nagenoeg perfect.

50/50 is een heerlijke combinatie van drama en komedie, gedragen door uitstekende prestaties van de cast.

Het is lastig om een film met dit onderwerp te maken, vooral wanneer er ook nog is komische elementen in verwerkt zitten. Toch weet Levine de balans tussen drama en een (puberale) lach prima te bewaren. Dit komt tot uiting in de vorm van Gordon-Levitt en Rogen, die weten te overtuigen als vrienden. Waar Gordon-Levitt echt enorm sympathiek overkomt(kwaliteit) en tegelijkertijd zowel iets vrolijks als iets treurigs uitstraalt(past goed in de lijn van de film) en zijn rol met verve speelt. Daar zorgt Rogen af en toe voor de puberale lachers, een rol dat hem op het lijf is geschreven. Wanneer het er op aan komt blijkt ook dat de puberale man toch een groot hart heeft.

Dit zorgt voor een perfecte stel. Ook Kendrick is in haar element als onzekere, beginnende psychiater en de band die ze opbouwt met Gordon-Levitt is ontroerend. Het belangrijkste is dat de personages echt voelen en dat is gelijk het sterkste punt van de film.

Het verhaal is behoorlijk rechtlijnig en heeft weinig verassingen in petto, maar dankzij het bovenstaande maakt dit eigenlijk niet uit en is het lastig om niet een traantje weg te pikken om vervolgens daarna weer flink in de lach te schieten. Het is alleen jammer dat er niet meer aandacht aan de twee oudjes besteed is waar Gordon-Levitt samen chemotherapie mee had.

Of Gordon-Levitt zijn situatie realistisch is en dat een aantal kankerpatiënten het er niet mee eens zijn zal me eigenlijk een worst wezen. Ook die drie kunnen geen accuraat beeld weergeven over hoe zo'n situatie werkelijk is, aangezien iedereen het op een eigen(lees:andere) manier beleeft. Wat mij betreft is het dan ook een erg realistische film. Als je echt een ongeloofwaardige film over dit onderwerp wilt zien zou iemand is My Sister's Keeper moeten kijken.

50/50 is gewoon een erg sympathieke film die lang zal blijven hangen!

4*

Uitstekende en zeer sterke film met glansrollen van Joseph Gordon-Levitt (zoals zo vaak) en als uitblinker Seth Rogen die een vriend speelde hoe een vriend zou moeten zijn. Ook de bitchie Bryce Dallas Howard (dochter van Ron Howard : Happy Days) was erg goed als vriendin van Joseph Gordon-Levitt en als laatste ook een goede rol van Anna Kendrick als Katherine( ook van haar gaan we nog veel van zien).

'' What's that? Is he Frodo's psychiatrist? ''

's Avonds laat, in het pikkedonker, spontaan op weg naar de bioscoop in plaats van toch een film thuis te kijken en ik mocht kiezen! Waar kies ik dan voor? Juist! Joseph Gordon-Levitt. Geweldig acteur. Seth Rogen nam ik maar voor lief. Ik ging voor Joseph.

En dat was ook wel duidelijk, nadat ik met een grote smile naar het scherm staarde tijdens de douchescène, waarbij mijn vriend me even aanstootte van 'Hè, ik ben er ook nog!' en ik natuurlijk quasi afgeleid reageerde met; 'Hè, wat? ' Waarop hij op zijn beurt weer begon te 'Oeh!-en' toen Bryce Dallas Howard vervolgens in beeld kwam (terwijl ik weet dat hij dat mens niet kan uitstaan, na deze film sowieso al niet meer.) Oke, ik verdiende het.

Adam is cute. Zijn pa en ma zijn ook cute. Zijn vriendin Rachael was NIET cute. Wat een vreselijk mens zeg. Als je vriend zoiets doormaakt zou je hem voor 110% moeten steunen in plaats van het egoistische kreng uit te hangen en te brabbelen over positieve en negatieve energie en hoe stressvol het wel niet is. Ik snap het niet. Vreemdgaan is sowieso ontiegelijk triest, laat staan in een dergelijke situatie.

Ook Anna Kendrick vond ik niet veel soeps. Is zij niet dat meiske uit 'Up In The Air'? Daar vond ik haar ook maar irritant en kippetig. Maar ach, laat ik eens proberen om niet de complete cast af te kraken (Seth, Bryce, Anna) maar om wat positiever te zijn.

Terug naar Gordon dan. Hij speelde werkelijk, zoals gewoonlijk, ontzettend overtuigend en ik ga steeds meer geloven dat deze man elke rol met gemak aan zou kunnen. Hij komt natuurlijk en 'echt' over, in geen geval hoefde ik aan hem te twijfelen, het was alsof ik hem al jaren kende. -I wish by the way-. And I looooved Alan! Philip Baker Hall is zo schattig!

Zelfs Seth was redelijk te doen. Rogen heeft voor mij vaak de gave om zijn personage plat en oppervlakkig te maken, of dat nu wel of niet zo bedoeld was. Een vervelende druktemaker. ''Help me help you get laid.'' Ja, dat is ook echt iets waar je je op moet focussen als je kanker hebt. Prioriteiten stellen uiteraard. Daarbij komt ook nog eens dat ik zijn stemgeluid niet prettig vind om naar te luisteren, en over zijn verschijning.. daar laat ik me beter niet over uit. Niet mijn soort acteur dus. Maar enfin, ik heb hem overleefd.

Af en toe heerlijke one-liners in deze film. Dat maakt de film wat 'lichter' en minder zwaar beladen, iets wat toch wel nodig is bij dit thema. “No one wants to fuck me, I look like Voldemort.” Jammer genoeg zakt de film de tweede heeft een beetje in. Er gebeurde weinig, de humor was minder aanwezig en het werd allemaal bedrukt en 'zwaar'. Wederom begrijpelijk, gezien het thema, maar de fijne balans tussen drama en humor leek even verdwenen.

Toch leef je elke minuut mee met Adam en hoop je op genezing. Het einde van de film is voorspelbaar, de clichés werden niet uit de weg gegaan (bitch van een vriendin, gaat vreemd, hij wordt verliefd op het aparte doktersmeisje, happy ending) maar ach. Je gunt het Adam. Dat is het belangrijkste.

Mooie film.

Sterke, onsentimentele film met een mooie rol van Gordon-Levitt. Wanneer is die jongen eigenlijk niet goed? Het onderwerp is altijd lastig te vertalen naar een interessante film, maar regisseur Levine weet slim de valkuilen van het genre te vermijden, mede door een gezonde dosis zwarte humor. Seth Rogen is hier grotendeels voor verantwoordelijk met een wellicht iets te makkelijke rol, maar hij slaagt er wel in een geloofwaardige balans te vinden tussen botte humor en emotie. Verder zijn de dialogen erg sterk en is er een reeks treffende aangrijpende momenten voorradig, vooral naar het einde toe.

ik persoonlijk vond dit echt een wereldfilm!!

kan me niet herinneren dat ik in 1 film tegelijkertijd zoveel vrolijke maar ook verdrietige momenten had.

ik vind ook dat er goed geacteerd word op de rol van de overspelige vriendin na dan maar heb dat verder niet als storend ervaren.

dus wat mij betrefd a must see movie!!!

Comedy met een zwaar thema die desondanks toegankelijk en goed te pruimen is. Het script is prima, het acteerwerk ook. Mooie balans gevonden tussen drama en humor. Aanrader.

Hey man, you're gonna die.

Met een dubbelgevoel gekeken. Het doet me weinig dat een heftig onderwerp in dit jasje wordt gestoken, in zo verre verfrissend en ligt een beetje in de gedachte gang hoe ik er denk mee om te gaan. De film was voor mij alleen niet echt grappig, en dramatisch was ook een groot woord. Nu vind ik Joseph wel een fijne acteur die me ook soms weet te raken, zo ook hier weer, toch red dat niet de onpersoonlijkheid die de film uitstraalt. Het is een beetje van allemaal. Een beetje romcom, een beetje Sister's Keeper en een beetje Get-Laid-achtig, niet dat ik het erg vind om die mix er tussen te hebben, het voelde alleen allemaal een beetje geforceerd. Zo had ik veel liever een hele film gezien over Adam en Kyle dan de hele mikmak erom heen. Alsof de makers niet ergens durfden in te bijten.

Al met al wel een boven gemiddeld filmpje. Het acteerwerk is meer dan prima en het onderwerp kanker ligt gewoon bij veel mensen gevoelig waardoor je makkelijker iemand kan raken, zo ook mij. Er was voldoende personage-verdieping zodat je goed de eenzaamheid van Adam kon voelen en het geforceerde optismisme van Kyle. De rest van de personages deden mij eigenlijk niets en vond ik daarom ook niet interessant om daar echt diep op in te gaan.

Toch had hier meer in gezeten, audiovisueel is het niets vernieuwend, God vergeven. Maar qua stijl en verhaal had er gewoon iets pakkenders in gezeten. Nu keek het lekker weg omdat het verhaal lekker vlot gaat, maar met een vlot verhaaltje wil je geen klein meesterwerkje afleggen. Voor mij dus ook meer dan de voordeel van de twijfel, want eigenlijk verdient dit veel minder: 3,5 ster voor Joseph en Seth.

Wat is die Anna Kendrick toch een leuke meid. Ben haast spontaan verliefd geworden op haar. Haar rol als therapeut is haar op het lijf geschreven en is zó goed ingevuld!

De hele film is alsof je het zelf kan beleven, zo echt. Situaties die zich in de film voordoen, of ze nu grappig zijn of emotioneel, het klopt gewoon.

Vind zeker niet dat ze met het onderwerp kanker te luchtig zijn omgegaan. Lijkt het de verkeerde en banale kant op te gaan, wordt het altijd weer recht getrokken met een serieuzer stuk.

Naast de mooie Kendrick vullen Joseph en Seth hun rollen ook magistraal in. Vooral eerstgenoemde is een wereldtalent die ik nog in veel films hoop te zien.

Ja, deze film is me goed gevallen en dat is niet alleen omdat ik genoten heb van Kendrick. Alle lof voor Levine die een evenwichtige film heeft neer weten te zetten over één van de moeilijkste zaken in het leven!

Een aparte combinatie van humor en drama, over een zwaar onderwerp. En het werkt uitstekend in deze film. Lachen en huilen, ziek en gezond, jong en oud staan vlak naast elkaar.

Een sterk scenario (en script), mooie heldere beelden, een fijne sfeer en een goede soundtrack (mooie songs) zijn de dingen die mij opvielen.

Joseph Gordon-Levitt is ook hierin weer een klasse acteur. Het is niet te geloven wat hij steeds presteert. Anna Kendrick acteert hier ook heel goed, Bryce Dallas Howard een stuk minder en Seth Rogen doet het prima als grappige sidekick, hij wordt weliswaar nogal stereotype neergezet. De ouders en de patienten in het ziekenhuis spelen naturel en passen als personages aangenaam in het geheel.

In het begin vond ik het acteren van enkelen een tikje stuntelig overkomen (later niet meer) en over het algeheel is er af en toe puberale/stoner humor waar te nemen. Gelukkig heeft dit zeker niet de overhand en komen ook de betere dialogen, sfeermomenten en diepzinniger drama voorbij.

Een onderhoudende, fijne film.

Indrukwekkende film over de 27-jarige Adam (Joseph Gorden-Levitt) wiens leven van de ene op de andere dag verandert door de diagnoase kanker. Ondanks het zware onderwerp is 50/50 geen zware film geworden. Vooral dankzij Seth Rogen die, als Adams beste vriend Kyle, zorgt voor de luchtige momenten. Rogen slaagt er echter niet in om zijn personage diepgang mee te geven. Je mist bij zijn personage empathie waardoor zijn voortdurende grappen bij momenten misplaatst aanvoelen.

Anna Kendrick weet als therapeute van Adam gelukkig wel te overtuigen. Ook zij dreigt in eerste instantie wat karikaturaal weergegeven te worden maar Kendrick weet dat gevoel gelukkig al snel weg te nemen. Absolute ster van de film is echter Joseph Gordon-Levitt. Op indrukwekkende wijze slaagt hij er in om de jonge kankerpatiënt die alle stadia van zijn ziekte doorloopt gestalte te geven. Het maakt van 50/50 een indrukwekkende film over kanker die zichzelf wel serieus neemt maar nooit doorslaat in emotie en zwaar drama.

Mooi. Met Gordon-Levitt en Rogen heb je twee bijzonder sympathieke acteurs. Ze houden elkaar goed in evenwicht; Rogen was flink op dreef en Gordon-Levitt mooi ingetogen. De film wordt nergens zware kost. De nodige humor weet veel te relativeren. Ook weet de film op de juiste momenten te ontroeren. De balans is dan ook nagenoeg perfect. De ziekte wordt serieus genomen en nooit in het komieke betrokken. Het scenario is niet altijd even sterk. Het verplichte liefdeslijntje is dan weer wat te voorspelbaar en cliché, maar weet wel nog wat luchtigheid en afwisseling te brengen.

Joseph Gordon-Levitt doet een beetje teveel hetzelfde type als in (500) Days of Summer (2009). En de voorspelbare bedoening met de love interest is misschien wel nuttig om het verhaal niet te zwaarmoedig te laten worden, maar toch ook niet echt realistisch. Verder is het echt wel een prima film; de wisselwerking tussen Gordon-Levitt en Seth Rogen werkt prima, en houdt het drama mooi in balans. Nadeel daarvan is dan wel weer dat het eigenlijk nergens echt dramatisch wordt. Misschien dat het wat te ver gaat om het een feel good movie te noemen - maar toch zit het daar ook weer niet zo heel ver vandaan.

Hoe dan ook stukken beter en integerder dan Love and Other Drugs (2010) die een ietwat vergelijkbaar onderwerp heeft, maar dezelfde balanceertruc met komedie en drama veel minder succesvol doet.

Redelijke film.

Al begint het toch wel behoorlijk slecht, en eigenlijk is het eerste uur wel redelijk slap. Zeker hoe die jongen te horen krijgt + zijn reactie wat hij heeft deed pijn aan de ogen (ongeloofwaardigheid alom), en ook elementen zoals de Alzheimer van zijn vader, en het chick-scoor gedeelte voegden helemaal niets toe aan deze film. Ook de geprezen luchtigheid vond ik maar geforceerd overkomen. Eigenlijk geloofde ik niet echt veel van de film. Te meer ook omdat ik me aan zowat elk bijpersonage stoorde, Rogen voorop.

Tot het laatste stuk dan. Want lang kon ik me totaal niet inbeelden hoe erg het voor iemand moet zijn met zo'n slopende ziekte, de film weet eigenlijk niet meer over te brengen dan dat hij wat moet hoesten, af en toe moe is en een muts op heeft om zijn kale hoofd te verbergen. Op het laatst komt er gelukkig een stuk meer (menselijke) emotie bij kijken, en veerde de film flink op.

Erg humoristisch kon ik de film verder niet noemen, het is wat dat betreft wel een beetje grappig met de handrem erop. Maar al met al viel het laatste stuk toch nog net op de juiste plek, en laat de film je toch met een redelijk goed gevoel achter, hoe cliché en voorspelbaar het slot eigenlijk allemaal ook mag zijn.

3*, heel nipt, al neigt de recensie wat meer naar de 2.5*, het laatste stuk raakt je toch nog wel meer dan je van te voren verwacht, en dat is ook een kwaliteit.

Erg mooie film om te zien over zo een zwaar onderwerp.

Klasse hoe Levitt zijn rol heeft neergezet, ben al fan van hem sinds het geweldige 500 Days of Summer. Rogen zet het eigenlijk zijn standaard rol neer, als de luidruchtige vriend.

Zijn vriendin werd erg kil nagezet en had eigenlijk wel beter gekund en om zeker niet de prachtige Anna Kendrick te vergeten.

Goede afwisseling tussen drama en comedy met een erg mooie soundtrack.

Dikke 3,5 sterren.

Rogen is voor mij ook de reden dat ik het een halfje minder waardeer. Het is echt een schitterende film, Levitt speelt onwijs goed, maar wat is Rogen (wederom) een irritant kinderachtig figuur. Kan nergens anders over praten dan over seks en drugs, en wil alleen maar feesten met Adam, daar waar hij natuurlijk aan hele andere dingen behoefte heeft. Vond het ook raar dat hij dit allemaal pikte, maar gelukkig vertelde hij uiteindelijk ook hetgeen waar ik me al die tijd aan stoorde:

You're a selfish piece of shit! Care more about getting yourself fucking laid than being my friend!

4*

Bah. Wat een ongeloofwaardig, voorspelbaar en tenenkrommend Hollywood prul is dit toch. Deze film is ongeveer net zo wetenschappelijk onderlegd als de gemiddelde Fokke en Sukke-scheurkalender en past perfect in de hedendaags heersende veronderstelling dat zolang we positief zijn we 'deze ziekte kunnen overwinnen'. Iemand die een chemokuur ondergaat is constant misselijk en doet naast overgeven verder niets anders dan in bed liggen en uitrusten. Nee, vergeleken met dat soort mensen is onze Adam kerngezond.

Maar naast deze gapende gaten in het verhaal storen ook de cliché personages mij enorm. Vooral de vriend die eigenlijk geen vriend is, omdat hij zich hier niet naar gedraagt en alleen maar met zichzelf bezig is, maar door een gelezen boekje uiteindelijk toch blijkt het beste met je voor te hebben. Op de acteurs zelf is volgens mij niet zoveel aan te merken, zij moeten het nu eenmaal doen met wat ze gegeven is. Het enige waarom deze film van mij dan nog een ruime ster krijgt is de sporadisch goede humor, hoezeer ongepast dan ook. Seth Rogan speelt volgens mij in elke film dan ook vooral zichzelf.

Zeker een aardig drama en ook wel mooi verfilmd maar ik kreeg eigenlijk geen gevoelens en ook geen band met het verhaal waardoor het me allemaal weinig deed. Waarom de film betiteld staat als een komedie/drama is me eigenlijk ook een raadsel want te lachen viel er vrijwel niets. Misschien moest Seth Rogen grappig voorstellen maar ik vond hem in deze film zeer irritant en ook misplaatst. Joseph Gordon-Levitt vond ik goed spelen en Anna Kendrick (leuke meid) deed het ook wel aardig maar echt overtuigend en geloofwaardig speelde ze de rol van therapeute nu ook weer niet. Ik vond sowieso de hele ziekenhuis beleving in de film maar een kille bedoeling, inclusief de artsen en het personeel. De rol van Anjelica Huston als overbezorgde moeder was trouwens best goed. Het einde van de film was best mooi maar persoonlijk had ik liever een ander einde gezien.

Sympathie is de sleutel in dit makkelijke drama. Clichés deren niet omdat je het allemaal wel best vind. Dit allemaal dankzij de cast. Rogen is een baas en Levitt heeft dan eindelijk -sinds (500) days..- weer een rol te pakken waarin hij zich goed (kwetsbaar) kan laten zien. De manier waarop kanker wordt benadert is vaak erg mooi omdat het er niet jankerig over doet. Er zijn momenten waarop de pijn en angst dit masker breekt, maar juist die onverschilligheid maakt het menselijker. Alleen maar lachen of alleen maar huilen is bullshit.

Indrukwekkend hoe enerzijds het zware onderwerp van het krijgen en omgaan met kanker en anderzijds de luchtige komedie worden gecombineerd in deze film. Deze aspecten blijken echt prima op elkaar aan te sluiten en dit levert een goed geslaagde film op.

Goede acteerprestaties ook, met Gorden-Levitt als absolute uitblinker. Ik was positief verrast door zijn performance, wist niet dat hij ook zulke rollen goed aan zou kunnen. Seth Rogen vond ik ook een goede toevoeging aan de film. Zorgde met zijn gedrag voor een welkome luchtige noot in de film. Alan, de moeder en de therapeut ook prima.

1 van de betere films die ik de laatste tijd gezien heb.

Toen ik de film net had gezien, was ik onder de indruk en was ik al bijna op weg een 4 sterren (of zelfs hoger) te gaan noteren.

Maar ik deed het niet. In bed dacht ik nog eens na over de film. Ik kwam toen tot de ontdekking dat de film in feite weinig vertelt en op zich ook weinig diepgang kent. Je wordt in mijn ogen een beetje misleid door het feit dat het om die verschrikkelijke ziekte gaat, bij een jonge gast. Dan ben je al snel geneigd om de film heel goed en/of mooi te vinden, vooral als er dan op een andere dan standaard manier mee wordt omgegaan.

Toch is de film een aanrader, omdat hij verder goed in elkaar zit. Seth Rogen speelt weer zijn standaard rol, maar ik mag die rol (en Rogen) dus ik irriteer me er niet aan. De 4,5* die ik direct na de film wilde geven heeft geen stand gehouden na beraad. 3,5* (en daarmee net iets boven modaal) verdient hij echter wel.

Toch wel een verrassing deze 50/50. Heerlijk filmpje. Die ik juist niet heavy vond maar eerder een interessante observatie van hoe iemand met kanker om kan gaan. De film blijft op veel punten ook wel oppervlakkig om op andere dingen wat meer diepgang te leggen. Dat is misschien ook wel een punt waarom de film niet een meesterwerk word. De sfeer echter is erg goed. Een shot van Adam waar in het ziekenhuis loopt net nadat hij zijn diagnose heeft gekregen word ondersteunt door een goede soundtrack van Radiohead. Simpel in zijn eenvoud, maar wel erg goed. Ook de scenes met Philip Baker Hall zijn geweldig.

Samen met Drive tot nu toe de enige noemenswaardige film uit 2011 die ik gezien heb.

Geslaagde film die eerlijk overkomt zonder te veel op het sentiment te leunen.

Beste van de film is zonder twijfel de rol van Gordon-Levitt die een uiterst sympathieke rol neer weet te zetten en het daarmee geloofwaardig maakt. Rogen is wat mij betreft geen beste keus geweest en weet alleen op het einde iets bij te dragen zonder irritant te zijn. Een beladen onderwerp dat simpel en oprecht gebracht wordt maar ondanks dat het soms wat voorspelbaar is nergens aan kracht verliest. Het sleutelwoord voor mij is degelijkheid, want ondanks dat het verhaal, de fotografie en de cast zeer verzorgd is wist het mij toch nergens beet te pakken, waar ik wel op gehoopt had. Misschien dat het toch een combinatie van de voorspelbaarheid en Rogen is dat het voor niet helemaal heeft uitgepakt.

Neemt niet weg dat dit een aanrader is, zeker van wegen de ijzersterke rol van Gordon-Levitt.

3,5*

Prachtige film, waar ik oprecht ontroerd door raakte, zonder dat het te sentimeel of overdramatisch werd. De combinatie komedie/drama werkt uitstekend, dat een onderwerp zo zwaar zo luchtig gebracht wordt maakt het alleen maar geloofwaardiger wat mij betreft. Verder een geniale cast, Gordon -Levitt speelt zeer overtuigend maar ook Rogen vond ik perfect bij z'n rol passen. De personages zijn sterk, de dialogen scherp, het script zit goed in elkaar en dan ligt de muziek ook nog eens in mijn straatje.

Voor mij nu al 1 van de beste films van het jaar. 4.5*

Nooit gedacht dat ik een mafkees als Seth Rogen nog eens tegen zou komen als producer van zo’n serieuze film. Een mooie mix van drama en humor en over de gehele linie goed geacteerd, in het bijzonder door Joseph Gordon-Levitt. Prima film.

Ik dacht dat dit een film zou zijn die mensen met kanker zou uitlachen. Want Seth Rogen kennende: hij heeft best wel grove humor. Maar tegen alle verwachtingen in werd dit een erg gevoelig filmpje over een zwaar onderwerp. Deze film laat zien hoe de medemensen van kankerpatiënten omgaan met die ziekte. Pas in echte nood leer je de mensen kennen: Beste vriend wordt rotzak, vriendinnetje blijkt een bitch te zijn en de moeder blijft overbezorgd. Maar uiteindelijk geven ze allemaal wel om jou.

Deze film heeft mij eigenlijk wel diep geraakt.
Over het acteerwerk kan ik eigenlijk totaal niet klagen want dit was bij (bijna) iedereen uitmuntend. De personages en hun reacties en acties zijn ook erg overtuigend gebracht. De film heeft een mooie mix van drama en humor, die iedereen wel zal kunnen bekoren. Een erg mooie 4* want deze film behoort echt tot één van de beste van 2011.