Beyond the Black Rainbow (2010)

Kom net van Imagine vertoning af MET KAARTEN GEWONNEN BIJ MM!!!! dankje!

Dat was een vreemde film. Hij heeft een diepe indruk gemaakt. De film deed me een beetje denken aan Amer qua style over substance. Ik kan me goed voorstellen dat daar mensen op afhaken. Er liepen dan ook redelijk wat mensen de zaal uit dus het is duidelijk niet aan iedereen besteed.

Aan de andere kant vond ik het als filmische trip wel nice, want dat is uiteindelijk waar het allemaal op neer komt. De look van de film vond ik erg fijn, hoewel er veel experiment in zit, wat leidt tot compleet onverklaarbare shots, plottechnisch gezien.

Daardoor zitten er ook af en toe redelijke "mislukte" shots in, vooral doordat de film een laag tempo heeft. De film neemt zichzelf ook erg serieus, hoewel het einde dat eigenlijk allemaal wel weer goed maakte.

Over het algmeen zijn het mooie scenes in een aangename beeldenstroom met goede sountrack. Ik vindt het een geslaagd experiment in vorm en sfeer, maar je moet er wel goed voor gaan zitten, bijvoorbeeld in een bioscoop.

Ik kon hier weinig mee.

Fijn dat iemand Amer al noemt. Beetje zelfde laken een pak. Je denkt dat het nog best geinig kan worden maar uiteindelijk is het alleen maar beelden variërend van pijnlijk naar beste geinig. Zit meneer half uit beeld helemaal onscherp te bellen. Ik snap niet zo goed wat daar nou zo mooi of goed aan is. Tempo was tergend sloom, op een vervelende manier. Loop eens door!

Maar ik zal eerlijk zijn. Eigenlijk begreep ik gewoon geen flikker van de film. Kan wel wat vaagheden hebben maar hier kon ik weinig mee. Wat was die van plan met dat meisje? Waarom vermoorde hij die vrouw meteen na zijn modderbad? Was er eigenlijk wel iets wat ik wel snapte...

2 sterren.

Werd voor mijn gevoel niet zo heel goed ontvangen in de zaal, maar eigenlijk vond ik het wel echt heel tof.

Geweldige locaties, knopjes, klinische ruimtes, kapsels en kleding, etc. De aankleding vond ik echt prachtig, een film die het moet hebben van zulke details. Op basis van de trailer werd ik daar niet echt door teleurgesteld. En het blijkt dat de film nog een visueel uitstapje maakt wat toch wel erg gaaf was.

Verder is het een hallucinante trip met weinig logica. Er zit wel een rode draad in, maar eigenlijk ligt daar nog het minste punt als je het mij vraagt. De film is wat te langdradig, zeker tegen het einde. Daarnaast zijn de personages sterk vertolkt en geheimzinnig, en bovenal is de klankband en de soundtrack geweldig.

Al met al naar verwachting een indrukwekkend filmpje waar ik echt van heb genoten. 4*

Ben het in zijn geheel eens met hier bovenstaande verwoording van Montorsi, alleen kan ik daar de film in zijn geheel zeker niet positief op beoordelen. Als je het als een experimenteel kunstproject beschouwd is het een zeer geslaagd project, waar je als spectator visueel een prachtig spel voorgeschoteld krijgt. De editing, het setwerk met goede futuristische elementen, met lichtgevulde kamers leveren allen stuk voor stuk fascinerende beelden op, maar op een gegeven moment worden ze lukraak achter elkaar geplaatst en gaat het toch een beetje vervelen. Als film kon ik er dan ook bar weinig mee en sluit ik me aan bij Macmanus, want ik begreep er helemaal niets van.. het gemompel van de hoofdrolspelers, terwijl ze in close-up worden gevolgd, de onderlingen relaties tussen de karakters die niet meer dan giswerk opleveren en gewoon weinig logica zoals gezegd. Ja, je moet ervan houden. Toch blijven die geweldige beelden hangen, deed me denken aan het werk van James Turrel, en misschien speelde het mee dat ik nog niet gegeten had en een drukke dag achter de rug had, ooit wel benieuwd naar een herziening en zoiezo deze Cosmatos in de gaten houden.

Beyond the Black Rainbow. Een poëtische titel voor een poëtische film, maar in dit geval wel vage poëzie die na drie keer lezen nog steeds niet doordringt omdat het eigenlijk nergens over gaat. Het enige wat we weten is dat er een neuropsychologisch experiment gaande is waarin een engelachtig meisje door een wetenschapper wordt opgesloten in een labyrint van lege, witte kamers en gangen. Behalve een soort pingpongspel tussen beide personages die op een of andere telepathische manier met elkaar verbonden zijn, gebeurt er niet veel. Toch is er voortdurend een zekere spanning aanwezig, aangegescherpt door de onheilspellende gelaatsuitdrukking van de wetenschapper en het uitstekend gebruik van duistere en relaxerende ambient. Daarnaast wordt er vlijtig op los geëxperimenteerd met de camera die van out of focus en ongewone cadrages tot dwingende close-ups varieert, ondergedompeld in een gloed van bloedrood en oogverblindend wit. Hoewel de film van de ene abstracte scène in de andere vloeit - want ook het einde houdt door het gebrek aan fundamenten weinig steek - zorgen enkele ongemakkelijke momenten voor een soort nachtmerrieachtige ervaring. Dat is ook hoe Beyond the Black Rainbow geïnterpreteerd dient te worden volgens mij, als een ervaring.

Nice!

Na de trailer gezien te hebben had ik er eigenlijk niet zoveel zin meer in, maar de stijl komt véél beter tot z'n recht in de film zelf. Visueel vuurwerk, bijna de hele film lang. Erg jammer dat Cosmatos de laatste 20 minuten compleet de mist in laat gaan, geen idee wat daar gebeurde.

Ook de soundtrack is eigenlijk iets te braaf voor een film als deze, al ben ik al lang blij dat er veel aandacht is besteed aan de integratie van beeld en geluid. Wie een coherent verhaal verwacht kan deze maar beter skippen, wie één brok sfeer wil zit 90 minuten lang aan het juiste adres.

Jammer van die laatste 20 minuten, op zich niet eens zo slecht maar gewoon niet op hetzelfde niveau als de rest van de film. Ze weerhouden me van een volle score.

Wel een dikke 4.5* en een uitgebreide review

Beyond the Black Rainbow, een fijne film ervaring.

Het eerste wat opvalt aan deze film is de feel. Het voelt echt als een film uit de jaren tachtig of misschien wel de jaren 70 waarbij de setting zich in de toekomst afspeelt, de eightees dus. Het voelt echt aan zonder cheesy te worden. Heeft af en toe ook een beetje het Stanley Kubrick feel.

Beyond the Black Rainbow is een heerlijk surrealistisch en vreemde film. Wel een die meer op de zintuigen inspeelt. De film bevat weinig dialoog en is op momenten soms pijnlijk traag, wat weer erg bijdraagt aan de sfeer die de film wil overbrengen. Je wordt compleet in de nachtmerrie mee getrokken. Helaas gaat het richting het einde een klein beetje mis, maar dat staat een hoge beoordeling niet in de weg aangezien het een kleine smet is op een voor de rest fantastisch geheel.

Heel verhalend is de film verder niet, zoals gezegd speelt het meer in op je zintuigen dan dat het echt een verhaal goed wil vertellen. Het is dan ook een fantastische audio/visuele beleving. Prachtige beelden, goed gebruik van kleuren, erg mooi camerawerk en een fantastische soundtrack.

Erg lastig om echt iets over de film te vertellen, Plot legt daarbij genoeg uit wat je over de film moet weten. Het is een ervaring die je moet ondergaan. Ik werd in ieder geval helemaal meegenomen in de surrealistische nachtmerrie. Ik heb er van genoten.

Beyond the Black Rainbow ervoer ik als een surrealistisch kunstwerk waarbij het verhaal - is er eigenlijk wel een verhaal? - totaal ondergeschikt is aan het audiovisuele. Zeer geslaagd in ieder geval met uitzondering dan van die scène met die twee gasten aan het einde waarbij we ook nog eens teringherrie muziek te horen kregen die mij helemaal uit de stemming bracht. Die scène paste totaal niet in deze film en had beter weggelaten kunnen worden. Wel de enige smet hoewel die scène me wel belet om deze verder uitstekende film een zeer hoge waardering te geven.

4,0*

En na mijn top-10 met favoriete onvoldoendes te hebben aangevoerd kan deze zich warempel bijna nestelen in mijn reguliere top-10!

Mijn eerdere kritiek kan ik nog steeds goed begrijpen (close-ups, overlays, gemompel), maar door een andere instelling en verwachtingspatroon stoort dat veel minder en kan ik de film waarderen voor wat het is en niet voor wat het niet is. Eigenlijk verliepen maar twee scènes stroef (oude man Dr. Arboria haalt herinneringen op en krijgt spuit en vrouw Nyle ziet Barry zonder appliances en krijgt ogen ingedrukt) met enkel close-ups en trage dialogen. Achteraf werd met name in die tweede scène de spanning wel goed opgebouwd. Het overlay gebruik is toch juist geslaagd te noemen. De vermeende stijlbreuk blijft ook uit, want het einde past gewoon perfect in het hele plaatje. Dit komt met name door de gedoseerde maar ontzettend droge en campy humor door de film heen. En hoe die soundtrack op het laatst nog even op komt zetten. Damn, meest geniale soundtrack ooit. Subtiel (en soms minder, e.g. Reagan) gebruik ook van jaren 80 geluiden en video's. Vapor/synthwave in stijlvol ruimtelijk en psychedelisch vormgegeven futuristische en tegelijk nostalgische korrelige krankzinnigheid. Neem daarbij een portie neo-giallo in de lijn van Cattet & Forzani en je hebt een concept waar ik dacht alleen van te kunnen dromen, ware het niet dat ik hem al eerder had gezien.

Aangezien ik tijdens de eerste ziening zwak, ziek en misselijk was en m'n aandacht er soms moeilijk bij kon houden, deze maar eens in de herziening gegooid. En compleet weggeblazen door de film. Audiovisueel misschien wel de meest indrukwekkende film die ik ken, met als exceptioneel hoogtepunt de 1966 sequentie. Pure nightmare fuel.

Het laatste kwartier wordt de film een beetje campy en gaat Cosmatos de horrortour op. Op zich wel grappig, maar toch een klein beetje misplaatst in een film als deze. Maar toch weerhoudt het me er niet van om voor de volle 5* te gaan. Geweldig audiovisueel nachtmerrie-spektakel.

Uiteindelijk helaas toch een werkje waar ik bijzonder weinig mee kon. Een enorm sterke score en een spel met kleur en belichting dat zijn weerga niet kent, maar daarbuiten had het niets dat mij verder intrigeerde. Soms is dat audiovisuele dan genoeg, hier was dat voor mij niet zo. De macabere horror-elementjes deden het niet al te best (zeker niet in het laatste kwartier, wat een afknapper zeg), en een coherent verhaal heeft de film ook niet. Niet dat ik daarvoor was gaan kijken, want ik verwachtte van een tevoren al een style=substance. Maar Beyond the Black Rainbow was mij echt te traag en en de visuele stijl had voor het plot (voor zover je daarvan kan spreken) uiteindelijk te weinig meerwaarde. Kleurgebruik, sfeer en score ten spijt kom ik alsnog niet verder dan 1.5*-die puur en alleen middels die elementen vergaard zijn.

Zware ontgoocheling !

Ja, de sfeer , de sound, de belichting en decors zijn hier de grote pluspunten.

Maar wat kunnen we van het verhaal zeggen ? Eigenlijk weinig of niks. Het leuke mysterieuze begin en middenstuk leidt uiteindelijk tot helemaal niks. En die laatste 20 minuten zijn gezien het concept een totale misser. Belachelijke personages, flauwe kills en een tegenstrijdige fletse locatie passeren dan. Dat de film tergend langzaam zich ontvouwt, is niet echt een probleem. Maar het moet nog iets zijn. Helaas een 4/10

Bijzondere film, maar ook lastig. Weinig plot en het gaat soms tergend langzaam. Wat veel goed maakt zijn de beelden en de muziek. Veel mooie kleuren, futuristische designs en veel overlays, terwijl de muziek erg sfeervol ambient-achtig is. Het vult elkaar erg goed aan en zorgt voor een onheilsspellende sfeer.

Ondanks het langzame tempo weten de personages wel te boeien. Wat voor onderzoek vindt er in de kliniek plaats. Wie is de jonge vrouw en hoe komt ze daar terecht? Wat zijn de onderlinge verhoudingen? En welke krachten hebben de karakters. Er wordt mondjesmaat antwoord op gegeven en aan het einde blijven we nog wel met vragen zitten, maar dat maakt mij niet veel uit. Het proces van een film vind ik vaak interessanter dan de conclusie.

Niet dat die conclusie er helemaal niet toe doet en zoals anderen al opmerken, het einde valt inderdaad tegen. Vanwege de stijlbreuk, maar vooral vanwege de complete anticlimax in het plot. Maar zoals gezegd is het overgrote gedeelte van de film wel interessant, zelfs behoorlijk uniek, al vereist het lage tempo dat je er uitgeslapen aan moet beginnen (wat ik eerlijk gezegd niet helemaal was). 4*.

Echt helemaal mijn ding niet dit. Ik hou ook wel van visuele troeven in een film, maar te weinig plot zoals hier steekt me persoonlijk dan wel tegen. Het visuele is gelukkig nog zo goed, zodat ik hier geen ultiem lage score moet geven. Meer kan ik niet over de film zeggen, wel dat het geen evidente film is, tenzij je van dit genre houdt. Niet voor mij dus...

Goed.

Cosmatos is zeker een interessant regisseur en het lijkt er niet op dat deze ooit zal overgaan naar Hollywood-films. Zijn stijl is erg interessant, maar het is volstrekt logisch dat de algemene popcornkijker dit nooit zal kunnen trekken.

Maar ook ik had weleens moeite om mijn aandacht erbij te houden. Mede omdat Cosmatos een soort rare obsessie heeft om zijn film zo traag mogelijk te maken. Iedereen lijkt ook in slowmotion te praten en zo vertelt de film in 110 minuten een verhaaltje van 45 minuten.

Visueel zoals verwacht vaak enorm indrukwekkend. En blijkbaar met een relatief klein budget. Ik merk het niet echt in deze film. Cosmatos speelt heerlijk met de kleuren en gebruikt een zeer intrigerende soundtrack. Visueel kan je er dus lekker van genieten.

Maar de visuele stijl werkt alleen niet voor 110 minuten. Het is gewoon te lang, en daardoor verslapt de aandacht toch wel regelmatig. Ik wil dit graag heel erg goed vinden, maar ik kan mijn stem echt niet hoger zetten dan 3,5*. Tarkovsky had bij mij hetzelfde effect. Intrigerende film, maar de scenes gaan te lang en te traag door.

Acteerwerk is goed. Rogers en Bourne spelen goed. Er is weinig dialoog en het meeste dialoog dat er wel is is super traag. Het heeft wel een bepaalde meerwaarde, maar niet 110 minuten lang. Desondanks een waar visueel feest met een paar geniale momenten. Voor de rest kan ik het niet hoger geven dan 3,5*.

Film die mij meer deed denken aan mistige jeugdherinneringen. Er is nauwelijks een verhaal te bespeuren. Zoals ik de film ervaarde was er niet veel meer dan een legio aan scènes en stukken die hommages lijken uit sciencefiction-films van de jaren '70 / '80. (bv. The Fury, Scanners, 2001, Soylent Green en THX 1138) De score is een mix van synthesizers en prog-rock, eveneens als die SF-films uit die tijd. De regisseur lijkt zich volledig bezig te houden met het uiterlijk en de details, maar lijkt daarbij het enige cruciale element te zijn vergeten; een samenhangend plot. Er is bijvoorbeeld een 2001- achtige reis door een psychedelische ruimte die enkele minuten duurt, op zich mooi, maar je krijgt nooit het minste idee hoe het aansluit op iets anders in de film. Als zodanig voelt het nu meer als beeldende kunst, waar de populaire elementen van een vorig tijdperk worden genomen door de regisseur en worden gescheiden en ontdaan van elke context. Wat overblijf is een film die er best goed uitziet, met zijn psychedelische belichting en onberispelijk toekomstbeeld maar die buiten zijn look zelf, ten dienste staat van zo goed als niets.

Mandy was vorig jaar een fijne over-the-top ervaring, met name visueel erg sterk maar ook erg vermakelijk met een Nicolas Cage die goed losging. Ik was dus toch wel benieuwd wat Panos Cosmatos eerder had gemaakt. Maar helaas, deze Beyond the Black Rainbow kan ik weinig mee. Om maar even positief te beginnen, ook hier ziet het er weer fantastisch uit - fraaie shots, veel vervreemdende kleurenfilters en ook een onheilspellende, psychedelische sfeer die daardoor gecreeerd wordt. Maar toch was hier bijna geen doorkomen aan, er is iets van een verhaal (zie de korte omschrijving), maar heel veel meer kon ik er niet van bakken. Het is vooral een plotloos meanderend gebeuren, was mijn indruk, en dat je dan af en toe fraaie beelden te zien krijgt is leuk maar uiteindelijk niet voldoende om de aandacht er bij te houden. Misschien ben ik op een lome bijna tropische avond ook net niet scherp genoeg en had ik het beter kunnen hebben op een ochtend met een paar bakken koffie. Maar voorlopig kon dit me niet bekoren.

Weer een film die al lang klaar lag. Panos Cosmatos' sci-fi horror debuut uit 2010, dat hij kennelijk primair met de royalties van zijn vaders film Tombstone (1993) wist te financieren. Diezelfde vader maakte ooit Rambo: First Blood, en waar je bij Brandon Cronenberg nog wel kunt zien waar hij de mosterd haalde, hadden de films hier bijna niet meer van zijn vaders werk kunnen verschillen. Beyond the Black Bainbow is traag, en arty as fuck. Lekker polariserend filmpje ook, met heel hoog waarderingen van enkele prominente users, en óók een flinke stapel erg lage.

Cosmatos bekommert zich meer om de audiovisuele ervaring dan het plot van de film, en ik kan me goed voorstellen dat dat mensen tegenstaat. Maar alleen thuis en met een goede koptelefoon op, was dit wel een hypnotiserende ervaring. Toch een behoorlijk andere film dan wat ik me van Mandy (2018). Ik ga die ambient synth score nog wel eens opzoeken op Spotify en Tidal. Niet verkeerd. Net als Eva Bourne trouwens. Lief snoetje.

Al met al, een gedurfd debuut.

4*

Wat was me dit een trage, maar heerlijk binnenkomende psychedelische en hypnotiserende trip op audiovisueel vlak, wat ook primair staat bij deze film tov het verhaal. Kan m'n dit zeker wel plaatsen in de categorie kosmische scifi/horror. Ik kan zulke arty stuff wel waarderen, soms ontzettend, maar zoals bij 'Mandy' had ik dat gevoel helemaal niet, allé, kdenk dak die echt nog eens opnieuw moet kijken. Dit is zeker eerder voor een meer niche publiek. Maar best verrast door de nog mooie score hier.

Oei, niet geheel wat ik ervan had verwacht. Bijzonder trage film met lange shots. Fel kleurgebruik met rode, groene, blauwe tinten. Visueel erg mooi allemaal. Maar ik had moeite om geboeid te blijven kijken. Inhoudelijk erg oppervlakkig of vaag. Ik kon er weinig van maken buiten het experimentele feit dat een meisje wordt vastgehouden.

Het voelt wat verheven aan, kunstig ook, en op zich is dat een pluspunt. Cosmetisch heeft zijn naam niet gestolen, maar voor mij was het te ver zoeken waar hij nou exact naartoe wou. Audiovisueel erg fijn allemaal, maar dat redt het geheel niet voor mij.

Dit is meer een soort experimentele studentenfilm die niet langer dan een half uurtje had moeten duren. Ik was er voor gaan zitten toen ik toch al wat vermoeid was en dan is het iets minder erg, maar dan nog...de traagheid werd me te veel, vooral ook omdat het knopje "raar" flink open werd gedraaid, inclusief de muziek, terwijl het begin nog wel intrigerend kon zijn. Het begon zo interessant met dat Arborin programma en die vreemde wetenschapper, met best een lekkere synth soundtrack. En ik hoopte natuurlijk op interessante onthullingen qua verhaal, die maar niet kwamen. Ik heb het laatste half uur maar op hoge snelheid uitgezapt. Ik trok het niet meer. Het merendeel van het publiek kun je zo iets echt niet aandoen, niet met zo'n speelduur.

Pluspuntjes zijn er wel...het is best mooi gefilmd bij tijden, vooral in het begin is het qua geluid ook sterk en Michael Rogers is een goeie griezel die subtiel acteert. De setting in de jaren 80 is ook wel overtuigend en geeft net meer dat pioniersgevoel dat past bij een gestoorde wetenschapper. Dat boekje wat de dame met de enorme bril vindt dat was visueel heel goed gedaan en intrigerend. Deed een beetje denken aan de DARMA groep in de serie Lost. Maar wat nu de rol van techniek is in dat Arborin programma dat wordt dus ook nooit echt duidelijk. Supervage film waar ik uiteindelijk niets mee kan.