Rabat (2011)

uitstekende roadmovie, laat marokkanen eens op een positieve manier zien (ben zelf belg en heb geen begrip voor racistisch ingestelde idioten, vind dat alle mensen gelijk zijn), een verademing

Over deze film: Een erg leuke en ook goede film vond ik. Deze ga ik nog eens op dvd bekijken. De gouden kalf voor Nasrdin Dchar. Heel goed!

''Hebben jullie hier heel de nacht geslapen?''
- ''Nee, eerst lagen we in de Hilton. Daarna zijn we snel hierheen gekomen voor als jij op het raam zou kloppen.''

Een verrassend goed film.

Het verhaal gaat over 3 goede vrienden, die samen 'op reis' gaan. De bedoeling is om een oude Mercedes 250 taxi van Amsterdam naar Rabat in Marokko te brengen. Zo volg je de 3 vrienden tijdens hun reis door verschillende landen.

Als kijker voelde je een dikke band tussen de vrienden, die elkaar van kinds af aan kenden. Af en toe leek het wel of je de 4de man bent, zo hecht is het band tussen die gasten. Nadir is een rustig persoon, die net afgestudeerd is en langzaam zich in het maatschappij wilt inwerken. Abdel heeft het niet zo getreft als Nasir, die droomt al jaren van een business waar hij en zijn 2 vrienden het goed zullen runnen. Zakaria, een Tunesiër, is meer een rokjesjager en geldlener. Ze hebben qua scholing en financien niets gemeen, maar als je elkaar meer dan 15 jaar kent boeit het niet wat je verschillen zijn, zolang je maar loyaal en eerlijk tegenover elkaar bent. Tijdens hun reisje komen ze mensen tegen met wie ze een gesprek aangaan, zoals de prachtige liftster Julie, een dadelexporteur, een mechanicus, een oude vrouw en nog een groepje jonge feestgangers.

Hun reis komt mooi op beeld en bevat rustige locatie's en momenten. Zo rijden ze langs België, Frankrijk, Spanje en via een veerpont naar Marokko. Elk land heeft zo z'n moment, met nieuwe mensen en plekken waar ze stoppen om te rusten. Bij Frankrijk een bezoekje aan een F1 hotel en het inslaan van eten als voorbeeld. En Spanje om nog even los te gaan en het uitgaansleven in te duiken. Ook hebben ze het over verschillende onderwerpen in de auto, zoals de zaak; hoe zal het uitzien, wat wordt een goed logo, wat voor kleur, etc. Natuurlijk gaat het reisje niet altijd soepel, want hoe langer de vrienden reizen, des te meer er wantrouw en teleurstelling binnenin het groepje begint te groeien. Daarnaast kregen ze nog een akelig ontmoeting met corrupte Spaanse politie waar de jongens even stil van waren.

Dit alles is natuurlijk goed en realistisch overgekomen, mede dankzij het uitstekend acteren van de jongens. Ik leefde volledig met ze mee. De film maakt ook wat ruimte voor komedie en een drama-gehalte, beide zijn goed overgekomen en er waren wat leuke momenten. Daarnaast was de tempo best aardig, want het reis begon vrijwel meteen. Alleen toen ze in Marokko aankwamen, vond ik het beetje inkakken, want uiteindelijk was het een soort opbouw naar de waarheid; waarom Nasir daadwerkelijk naar Rabat moest gaan. Het einde, waar de 3 jongens ieder z'n kant op gaat, vond ik wel mooi en een prima afsluiting.

Rabat is een film wat je zeker warm maakt om zelf met de auto en 2 andere vrienden een reisje door Europa te houden.

Ten eerste: super leuke film dus minimaal 4 sterren. Acteer werk was gewoon zeer goed vandaar ook die kalf voor nasrdin natuurlijk. Er zat humor in en heb daarvan kunnen genieten. Heb bijna alle nederlandse bios films van de laatste jaren gevolgd en dt was een van de betere van de laatse jaren. Ik moet wel toegeven dat je als marokkaan zijnde nog meer deze humor zult voelen dan een algemene nederlander. Er zaten namelijk ook scenes in waar ik kapot ging en mijn buurman(bios) keek dan zo van: wtf is hier grappig aan? Maar los van dat is het voor iedereen gewoon een zeer leuke film. aanrader. Hoop meer van deze generatie films te verwachten.

Van een roadmovie genomineerd voor een Gouden Kalf (beste film) had ik meer verwacht. De eerste helft gebeurt er weinig tot niets en op het moment dat je enige drama voorgeschoteld krijgt, raakt het je niet. De regisseurs gaan geen moment de diepte in (het had het verhaal zoveel sterker gemaakt) en laten daardoor kansen liggen. Het blijft voorspelbaar en ook de culturele verschillen worden nauwelijks tot niet uitgewerkt. Zelfs voor een zogenaamde low budget is het allemaal te voorspelbaar. Ik heb dit jaar sterkere Nederlandse films langs zien komen.

Jammer dat je dit noemt. Laat zien dat je niet snapt hoe filmland Nederland werkt. Gaan we weer met vooroordelen en niet zelf nadenken !

Tegenvaller, kon mij maar moeilijk boeien, de Gouden Kalveren worden tegenwoordig makkelijk uitgedeeld.

Ben positief verrast. Uitermate sympathieke film, snap die hele 'hype' eromheen nu wel, heb me er lang buiten proberen te houden. Vond het gedeelte met de Franse schone het beste, met als hoogtepunt de gebeurtenissen / gesprekken na het feest in Barcelona. Het raakte me zelfs hier en daar. Met flair gemaakt, dynamisch, ambitieus op een goede manier - dus niet pretentieus - en vol schoonheidsfoutjes - maar zo is het leven zelf ook, en daar gaat de film (grotendeels) over.

Zeer verrassend, geweldige film! Zeker na ook de making off gezien te hebben (die btw even lang duurt als de film zelf! En totaal geen probleem!)

Ooit voor herhaling vatbaar

Geweldig EINDELIJK weer een Nederlandse film waar wij als land trots op kunnen zijn!

Deze film laat je met een big smile achter... liefhebbers van deze film raad ik de Belgische film Dagen zonder lief van harte aan.

hele leuke gezellig en toffe film, goed acteer werk en af en toe ook wat leuke humor ertussen. film kijkt heel lekker weg en verveeld geen seconde. echt een aanrader om te zien

dikke 3.5*

Gelijk gehuurd omdat deze bij de Gouden Kalf avond het zo goed deed.

Maar Kalf waardig vind ik het niet, het is een leuke, vermakelijke roadtrip, een film die je met een lach op je gezicht kijkt.

Echter wanneer de film tracht wat 'dieper' in te gaan op de emoties slaat deze de plank volledig mis. Dus een goede film is het in mijn ogen niet, een vermakelijke film wel. En dat vermakelijke komt vooral door de 2 vrienden van Nadir.

Aangename roadmovie en erg sympathiek over vriendschap en geheimen en inderdaad de vrienden van Nadir (Nasrdin Dchar) met de namen Abdel (Achmed Akkabi) en Zakaria (Chico Kenzari) stelen de show.

Gewoon heel knap en leuk gemaakte film. Vermakelijk om naar te kijken. Als je het kleine budget meetelt denk ik een optimaal resultaat deze film. Realistisch verhaal ook. Zo ook de dingen die ze onderweg meemaken en de onderlinge issues die ze hebben.

De acteerprestaties vond ik af en toe wel iets op aan te merken, maar dat is muggenziften. Over het algemeen was het gewoon ruim voldoende tot goed.

Vier sterren, alleen al o.b.v. de mate van vermaak.

Ik vond dit een goede en leuke film, heb zelf veel ellende meegemaakt vroeger met Turken & Marokanen op school dus heb/had zo wel mijn vooroordelen. Maar na het zien van deze film is dat aardig bijgeschaafd, het laat toch zien dat de Marokaanse jeugd tegen veel problemen aanlopen door de ouderwetse afkomst en gewoontes van hun ouders en uiteraard discriminatie in de maatschapij. Ik vond de acteurs heel goed en realistisch overkomen ondanks hun soms harde (scheld) woorden.(NL straat taal)

Zeker het kijken waard,zonder vooroordelen op je af laten komen en op je in laten werken....

Blijft keurig binnen de lijntjes van de roadmovie, maar daar is helemaal niets mis mee. Onverwacht fijne film. 4,0*

Best te doen op de zondag middag als je geen zin hebt in iets ingewikkelds.

eerst new kids turbo een 4.5 geven en dan verwachten dat je wordt serieus genomen met je reactie bij deze film? laat me niet lachen

vanavond deze na deze kijken of het een leuke film is daarna kom ik met de beoordeling

Welke?

Scherpte van het beeld is een aantal keren niet juist afgesteld, dat soort dingen.

Ah. Niet opgevallen.

Aardige roadmovie, jammer dat de makers een duidelijke boodschap hebben willen meegeven die niet iedereen wil en/of kan accepteren. De film zelf heeft niet echt een heel boeiende verhaal lijn en het slot is onthusend zwak te noemen. Toch geef ik de film 3,5 ster omdat ik geen moment het idee heb gehad naar een saaie of slechte film zat te kijken en de film boeiend bleef tot het einde.

Ik hoorde van deze film op een hiphop site en was gelijk enthousiast. ik vond de film erg goed. Hij is erg rustig en heel erg goed geacteerd. Je hebt gelijk zin om de auto ta pakken en ergens heen te rijden.

dit was echt helemaal niet boeiend..... acteurs acteren erg slecht, verhaal is FLUT.

De hele drama sfeer slaat ook nergens op.

Vond dit echt niks.

Leuk. Echt een fijn zondagmiddag filmpje. Op de bank, dekentje erbij en Rabat kijken.

Niet echt hoge verwachtingen zorgden toch wel voor een kleine verrassing. De drie mannen waren minder irritant en oppervlakkig dan verwacht, maar Nasrdin Dchar vond ik toch wel het leukst. De andere twee heren, Achmed Akkabi (Schitzelparadijs?) en Chico Kenzari (Loft?) deden het ook niet onverdienstelijk, maar wel iets minder. Zij waren ook minder serieus natuurlijk. '' Heb je hondjes gedaan man!'

Leuke culturele verschillen komen aan bod, goed sfeertje, fijne muziek. Ja hoor, lekker filmpje voor tussendoor. Natuurlijk is het niet hoogstaand, maar de zelfspot en de relativerende humor is wel een plus. Het enige minpuntje vond ik de dame, zij was verre van overtuigend en ik vond haar ook niet prettig om naar te luisteren.

Verder wel een zeer leuke roadmovie, zolang je je niet stoort aan 'vakantie Engels'.

Achmed zit niet in het Schnitzelparadijs .

Hm. In een ander soortgelijke film dan? Hij komt me zo bekend voor. *Gaat googlen*

Edit: AHA! Alibi ken ik 'm van. En Sterke Verhalen.

Dit is de leven.

Eigenlijk met niet zoveel moed, voor informatie of ook maar enige verwachtingen in Rabat gestapt. Maar wat positieve geluiden over een Nederlandse film maken mij licht gezegd enthousiast. Het gebeurt niet vaak dat een Nederlandse film door redelijk veel mensen goed aan word gekaart, waardoor we deze ''meevallertjes'' (als ik ze zo mag noemen in ons luxe film-bestaan) moeten koesteren. Rabat is voor mij geen meevaller. Nederland mag trots zijn op haar allochtonen die een geweldige parel hebben af geleverd.

Hoewel je bij mij meestal groots moet scoren met symboliek, bijzondere beelden of apart audio-werk, ontroerende acteerprestaties en een depressieve sfeer kan Rabat er ook wat van. Eigenlijk wordt de film nergens echt heel bijzonder, heftig of in ook maar enige vorm symbolisch. Rabat is zoals het is. En dat werkt gezien een recent en bespreekbaar onderwerp. Rabat is klein, maar onderhouden in elk op zicht waardoor je als kijker naar een stabiele film kijkt en dan zelf mag bepalen of iets je wel of niet trekt. Mij deed het in ieder geval wel iets.

Rabat is eigenlijk geen Roadmovie maar meer een coming of age. Nasdrin, Achmed en Chico zijn werkelijk waar drie toffe gasten die zo van de straat geplukt konden zijn. Dchar moet het hebben van zijn diepgaand personage. De drang voor zijn kans op succes is erg herkenbaar, en hoewel in mijn thuis-cultuur het vader-zoon gebeuren heel anders ligt; ken ik de verhalen wel. En ken je ook wel de druk van het presteren. Rabat schotelt dit licht, en komt daarom des te pijnlijker aan. Akkabi moet het hebben van de sympathiek. Willen en kunnen zijn twee verschillende dingen en daar wordt onze nietsnut ook flink mee geconfronteerd tijdens deze reis naar Marokko. Kenzari vind ik persoonlijk de beste van de drie. Hij weet zijn rol zo naturalistisch te vertolken dat ik soms mezelf moest realiseren dat het nog w]el een film was. Zakaria is eigenlijk een mix van Nadir en Abdel. De kant van het proberen te slagen, en de kant van ''ik ga het doen, morgen...'' zijn allebei aanwezig maar worden gecombineerd met wellicht wat luiheid, evenals lusteloosheid.

Discriminatie vind ik hier een groot woord, maar ik heb in zekere zin echt begrepen hoe frustrerend het kan zijn als bepaalde dingen gebeuren vanwege je huidskleur, je accent of wat dan ook. Natuurlijk weet ik dat het pijnlijk kan zijn, maar in geen WOII film kon ik dat dan ook voelen. Uitgerekend in onze eigen-Rabat voelde ik op eens de machteloosheid, en de woede onder deze mensen. En dan heb ik het alleen nog maar over de Westerse maatschappij tegenover de Islamitische.

Dialogen waren erg natuurlijk, ook de manier om dingen te benaderen en/of dingen af te ronden, zoals de kapotte spiegel samenvatten als ''een kankerlijder'', kent in het dagelijks leven wat irritaties, maar was in deze film gewoon terecht, waar en daarom bijna breekbaar te noemen, als we nogmaals mogen spreken over de personages Nadir, Abdel en Zakaria. Deze kut-Marrokanen weten dan toch wel een groot hart te laten zien.

Technisch alles behalve bijzonder, gewoon lekker gedoseerd, maar wel met inhoud. Zo zegt een plaatje met Nadir en twee legen bedden naast hem meer dan duizend woorden, en dat is voor mij ook een geslaagde film. Een verhaal dat wordt vertelt door beelden, dialogen zijn daarbij een hulp middel, maar niet het middel. Combineer deze stabiliteit met wat mooie buitenlandse muziek en je hebt mij om gekregen.

Wat mij betreft een van de films waar Nederland echt trots op mag zijn. Ondanks the road en de etnische minderheid weet de film ontzettend Hollands aan te voelen, wat goed is. Wat normaal doen is al gek genoeg, en doordat Victor en Jim dicht bij hunzelf blijven, blijft de film stabiel. Ik zie er een parel in, andere een meevaller of iets anders.

Rabat, 4,5 ster

nee nee nee totaal niet onder de indruk moet ik eerlijk bekennen. Na het winnen van de Gouden Kalf ( onterecht ) was ik benieuwd naar de film maar ben niet overtuigd.