Oslo, 31. August (2011)

Truffaut! Vergelijking zou ik nooit opkomen, maar is niet zo gek als ik er zo over nadenk.

Ben je zijn debuut Reprise alweer vergeten, Mochizuki Rokuro?

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Maar kan niet tegen voor drugs...

Af en toe redelijk HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Erg goed! Maar Louis Malle's verfilming van Pierre Drieu La Rochelle's boek, Le Feu Follet (1958), is wat mij betreft toch scherper en beter.

En 't zit 'm vooral in de sleutelscènes, dat verschil. Malle's film is net wat subtieler en laat meer aan de kijker over; krijgt daardoor meer poetische zeggingskracht. Je moet de volgende scène(s) maar eens met elkaar vergelijken:

Oslo

Feu Follet

Woordeloos, de zoekende ogen van Ronet, Satie....

Blijkbaar (voor een deel). Wist jij dat nog wel TOR??

Goede film. De acteurs speelt erg overtuigend. Geen moment verveeld. Jammer van het treurige einde, maar goed. Altijd een happy end is ook maar saai en voorspelbaar.

Bedeesd en melancholisch drama dat met naturelle vertolkingen al snel uitgroeit tot een oprechte en, ondanks de zware kost, ook een toegankelijke film. Danielsen Lie is subtiel en ingetogen, het scenario voelt als uit het leven gegrepen. Een vrolijke introductie van Oslo geeft een bitter contrast met de entree van Anders, de woorden van een meisje tijdens een kringgesprek schetsen de worsteling die hem de komende 24 uur parten zal spelen. Een harde confrontatie met zijn verleden en toekomst.

Je kan het met bakken van het gezicht van Anders afscheppen, maar Trier doet ook enkele malen een duit in het zakje. Het gesprek met een van zijn beste vrienden is tekenend wanneer dat uitmondt in een momentje waarop beeld en geluid niet meer synchroon lopen. Alsof hij niet meer op één lijn zit met wat om hem heen gebeurt. De scène in het café is wat dat betreft mooi, maar ook bitter. De witte pluimpjes van een blusmiddel tijdens een nachtelijk fietstochtje zijn zelfs van een poëtische schoonheid.

Een goede afloop zit er eigenlijk nergens in, al zou je wellicht kunnen stellen dat Trier al dan niet bewust een vals gevoel van hoop in de film legt. Toch lijkt hij me vooral bezig met het gradueel en geraffineerd demonteren van zijn hoofdrol. Dat gaat dan wel een keertje mis. Wanneer Anders in een kroeg een oude bekende tegen het lijf komt en deze aanspreekt, komt dat allemaal te gescript over. Verder blijft het binnen de perken en is de kalmte van deze laatste zomerdag van het jaar goed voor een doffe dreun op het gemoed.

Mooi drama dat met eerst hoop op een goede afloop voor Anders maar halverwege op een onvermijdelijk einde afkoerst. De gesprekken met Thomas en de nachtelijke rit op de fiets met het blusapparaat (al benoemd hierboven door Insignificance) het mooiste van de film.

Behoorlijke tegenvaller. Jammer. Het begint aardig met oude mooie beelden van Oslo maar eens het verhaal begint zakt het weg. Anders is geen interessante protagonist, eigenlijks als eender andere junk. Daarnaast vind ik ook niet dat Lie er veel mee doet, behalve wat wezenloos voor zich uit staren. Iets meer uitdieping en mimiek had wel gemogen. De regisseur kiest er ook voor te veel stiltes te laten vallen en gesprekken zijn gewoonweg oninteressant. Daarnaast is er visueel weinig te genieten. Aardige plaatjes van Oslo soms, maar vooral doodsaai in beeld gebracht.

Anderzijds zijn er een paar mooie scènes, zoals in die bar waar hij naar anderen luistert of als de taxi de tunnel uitrijdt Oslo in met die prima passende muziek, maar ook de hele idee van de film -de junk heeft altijd zijn verleden en dat helpt hem niet de toekomst is- is prima neergezet. Jammer dat het gewoon saai is. 1,5*.

Het is toch juist de mimiek van Lie die z'n personage zo geloofwaardig maakt. Zijn verleden is bepalend voor het heden waarin hij zich bevindt, en de reden waarom hij duidelijk wanhopig is over de toekomst. Zijn mimiek is een reflectie van dit alles. Dat je als kijker weinig weet over dat verleden is niet echt van belang, lijkt me. De beslissingen die hij maakt in de 24 uur waarin de film zich afspeelt, zijn veel belangrijker. Gelukkig worden flashbacks e.d. vermeden. Dat jij het als saai ervaart, ligt denk ik maar aan jou dan aan de film.

Dat er geen flashbacks zijn maakt me weinig uit, des te beter. En al snel is wel duidelijk waarom meneer zo is als hij is. Het zijn alleen de verstilde shots, de weinig interessante hoofdpersoon en weinig interessante gesprekken die het saai maken. En ja, zijn mimiek is minimaal, Daar hadden best wat nuances in gemogen. En eerlijk is eerllijk, eens hij drugs heeft gebruik huppelt hij door het beeld heen, maar helaas daarvoor is het te weinig. Zelfs voor iemand in zijn positie had er wel wat meer gemogen. Een oogopslag, een hand die eens beweegt, een bepaalde blik uit de ogen, wat dan ook.
En het is altijd de fout van de zender, nooit de ontvanger, als iets saai gevonden wordt

Daar denk ik anders over, maar goed. Jammer dat de film je tegenvalt.

Dat doet me zowat pijn, 1,5 ster voor zo'n film

Ik vind het karakter en de thematiek van Anders juist enorm interessant, en dat Lie hem enorm goed speelt. de onderhuidse wanhoop vind ik wel naar voren komen. Ik vond het een top-performance.

Zeer stijlvolle film, die dankzij het kleurenpalet en de kadrering visueel zeer op orde is, en daarnaast fantastisch acteerwerk bevat. Het verhaal zelf is misschien net iets te simpel, als ik dat zo mag zeggen, eenlagig. Maar Joachim Trier concentreert zich op de hoofdzaak en legt het gegeven van een man die nog een laatste dag levend rond loopt, heen en weer geslingerd tussen de keuze om verder te leven en zelfdoding (hoewel de uitkomst eigenlijk al vanaf het begin onontkoombaar is, tenminste dat denk ik), overtuigend vast. Zoals ook al door anderen gezegd is de scene in het café met de wisselende focus op gesprekken om Anders heen schitterend gedaan. Hoogstwaarschijnlijk een scene uit het boek, maar Trier slaagt erin het zo nonchalant in een cinematografische vorm te gieten dat het zeer natuurlijk overkomt. Ook de brandblus-scène was fraai. Erg goede film, alleen had ik gewild dat de film me iets meer zou beroeren.

Ik lees dit nu pas, maar nee, ik was Reprise niet vergeten en wist dat dit van dezelfde regisseur (en met dezelfde hoofdrolspeler) was. Deze film maakt eigenlijk de potentie die je in Reprise ziet waar.

Ik heb overigens nog vrij veel aan deze film gedacht sinds ik hem zag. Zit wellicht een verhoging in.

realistisch drama. Gesprek met vriend waarbij vriend zijn eigen leven belachelijk maakte was erg leuk.

wat betreft de onbrekende mimiek..................de man is hondsdepressief

Uitzonderlijk goede film over iemand die geen toekomst meer voor zich zelf ziet.

Film is zeer goed doordacht.

Scene bij het zwembad is zeer pijnlijk. Lang niet gehad dat ik zo getroffen werd door een film.

Oslo, 31. August was cinematografische bovengemiddeld, met enkele hele leuke shots van Oslo (waarvan ik er zelfs een paar herkende omdat ik deze zomer Oslo gepasseerd ben, altijd fijn in een film). Enkele sterke scènes zoals in die coffeeshop of in de dancing. Verhaal zelf vond ik niet pakkend genoeg, waardoor volgens mij toch een grote kracht van deze film wegebt en ik had het liever ook wat subtieler gezien (zoals in het "origineel" het geval zou zijn).

Wat is het origineel dan?

Le Feu Follet (1963) , althans een verfilming van dezelfde roman.

Zelden een filmmaker gezien eigenlijk die zich zo bewust lijkt van de tekortkomingen van zijn eerste film in zijn tweede film. Thematisch zijn ze verwant, dezelfde hoofdrolacteur ook, maar deze is veel beter. En ik vind 'm ook beter dan Malle's (ook erg goede) verfilming die ik kort hierna zag, vooral omdat ik deze dichterbij vind komen.

Trier laat veel meer weg dan in zijn eerste film. Deze film heeft meer focus en zeggingskracht, In Reprise wil Trier nog teveel, zowel qua plot als qua stijl. Maar in deze film graaft hij bijna ongemerkt veel dieper. Veel uitermate mooie scenes, met name de terrasscene, de scene op de fiets en het adembenemende einde.

Binnen een film van veelbelovend naar verplichte kost. Erg benieuwd naar zijn volgende film.

4.5*

Ik ben absoluut niet vies van een goede drama zo nu en dan. Maar dit vond ik gezien de hoge rating toch wel ff een tegenvaller zeg. Ik vond het maar een saaie film.

Ik vind het echt een onwaarschijnlijk goede film, misschien moet ik 'm maar eens in mijn top-10 droppen.

De film is hartverscheurend. Dat is de beste omschrijving.

Een dag uit het leven van een jongeman die zojuist de ontwenningskliniek heeft verlaten. Hij ontmoet oude vrienden en heeft een sollicitatiegesprek. Een film over gemengde gevoelens. Aan de ene kant het verleden met de leuke en minder leuke kanten. En aan de andere kant moet hij ook weer een nieuwe toekomst opbouwen. De film is vooral afstandelijk en observerend gefilmd. Daarmee is het geen extreem goede film geworden, maar zeker ook geen slechte. De film kijkt goed weg, maar ik zal hem waarschijnlijk ook weer snel vergeten zijn.

Ik las gisteren dit stuk op de site van Vice over het Nederlandse heroïnebeleid, een week nadat ik Oslo, 31 August zag. Uit dat stuk komt naar voren dat we in Nederland uiteraard niet vies zijn van het experimenteren, maar dat iedereen onder de 40 zo bang is van naalden en heroïne dat niemand dat spul nog aanraakt. Het gevolg daarvan is dat de heroïnejunk in Nederland sterk vergrijst en dat jongens zoals Anders hier een zeldzaamheid zijn.

Oslo, August 31. is zeer sober en kabbelt langzaam richting september. De dialogen zijn naturel, van de oppervlakkige gesprekjes in de bar tot aan het ongemakkelijke maar oprechte zelfmoordgesprek met een vriend. Toch miste ik iets wat deze film tot een wereldfilm had gemaakt. Moeilijk onder woorden te brengen wat, want het was niet zo dat ik behoefte had aan meer uitleg, flashbacks of meer uitgesproken personages.

Had ooit de eerdere verfilming van Louis Malle uit 1963 al eens gezien, en ik heb Louis Malle hoog zitten, maar met dat drama kon ik helemaal niks, en de gelijkenissen zijn treffend al krijgen we hier een moderne update, die er cinematografisch ook nog eens geweldig uitzit en alle referenties aan religie zijn er hier gewoon helemaal uit en dat doet het verhaal flink goed.

Toch ga ik niet helemaal mee in de enthousiaste reviews die me deden overhalen te gaan kijken, want ondanks het feit dat het cinematografisch helemaal puik is, de vrienden van Anders zijn eigenlijk allemaal een beetje vervelende snobs en vergallen toch een beetje de film.

Deze film was voor mij de bekende druppel; .... de komende jaren ga ik géén enkele Scandinavische cinematografische productie meer bekijken.

0,5*? wat vond je er dan zo kut aan? dat is wel heel extreem laag? En ging er een hele voorgeschiedenis aan vooraf dat je er nu klaar mee bent?