Ichimei (2011)

is dit een remake van Kobayashi's magistrale klassieker? Dat zou dan na Thirteen assassins de tweede samurai-remake zijn van Miike in twee jaar tijd. Heeft hij een nieuw genre ontdekt?

Plot klinkt wel als een remake ja.

Remake ja, en ook nog eens in 3D. Wat daar nu juist de meerwaarde van is...?

Het is dat het is van Miike. wellicht wordt het toch nog leuk?

Het was al een tijdje bekend dat Miike Seppuku ging remaken, maar ik wist niet dat hij al praktisch klaar was.

Jammer, van perfectie hoeft geen remake gemaakt te worden!

Wel genomineerd voor een Gouden Palm.

Teaser Trailer

In de synopsis neem ik aan dat met harakiri seppuku word bedoelt. Beiden is een vorm van zelfmoord, maar in het geval van seppuku omvat dit een compleet ritueel terwijl harakiri meestal alleen word gepleegd. Seppuku is ook een eerzamere variant dan harakiri. Bij harakiri kan de dood pas laat intreden als je bent leeggebloed terwijl bij seppuku iemand achter je staat om je een genade slag te geven.

Veelbelovende Jidaigeki film van Takashi Miike.

Ook Kõji Yakusho in de rol van Kageyu doet mij weer erg uitkijken naar deze film.

Trailer

Exact!

Vreselijk overbodig, dat vooral. Aan Kobayashi's talent kan Takashi Miike een puntje zuigen, laat staan dat hij er iets aan toe te voegen heeft. Film begint nochtans sterk, met een verrassend vlot tempo. Tot Miike aan zijn flashback begint, die hopeloos verveelt én irriteert. Het cliché van de "trage Aziatische film" wordt nog maar eens bevestigd, maar emotioneel stelt de cineast er niet dezelfde intimiteit tegenover. Integendeel: 'Hara-kiri' wordt een Hollywood-achtig kostuumdrama-prul waarvan de climax, waar je eeuwen op moet wachten, ook gewoon ontgoochelt. Mooi geschoten, dat wel, maar ook visueel bevat 'Seppuku' ideeën voor hooguit een kwartier cinema.

Kortom: weg met deze oervervelende remake, lang leve het briljante origineel!

7 mei een blu-ray release in de UK, iemand al bekend of er ook een NL-se release inzit?

Dat moet je die gasten in Hollywood eens uitleggen, die maken van elke buitenlandse film

een remake als het niet in Yank taal is!

Heb vandeweek wel een import versie met Engelse ondertiteling in Rotterdam zien liggen.

Wel dus, voor mensen als ik.

Gek genoeg kwam het verhaal me enigszins bekend voor, en dat terwijl ik het origineel nooit gezien heb. Misschien omdat het wat wegheeft van Twilight Samurai en After The Rain.

Wel een erg mooi begin en erg mooi einde. Ebizô Ichikawa is perfect in z'n rol, er hangt een aangename spanning en Miike weet alles uiterst stijlvol in beeld te brengen. Jammer genoeg verliest de film halverwege wat aan spankracht, vooral omdat het verhaaltje daar ook een te bekende wending neemt. Op zich niet al te erg, maar het duurt gewoon te lang.

Enige echte kritiekpunt, samen met het feit dat het allemaal iets te droog is voor Miike's doen. Hij redt zich ook best met dit soort films, maar ik zie hem toch veel liever andere, gekkere dingen maken. Dingen die echt hij alleen kan verzinnen. In deze remake is hij gewoon iets te vervangbaar, al benieuwt het mij wel wat het 3D effect aan deze film zou toegevoegd hebben. Heb tijdens het kijken eigenlijk niet echt iets typisch 3D gezien, maakt me toch wel benieuwd.

Sterk begin en einde, stijlvol gemaakt, alleen het middendeel sleept teveel om echt goed te zijn.

3.5*

wat een topper en die scene holy smoke ..

Remake van Seppuku (1962).

Die film is echt een meesterwerk. Dapper van Miike om daar zijn vingers aan te branden. Want dat doet hij - daar is geen twijfel aan. Dat is altijd het gevaar bij een remake - en zeker bij een film die zo geniaal is. Het wordt dan onmogelijk om niet te gaan vergelijken, en je moet dus wel hel erg zeker van je zaak zijn als je wilt pretenderen het oude meesterwerk te gaan overtreffen - of er zelfs maar een ode aan te brengen.

Ondanks dat er nogal wat details precies hetzelfde terugkomen, zijn er ook nogal wat verschillen. Het kapsel en de baard van Hanshiro Tsugumo zijn dan misschien precies hetzelfde, wat in de remake ontbreekt is zijn gedrag - waaruit in het origineel in alle intonaties van zijn doorklinkende stem blijkt dat er geen twijfel meer in zijn ziel te vinden is. Daar is onze held volkomen overtuigd, resoluut over de afloop. In de remake speelt hij een rol.

Net als de veranderingen in het verhaal, ook daar is de scherpte en de genialiteit net gemist. Wat Miike bewogen heeft om de vechtscenes met de drie samurai weg te laten heeft is me een raadsel - zou hij het niet aangedurfd hebben? Misschien terecht, want die zijn schier onovertrefbaar. Nog raadselachtiger vind ik de keuze om het verhaal te dramatiseren door Hanshiro Tsugumo met bamboe wapens te laten binnenkomen. Daar zit tenslotte de hele moraal van eer en waarde in verweven.

In de beelden valt me dan op dat de camerapositionering af en toe toch wat erg slordig is. Komt er een rand van een dak in beeld, dan staat dat een halve graad scheef net langs de rand van het beeld. En met het harakiri-schavot gebeurt dat ook een paar keer. Dat soort onzorgvuldigheid zit in het origineel nauwelijks - en waar dat toch nog wel mis zit, is het verhaal zo sterk dat het je niet opvalt. En dat is dan toch even iets om over na te denken, Kobayashi had tenslotte veel minder technologie ter beschikking dan Miike. Het origineel is wel vijftig! jaar ouder...

En wat Miike met de verandering van de structuur ook echt helemaal gemist heeft is de geniale timing van het origineel. Elke keer dat daar de stem van Tatsuya Nakadai met zijn volgende tekst, zijn volgende verdieping komt is een toonbeeld van perfectie. In de remake mist dat hele gebeuren volledig. Alsof het gewoon helemaal niet begrepen is hoe dat het verhaal zoveel sterker maakt. En dat klinkt dan ook heel nadrukkelijk door in het einde - de timing mist, de subtiliteit mist, en de boodschap moet uitgelegd worden waar die in het origineel toch zoveel duidelijker en sterker was.

Is deze remake daarmee overbodig? Nee, wat mij betreft zeker niet. In de positieve zin kan je vinden dat er opnieuw aandacht komt voor de genialiteit van het origineel, en dat meer mensen daarmee kennis zullen maken. Aan de negatieve kant is er niets ergers dan dat je in het bekijken van de verschillen kan zien wat het verschil tussen een gewone film en een meesterwerk is. Daarmee hoop ik dan dat er meer mensen gaan snappen wat het verschil dan precies is - en daarvan leren.

En de remake is evengoed nog steeds een heel behoorlijke film, die op zich het kijken best waard is.

Alleen geen meesterwerk.

Het origineel staat al enige tijd klaar. Ik hoop op een 4,5*!

Ik zag van de week dat Ryuichi Sakamoto (die overigens ernstig ziek is) hier de filmmuziek voor heeft geschreven. Dat geeft vooraf wel een extra dimensie - voor het eerst dat Sakamoto iets voor Miike schrijft volgens mij. Sakamoto zou ik namelijk nog altijd mijn favoriete filmcomponist noemen denk ik.

Ik ben erg benieuwd of dit ook zo'n zwelgend romantische score is die Sakamoto veel heeft gemaakt of meer in het minimalistische is, zoals zijn muziek output in de laatste jaren was los van de soundtracks. Dat zou dan ook wel als een tribute aan Toru Takemitsu's oorspronkelijke score bij Seppuku opgevat kunnen worden.

Enige remedie is: zo snel mogelijk kijken, deze 33e Miike voor mij ligt hier nog op DVD.

Ik den dat het niet zozeer een eerbetoon, remake etc van Miike is. Het is net als 13 Assassins een Japans-Britse co productie. De Britse producer (Recorded Picture Company) is Jeremy Thomas, die ook Merry Christmas Mr.Lawrence, Gohatto en vooral The Last Emperor produceerde. Enige verwesterlijking van het gegeven (zeker niet Hollywoodiaans wat ik hier lees) komt denk ik daar uit voort. Het heeft ook iets als zendingswerk. Het op een wat laagdrempeliger niveau ontsluiten van Japanse geschiedenis voor West-Europese kijkers die niet zelf hebben besloten op zoek te gaan. De aanwezigheid van Sakamoto wordt ook verklaard door de aanwezigheid van Thoms als producent vermoed ik, omdat Sakamoto voor alle hierboven genoemde films de score verzorgde. De muziek is overigens amper aanwezig, maar als hij er is bescheiden en toch opvallend. Hij is niet zwelgend romantisch, zoals Sakamoto vaker deed, maar eerder vergelijkbaar met zijn werk voor bijvoorbeeld Tony Takitani. Eenvoudige pianomuziek en enkele strijkers. Wel zeer herkenbaar als Sakamoto trouwens.

Net als in 13 Assassins zie ik de Miike touch niet erg. De man kan filmen, dus het oogt verzorgd, maar toch ontkom ik niet aan het idee dat Thomas een "naam" wilde en een goed filmer en Miike hiermee benaderde. Of dat tijdens 13 Assassins een afspraak voor 'nog een remake' werd gemaakt of zo. Eerder dat, dan dat het op Miike's wensenlijst stond.

Over de film: er is weinig mis mee, hij oogt verzorgd, gedragen, maar ook zonder enige verdieping. Ik denk dat blurp wat dingen noemt die Kobayashi er met hart en ziel ingelegd heeft (bijvoorbeeld de dictie van de acteurs etc) die nu ontbreken. Dus krijgen we een degelijke (ook een trage en visueel erg donkere) uitvoering van dit samoerai verhaal. De acteurs zijn allen prima (ook Yakusho Koji heeft best een aparte stem, die je gemakkelijk herkent), Eita oogt apart als skinny samoerai en Ichikawa heeft wel het benodigde charisma. Toch oogt en voelt het allemaal wat te plichtmatig om meeslepend te worden en blijft een moderne samoerai film als de ook hier al eerder genoemde recente samoerai films van Yamada als The Hidden Blade.

Tweede Miike vandaag; toevallig ook de tweede film vandaag met Yakusho, al speelt hij niet in die andere Miike.

Het origineel is één van de weinige oude films die ik erg sterk vind; het vergelijk is dan ook onvermijdelijk. Het valt op dat de remake behoorlijk getrouw is, en op accenten verschilt. Het camerawerk vertoont de nodige overeenkomsten: strak gekadreerde shots, vaak met een gevoel voor symmetrie, maar ook vaak met subtiele camerabewegingen. De acteurs hebben per rol eenzelfde uitstraling, en het verhaal is ook in grote lijnen hetzelfde.

Het grootste verschil is natuurlijk dat dit in kleur is, en zelf in 3D, maar die versie heb ik niet gezien. Ik vond het zwart/wit van het origineel overigens geen minpunt, gezien de contrastrijke beelden, wat juist met zwart/wit mooi uitkomt. In de remake komen door de kleuren soms de decors mooier naar voren.

Het acteerwerk oogt in de remake wat natuurlijker met name wat hoofdrolspeler betreft. In het origineel valt met name op hoe gemaakt hij lacht in het hof van de Iyi, wat anderzijds ook weer bij de rol past, die holle lach. Ook oogt hij in de remake wat zachter, wat hem als vader wat beter uit doet komen, hoewel de hardheid in het origineel dan weer passender is tijdens de scènes bij de Iyi. Ook ogen de gevechten in de remake vloeiender. Miike zou Miike niet zijn als de scène met Motome niet explicieter in beeld komt. Vreemd genoeg is de eindscène dan weer minder bloederig.

Een ander verschil, wat voor mij persoonlijk één van de twee redenen is om het origineel te verkiezen, is de muziek die hier prominenter aanwezig is. Het verhaal is natuurlijk al erg dramatisch, in het origineel gaat het niet over de grens omdat de muziek zeer minimalistisch is. De andere reden heeft blurp194 al genoemd: de timing werkt hier minder goed. In het origineel voelt het veel meer aan als een psychologisch spel: wil de hoofdpersoon nu echt seppuku plegen? Of is hij ook slechts een gelukszoeker? Wat is zijn motief? Allemaal vragen die bij het origineel zich op de voorgrond dringen, terwijl in de remake het drama meer centraal staat.

Ondanks dat ik het origineel dus prefereer, acht ik deze remake zeker niet overbodig. De accenten liggen anders, maar ik kan me levendig voorstellen dat er genoeg mensen zijn juist vanwege deze verschillen juist voor de remake kiezen, bijvoorbeeld omdat zwart/wit ze minder aanstaat. Een halfje minder dan het origineel: 3,5*.

Opvallend overbodige remake van held Miike. Het is een film die erg leunt op het verhaal en daar heeft deze versie gewoon niets aan toe te voegen. Visueel is het verzorgd, maar niet echt bijzonder. De bluray die heb gezien was gewoon voor 2d, maar je kon duidelijk zien dat de film bewerkt was en sommige scènes kwamen er raar uit te zien. Ook jammer van de neppe sneeuw. De art direction is soms wel erg fraai. Toch miste ik de Miike touch. Dit had elke bovengemiddelde regisseur kunnen maken. Kleine 3,5

Gek, waar Seppuku weinig indruk wist te maken, werd ik hier juist weggeblazen door het verhaal. Terwijl dat nu net hetzelfde schijnt te zijn. Kon me van Seppuku weinig herinneren. Zal wel met de juiste stemming te maken hebben.

Erg sterk deze keer!