Oslo, 31. August (2011)

Ai.. hoewel dit exact mijn kopje thee is, bleef ik behoorlijk dorstig achter.

Na het sterke begin, met de fantastische scene waar Anders Oslo binnenrijdt, zat ik er echt helemaal klaar voor. Ook de eerste dialoog met de oude vriend vond ik zeer de moeite waard. De op innovatieve wijze geschoten scene in de koffiebar is natuurlijk een fijne vondst. Helaas weet de film dit niveau, en daarmee ook mij, zeker niet tijdens de hele speelduur vast te houden. Zonder alles op te willen noemen, vroeg ik mezelf meer dan eens af wanneer een niet bijzonder interessante scene nou eens afgelopen zou zijn. Lees hier ook berichten over de kwaliteit van de belichting en daar kan ik wel in meegaan. Ben niet vies van naturel camerawerk, maar dit mag het aanschouwen nooit in de weg staan; een aantal scenes zijn simpelweg te donker. Bij herziening wellicht beter.

Oslo, 31. August

Hard en compromisloos, maar ook mooi en zelfs wat melancholisch. Oslo, 31. August laat in begin de wensen en dromen van jonge mensen zien, en het geeft al gelijk een schrijnend contrast met de verloren ziel Anders. Een verwende zielenpoot zeker, maar dat maakt hem niet minder menselijk en zijn problemen niet minder identificeerbaar. Wij als kijker zullen misschien niet dezelfde keuzes maken, maar dat maakt zijn ondergang niet minder pijnlijk.

Had hij nog gered kunnen worden (door Ilsene of zijn zus/ouders)? Ik denk zelf van niet, en het had waarschijnlijk alleen uitstel van het onvermijdelijke opgeleverd. De scene in het restaurant met Anders, die naar de andere mensen luistert en dan die jonge vrouw aanhoort die al haar dromen opsomt, is weergaloos en staat symbool voor Trier's visie. Anders heeft geen dromen meer en is leeg van binnen. Pijnlijk.

In Oslo, 31. August volgen we een etmaal lang een depressieve jongeman die verblijft in een afkickcentrum voor drugs. Tijdens een dagje verlof gaat hij langs bij vrienden en familie om na te praten. Wat volgt is een soort haat-liefdeverhouding die Anders moeilijk kan plaatsen. Zijn leven is kapot en heeft voor hem geen zin meer. Hij hunkert naar een normaal bestaan, maar tegelijkertijd verafschuwt hij dat normale banale en vooral saaie bestaan. Ook de verwachtingen die de maatschappij eenieder oplegt bekijkt hij met wisselende emoties.

Anders Danielsen Lie doet het erg goed als melancholische man. Hij draagt de film en doet dat overtuigend. Hier en daar enkele fijne scènes zoals de gesprekken die hij meevolgt op café. Niet de topper die ik verwachtte te zien, maar globaal gezien behoorlijk. Ook de maatschappijkritiek sloeg bij mij wel aan. Maar misschien niet voor iedereen weggelegd, want zo heel veel gebeurd er niet. Nipte 3,5*.

Na een jarenlange verslaving aan heroïne en aanverwante artikelen is Anders [Anders Danielsen Lie] inmiddels 8 maanden sober. Maar tijdens een lotgenotenbijeenkomst blijkt dat hij worstelt met het vormgeven van een toekomst. Het is 31 augustus en hij heeft een sollicitatiegesprek in Oslo. Hij maakt van de gelegenheid gebruik om zijn oude vriend Thomas [Hans Olav Brenner] op te zoeken in de hoop dat hij daar houvast kan vinden. Goed geacteerd, maar deprimerend drama waarvan de ontknoping aan het begin al vast laat te staan. Het constante gebrek aan hoop op vooruitgang maakt dit een pijnlijke, weinig aangename zit.