Ichimei (2011)

Wel dus, voor mensen als ik.

Gek genoeg kwam het verhaal me enigszins bekend voor, en dat terwijl ik het origineel nooit gezien heb. Misschien omdat het wat wegheeft van Twilight Samurai en After The Rain.

Wel een erg mooi begin en erg mooi einde. Ebizô Ichikawa is perfect in z'n rol, er hangt een aangename spanning en Miike weet alles uiterst stijlvol in beeld te brengen. Jammer genoeg verliest de film halverwege wat aan spankracht, vooral omdat het verhaaltje daar ook een te bekende wending neemt. Op zich niet al te erg, maar het duurt gewoon te lang.

Enige echte kritiekpunt, samen met het feit dat het allemaal iets te droog is voor Miike's doen. Hij redt zich ook best met dit soort films, maar ik zie hem toch veel liever andere, gekkere dingen maken. Dingen die echt hij alleen kan verzinnen. In deze remake is hij gewoon iets te vervangbaar, al benieuwt het mij wel wat het 3D effect aan deze film zou toegevoegd hebben. Heb tijdens het kijken eigenlijk niet echt iets typisch 3D gezien, maakt me toch wel benieuwd.

Sterk begin en einde, stijlvol gemaakt, alleen het middendeel sleept teveel om echt goed te zijn.

3.5*

Remake van Seppuku (1962).

Die film is echt een meesterwerk. Dapper van Miike om daar zijn vingers aan te branden. Want dat doet hij - daar is geen twijfel aan. Dat is altijd het gevaar bij een remake - en zeker bij een film die zo geniaal is. Het wordt dan onmogelijk om niet te gaan vergelijken, en je moet dus wel hel erg zeker van je zaak zijn als je wilt pretenderen het oude meesterwerk te gaan overtreffen - of er zelfs maar een ode aan te brengen.

Ondanks dat er nogal wat details precies hetzelfde terugkomen, zijn er ook nogal wat verschillen. Het kapsel en de baard van Hanshiro Tsugumo zijn dan misschien precies hetzelfde, wat in de remake ontbreekt is zijn gedrag - waaruit in het origineel in alle intonaties van zijn doorklinkende stem blijkt dat er geen twijfel meer in zijn ziel te vinden is. Daar is onze held volkomen overtuigd, resoluut over de afloop. In de remake speelt hij een rol.

Net als de veranderingen in het verhaal, ook daar is de scherpte en de genialiteit net gemist. Wat Miike bewogen heeft om de vechtscenes met de drie samurai weg te laten heeft is me een raadsel - zou hij het niet aangedurfd hebben? Misschien terecht, want die zijn schier onovertrefbaar. Nog raadselachtiger vind ik de keuze om het verhaal te dramatiseren door Hanshiro Tsugumo met bamboe wapens te laten binnenkomen. Daar zit tenslotte de hele moraal van eer en waarde in verweven.

In de beelden valt me dan op dat de camerapositionering af en toe toch wat erg slordig is. Komt er een rand van een dak in beeld, dan staat dat een halve graad scheef net langs de rand van het beeld. En met het harakiri-schavot gebeurt dat ook een paar keer. Dat soort onzorgvuldigheid zit in het origineel nauwelijks - en waar dat toch nog wel mis zit, is het verhaal zo sterk dat het je niet opvalt. En dat is dan toch even iets om over na te denken, Kobayashi had tenslotte veel minder technologie ter beschikking dan Miike. Het origineel is wel vijftig! jaar ouder...

En wat Miike met de verandering van de structuur ook echt helemaal gemist heeft is de geniale timing van het origineel. Elke keer dat daar de stem van Tatsuya Nakadai met zijn volgende tekst, zijn volgende verdieping komt is een toonbeeld van perfectie. In de remake mist dat hele gebeuren volledig. Alsof het gewoon helemaal niet begrepen is hoe dat het verhaal zoveel sterker maakt. En dat klinkt dan ook heel nadrukkelijk door in het einde - de timing mist, de subtiliteit mist, en de boodschap moet uitgelegd worden waar die in het origineel toch zoveel duidelijker en sterker was.

Is deze remake daarmee overbodig? Nee, wat mij betreft zeker niet. In de positieve zin kan je vinden dat er opnieuw aandacht komt voor de genialiteit van het origineel, en dat meer mensen daarmee kennis zullen maken. Aan de negatieve kant is er niets ergers dan dat je in het bekijken van de verschillen kan zien wat het verschil tussen een gewone film en een meesterwerk is. Daarmee hoop ik dan dat er meer mensen gaan snappen wat het verschil dan precies is - en daarvan leren.

En de remake is evengoed nog steeds een heel behoorlijke film, die op zich het kijken best waard is.

Alleen geen meesterwerk.

Tweede Miike vandaag; toevallig ook de tweede film vandaag met Yakusho, al speelt hij niet in die andere Miike.

Het origineel is één van de weinige oude films die ik erg sterk vind; het vergelijk is dan ook onvermijdelijk. Het valt op dat de remake behoorlijk getrouw is, en op accenten verschilt. Het camerawerk vertoont de nodige overeenkomsten: strak gekadreerde shots, vaak met een gevoel voor symmetrie, maar ook vaak met subtiele camerabewegingen. De acteurs hebben per rol eenzelfde uitstraling, en het verhaal is ook in grote lijnen hetzelfde.

Het grootste verschil is natuurlijk dat dit in kleur is, en zelf in 3D, maar die versie heb ik niet gezien. Ik vond het zwart/wit van het origineel overigens geen minpunt, gezien de contrastrijke beelden, wat juist met zwart/wit mooi uitkomt. In de remake komen door de kleuren soms de decors mooier naar voren.

Het acteerwerk oogt in de remake wat natuurlijker met name wat hoofdrolspeler betreft. In het origineel valt met name op hoe gemaakt hij lacht in het hof van de Iyi, wat anderzijds ook weer bij de rol past, die holle lach. Ook oogt hij in de remake wat zachter, wat hem als vader wat beter uit doet komen, hoewel de hardheid in het origineel dan weer passender is tijdens de scènes bij de Iyi. Ook ogen de gevechten in de remake vloeiender. Miike zou Miike niet zijn als de scène met Motome niet explicieter in beeld komt. Vreemd genoeg is de eindscène dan weer minder bloederig.

Een ander verschil, wat voor mij persoonlijk één van de twee redenen is om het origineel te verkiezen, is de muziek die hier prominenter aanwezig is. Het verhaal is natuurlijk al erg dramatisch, in het origineel gaat het niet over de grens omdat de muziek zeer minimalistisch is. De andere reden heeft blurp194 al genoemd: de timing werkt hier minder goed. In het origineel voelt het veel meer aan als een psychologisch spel: wil de hoofdpersoon nu echt seppuku plegen? Of is hij ook slechts een gelukszoeker? Wat is zijn motief? Allemaal vragen die bij het origineel zich op de voorgrond dringen, terwijl in de remake het drama meer centraal staat.

Ondanks dat ik het origineel dus prefereer, acht ik deze remake zeker niet overbodig. De accenten liggen anders, maar ik kan me levendig voorstellen dat er genoeg mensen zijn juist vanwege deze verschillen juist voor de remake kiezen, bijvoorbeeld omdat zwart/wit ze minder aanstaat. Een halfje minder dan het origineel: 3,5*.

Opvallend overbodige remake van held Miike. Het is een film die erg leunt op het verhaal en daar heeft deze versie gewoon niets aan toe te voegen. Visueel is het verzorgd, maar niet echt bijzonder. De bluray die heb gezien was gewoon voor 2d, maar je kon duidelijk zien dat de film bewerkt was en sommige scènes kwamen er raar uit te zien. Ook jammer van de neppe sneeuw. De art direction is soms wel erg fraai. Toch miste ik de Miike touch. Dit had elke bovengemiddelde regisseur kunnen maken. Kleine 3,5