50/50 (2011)

Zeer gewaagd om een deels komedie te maken over zo'n zwaar onderwerp. Gelukkig blijft de film respectvol richting het onderwerp en de mix van komedie en drama werkt nog wonderlijk goed. Heb ook wel een zwak voor komedies met een hart en een ziel. Al vind ik dit echt niet van het niveau Juno, en ook geen Knocked-Up of Superbad. Wat ik knap vind is hoe de film duidelijk de boodschap uitdraagt dat ook mensen die ernstig ziek zijn nog gewoon een mens zijn. Je bent niet opeens alleen nog maar het zielige patiëntje.

Gordon-Levitt is echt fantastisch. Die vind ik ook nooit slecht zeg, en hij is geknipt voor zo'n rol. Heeft het sympathieke voor de rol van hoofdpersoon in een komedie, maar tegelijk de bagage om een rol die af en toe best diep gaat te kunnen dragen. Seth Rogen is een beetje de knuffelbeer in komedies, maar ik vind de casting hier wat minder want net wat te afgezaagd. Vooral als het weer zo'n feestbeest en stoner is. Hij zal zichzelf misschien een beetje spelen en past wel bij dit soort rollen, maar moet het nu elke keer? De film had beter kunnen zijn met een ander denk ik. Misschien is Kyle ook wat te veel een tegenpool van Adam, maar vrienden zijn niet per se hetzelfde soort personen natuurlijk.

Kendrick maakt indruk, ook al zo'n jong talent. Al moet ik zeggen dat ze haar personage wel net iets te stuntelig maakt. Maar het doel is uiteindelijk wel geslaagd, want het is een personage waar je wel om gaat geven, en er is duidelijk een klik met Gordon-Levitt. De beste scènes van de film zijn eigenlijk ook de scènes waarin ze samen te zien zijn. Hoewel, het moment tegen het einde van de film als Adam vlak voor de alles of niets-operatie een emotionele uitbarsting heeft in de auto greep me wel bij de strot. Net als even later het afscheidsmomentje vlak voor de operatie. Toen kreeg ik wel even een brok in mijn keel.

Niet alles is echter zo subtiel uitgewerkt. Had toch wel heel de film het idee dat Adam zou genezen. Je ziet Adam duidelijk twijfelen (en andere emoties ondergaan, nogmaals hulde voor Gordon-Levitt), maar als publiek twijfel je niet echt mee met hem. Ik niet in elk geval. Wat dat betreft wordt de titel niet geheel waargemaakt. Verder vond ik dat aanraak-motiefje wel erg zoet. Je weet ook wel welke kant dat opgaat natuurlijk. Jammer ook dat de pogingen tot nuancering van het gedrag van Rachael niet helemaal uit de verf komen. Ze blijft uiteindelijk toch gewoon de bitch. Ligt misschien ook aan het spel van Howard, die vooral mooi om naar te kijken is.

Vond het eigenlijk ook wat onethisch dat Katherine uiteindelijk met haar patiënt zal daten. Wat komen zij en Adam elkaar ook verdacht vaak tegen op straat.
Verder moet ik vooral niet vergeten om de moederrol van Anjelica Huston te prijzen. Ook al zo'n bijrol die indruk maakt. De scènes met haar lieten me ook nooit koud. Uiteindelijk dus een film die erg afhankelijk is van de acteurs. Gelukkig is de casting grotendeels uitstekend. Alleen de rollen van Kyle en Rachael, gek genoeg mensen uit de meest directe omgeving van de hoofdpersoon, hadden beter gekund. 3.5*.

Een aparte combinatie van humor en drama, over een zwaar onderwerp. En het werkt uitstekend in deze film. Lachen en huilen, ziek en gezond, jong en oud staan vlak naast elkaar.

Een sterk scenario (en script), mooie heldere beelden, een fijne sfeer en een goede soundtrack (mooie songs) zijn de dingen die mij opvielen.

Joseph Gordon-Levitt is ook hierin weer een klasse acteur. Het is niet te geloven wat hij steeds presteert. Anna Kendrick acteert hier ook heel goed, Bryce Dallas Howard een stuk minder en Seth Rogen doet het prima als grappige sidekick, hij wordt weliswaar nogal stereotype neergezet. De ouders en de patienten in het ziekenhuis spelen naturel en passen als personages aangenaam in het geheel.

In het begin vond ik het acteren van enkelen een tikje stuntelig overkomen (later niet meer) en over het algeheel is er af en toe puberale/stoner humor waar te nemen. Gelukkig heeft dit zeker niet de overhand en komen ook de betere dialogen, sfeermomenten en diepzinniger drama voorbij.

Een onderhoudende, fijne film.

Bijzondere film, die je met een lach en een traan beleefd. Knap hoe ze een zwaar en moeilijk onderwerp zo luchtig weten te brengen. De balans tussen de zware kant van de ziekte en de 'het-komt-wel-goed' momenten komen niet overdreven aan bod en het wordt nergens sentimenteel.

Bij de scene waarin Adam gaat auto rijden kreeg ik echt kippenvel. Joseph Gordon-Levitt speelt fantastisch en Rogen's personage houdt de boel dus luchtig. Mooie film!

Ik heb eigenlijk een hekel aan films over ziektes, van die melodramatische sterf en vervalfilms. Deze film was perfect in evenwicht en wordt ook nergens plat, zelfs de hoofdpersoon (wie had tien jaar geleden gedacht dat dat joch daadwerkelijk een echt goede acteur zou worden?) heeft nare momenten en is daardoor alleen maar menselijk. Je mist wat als je 50/50 niet kijkt.

Vermakelijk!

50/50 is een film over een jongen, Adam, die te horen krijgt dat hij kanker krijgt en hoe hij, zijn vriendin, zijn ouders en zijn beste vriend daar mee omgaan. Dit wordt op een leuke frisse manier gebracht. Dit is een risico wat Jonathan Levine heeft genomen want met het zware thema kanker kan dat ook helemaal verkeerd uitpakken. Gelukkig voor hem en voor ons pakt het juist uiter mate leuk uit. Het tempo zit er lekker in, leuke scenes worden afgewisseld met hartverscheurende scenes en het acteerwerk van allen wordt ook leuk en fris gedaan. 3,5* en één van de leukere film van 2011!

Indrukwekkende film over de 27-jarige Adam (Joseph Gorden-Levitt) wiens leven van de ene op de andere dag verandert door de diagnoase kanker. Ondanks het zware onderwerp is 50/50 geen zware film geworden. Vooral dankzij Seth Rogen die, als Adams beste vriend Kyle, zorgt voor de luchtige momenten. Rogen slaagt er echter niet in om zijn personage diepgang mee te geven. Je mist bij zijn personage empathie waardoor zijn voortdurende grappen bij momenten misplaatst aanvoelen.

Anna Kendrick weet als therapeute van Adam gelukkig wel te overtuigen. Ook zij dreigt in eerste instantie wat karikaturaal weergegeven te worden maar Kendrick weet dat gevoel gelukkig al snel weg te nemen. Absolute ster van de film is echter Joseph Gordon-Levitt. Op indrukwekkende wijze slaagt hij er in om de jonge kankerpatiënt die alle stadia van zijn ziekte doorloopt gestalte te geven. Het maakt van 50/50 een indrukwekkende film over kanker die zichzelf wel serieus neemt maar nooit doorslaat in emotie en zwaar drama.

Mooi. Met Gordon-Levitt en Rogen heb je twee bijzonder sympathieke acteurs. Ze houden elkaar goed in evenwicht; Rogen was flink op dreef en Gordon-Levitt mooi ingetogen. De film wordt nergens zware kost. De nodige humor weet veel te relativeren. Ook weet de film op de juiste momenten te ontroeren. De balans is dan ook nagenoeg perfect. De ziekte wordt serieus genomen en nooit in het komieke betrokken. Het scenario is niet altijd even sterk. Het verplichte liefdeslijntje is dan weer wat te voorspelbaar en cliché, maar weet wel nog wat luchtigheid en afwisseling te brengen.

Ben één van de laatste der mohikanen die nog ouderwets blijft zitten tijdens de aftiteling en tot mijn grote verbazing werd er op het einde van de rit een bepaalde regisseur bedankt. Namelijk Uwe Boll.

Lees hier het hele interview.

Leuke trivia

Joseph Gordon-Levitt doet een beetje teveel hetzelfde type als in (500) Days of Summer (2009). En de voorspelbare bedoening met de love interest is misschien wel nuttig om het verhaal niet te zwaarmoedig te laten worden, maar toch ook niet echt realistisch. Verder is het echt wel een prima film; de wisselwerking tussen Gordon-Levitt en Seth Rogen werkt prima, en houdt het drama mooi in balans. Nadeel daarvan is dan wel weer dat het eigenlijk nergens echt dramatisch wordt. Misschien dat het wat te ver gaat om het een feel good movie te noemen - maar toch zit het daar ook weer niet zo heel ver vandaan.

Hoe dan ook stukken beter en integerder dan Love and Other Drugs (2010) die een ietwat vergelijkbaar onderwerp heeft, maar dezelfde balanceertruc met komedie en drama veel minder succesvol doet.

Gisteren gezien en het heeft mij van het begin tot het eind geboeid. Niet alleen de acteurs maar het hele verhaal in combinatie met een lach en een traan.

Film met een goeie balans, betreft komedie drama en romance ,komedie oke met tijde iets te plat en overdreven.

De hoofdrol Adam gespeeld door (Joseph Gordon-Levitt is klasse, je gaat er helemaal in mee, erg boeiend en realistisch.

Een aanrader!

50 drama (zwaar) / 50 luchtig. Mensen die schrik hebben van het thema, het hoeft niet, het helpt je kijk te openen op het onderwerp. Ik had wel na het kijken een 'zwaar gevoel', zelf met de lichte humor erin. Wat wil je met iemand als Seth Rogen in de cast. Sterke prestatie van Gorden-Levitt, die in mijn ogen een zeer geloofwaardige rol vertolkt.

Ze zijn dus erin geslaagd om van een heel moeilijk thema, een niet full-on drama van te maken. Content het gezien te hebben en geloof me vrij, ik ben iemand die niet graag films zie met thema's zoals deze.

Een zeer goede drama / humor filmpje!

Je zou denken van, je gaat toch niet spotten over een ziekte ( wat een sluip-moordenaar is )

na het bekijken van deze film, gaf het mij wel een lekker gevoel!

En dat de menige wat ik op tv heb gezien, hoe kanker-patienten over deze film praten!

was ook niet echt, ,rozengeur , maar het viel mij wel erg mee!

de film geeft een boodschap, dat je eigenlijk niet alleen bent, en dat echte vriendschap en liefde tussen je ouders een grote rol speelt.

En dat iedereen het kan overkomen, om deze ziekte te krijgen.

niks is overdreven in deze film!

Een film, dat je een brok in je keel krijgt.

toppie!!!

Super, the wackness was ook al een erg sfeervolle film.

Een vol Emotie/humor geladen film. Perfecte combinatie & cast

Redelijke film.

Al begint het toch wel behoorlijk slecht, en eigenlijk is het eerste uur wel redelijk slap. Zeker hoe die jongen te horen krijgt + zijn reactie wat hij heeft deed pijn aan de ogen (ongeloofwaardigheid alom), en ook elementen zoals de Alzheimer van zijn vader, en het chick-scoor gedeelte voegden helemaal niets toe aan deze film. Ook de geprezen luchtigheid vond ik maar geforceerd overkomen. Eigenlijk geloofde ik niet echt veel van de film. Te meer ook omdat ik me aan zowat elk bijpersonage stoorde, Rogen voorop.

Tot het laatste stuk dan. Want lang kon ik me totaal niet inbeelden hoe erg het voor iemand moet zijn met zo'n slopende ziekte, de film weet eigenlijk niet meer over te brengen dan dat hij wat moet hoesten, af en toe moe is en een muts op heeft om zijn kale hoofd te verbergen. Op het laatst komt er gelukkig een stuk meer (menselijke) emotie bij kijken, en veerde de film flink op.

Erg humoristisch kon ik de film verder niet noemen, het is wat dat betreft wel een beetje grappig met de handrem erop. Maar al met al viel het laatste stuk toch nog net op de juiste plek, en laat de film je toch met een redelijk goed gevoel achter, hoe cliché en voorspelbaar het slot eigenlijk allemaal ook mag zijn.

3*, heel nipt, al neigt de recensie wat meer naar de 2.5*, het laatste stuk raakt je toch nog wel meer dan je van te voren verwacht, en dat is ook een kwaliteit.

ik had mijn twijfels hierover

over hoe het nou zou uitpakken

maar de combinatie vond ik best goed

het is wel raar dat je aan het begin van de film nog een glimlach op je gezicht hebt terwijl aan het einde bijna moet huilen

maar ik vind het wel geslaagd

4.5*

Een film die nergens in uitblinkt. Niet op het gebied van humor en zeker ook niet op het gebied van sentiment en realisme.

Heb maar 1x een leuk stukje erin gezien en dat was het. Mocht je ooit met de ziekte te maken krijgen, denk dan niet dat het er zo aan toe gaat. Dan lig je er echt wel anders bij.

@Thomas83; mooi geschreven! Ben het met een aantal dingen wel met je eens.

Dat had ik ook. Ik vond het in eerste instantie ook een aparte combinatie, maar ze hadden het niet beter kunnen aanpakken. De film weet zowel te ontroeren als je aan het lachen te krijgen.

De acteurs zijn goed gekozen voor de personages in de film. Joseph Gordon-Levitt is geknipt voor deze rol en deed het dan ook uitstekend. Anne Kendrick had ook een leuke toevoeging.

Absoluut 4,5* waard!

Nog niet zo lang geleden de film "A Little Bit of Heaven"gezien met Kate Hudson.

Net als in die tragi komedie probeert men een taboe en loodzwaar thema op een luchtige manier te brengen. Iets wat altijd riskant is gezien het kwetsbare onderwerp.

Toch weet deze 50/50 ook wel te raken.

Je raakt al snel betrokken in de personage van Adam dankzij relaxt en nuchter acteerwerk van

Joseph Gordon-Levitt. De film met Kute Hudson liet bij mij net wat meer indruk achter maar deze"50/50"mag er zeker ook zijn.

3.5*

Voor een drama zeker nie slecht, uiteraard heb je altijd nog beter dan deze maar ik vond de film wel oke.

Ik ben een harde maar als ik zo ne film zien dan doet me dat soms denken aan mijn peetje en paar ander mensen die helaas overleden zijn. Mijn eige ma heeft borst kanker, was er gelukkig op tijd bij maar goed, ik dwaal af.

Ik vond het een goeie film in dit genre, goede acteurs ook.

Deze film weet subtiel om te gaan met een loodzwaar onderwerp, alleen vliegt het nergens echt uit de bocht, alles is dus vrij voorspelbaar.

De film heeft mij niet 1 keer aan het lachen gemaakt of ontroerd. De grappen waren daar ook veel te geforceerd voor. Totale mis-casting van Rogan.

Ook de ziekte ansich werd niet goed vertelt. Behalve 1x kotsen een kale kop en wat moeheid is daar geen aandacht aan geschonken en kreeg je dus niet veel medelijden met Adam.

Uiteraard moet er ook een liefdesverhaaltje inzitten (Anna Kendrick ) en nieuwe Hollywood film is geboren.

Al met al een krappe 3*

Het valt mij op dat mensen vinden dat er te weinig 'ziekte' wordt getoond. Ik heb anders wel veel daarvan gezien: erge vermoeidheid, misselijkheid en braken, haaruitval na de chemo en het feit dat de patiënt zijn hele leven omgegooid wordt om bij allerlei afspraken in het ziekenhuis te moeten zijn. Er was zelfs een operatie met gesprekken en scenes daaromheen.
Bij mensen met de ziekte in mijn eigen omgeving zag ik het 'ziek zijn in verschillende mates en soms heel weinig van echt (zichtbaar) ziek zijn. Volgens mij ligt het in elk geval anders. Ik vond het in deze film wel realistisch (als een zware ziekte) overkomen.

De film was zeer oké met zoals anderen hier zeggen een goeie combinatie tussen de lach en de traan. De reden voor de 3,5 ligt vooral aan Seth Rogen, wiens boeren-en schetenmoppen het niveau wat naar beneden trekken. One trick pony? Toch een dikke chapeau voor Joseph Gordon-Levitt, die op zijn eigen manier een rijzende ster aan het worden is in filmland.

Erg mooie film om te zien over zo een zwaar onderwerp.

Klasse hoe Levitt zijn rol heeft neergezet, ben al fan van hem sinds het geweldige 500 Days of Summer. Rogen zet het eigenlijk zijn standaard rol neer, als de luidruchtige vriend.

Zijn vriendin werd erg kil nagezet en had eigenlijk wel beter gekund en om zeker niet de prachtige Anna Kendrick te vergeten.

Goede afwisseling tussen drama en comedy met een erg mooie soundtrack.

Dikke 3,5 sterren.

Rogen is voor mij ook de reden dat ik het een halfje minder waardeer. Het is echt een schitterende film, Levitt speelt onwijs goed, maar wat is Rogen (wederom) een irritant kinderachtig figuur. Kan nergens anders over praten dan over seks en drugs, en wil alleen maar feesten met Adam, daar waar hij natuurlijk aan hele andere dingen behoefte heeft. Vond het ook raar dat hij dit allemaal pikte, maar gelukkig vertelde hij uiteindelijk ook hetgeen waar ik me al die tijd aan stoorde:

You're a selfish piece of shit! Care more about getting yourself fucking laid than being my friend!

4*

Bah. Wat een ongeloofwaardig, voorspelbaar en tenenkrommend Hollywood prul is dit toch. Deze film is ongeveer net zo wetenschappelijk onderlegd als de gemiddelde Fokke en Sukke-scheurkalender en past perfect in de hedendaags heersende veronderstelling dat zolang we positief zijn we 'deze ziekte kunnen overwinnen'. Iemand die een chemokuur ondergaat is constant misselijk en doet naast overgeven verder niets anders dan in bed liggen en uitrusten. Nee, vergeleken met dat soort mensen is onze Adam kerngezond.

Maar naast deze gapende gaten in het verhaal storen ook de cliché personages mij enorm. Vooral de vriend die eigenlijk geen vriend is, omdat hij zich hier niet naar gedraagt en alleen maar met zichzelf bezig is, maar door een gelezen boekje uiteindelijk toch blijkt het beste met je voor te hebben. Op de acteurs zelf is volgens mij niet zoveel aan te merken, zij moeten het nu eenmaal doen met wat ze gegeven is. Het enige waarom deze film van mij dan nog een ruime ster krijgt is de sporadisch goede humor, hoezeer ongepast dan ook. Seth Rogan speelt volgens mij in elke film dan ook vooral zichzelf.

Ik vind dit best vermoeiend, dat gezeur over dat de ziekte niet goed is weergegeven of hoe ziek iemand precies zou moeten zijn. Ik vond 'm ziek genoeg en ook veel bezig met naar afspraken in 't ziekenhuis te gaan.

Hoeveel mensen ken jij die chemo hebben gehad?

Ik twee en ze waren niet constant misselijk en lagen niet constant op bed, zoals jij beweert. Er zijn verschillende cocktails voor chemo en de reacties zullen waarschijnlijk verschillend zijn