50/50 (2011)

50%

Films met kanker als onderwerp voelen over het algemeen al gauw wat zwaarder aan. 50/50 wil graag de luchtige kant op maar wordt nooit echt grappig. Echt stevig drama blijft je als kijker echter ook bespaart, dus zweeft 50/50 er eigenlijk een beetje tussenin, zonder nu eigenlijk te weten of het nu het accent op komedie of drama gaat leggen.

Wat echter een feit is dat ondanks het zware onderwerp, je deze gemakkelijk op kunt zetten zonder er een naar of weemoedig gevoel aan over te houden. Echt bijblijven of een impact achter laten gebeurt hier ook weer niet echt, wat zowel positief als negatief is. Het is namelijk klasse om het onderwerp met respect te behandelen maar tegelijkertijd toch een komisch element in weten te bouwen, maar echt sterk of onderscheidend is dit komisch element niet. En desondanks dat het onderwerp zwaar is, blijft door de luchtigheid het verhaal wel behoorlijk aan de oppervlakte. Echte diepgang of onderscheid binnen het genre blijft dan ook uit.

Eigenlijk wordt er hier dus een beetje op safe gespeeld. Er wordt een positieve focus op het genezingsproces van de hoofdrolspeler gelegd en ook gekozen voor een komisch element, maar deze is zo minimaal aanwezig dat het enkel zorgt voor een bepaalde luchtigheid. Hoewel dit wel passend is binnen dit onderwerp, had het er echter ook weer niet perse in gehoeven hier. Naast de ziekte komen ook de relatie tussen de partner van de hoofdrolspeler, zijn therapeute en beste kameraad uitgebreid naar voren en hoewel er niks mis is met deze verhaallijnen en uitwerkingen ervan, zijn ze allemaal niet heel bijzonder en bevatten ze geen uitwerking die je niet al veel vaker gezien hebt. Als je dit allemaal in ogenschouw neemt presteert 50/50 eigenlijk een beetje op halve kracht en wordt de titelnaam in het kader van deze recensie eigenlijk prima eer aan gedaan. Positief is dat een zwaar onderwerp als kanker toch luchtig kan worden gehouden en een film weet te leveren waar je geen negatief gevoel aan overhoudt, maar nadelig is dat de titel zich verder niet weet te onderscheiden en echt iets unieks weet neer te zetten. Een beetje overgewaardeerd is deze titel dus eigenlijk wel.

3,0*

Ondanks het zware thema van deze film vond ik hem prettig wegkijken. Niet zozeer grappig (ondanks de aanwezigheid van Seth Rogen), maar wel sympathieke personages en genoeg scenes die voor een glimlach zorgen!

Goede comedy/drama film met de perfecte balans daartussen.

Prima acteerwerk van de beide heren en zeer geslaagde humoristische scenes...Aanrader ook voor mensen die dit onderwerp graag wat luchtig willen houden.

"A tumor? That doesn't make any sense. I mean... I don't smoke, I don't drink... I recycle!"

50/50 is een indrukwekkende film die een geweldige balans heeft tussen een lach en een traan. Regisseur Jonathan Levine zorgt ervoor dat de film nooit te zwaarmoedig wordt maar laat wel zien hoe groot de impact is als je geconfronteerd wordt met kanker. Joseph Gordon-Levitt is geweldig als Adam en samen met Seth Rogen, die zijn beste vriend Kyle speelt, vormen ze een mooi duo die allebei gewoon door willen gaan met het leven zoals een midden twintiger die leeft. Dit levert veel grappige, herkenbare en ontroerende momenten op maar de serieuze situatie waarin Adam zich bevindt wordt nooit gebagatelliseerd of uit het oog verloren. De gesprekken tussen Adam en zijn therapeute Katherine (Anna Kendrick) zijn sterk en Levitt en Kendrick hebben een leuke chemie. Dat deze twee personen iets voor elkaar gaan voelen is geen verrassing en voelt nergens geforceerd aan. Naarmate de chemotherapie vordert en de operatie dichterbij komt wordt Adam steeds meer geconfronteerd met de keiharde realiteit en zowel de film als Levitt overtuigt ook in deze scènes. Ook Bryce Dallas Howard, Philip Baker Hall en Anjelica Huston zijn erg sterk.

50/50 eindigt op een positieve noot en dat past ook wel bij de algehele toon van de film (en het is een waargebeurd verhaal ). Een film die de keiharde realiteit laat zien van het leven met kanker maar ook laat zien dat ondanks het leven met zo'n ziekte, er nog genoeg mooie momenten zijn en nieuwe relaties kunnen ontstaan. Een inspirerende boodschap.

Levitt en zijn kameraad vormen een olijk duo en dragen dit verder voorspelbare vehikel. Aanvankelijk voert vooral het komische aspect de boventoon, maar helaas moet die in latere stadia plaats maken voor obligaat sentiment en mierzoete romance. Jammer, had meer ingezeten indien de film een wat luchtiger airtje aan wist te houden. Het hoge gemiddelde deed me ook even verstelt staan, maar dat zal wel te maken hebben met het feit dat de film over een ernstige ziekte gaat. 2,5*.

Goeie film waarin een jonge man te horen krijgt dat hij kanker heeft. Een simpel verhaal met een uitstekende balans tussen drama en komedie. Origineel is het wellicht niet, maar wel onderhoudend en genoeg mooie scenes en dialogen. Ook de cast stelt zeker niet teleur. Met gemak 3.5 sterren.

Toch een beetje een tegenvaller...

De film stond al een tijdje op mijn wensenlijstje, misschien waren de verwachtingen te hoog,

maar de humor was af en toe flauw, de hoeveelheid komedie en drama was niet in balans,

een aantal zeer voorspelbare verhaallijnen... behoorlijk zonde.

Uiteindelijk komen de lang verwachte heftige scenes, zeker krachtig en sterk geacteerd.

Maar daar bleef het dan ook bij. Ik houd het bij 3 sterren. *3.0

Leuke losse gemoedelijke film over een zwaar beladen onderwerp. Niet zo makkelijk als het lijkt, maar Levine slaagt er zeer goed in om beiden te combineren. De film doet je ook nadenken over het leven. Niet zozeer over het hoofdpersonage dat kanker heeft, wel over het feit hoe je moet reageren als naaste. Adam heeft een behoorlijk netwerk om hem, maar elk individu gaat totaal anders om met zijn ziekte, hij niet in het minst met de nodige dosis humor en zelfrelativering. De reactie van zijn overste was dan ook pijnlijk grappig waarbij hij deed alsof hij al ging sterven.

Zijn vriendin Rachael wordt afgeschilderd als een bitch, maar is ze dat eigenlijk wel? De relatie stond al op springen, ze ging al vreemd en dan komt dat slechte nieuws waardoor ze zich moreel verplicht voelt om bij hem te blijven. En je kan hem toch niet nadat je het te weten komt, dumpen? Hoe kom je dan over ... Moeilijk dus en zeer fijntjes en luchtig gebracht in de film. Knap! De agressie op het schilderij was dan ook een leuke scène. Het zijn dan ook die elementen die ik graag terug zie in een film: Wat zou ik doen of welke boodschap brengt een film waarbij ik met wat maten op café kan over l*llen?

Kyle is de losbol en denkt maar aan één ding. Past in zijn geheel niet bij Adam die veel rustiger en beredeneerd is. Toch vullen ze elkaar goed aan. De conversaties tussen beiden leveren grappige en platte gesprekken op, soms wat seksistisch, maar leuk om volgen (zoals bvb die date).
De overbezorgde moeder is ook typisch en heeft het moeilijk om vast te stellen dat haar zoon niet meer dat kleine schooljongetje is. Hun relatie is erg verstikkend, maar tragisch tegelijkertijd.
Het grootste manco daarentegen vond ik het personage van Katie, de psychologe/dokter, nogal clichématig en geforceerd. Jammer, het haalt het niveau en de geloofwaardigheid van de film naar beneden (het liefdesverhaal dan). De onderlinge gesprekken boden voldoende stof om bij stil te staan.

Een sterke 3,5* voor mij, ondanks het beladen onderwerp een boeiende feel good movie met wat inhoud.

Wat een verhaal… Ijzingwekkend, en o zo dicht leunend tegen de waarheid. Het weglachen, de "vrienden" (lees: ontdekken wie je echte vrienden zijn), de ontreddering en mismoed, … Het zijn allemaal gekende fases die o zo goed vertolkt worden in dit topdrama. Ben achteraf stil geworden van deze film, en dat gebeurt echt niet vaak. Wow

Ja.

50/50 had ik een paar jaar geleden de trailer van gezien en hij leek me nogal flauw. Toen zag ik hem later met erg hoge recensies en heb ik met redelijke verwachtingen de film toch maar aangezet. Gewoon een kans geven. En tot mijn verbazing was hij nog erg goed ook.

De balans in deze tragikomedie is erg goed, je gaat al snel meeleven met Lewitt ondanks zijn stille karakter. Je zit eigenlijk al vanaf het begin met een bonk in je maag. De emoties worden op sommige scenes ook sterk overgebracht.

De scene dat Lewitt de hand van zijn moeder los laat vlak voor de operatie had ik moeite mee,
ik voelde de vonk er van af springen. en je zal me wel haten, ik had het einde toch wel iets zieliger verwacht. Maarja, kan aan mij liggen.

Goede film.

Een stonerkomedie met Seth Rogen wordt er toch iets grimmiger op als Adam (Joseph Gordon-Levitt) de medicinale wiet rookt om zijn kankerleed te verzachten.Rogen/Gordon-Levitt zijn leuk op elkaar ingespeeld en hun mannenvriendschap werkt aanstekelijk. '50/50' heeft net dat rauwe randje waardoor het geen inwisselbare sentimentele tearjearker wordt, vooral door hoe de mensen rond de betreffende kankerpatiënt stuk voor stuk hun eigen egocentrische agenda's hebben. Al moet zijn vriendinnetje Rachael (Bryce Dallas Howard) ongemeend hard door het stof, als ze niet de rol van volmaakte ziekenverzorger kan spelen. Het wordt wat ongeloofwaardig als Adam's kankertherapeute, Katie (Anna Kendrick), die wél een positieve vrouwenrol in zijn leven gaat vervullen. Dit zijn van die voorspelbare en seksistische clichés, over goede en slechte vrouwen, die erin blijven sluipen in dit soort toegankelijke publieksfilms.

Boeiende en een film die zeker in de huidige tijd hard weet te raken. Een naar onderwerp waar zeer waarschijnlijk elk mens wel eens ervaring mee heeft opgedaan, mee gemaakt noch zelf gehad het maakt niet uit, de ziekte staat er dicht bij onze gemeenschap. Deze film laat toch er mooi zien hoe deze ziekte in elkaar steekt, buitenaf lijkt er weinig aan de hand maar van binnen vreet het je op. Joseph Gordon-Levitt vervuld een prachtige rol als de doodzieke Adam die lijdt een zeer zeldzame vorm van kanker. Hij wil echter niet toegeven aan de ziekte en denkt nog normaal te kunnen leven.

Echter tijdens de behandelingen merkt hij erge tegenslagen, het niet aanslaan van de terapie, het verliezen van vrienden die hij ontmoette tijdens de chemokuur en de tegenslagen bij zijn nabije vrienden. Zo verraad zijn vriendin hem en kan hij ook niet bepaald rekenen op zijn goeie vriend Kyle. Toch slaat hij zich er door heen, een vechter en met een aardig meeslepend verhaal wil de film zeker slagen.

Ja, ik was onder de indruk, kijk niet graag naar het concept maar verteld wel gewoon pure waarheid. Wou hem sowieso altijd al eens zien en nu de kans snel gegrepen omdat hij nog op Netflix staat. Zeker de moeite waard. Van erg komisch naar toch erg duister.

Ik was op de hoogte van de positieve recensies die de film na de release ontving, maar de film sprak mij toen niet aan. Het onderwerp is natuurlijk erg zwaar en ik verwachtte bovendien (met name op basis van Rogen's gezichtsuitdrukking op de poster en de rollen die hij doorgaans speelt) een beetje een smakeloze komedie.

Een aanname die achteraf gezien eigenlijk niet goed onderbouwd was en na het zien van de film ook compleet onjuist bleek. Ik werd aangenaam verrast door het fijne acteerwerk. Joseph Gordon-Levitt speelt een personage waar je gemakkelijk mee meeleeft. Het moment waarop hij 'breekt' in de auto van zijn vriend vond ik heel sterk. Seth Rogen speelt een personage dat dicht ligt bij de lompe rol die hij ook vaak speelt in platte komedies, maar doet dat wel met verve. Hij zorgt voor een aantal grappige oneliners en Kyle voelt op het einde oprecht als een goede vriend van Adam. Mooie insteek om hem dat boek te laten vinden met Kyle's aantekeningen. En ja... Anna Kendrick speelt een heel lieve therapeute. Misschien wel een van de meest sympathieke personages die ik de laatste tijd in een film gezien heb.

De sfeer van de film, waar ik dus eerst een beetje huiverig over was, bleek ik juist erg prettig te vinden. De film snijdt een zwaarbeladen onderwerp aan, maar gaat daar op een luchtige (maar niet onrealistische) manier mee om. Deze personages voelen stuk voor stuk authentiek aan, waardoor ik op het einde ook echt met Adam en zijn familie en vrienden meeleefde. Ik hoopte van harte dat Adam zich er doorheen zou slaan. De balans tussen drama en komedie vond ik heel mooi gevonden. De titel van de film wordt daarmee eer aan gedaan, want het is een beetje een 50/50 situatie. Kritiek heb ik nauwelijks. Het einde, waar nog even benadrukt wordt dat Adam en Katherine op date gaan, had van mij niet per se gehoeven (dat had men wat mij betreft aan de verbeelding mogen overlaten), maar ik kan ermee leven.

Ja, dit is een schot in de roos. Ontroerend, zonder dat het echt overdreven sentimenteel wordt en meermaals grappig. De dynamiek tussen de personages is leuk, waardoor je je met hen vertrouwd voelt en de film nergens echt inzakt. Wat dat betreft is het speelduur ook perfect voor dit verhaal. Absoluut een aangename film; eentje die ik in de toekomst zeker nogmaals zal bekijken.

4*

Achteraf gezien is dit een feelgood film. Eentje om mensen met kanker een goed gevoel te geven. Geen idee of dat werkt, maar het levert wel een leuke film op.

Al moet gezegd: Soms voelt het nogal onwennig, zo'n komedie over kanker.

De humoristische noot komt vooral van 'best friend' Kyle. Maar soms denk je wel: "Man, hou je klep".

Het romantisch verhaaltje mocht worden weg gelaten. Voorspelbaar en overbodig.

Het geheel kabbelt eigenlijk een hele tijd verder op hetzelfde elan, al is het laatste half uur best wel heftig. De confrontatie met z'n moeder (bij de dokter) vond ik wel pakkend. Misschien omdat ik mezelf er in herken.

3,5.

Ik maak hier laatste tijd nogal slechte keuzes man Ga wat opzoek naar films die buiten het horror genre liggen en die goede scores en reviews hebben, draaien die voor mij toch vaak desastreus uit hoor, zo ook deze. Weer saaiheid troef, soms kan een drama er echt op inhakken en leef je enorm mee met 1 of meerdere karakters, dit was hier totaal niet het geval. Kankerfilm, letterlijk en figuurlijk. Een geeuwfilm eerste klas.

Geinig,

Film begint wel vrij oke. De stukjes met Seth Rogan vond ik toch nog het leukst, af en toe wel eens gelachen. De film weet me daarentegen niet te raken, tot letterlijk net het einde. Verder is de film vrij oke met af en toe ook wel 'cringe' stukjes waar ik het toch wel moeilijk had, maar ook geinige stukjes met Seth Rogan. Ook lekker kort dus hij is zeker goed te kijken!

Drama: 3,0

Komedie: 3,0

Film die ik lang vermeden heb vanwege het feit dat de film deels comedy is en vanwege de aanwezigheid van Seth Rogen, iemand die ik toch vooral niet grappig vind. Maar de film was op tv en krijgt toch meer dan acceptabele kritieken, dus het moest er toch maar eens van komen.

Het verhaal mag bekend zijn met youngster Adam, in the prime of his life so to speak, gediagnosticeerd met een agressieve vorm van kanker. Niet bepaald een onderwerp voor een comedy zou je zeggen, toch slaagt men er in veel aspecten rond ziekte en verwerking op humoristische wijze in beeld te brengen. Uiteraard is Seth Rogen voornamelijk voor het komische aspect en zijn de grappen soms best goed binnen het verhaal.

Want waar het 50/50 toch vooral op te doen is zijn de mensen rond Adam. Hoe gaan zij er mee om. Hoe staan ze voor hem klaar of kunnen ze het juist niet aan. Even doet de film op dat vlak aan 'Komt een vrouw bij de Dokter' denken, en om nog even de foute grappen van Rogen aan te halen, dit is illustratief voor hoe hij met de situatie omgaat, en dat is vanuit zijn gedachten en logica. Interessant is de reactie en hoe verschillend men reageert op dingen die maar al te herkenbaar zijn. Kostelijk is trouwens ook de therapiesessie op het schilderij, werkelijk heerlijk! Niet te vergeten dat Gordon-Levitt een prima rol neerzet.

Richting het einde laat 50/50 toch echt even zijn drama kant zien met het moment van 'make or break' en toont de mens overtuigend op zijn kleinst en meest kwetsbaar. Toch is het bij de pakken neer zitten niet erg lang, en lijkt de film het hete hangijzer van ziekte en sterven met humor te willen bestrijden, en tegelijk aan te willen geven dat het aan jouw ligt wat je er van maakt en dat het niet perse 'game over' hoeft te zijn. En daarmee weet 50/50 te ontroeren, te prikkelen, is herkenbaar op bepaalde vlakken en overtuigd als innemende film.

Film met twee gezichten. Veel is hopeloos cliché voor dit type films, met name de vriendschap tussen twee totale tegenpolen, een type vriendschap die je in het echte leven nauwelijks tegenkomt maar waar dit soort films bol van staan omdat het een leuke dynamiek geeft (of moet geven). Waarbij de protagonist dan serieus is en zijn buddy alleen maar de komische noot. Dit aspect is nergens onderscheidend ten opzichte van andere films. Echt grappig is de film ook nauwelijks. Adam is lange tijd ook niet echt interessant als personage. Het kijkt allemaal wel makkelijk weg en tegen het einde wordt het een stuk beter met meerdere scènes die zeker wel raken (Adam die ziet dat Kyle dat hulpboek heeft gelezen, de scène pal voor dé operatie). Daardoor uiteindelijk toch wel genoten van deze film. Een must see is het zeker niet, maar de moeite waard wel.

Film met goede kanten, vooral in de kleine momenten als met minder sterke kanten die vooral in clichés en typische filmelementen zitten en in Seth Rogen. Zijn toon past niet echt bij de rest en de vriendschap met Gordon-Levitt voelt ook gemaakt. Zoals heel veel plotelementen te gemaakt voelen en daardoor niet overtuigen en zelfs wat storen. Wat betreft de relatie tussen Gordon-Levitt en zijn vriendin, daarvan weet je al direct: deze loopt niet goed en het is redelijk einde oefening. Daar had meer mee gedaan kunnen worden door die relatie wat sterker te maken en wat dat doet met de partner.

Maar de kleine momenten, met bijvoorbeeld de moeder en de twee oudere medezieken (geweldig om Baker Hall nog weer eens te zien op zo'n late leeftijd), zijn echt veel beter. Ook een prettige soundtrack, visueel oké en al met al boeit de film wel.

Goede serieuze kanker-film. Wel feelgood (dat zocht ik) maar niet sentimenteel. Wel wat komedie, maar vooral drama, en toch een goede balans. Bijzonder dat zo'n serieuze, met wat humor uitgebalanceerde kanker-film al in 2011 gemaakt is!

Will Reisner gebruikte zijn persoonlijke ervaringen voor het scenario van dit onsentimentele, meesterlijke stukje ‘slice-of-life’ waarin de 27-jarige Adam [Joseph Gordon-Levitt] zich laat onderzoeken wegens rugklachten nachtzweten en te horen krijgt dat hij een zeldzame vorm van kanker heeft. Adam doet zijn best om zich groot te houden en zijn beste vriend Kyle [Seth Rogen] verzint van alles om het leven zo luchtig mogelijk te houden. Maar Adams moeder [Anjelica Huston] is erg bezorgd, vriendin Rachael [Bryce Dallas Howard] komt afspraken niet na en Adams psychotherapeut [Anna Kendrick] is een nerveuze stagiaire. Adam vindt wat houvast bij lotgenoten Alan [Philip Baker Hall] en Mitch [Matt Frewer], maar ontdekt gaandeweg dat hij vooral de steun van zijn naaste omgeving nodig heeft. Het scenario zit vol verrassingen die alleen het echte leven op je pad kan brengen, Rogen is de uitblinker in de voortreffelijke cast. Buitengewoon geestig, maar vooral erg authentiek.

De hoge score van 3.62* op deze site verbaast me toch wel. Niet dat dit een slechte film is, maar daarvoor is het iets te doorsnee. Levine probeert drama te combineren met komische en romantische momenten, maar slaagt daar maar half in. Qua drama is dit van een gemiddeld niveau en enkel de scène waarin Adam helemaal over de rooie gaat in de auto, heeft me kunnen raken. Wat het komedie gedeelte van de film betreft, was het wel oké. Seth Rogen was lekker op dreef en in combinatie met Joseph Gordon-Levitt leverde dit leuke momenten op. Het romantische gedeelte met de romance tussen Adam en de therapeute is erg voorspelbaar.

Weinig bijzonders deze 50/50. Het kijkt wel lekker weg, maar echt hoogstaand werd het vrijwel nergens.

3*