Oslo, 31. August (2011)

Nee niet echt de film die ik verwacht had. Alles wordt tegenwoordig te boek gesteld als alternatief, filmhuis of wat dan ook. De film heeft me niet echt gegrepen, was veel te traag en het verhaal maar zo-zo. 2 Sterren, en dan ben ik gul geweest..

Een prachtige film, dit psychologische drama over één dag uit het leven van een drugsverslaafde, die aan het einde van zijn behandeling in een afkickkliniek is.

Anders Danielsen Lie speelt op zeer overtuigende wijze de rol van het gelijknamige hoofdpersonage. Anders lijkt afgekickt van de drugs, maar heeft duidelijk nog wel een erg negatieve lading over zich heen hangen. Ondanks dat de stad Oslo op een geweldig mooie wijze wordt belicht, zoals erg goed in de openingsscène te zien is, waarbij een aantal mensen op een positieve manier over hun stad vertellen. Desondanks hangt er toch de hele tijd een negatieve schaduw over heen. Die schaduw heeft duidelijk met Anders te maken, die op dezelfde dag langs alle familie en vrienden gaat die hem dierbaar zijn en ook nog eens een sollicitatiegesprek heeft.

Anders is zo’n 6 jaar uit de maatschappij weggeweest en in die tijd is er een hoop veranderd. Anders vrienden hebben in de tussen tijd kinderen gekregen, of zijn getrouwd. Het mooie aan de film vind ik vooral de wijze waarop de gesprekken tussen Anders en zijn vrienden en familie verlopen. Zijn beste vriend heeft in de ogen van Anders een volmaakt leven. Hij vindt zelf zijn leven nogal eentonig en saai en is er absoluut niet zo blij mee als het lijkt. Zo gaat het ook met de andere mensen die Anders ontmoet. Hierbij wordt door Joachim Trier een mooi grijs gebied geschept tussen het leven van Anders en dat van de rest van de personages, bij wie in feite het ideale plaatje niet lijkt te bestaan. Daarbij komt het erg overheen met de snelle samenleving waarin we op dit moment leven. Dat vond ik erg mooi om te zien.

Het tempo van deze Oslo, 31. August is traag, maar ook dat is een pluspunt. Hierdoor komen de non-verbale stukken vaak nog beter over en wordt je ook echt de film ingezogen. Ik moet ook zeggen dat ik erg mee Anders meeleefde. Ik gunde hem zijn terugkeer in de maatschappij. Ik hoopte echt dat hij werd aangenomen bij het sollicitatiegesprek. Volgens mij had Anders door zijn eerlijkheid ook best kans, maar door zijn negatieve instelling, verpestte hij het uiteindelijk. Dat was één van de vele sterke momenten die deze film rijk is. Momenten waaraan je kunt zien dat we met een uitstekende film, maar ook met een zeer talentvolle regisseur te maken hebben.

Oslo, 31. August is mijn eerste kennismaking met Joachim Trier. Een fantastische kennismaking, die absoluut smaakt naar meer. Het is een film die uitermate realistisch en boeiend is. Een film die me erg wist te raken en er op audiovisueel vlak ook nog eens geweldig uitziet. Ik zie dat niet iedereen dit meesterwerkje kan waarderen, maar als je het mij zou vragen, is dit een absolute aanrader. Daar bestaat bij mij geen enkele twijfel over!

4,5*

Is niet echt aan mij besteed!!!

Werkelijk een prachtige film. De zoveelste van Scandinavische bodem.. Anders Danielsen Lie zou een oscar moeten krijgen. En kan iemand mij vertellen hoe het meisje heet waar Anders het zwembad niet mee in dook? Wat een schoonheid. Kanshebber voor film van het jaar!

4,5*

Geweldig deprimerende karakterstudie. Ook al is het zwaarmoedige thema verraderlijk, van goedkoop effectbejag is geen sprake. Trier verspilt nauwelijks moeite aan sympathisering met het hoofdpersonage. De oorzaken van Anders' depressie zijn dan ook bijzaak, de focus ligt op de gevolgen, de manier waarop het zijn dagelijks leven beheerst en 'onmogelijk' maakt. Dit wordt allemaal zonder opsmuk en met veel tact uit de doeken gedaan in realistische en veelal urgente dialogen. De slotscènes bij het zwembad en in het ouderlijk huis zijn hartverscheurend. Hoe hard kan nauwelijks verklaard leed van een vreemde aankomen. Fenomenale hoofdrol trouwens. Rustig en gelaten, maar op momenten zie je het onderhuidse magma richting de oppervlakte stuwen. Geef die man een prijs.

Die schoonheid is Ingrid Olava.

Anders Danielsen Lie levert hier één van de mooiste acteerprestaties ooit af. Die blikken, je voelt het in je buik. Daarmee is dit dan ook één van de sterkste films die ik de afgelopen tijd gezien heb, man man. Op een bepaalde manier een herkenbare karakterstudie, die vaak rustig (maar intens) voortkabbeld en dan ineens met een sublieme scene op de proppen komt (die brandblussers op de fiets bijvoorbeeld). Pfoe.

Nog ruim 3 weken te gaan in 2012 en ik krijg al mailtjes van Nadelunch dat we wellicht iets gaan doen met de beste films van de redactieleden over 2012. Ook op Moviemeter wordt dit nu aan de leden gevraagd. Toen ik ze op een rijtje ging zetten kwam ik erachter dat ik niet eens tien ècht goede films uit 2012 op kon noemen... Ik heb toen maar een lijstje gemaakt met de films die me wel goed lijken van dit jaar die ik nog niet gezien heb en de Noorse film Oslo, 31. august is daar de eerste van en zeker een kanshebber. Wat een indringende film.

Regisseur Joachim Trier is voor mij een onbekende, maar dit smaakt zeker naar meer. Het tempo van de film ligt laag, maar kwam nergens te langzaam op mij over. Trier laat door middel van mooie beelden van Oslo en serieuze gesprekken tussen Anders en de voor hem belangrijke mensen zien wat hij doormaakt, wat zijn angsten zijn en waar hij naar op zoek is, al dat laatste iets ongrijpbaars. Wellicht evenveel voor Anders zelf als voor de kijker. Anders Danielsen Lie speelt de hoofdrol op een geweldige manier. We zien een rustige jongeman die totaal gedesillusioneerd is over zichzelf en met zijn ziel onder zijn arm rondloopt op zoek naar redenen om door te gaan. Het is duidelijk dat dit een jongen is die ooit dromen had, dingen in zijn mars had en die het allemaal verprutst heeft door zijn verslaving en wie het niet lukt om de draad weer op te pakken. 'Ik kan niet meer opnieuw beginnen', zegt hij.

Hoewel melodrama gelukkig vakkundig wordt vermeden heb je als kijker al snel met Anders te doen. Dit is geen prototype junkie, hij strooit achteloos met namen als Schopenhauer en Rilke. Anders is een intelligente, zachtaardige jongen wiens leven, beloftes en ambities aan hem ontglipt zijn en die nu niet langer weet wat hij moet doen. Een prachtig drama. 8,5 na een viewing toch net naar beneden afgerond op 4 sterren

Fraaie film. Wat mij betreft op hetzelfde niveau als de Franse verfilming van La Feu Follet. Iets gestileerder, maar net zo naargeestig en somber als die film.

Vooral de dialogen vond ik erg sterk en menselijk. Verder uitstekend acteerwerk en een aardige soundtrack, maar bovenal een mooi verteld en gevoelig verhaal.

3.5*

"Kwaadmakend" drama, over niet benutte kansen en de lonkende schoonheid van ons bestaan.
De sfeer die wordt gecreëerd is er een van na-zomerse hoopvolle avonden zonder einde. De zon is, na zijn vertrek bij de kliniek, bijna constant aanwezig en geeft je het gevoel aanwezig te zijn op een dag (inclusief avond) waarop alles mogelijk is. Dit 'alles' is op een duistere, neerslachtige manier ingevuld door Trier. De film raakt vrij hard, golft tussen hoop en depressie en is daarom goed, mede door het ontbreken van echt harde beelden en het subtiele gebruik van muziekstukken (in de club en het moment dat hij Oslo binnenrijdt). De scène bij het restaurant is vernieuwend, speelt met ideëen over opnames van geluid (evenals de club-scène) en geeft subliminaal aan dat iedereen bepaalde dromen, problemen, verlangens en obstakels heeft en kent. Het ligt allemaal voor het grijpen en je moet het kunnen zien. Kortom; zeer prima film. Ik wil naar Oslo. 4*

Ik ben in een grijs verleden ooit eens twee dagen in Oslo geweest en heb daar geen goede herinneringen aan overgehouden. Allicht komt dat door het grijze en grauwe weer van toen én de naar mijn gevoel wat onderkoelde Noren.

In deze film schijnt voortdurend de zon en toch laat ook die een deprimerende indruk bij mij achter. Dat komt door de hoofdpersoon, voor wie je maar moeilijk enige empathie kunt hebben. De rol van de afgekickte Anders wordt weliswaar overtuigend ingevuld door Anders Danielsen Lie, maar net als aan Oslo destijds houd ik ook aan deze film geen goed gevoel over. Het zit er dik in dat dat ook niet de bedoeling van de filmmakers is.

Niet slecht. Het was eerst weer tien minuten wennen aan de droge arthouse-sfeer, maar het drama is goed aangepakt en verveelt niet tot het einde. Het hoofdpersonage en zijn problemen worden realistisch en herkenbaar tot leven gebracht en bieden een diepere inkijk in zijn leven. Hij lijkt zijn leven weer op de rails te willen krijgen : solliciteren, terug een sociaal leven opbouwen. Het is dan ook voor mij een beetje een onbegrijpelijke keuze dat de regisseur nam om hem terug in zijn verslaving te laten vervallen op het einde , zeker na een hele reeks beelden en situaties die het personage stimuleren om de goede kant op te gaan... Eén van de sterkste momenten vond ik dat meisje achter haar laptop, die een hele reeks dingen opsomt die ze zou willen doen of ervaren in haar leven ; dit contrasteerde mooi met het gebrek aan levenzin van Anders

Meesterwerk!

Overtreft volgens mij zelfs de ook al zo goede verfilming van Louis Malle.

Film van het jaar.

Tegenvallende film, Ik ben de film gaan kijken na het lezen van vele positieve recensies.. en ik hou wel van filmhuis iflms maar vind dit toch 1 van de mindere...

Het acteerwerk is wel sterk en er zitten ook wel een paar sterke momente in de film, en door die sterke momenten bleef ik toch kijken hopende dat het die kracht kon vasthouden maar steeds zakte het weer in en werd het vrij saai en traag

nee ik vind het geen aanrader

2*

Mooi drama over een man die verslaafd was en dan een aantal dagen weer naar zijn oude leefomgeving mag. Het is wat sloom maar wel een mooi verhaal.

Lastig geval. Wel een erg goede film, waarbij met name het kalme en contemplatieve tempo me erg beviel. Een zwaar thema natuurlijk, en de inspiratie van Gus Van Sant is absoluut zichtbaar in de afstandelijke benadering. Geen overtollig drama, geen opsmuk, maar helder en boeiend gebracht. Ondanks de zwaarte is er hierdoor de nodige vlotheid, met opvallend veel ruimte voor visuele experimenten. Prachtig moment was het afscheid tussen Anders en Thomas: plots lopen spraak en beeld niet meer synchroon, waarmee de scene veel lading krijgt. Erg mooi gedaan.
Het bedrukkende thema, dat niettemin voortdurend als zwaard van Damocles boven de verwikkelingen hangt, wordt ook uitstekend tot uitdrukking gebracht door het hoofdpersonage. Prachtig geacteerd, de zwaarte is zeer geloofwaardig en pijnlijk van zijn gezicht te lezen.

Toch miste ik uiteindelijk iets aan diepgang. De dialoog met het gezin van Thomas was sterk, en ik vond ook de scene met de jarige op het feestje goed. Herkenbare gesprekken en emoties. Het bleef daarna echter iets te oppervlakkig denk ik, iets te alledaagse en gewone scenes naar mijn smaak. Trier wilde duidelijk niet teveel invullen, maar ik denk dat de film nog aan kracht had gewonnen als bijvoorbeeld de relatie met zijn ouders wat was opgehelderd, of anderszins wat nuance was aangebracht. Hoe hij die baan als assistent-redacteur afwees valt natuurlijk te snappen, maar het was toch vrij radicaal.
Zeer interessante film dus, en Trier heeft absoluut mijn belangstelling gewekt. Mijn stem zal wat tussen de 3,5 en 4 blijven schipperen.

Een bezieling van jewelste.

Bijzonder treffend portret van een man die zijn ambities verloren heeft, het geloof in zichzelf en de wil om verder te leven, met een uniek oog voor detail.

De speelse stijl en de subtiele montage zorgen voor een groot enthousiasme en de acteur Anders Danielsen Lie schittert in z'n rol en zijn mimiek spreekt boekdelen.

De zwaarmoedige en verfrissende dialogen staan ook als een huis en worden niet aangedikt.

Hoofdpersoon is de dertiger Anders, die jaren lang harddrugs gebruikt en voor een sollicitatiegesprek een vrije dag heeft uit de kliniek, waar hij terecht is gekomen. Dit wordt volledig vanuit zijn oogpunt bekeken en wordt niet geromantiseerd. Het personage zit in een existentiele crisis, is eenzaam en voelt alleen maar leegte. De vervreemding eist z'n tol en dat is hartverscheurend in beeld gebracht.

En enkele shots zijn betoverend in eenvoud.

Juweeltje.

rotvraag, maar zou je een poging kunnen doen onder woorden te brengen wat je zo bevalt aan dat shot?

Het is de laatste plek waar de hoofdpersoon onder de mensen is alvorens hij zelfmoord pleegt. Shot op zich is niet zo bijzonder, maar interpreteer het denk ik met terugwerkende kracht als een symbool voor zijn kilte. Betoverend is misschien wat te veel van het goede.

en misschien ook het symbool dat de korte zomer (zwembad) - lees zijn afkickperiode - alweer afgelopen is. De hoop is verdwenen. Vandaar wellicht de titel van de film.

Mmm, dat snap ik wel dat je dat er in kunt zien. Had er zelf niet direct op die manier bij stil gestaan, maar dat is absoluut valide.

IJzersterke film over een depressieve man die door zijn jaren van drugsmisbruik het leven een beetje aan zich voorbij heeft zien gaan. Al gaat de film eigenlijk nog over meer dan dat alleen, maar ook over de (Westerse) idealen van geluk, of zo interpreteer ik de film in elk geval.

Wat ik vooral zo knap vind is hoe het thema zo oprecht en realistisch is uitgewerkt. We zien maar anderhalf uur beelden van Anders, maar je leert hem in de tussentijd wel echt al een beetje kennen, ook al krijgen we als kijker maar een fractie van zijn leven te weten, en zijn lot grijpt echt aan. Verbluffend goed gespeeld ook door Anders Danielsen Lie. Elke blik en elk woord overtuigt, en het is ook een erg charismatische acteur. Je ziet het broeien zijn personage.

De dialogen zijn zeer naturel en erg goed, en de film bevat een hoop scènes echt zijn blijven hangen. Voorbeelden zijn de scène waarin Anders zich in het uitgaansleven bevindt, Anders die wat mensen op een terrasje afluistert, de scène bij het zwembad waarbij Anders als enige aan de kant blijft toekijken. Een hoop heel ongemakkelijke scènes ook. Iedereen is heel vriendelijk tegenover Anders, maar je voelt vaak toch een bepaalde afstand.

Ook het lekker slome tempo en de sfeer zijn zeer aangenaam. Het spaarzame gebruik van muziek (met af en toe een zeer korte maar prachtige uitbarsting) en het mooie camerawerk. Het slotstuk stelt ook niet teleur. Een happy end zou niet helemaal geloofwaardig zijn geweest, maar toch was ik er niet volledig van overtuigd dat Anders daadwerkelijk zelfmoord zou plegen. Wat een talent heeft Joachim Trier. Zijn eerste film moet ik ook nog maar eens zien. 4.0*.

Goeie film waarin een man zijn eerste dag uit de afkickkliniek besteed voor een sollicitatie en het bezoek aan oude vrienden. En tijdens deze kom je wat te weten over zijn verleden en waar hij nu staat. Soms indringend, maar soms ook wat traag en saai. Het geheel is wel met veel sfeer en gevoel in beeld gebracht en Anders Danielsen Lie is goed in de hoofdrol.

Gisteren voor de derde keer gezien en het blijft sterk.

Dit fraaie, hypnotiserende stukje muziek, goed voor wat kippenvel, lijkt me wel het delen waard.

En de dvd is onderweg.

Erg fijne film. Zwaarmoedig, maar niet zwaar op de hand en dat is altijd een kunst. Het viel me op hoe gemakkelijk het was om mee te leven met de hoofdpersoon, ondanks dat het niet bepaald een open figuur is en hij ook meestal niet de charmantste keuzes maakt. Het werkt vooral doordat de film zo echt voelt, denk ik. De observaties zijn raak en het acteerwerk is zeer realistisch. Toch zitten er ook echt wat filmische momenten in die meer op poëzie dan op realisme gestoeld zijn, waarvan ik vooral dat moment erg fraai vond waarin Anders in een café flarden opvangt van gesprekken van andere mensen en zelfs verbeeldingen maakt van waar enkele voorbijgangers naartoe gaan. Het was tegelijkertijd zijn eenzaamste moment, omdat hij tussen zoveel mensen geen band heeft, maar ook een scène waarin hij even verbonden leek met de wereld om zich heen. Hij glimlacht daar zelfs even.

Daarna is het weer een neerwaartse spiraal. Misschien grijpt hij iets te snel terug naar de drugs, alsof de regisseur zich verplicht voelde de verhaallijn binnen een tijdsspanne van 24 uur compleet te vertellen. Aan de andere kant is het pessimistische einde ook gewoon geen verrassing, want we hebben hier te maken met iemand die totaal geen toekomst meer voor zichzelf ziet, gedurende de hele film. Zelden een film die een gevoel van leegte in een mens zo goed weet te treffen. In feite begon ik er zo op te reflecteren soms dat ik uit de film gehaald wordt. Dat gebeurt nou ook weer niet zo vaak. Kan daardoor denk ik alleen maar groeien bij herziening.
4*

Ik bedoel dat de regisseur enkele elementen gebruikt die bij ons als kijker een gevoel (kunnen) geven dat Anders een andere weg opgaat dan dat hij gaat. Zijn gedrag is ook plagerig in die zin - hij gaat wel naar die vriend, hij gaat wel naar die sollicitatie, hij gaat wel naar een feestje en legt contact met een vriendin. En ondertussen was hij in minuut 1 al vastbesloten. Daar zit een discrepantie in (vind ik dan), omdat de regisseur ook een vloeiende stijl gebruikt met redelijke upbeat muziek. Die discrepantie vond ik dus een pluspunt, omdat het goed werkte, het gaf een soort ambigue sfeer.

Ik weet niet of hij zo vastbesloten was. Dat hij wegliep bij die sollicitatie leek me niet gepland, maar een opwelling van emotie, iets wat bevestigd wordt door de klunzigheid waarmee hij wegloopt (hij stoot iets om). Die scène bij de vriend of op het feestje zijn volgens mij wel zijn pogingen om nog proberen in contact te komen met de wereld, waar hij juist voelt dat hij iets mist. Zijn pogingen zijn misschien niet heel sterk, maar dat komt door zijn wereldbeeld. Ik ben het met je eens dat Anders over de gehele linie een depressieve houding lijkt te hebben, maar ondanks de stijl vond ik het ook wel zeer duidelijk verbeeld. Maar eerlijk is eerlijk, die muziek geeft wel een fijn contrast.

De gehele stijl deed me wat aan Truffaut denken overigens. Die heeft ook vaak een zeer lichte toets, met een niet al te nadrukkelijke poëzie in de beeldtaal, ongeacht het onderwerp.