Oslo, 31. August (2011)

Somber, maar erg sterk portret van een jongeman die gebukt gaat onder overmatige demonen uit het verleden. Hoewel de stad rondom hem bruist, snijdt de depressie van het hoofdpersonage als een mes doorheen de zonnige, sprankelende setting. Hierdoor hangt er eigenlijk anderhalf uur lang een pijnlijke waas overheen Oslo, 31. August.

Het geheel valt dus zwaar op de maag, maar het wordt allemaal zo geloofwaardig en authentiek gebracht, waardoor deze tweede worp van Joachim Trier uitgroeit tot een ware krachttoer. Oslo wordt knap in beeld gebracht, met gevoelige scènes waarbij de poëzie van het scherm spat. Er wordt ook fantastisch geacteerd, niet in het minst door de charismatische hoofdrolspeler Anders Danielsen Lie.

Geweldige film, 4*

Taai onderwerp voor een film, deze dag uit het leven van een ex-verslaafde die zijn vroegere vrienden gaat opzoeken in Oslo. Gelukkig levert het geen zwaarmoedige film op. Dit is vooral te danken aan de uitstekende hoofdrol van Anders Danielsen Lie, die zijn personage humor en een gevoel van melancholie meegeeft. Regisseur Joachim Trier brengt alles op subtiele en overtuigende wijze in beeld. Vooral het gebruik van geluid (of het ontbreken daarvan) is zeer bijzonder.

Een sterke melancholische film over een 34 jarige ex-junk die een dag verlof krijgt van het kliniek en vrienden/familie gaat opzoeken en constant toch de drang heeft om weer drugs te gaan gebruiken. De film is nogal tegenstrijdig want het lijkt erop wat er ook gebeurt hij het toch al op heeft gegeven. Zo laten zijn vrienden/familie ook geen goede indruk achter en zegt hij de ene keer dat hij wel van zijn ex-vriendin houd en de andere moment weer niet.

Toch wel een aanrader voornamelijk door de soundtrack en het spelen met geluid. Zo is de scene in de cafetaria erg sterk waar hij allemaal gesprekken om hem heen hoort.

Toch is het allemaal niet al te somber of echt zwaar maar wel een bitter geheel.

Een prachtige film, dit psychologische drama over één dag uit het leven van een drugsverslaafde, die aan het einde van zijn behandeling in een afkickkliniek is.

Anders Danielsen Lie speelt op zeer overtuigende wijze de rol van het gelijknamige hoofdpersonage. Anders lijkt afgekickt van de drugs, maar heeft duidelijk nog wel een erg negatieve lading over zich heen hangen. Ondanks dat de stad Oslo op een geweldig mooie wijze wordt belicht, zoals erg goed in de openingsscène te zien is, waarbij een aantal mensen op een positieve manier over hun stad vertellen. Desondanks hangt er toch de hele tijd een negatieve schaduw over heen. Die schaduw heeft duidelijk met Anders te maken, die op dezelfde dag langs alle familie en vrienden gaat die hem dierbaar zijn en ook nog eens een sollicitatiegesprek heeft.

Anders is zo’n 6 jaar uit de maatschappij weggeweest en in die tijd is er een hoop veranderd. Anders vrienden hebben in de tussen tijd kinderen gekregen, of zijn getrouwd. Het mooie aan de film vind ik vooral de wijze waarop de gesprekken tussen Anders en zijn vrienden en familie verlopen. Zijn beste vriend heeft in de ogen van Anders een volmaakt leven. Hij vindt zelf zijn leven nogal eentonig en saai en is er absoluut niet zo blij mee als het lijkt. Zo gaat het ook met de andere mensen die Anders ontmoet. Hierbij wordt door Joachim Trier een mooi grijs gebied geschept tussen het leven van Anders en dat van de rest van de personages, bij wie in feite het ideale plaatje niet lijkt te bestaan. Daarbij komt het erg overheen met de snelle samenleving waarin we op dit moment leven. Dat vond ik erg mooi om te zien.

Het tempo van deze Oslo, 31. August is traag, maar ook dat is een pluspunt. Hierdoor komen de non-verbale stukken vaak nog beter over en wordt je ook echt de film ingezogen. Ik moet ook zeggen dat ik erg mee Anders meeleefde. Ik gunde hem zijn terugkeer in de maatschappij. Ik hoopte echt dat hij werd aangenomen bij het sollicitatiegesprek. Volgens mij had Anders door zijn eerlijkheid ook best kans, maar door zijn negatieve instelling, verpestte hij het uiteindelijk. Dat was één van de vele sterke momenten die deze film rijk is. Momenten waaraan je kunt zien dat we met een uitstekende film, maar ook met een zeer talentvolle regisseur te maken hebben.

Oslo, 31. August is mijn eerste kennismaking met Joachim Trier. Een fantastische kennismaking, die absoluut smaakt naar meer. Het is een film die uitermate realistisch en boeiend is. Een film die me erg wist te raken en er op audiovisueel vlak ook nog eens geweldig uitziet. Ik zie dat niet iedereen dit meesterwerkje kan waarderen, maar als je het mij zou vragen, is dit een absolute aanrader. Daar bestaat bij mij geen enkele twijfel over!

4,5*

Werkelijk een prachtige film. De zoveelste van Scandinavische bodem.. Anders Danielsen Lie zou een oscar moeten krijgen. En kan iemand mij vertellen hoe het meisje heet waar Anders het zwembad niet mee in dook? Wat een schoonheid. Kanshebber voor film van het jaar!

4,5*

Geweldig deprimerende karakterstudie. Ook al is het zwaarmoedige thema verraderlijk, van goedkoop effectbejag is geen sprake. Trier verspilt nauwelijks moeite aan sympathisering met het hoofdpersonage. De oorzaken van Anders' depressie zijn dan ook bijzaak, de focus ligt op de gevolgen, de manier waarop het zijn dagelijks leven beheerst en 'onmogelijk' maakt. Dit wordt allemaal zonder opsmuk en met veel tact uit de doeken gedaan in realistische en veelal urgente dialogen. De slotscènes bij het zwembad en in het ouderlijk huis zijn hartverscheurend. Hoe hard kan nauwelijks verklaard leed van een vreemde aankomen. Fenomenale hoofdrol trouwens. Rustig en gelaten, maar op momenten zie je het onderhuidse magma richting de oppervlakte stuwen. Geef die man een prijs.

Nog ruim 3 weken te gaan in 2012 en ik krijg al mailtjes van Nadelunch dat we wellicht iets gaan doen met de beste films van de redactieleden over 2012. Ook op Moviemeter wordt dit nu aan de leden gevraagd. Toen ik ze op een rijtje ging zetten kwam ik erachter dat ik niet eens tien ècht goede films uit 2012 op kon noemen... Ik heb toen maar een lijstje gemaakt met de films die me wel goed lijken van dit jaar die ik nog niet gezien heb en de Noorse film Oslo, 31. august is daar de eerste van en zeker een kanshebber. Wat een indringende film.

Regisseur Joachim Trier is voor mij een onbekende, maar dit smaakt zeker naar meer. Het tempo van de film ligt laag, maar kwam nergens te langzaam op mij over. Trier laat door middel van mooie beelden van Oslo en serieuze gesprekken tussen Anders en de voor hem belangrijke mensen zien wat hij doormaakt, wat zijn angsten zijn en waar hij naar op zoek is, al dat laatste iets ongrijpbaars. Wellicht evenveel voor Anders zelf als voor de kijker. Anders Danielsen Lie speelt de hoofdrol op een geweldige manier. We zien een rustige jongeman die totaal gedesillusioneerd is over zichzelf en met zijn ziel onder zijn arm rondloopt op zoek naar redenen om door te gaan. Het is duidelijk dat dit een jongen is die ooit dromen had, dingen in zijn mars had en die het allemaal verprutst heeft door zijn verslaving en wie het niet lukt om de draad weer op te pakken. 'Ik kan niet meer opnieuw beginnen', zegt hij.

Hoewel melodrama gelukkig vakkundig wordt vermeden heb je als kijker al snel met Anders te doen. Dit is geen prototype junkie, hij strooit achteloos met namen als Schopenhauer en Rilke. Anders is een intelligente, zachtaardige jongen wiens leven, beloftes en ambities aan hem ontglipt zijn en die nu niet langer weet wat hij moet doen. Een prachtig drama. 8,5 na een viewing toch net naar beneden afgerond op 4 sterren

Fraaie film. Wat mij betreft op hetzelfde niveau als de Franse verfilming van La Feu Follet. Iets gestileerder, maar net zo naargeestig en somber als die film.

Vooral de dialogen vond ik erg sterk en menselijk. Verder uitstekend acteerwerk en een aardige soundtrack, maar bovenal een mooi verteld en gevoelig verhaal.

3.5*

"Kwaadmakend" drama, over niet benutte kansen en de lonkende schoonheid van ons bestaan.
De sfeer die wordt gecreëerd is er een van na-zomerse hoopvolle avonden zonder einde. De zon is, na zijn vertrek bij de kliniek, bijna constant aanwezig en geeft je het gevoel aanwezig te zijn op een dag (inclusief avond) waarop alles mogelijk is. Dit 'alles' is op een duistere, neerslachtige manier ingevuld door Trier. De film raakt vrij hard, golft tussen hoop en depressie en is daarom goed, mede door het ontbreken van echt harde beelden en het subtiele gebruik van muziekstukken (in de club en het moment dat hij Oslo binnenrijdt). De scène bij het restaurant is vernieuwend, speelt met ideëen over opnames van geluid (evenals de club-scène) en geeft subliminaal aan dat iedereen bepaalde dromen, problemen, verlangens en obstakels heeft en kent. Het ligt allemaal voor het grijpen en je moet het kunnen zien. Kortom; zeer prima film. Ik wil naar Oslo. 4*

Ik ben in een grijs verleden ooit eens twee dagen in Oslo geweest en heb daar geen goede herinneringen aan overgehouden. Allicht komt dat door het grijze en grauwe weer van toen én de naar mijn gevoel wat onderkoelde Noren.

In deze film schijnt voortdurend de zon en toch laat ook die een deprimerende indruk bij mij achter. Dat komt door de hoofdpersoon, voor wie je maar moeilijk enige empathie kunt hebben. De rol van de afgekickte Anders wordt weliswaar overtuigend ingevuld door Anders Danielsen Lie, maar net als aan Oslo destijds houd ik ook aan deze film geen goed gevoel over. Het zit er dik in dat dat ook niet de bedoeling van de filmmakers is.

Niet slecht. Het was eerst weer tien minuten wennen aan de droge arthouse-sfeer, maar het drama is goed aangepakt en verveelt niet tot het einde. Het hoofdpersonage en zijn problemen worden realistisch en herkenbaar tot leven gebracht en bieden een diepere inkijk in zijn leven. Hij lijkt zijn leven weer op de rails te willen krijgen : solliciteren, terug een sociaal leven opbouwen. Het is dan ook voor mij een beetje een onbegrijpelijke keuze dat de regisseur nam om hem terug in zijn verslaving te laten vervallen op het einde , zeker na een hele reeks beelden en situaties die het personage stimuleren om de goede kant op te gaan... Eén van de sterkste momenten vond ik dat meisje achter haar laptop, die een hele reeks dingen opsomt die ze zou willen doen of ervaren in haar leven ; dit contrasteerde mooi met het gebrek aan levenzin van Anders

Lastig geval. Wel een erg goede film, waarbij met name het kalme en contemplatieve tempo me erg beviel. Een zwaar thema natuurlijk, en de inspiratie van Gus Van Sant is absoluut zichtbaar in de afstandelijke benadering. Geen overtollig drama, geen opsmuk, maar helder en boeiend gebracht. Ondanks de zwaarte is er hierdoor de nodige vlotheid, met opvallend veel ruimte voor visuele experimenten. Prachtig moment was het afscheid tussen Anders en Thomas: plots lopen spraak en beeld niet meer synchroon, waarmee de scene veel lading krijgt. Erg mooi gedaan.
Het bedrukkende thema, dat niettemin voortdurend als zwaard van Damocles boven de verwikkelingen hangt, wordt ook uitstekend tot uitdrukking gebracht door het hoofdpersonage. Prachtig geacteerd, de zwaarte is zeer geloofwaardig en pijnlijk van zijn gezicht te lezen.

Toch miste ik uiteindelijk iets aan diepgang. De dialoog met het gezin van Thomas was sterk, en ik vond ook de scene met de jarige op het feestje goed. Herkenbare gesprekken en emoties. Het bleef daarna echter iets te oppervlakkig denk ik, iets te alledaagse en gewone scenes naar mijn smaak. Trier wilde duidelijk niet teveel invullen, maar ik denk dat de film nog aan kracht had gewonnen als bijvoorbeeld de relatie met zijn ouders wat was opgehelderd, of anderszins wat nuance was aangebracht. Hoe hij die baan als assistent-redacteur afwees valt natuurlijk te snappen, maar het was toch vrij radicaal.
Zeer interessante film dus, en Trier heeft absoluut mijn belangstelling gewekt. Mijn stem zal wat tussen de 3,5 en 4 blijven schipperen.

Goeie film waarin een man zijn eerste dag uit de afkickkliniek besteed voor een sollicitatie en het bezoek aan oude vrienden. En tijdens deze kom je wat te weten over zijn verleden en waar hij nu staat. Soms indringend, maar soms ook wat traag en saai. Het geheel is wel met veel sfeer en gevoel in beeld gebracht en Anders Danielsen Lie is goed in de hoofdrol.

Erg fijne film. Zwaarmoedig, maar niet zwaar op de hand en dat is altijd een kunst. Het viel me op hoe gemakkelijk het was om mee te leven met de hoofdpersoon, ondanks dat het niet bepaald een open figuur is en hij ook meestal niet de charmantste keuzes maakt. Het werkt vooral doordat de film zo echt voelt, denk ik. De observaties zijn raak en het acteerwerk is zeer realistisch. Toch zitten er ook echt wat filmische momenten in die meer op poëzie dan op realisme gestoeld zijn, waarvan ik vooral dat moment erg fraai vond waarin Anders in een café flarden opvangt van gesprekken van andere mensen en zelfs verbeeldingen maakt van waar enkele voorbijgangers naartoe gaan. Het was tegelijkertijd zijn eenzaamste moment, omdat hij tussen zoveel mensen geen band heeft, maar ook een scène waarin hij even verbonden leek met de wereld om zich heen. Hij glimlacht daar zelfs even.

Daarna is het weer een neerwaartse spiraal. Misschien grijpt hij iets te snel terug naar de drugs, alsof de regisseur zich verplicht voelde de verhaallijn binnen een tijdsspanne van 24 uur compleet te vertellen. Aan de andere kant is het pessimistische einde ook gewoon geen verrassing, want we hebben hier te maken met iemand die totaal geen toekomst meer voor zichzelf ziet, gedurende de hele film. Zelden een film die een gevoel van leegte in een mens zo goed weet te treffen. In feite begon ik er zo op te reflecteren soms dat ik uit de film gehaald wordt. Dat gebeurt nou ook weer niet zo vaak. Kan daardoor denk ik alleen maar groeien bij herziening.
4*

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Maar kan niet tegen voor drugs...

Af en toe redelijk HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Bedeesd en melancholisch drama dat met naturelle vertolkingen al snel uitgroeit tot een oprechte en, ondanks de zware kost, ook een toegankelijke film. Danielsen Lie is subtiel en ingetogen, het scenario voelt als uit het leven gegrepen. Een vrolijke introductie van Oslo geeft een bitter contrast met de entree van Anders, de woorden van een meisje tijdens een kringgesprek schetsen de worsteling die hem de komende 24 uur parten zal spelen. Een harde confrontatie met zijn verleden en toekomst.

Je kan het met bakken van het gezicht van Anders afscheppen, maar Trier doet ook enkele malen een duit in het zakje. Het gesprek met een van zijn beste vrienden is tekenend wanneer dat uitmondt in een momentje waarop beeld en geluid niet meer synchroon lopen. Alsof hij niet meer op één lijn zit met wat om hem heen gebeurt. De scène in het café is wat dat betreft mooi, maar ook bitter. De witte pluimpjes van een blusmiddel tijdens een nachtelijk fietstochtje zijn zelfs van een poëtische schoonheid.

Een goede afloop zit er eigenlijk nergens in, al zou je wellicht kunnen stellen dat Trier al dan niet bewust een vals gevoel van hoop in de film legt. Toch lijkt hij me vooral bezig met het gradueel en geraffineerd demonteren van zijn hoofdrol. Dat gaat dan wel een keertje mis. Wanneer Anders in een kroeg een oude bekende tegen het lijf komt en deze aanspreekt, komt dat allemaal te gescript over. Verder blijft het binnen de perken en is de kalmte van deze laatste zomerdag van het jaar goed voor een doffe dreun op het gemoed.

Behoorlijke tegenvaller. Jammer. Het begint aardig met oude mooie beelden van Oslo maar eens het verhaal begint zakt het weg. Anders is geen interessante protagonist, eigenlijks als eender andere junk. Daarnaast vind ik ook niet dat Lie er veel mee doet, behalve wat wezenloos voor zich uit staren. Iets meer uitdieping en mimiek had wel gemogen. De regisseur kiest er ook voor te veel stiltes te laten vallen en gesprekken zijn gewoonweg oninteressant. Daarnaast is er visueel weinig te genieten. Aardige plaatjes van Oslo soms, maar vooral doodsaai in beeld gebracht.

Anderzijds zijn er een paar mooie scènes, zoals in die bar waar hij naar anderen luistert of als de taxi de tunnel uitrijdt Oslo in met die prima passende muziek, maar ook de hele idee van de film -de junk heeft altijd zijn verleden en dat helpt hem niet de toekomst is- is prima neergezet. Jammer dat het gewoon saai is. 1,5*.

Zeer stijlvolle film, die dankzij het kleurenpalet en de kadrering visueel zeer op orde is, en daarnaast fantastisch acteerwerk bevat. Het verhaal zelf is misschien net iets te simpel, als ik dat zo mag zeggen, eenlagig. Maar Joachim Trier concentreert zich op de hoofdzaak en legt het gegeven van een man die nog een laatste dag levend rond loopt, heen en weer geslingerd tussen de keuze om verder te leven en zelfdoding (hoewel de uitkomst eigenlijk al vanaf het begin onontkoombaar is, tenminste dat denk ik), overtuigend vast. Zoals ook al door anderen gezegd is de scene in het café met de wisselende focus op gesprekken om Anders heen schitterend gedaan. Hoogstwaarschijnlijk een scene uit het boek, maar Trier slaagt erin het zo nonchalant in een cinematografische vorm te gieten dat het zeer natuurlijk overkomt. Ook de brandblus-scène was fraai. Erg goede film, alleen had ik gewild dat de film me iets meer zou beroeren.

Oslo, 31. August was cinematografische bovengemiddeld, met enkele hele leuke shots van Oslo (waarvan ik er zelfs een paar herkende omdat ik deze zomer Oslo gepasseerd ben, altijd fijn in een film). Enkele sterke scènes zoals in die coffeeshop of in de dancing. Verhaal zelf vond ik niet pakkend genoeg, waardoor volgens mij toch een grote kracht van deze film wegebt en ik had het liever ook wat subtieler gezien (zoals in het "origineel" het geval zou zijn).

Zelden een filmmaker gezien eigenlijk die zich zo bewust lijkt van de tekortkomingen van zijn eerste film in zijn tweede film. Thematisch zijn ze verwant, dezelfde hoofdrolacteur ook, maar deze is veel beter. En ik vind 'm ook beter dan Malle's (ook erg goede) verfilming die ik kort hierna zag, vooral omdat ik deze dichterbij vind komen.

Trier laat veel meer weg dan in zijn eerste film. Deze film heeft meer focus en zeggingskracht, In Reprise wil Trier nog teveel, zowel qua plot als qua stijl. Maar in deze film graaft hij bijna ongemerkt veel dieper. Veel uitermate mooie scenes, met name de terrasscene, de scene op de fiets en het adembenemende einde.

Binnen een film van veelbelovend naar verplichte kost. Erg benieuwd naar zijn volgende film.

4.5*

Had ooit de eerdere verfilming van Louis Malle uit 1963 al eens gezien, en ik heb Louis Malle hoog zitten, maar met dat drama kon ik helemaal niks, en de gelijkenissen zijn treffend al krijgen we hier een moderne update, die er cinematografisch ook nog eens geweldig uitzit en alle referenties aan religie zijn er hier gewoon helemaal uit en dat doet het verhaal flink goed.

Toch ga ik niet helemaal mee in de enthousiaste reviews die me deden overhalen te gaan kijken, want ondanks het feit dat het cinematografisch helemaal puik is, de vrienden van Anders zijn eigenlijk allemaal een beetje vervelende snobs en vergallen toch een beetje de film.

Fijne film zeg. Het is even geleden dat ik zoiets gezien heb. Een portret van iemand die worstelt met het leven fraai gekleurd door melancholie maar toch met een zekere lichtheid getekend.
Ook de cameravoering en het tempo van de vertelling vind ik aangenaam.

Anders voelt helemaal niks meer lijkt het wel. En als de film vordert, verlies ik als kijker meer en meer de sympathie voor hem. En wordt hij inderdaad die verwende kwast die een puinhoop van zijn leven heeft gemaakt.

Interessante discussies hier bij deze film. Ik ben het ermee, dat de hoofdpersoon zijn beslissing al gemaakt lijkt te hebben, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat als er iemand in de loop van de dag hem in bescherming had genomen, of op een andere manier over hem ontfermd had, dat dat een ander resultaat had opgeleverd. Natuurlijk lijkt de film niet zien welke schade hij in zijn drugsperiode heeft aangericht. Overigens niet helemaal zo zinderend als ik de film had verwacht. Had buiten zijn vriendenkring ook meer focus op zijn relatie met Oslo verwacht. Niettemin, prima film.

Hartverscheurend, telkens weer.

Prachtig hoe er met twee onderwerpen wordt gespeeld: Nostalgie en Weemoed. Het ene gevoel overstijgt het andere voortdurend, wat op zijn beurt weer enkele gevoelens loskrijgt. Een rollercoaster van emoties kun je wel zeggen, gebracht met een realistische en bovendien dromerige toon.

Enkele absolute hoogtepunten voor mij: 1. De scène waar Anders in een café naar de mensen/gesprekken rond hem luistert, meteen ook de meest besproken scène uit Oslo, 31. August. 2. De vergeefse pogingen doorheen de ganse film van Anders om Iselin te bereiken via voicemailberichten. 3. Anders' gesprek met de vriend of ex-vriend (dat weet ik niet meer goed) van Iselin terwijl zijn 'vrienden' van zijn laatste avond op hem staan te wachten. Dat gesprek vond zelfs ik als kijker zo pijnlijk, dat het ook wel een grote invloed op Anders zou hebben gehad.

Maar als ik er zo over nadenk, kunnen die momenten blijven komen.

Goede film. Fantastisch om I've Been Losing You van 'A-Ha' in een film te horen. Al is het maar een kort moment. Natuurlijk komt de band uit hetzelfde land als deze prent, Noorwegen. Regisseur Joachim Trier heeft de touwtjes goed in handen. In het begin nog wat losjes. Ik had een beetje moeite om qua emoties betrokken te raken bij het hoofdpersonage, maar gaandeweg trok de film me steeds dieper mee.

Een tijdje geleden heb ik 'Le Feu Follet' van Louis Malle gezien. Die film beviel me prima, maar ik vind deze 'Oslo, 31. August' toch net even wat beter. Trier zorgt ervoor dat z'n film me meer pakt dan Malle in het origineel. Visueel is deze beter. Prachtig somber geschoten, indrukwekkende stiltes en een paar ijzersterke scenes, zoals die op de fiets, het sollicitatiegesprek en het einde. Ik leefde steeds meer met Anders mee.

Sterk drama.

Het origineel heb ik niet gezien, dus vergelijkingen trekken moet ik nalaten. Uiteindelijk deed de film me nog het meest aan iets als L'Envahisseur of 25th Hour denken; de getormenteerde einzelgänger, die - al worstelende met zichzelf - naar invulling zoekt van zijn lamentabele bestaan. Al struikel ik wel nét over een paar zaken die het voor me voorkomen om even lyrisch over deze film te zijn.

Aan Lie zal het in ieder geval niet liggen; de lofzangen naar zijn adres zijn in niks geflatteerd. Sterk, naturel acteerwerk, waardoor compassie opbrengen een makkelijke opgave werd. De serene, welhaast dromerige manier waarop zijn gemoedstoestand vastgelegd wordt werpt zijn vruchten ook af; er vloeien een aantal sterke scenes uit voort. De scene in het café, waarin Lie de conversaties die zich rondom hem afspelen overhoort, maar ook de scene in de discotheek mocht er wezen.

Echter is het jammer dat het visueel nergens echt de hoogte in schiet, hoewel het er consequent wel verzorgd uit ziet. Maar mijn enige echte ergernis lag bij de deceptie die de eindscene was. Gaandeweg de film was ik eigenlijk al in de veronderstelling dat het daar op uit zal gaan draaien, maar ik bleef hoop koesteren. Helaas kwam mijn voorspelling uit, nogal een makkelijk einde vond ik het.

Maar los daarvan zeker een enigszins aangrijpend relaas, met overtuigingskracht neergezet. 3,5*.

Qua thema is dit best wel interessant, maar toch komt het voor mij nooit ten volle over. Hier had veel meer in gezeten en komt het nogal standaard over. Ik moet meteen denken aan Boy A uit 2007 dat zowel qua sfeer als visueel veel beter uit de verf komt. Trier zorgt met z'n regie wel voor een tristesse bij het geheel en de muziek is passend. Slecht is het dus zeker niet.

"Het leven kan schitterend zijn laat Joachim Trier zien" staat er op de achterflap.

Huh? Gaat dat over deze film....?

Ik vond het vrij deprimerend allemaal, diep triest

Het begin ronduit saai, met moeizame dialogen die me niet wisten te boeien.

Het einde ook niet echt verrassend.

De hoofdpersoon kon me verder totaal niet boeien, dus ja op wat aardige scenes na vond ik dit verder vrij middelmatig, dus de hoge score hier snap ik niet.

Hier heb ik geen plezier aan beleefd.

Film bestaat nagenoeg uitsluitend in dialogen van het hoofdpersonage met anderen die zomaar, zonder voorkennis, in de film worden gedropt en die het hebben over wat voorbij is (hebben we ook het gissen naar) of hetgeen nog moet komen.

Psychologische studie ? Vond het saai.

Alleen het einde was aangekondigd en aldus voorspelbaar.