Rabat (2011)

Rabat kent helaas wat teveel clichés om echt indruk te maken. Die stoute Spaanse politieagent bijvoorbeeld zie je al van mijlenver aankomen. Ook het gegeven van een aantal vrienden die tegenwoordig heel anders in het leven staan en toch samen op reis gaan kennen we uit andere films. Natuurlijk komt er een keer ruzie waarin de waarheid gezegd wordt en de gezamenlijke reis uit elkaar dreigt te vallen.

Ondanks de voorspelbaarheid is Rabat wel een geslaagde film. Er wordt leuk, lekker losjes geacteerd en de ontmoetingen op hun roadtrip zijn boeiend. De voor een habbekrats (sorry) gemaakte film ziet er prima uit en de regelmatig aanwezige humor is geslaagd.

3,5*

Ik had vooraf niet echt hoge verwachtingen van de film, integendeel ik verwachtte een hele flauwe en foute film met overdreven accenten en slechte grappen zoals in de Shouf shouf serie en Gangsterboys. Maar gelukkig zijn deze vooroordelen niet uitgekomen. Ik vond het een verfrissende en zeer geinige film. De sfeer en humor zijn perfect. Verhaal misschien niet bijster uitdagend en redelijk voorspelbaar. Maar dat zit in deze film echt niet dwars. Ook is het goed gefilmd en de muziek is perfect. Acteerwerk ook niks op aan te merken, ik was vooral gecharmeerd van de Franse dame die Julie speelde.

Ik ben erg benieuwd naar volgende producties van Habbekrats.

4*

Vandaag naar Rabat geweest, van te voren erg benieuwd naar een 300.000 euro productie die in grote bioscopen draait.

Ten eerste een punt van kritiek: het beeld. Ik snap best dat je met zo'n budget niet op 70mm gaat draaien maar iets beters dan een 5D moet een beetje zelf respecterend productiehuis toch kunnen veroorloven. Op een groot scherm is het ultra-digitale 5D 'CInestyle' beeld maar lastig te verdragen en leid erg af van het verhaal. Vooral in de wat snellere bewegingen of shots met fijne structuren (moiré-effect) is het soms echt tenenkrommend.

Art-house of niet: het digitale sfeertje draagt niet bij aan het hele road-trip gevoel. De handheld cameravoering zelf vond ik wel erg prettig hoewel ze soms iets teveel gedecoupeerd hebben (bijv: De scene met de Algerijnse man). Schieten met lage F-stops (weinig scherptediepte) is hier wel een goede keuze geweest.

Verhalend begint de film erg 'plotterig': er moet een taxi naar Marokko gebracht worden door Abdel en hij wilt niet dat iemand meegaat. In één van de eerste scenes geven twee jongens aan dat ze eigenlijk ook wel mee willen en vanaf dat moment is eigenlijk al duidelijk dat dat ook gaat gebeuren.

Enfin, volgens het conventionele 'road-trip' genre maken de drie van alles mee en leren ze elkaar en de omgeving beter kennen. De drie karakters zijn goed ontworpen en hebben veel kenmerken die we in onze samenleving tegenkomen. Vooral erg overtuigend gespeeld door Mohammed Benbrahim maar ook de andere twee zorgen voor een goede chemie. Buiten het wat moeizame begin liep de film erg lekker en voelt het plot totaal niet geforceerd. (Op de scene met de schoonmaker op de pont na - een typische plotpoint waarop de protagonist inzicht dient te krijgen. Gelukkig berust de later gemaakte keuze niet enkel op deze gebeurtenis)

De film behandeld als hoofdthema's vriendschap en levensdoelen maar kan in onze Nederlandse samenleving niet los worden gezien van immigratie en de acceptie van allochtonen. In een aantal scenes wordt je als kijker op een slimme manier geconfronteerd met de generalisatie waar allochtonen mee te kampen hebben en hoe dit tot een vicieuze cirkel lijdt. De film doet erg herkenbaar aan en is daarom ook makkelijk te behappen voor mainstream publiek met enige culturele interesse of openstelling.

Al met al kan ik alleen maar zeggen: hulde. Dit is een klap in het gezicht voor grote producties die niks opleveren en Rabat zal bewijzen dat indie-film wel degelijk iets op kan brengen in Nederland.

Aangenaam verrast.

Ik moest wel even wennen, de stemmen leken niet synchroon te lopen met de gezichten en daar stoorde ik me in het begin aan. Ook vond ik de vrienden niet erg overtuigend maar het leek wel alsof de boys steeds lekkerder in hun rol kwamen.

Leuk tripje met te taxi, we maken verschillende dingen mee. Het is mooi smooth uitgewerkt, de zijtakjes waar we belanden lijken puur te zijn ontstaan door toeval. Het ligt er allemaal niet zo dik bovenop als normaal, we gaan gewoon van de ene plek naar de andere. Zo komen we in een suprise-party terecht, worden we aangehouden door twee smerissen en mogen we een kijkje nemen op de schroothoop, waar nog even 'n spiegel gejat moet worden.

De scène op het strand was sterk en bevatte een interessant dialoog. Nadir vertelt dat het plannetje van hun restaurant eigenlijk geen toekomst bied en zegt daarbij dat hij nog iets moet regelen met 'n meid. De frustratie breekt uit en een paar woordenwisselingen volgen. Maar omdat ze al zeventien jaar bevriend zijn wist ik wel dat dit weer goed zou komen.

Muziek past er goed bij, lekker tropisch.


Prima.

Wat een aangename verrassing en uitstekende road movie. Vond het vooral een verademing dat het eens een keer wat verder ging dan puberaal gegrap en gegrol. De drie personages zijn stuk voor stuk interessanter, dan zo ongeveer ieder allochtoon personage dat ik de laatste jaren in Nederlandse films heb gezien. Geen bordkarton maar goed uitgewerkte rollen waar ik in meeging en wiens gedrag ik kon begrijpen. Het maakt van Rabat een roadmovie waarin genoeg valt te lachen maar die veel meer dan alleen leuk is.

Uitermate fijn filmpje.

Ik hou sowieso wel van roadmovies en deze had een prima verhouding tussen roadtripbeelden, drama en humor. Soms wat voorspelbaar, soms wat te dik er op gelegd, maar over het algemeen toch prima uitgewerkt met drie fijne hoofdrolspelers.

Vooral om Kenzari regelmatig gelachen, is en doet precies zoals een bekende van me, had zn tweelingbroer kunnen zijn.

Hopelijk kan Habbekrats deze lijn voortzetten!

''Hebben jullie hier heel de nacht geslapen?''
- ''Nee, eerst lagen we in de Hilton. Daarna zijn we snel hierheen gekomen voor als jij op het raam zou kloppen.''

Een verrassend goed film.

Het verhaal gaat over 3 goede vrienden, die samen 'op reis' gaan. De bedoeling is om een oude Mercedes 250 taxi van Amsterdam naar Rabat in Marokko te brengen. Zo volg je de 3 vrienden tijdens hun reis door verschillende landen.

Als kijker voelde je een dikke band tussen de vrienden, die elkaar van kinds af aan kenden. Af en toe leek het wel of je de 4de man bent, zo hecht is het band tussen die gasten. Nadir is een rustig persoon, die net afgestudeerd is en langzaam zich in het maatschappij wilt inwerken. Abdel heeft het niet zo getreft als Nasir, die droomt al jaren van een business waar hij en zijn 2 vrienden het goed zullen runnen. Zakaria, een Tunesiër, is meer een rokjesjager en geldlener. Ze hebben qua scholing en financien niets gemeen, maar als je elkaar meer dan 15 jaar kent boeit het niet wat je verschillen zijn, zolang je maar loyaal en eerlijk tegenover elkaar bent. Tijdens hun reisje komen ze mensen tegen met wie ze een gesprek aangaan, zoals de prachtige liftster Julie, een dadelexporteur, een mechanicus, een oude vrouw en nog een groepje jonge feestgangers.

Hun reis komt mooi op beeld en bevat rustige locatie's en momenten. Zo rijden ze langs België, Frankrijk, Spanje en via een veerpont naar Marokko. Elk land heeft zo z'n moment, met nieuwe mensen en plekken waar ze stoppen om te rusten. Bij Frankrijk een bezoekje aan een F1 hotel en het inslaan van eten als voorbeeld. En Spanje om nog even los te gaan en het uitgaansleven in te duiken. Ook hebben ze het over verschillende onderwerpen in de auto, zoals de zaak; hoe zal het uitzien, wat wordt een goed logo, wat voor kleur, etc. Natuurlijk gaat het reisje niet altijd soepel, want hoe langer de vrienden reizen, des te meer er wantrouw en teleurstelling binnenin het groepje begint te groeien. Daarnaast kregen ze nog een akelig ontmoeting met corrupte Spaanse politie waar de jongens even stil van waren.

Dit alles is natuurlijk goed en realistisch overgekomen, mede dankzij het uitstekend acteren van de jongens. Ik leefde volledig met ze mee. De film maakt ook wat ruimte voor komedie en een drama-gehalte, beide zijn goed overgekomen en er waren wat leuke momenten. Daarnaast was de tempo best aardig, want het reis begon vrijwel meteen. Alleen toen ze in Marokko aankwamen, vond ik het beetje inkakken, want uiteindelijk was het een soort opbouw naar de waarheid; waarom Nasir daadwerkelijk naar Rabat moest gaan. Het einde, waar de 3 jongens ieder z'n kant op gaat, vond ik wel mooi en een prima afsluiting.

Rabat is een film wat je zeker warm maakt om zelf met de auto en 2 andere vrienden een reisje door Europa te houden.

Ben positief verrast. Uitermate sympathieke film, snap die hele 'hype' eromheen nu wel, heb me er lang buiten proberen te houden. Vond het gedeelte met de Franse schone het beste, met als hoogtepunt de gebeurtenissen / gesprekken na het feest in Barcelona. Het raakte me zelfs hier en daar. Met flair gemaakt, dynamisch, ambitieus op een goede manier - dus niet pretentieus - en vol schoonheidsfoutjes - maar zo is het leven zelf ook, en daar gaat de film (grotendeels) over.

Aangename roadmovie en erg sympathiek over vriendschap en geheimen en inderdaad de vrienden van Nadir (Nasrdin Dchar) met de namen Abdel (Achmed Akkabi) en Zakaria (Chico Kenzari) stelen de show.

Gewoon heel knap en leuk gemaakte film. Vermakelijk om naar te kijken. Als je het kleine budget meetelt denk ik een optimaal resultaat deze film. Realistisch verhaal ook. Zo ook de dingen die ze onderweg meemaken en de onderlinge issues die ze hebben.

De acteerprestaties vond ik af en toe wel iets op aan te merken, maar dat is muggenziften. Over het algemeen was het gewoon ruim voldoende tot goed.

Vier sterren, alleen al o.b.v. de mate van vermaak.

Aardige roadmovie, jammer dat de makers een duidelijke boodschap hebben willen meegeven die niet iedereen wil en/of kan accepteren. De film zelf heeft niet echt een heel boeiende verhaal lijn en het slot is onthusend zwak te noemen. Toch geef ik de film 3,5 ster omdat ik geen moment het idee heb gehad naar een saaie of slechte film zat te kijken en de film boeiend bleef tot het einde.

Leuk. Echt een fijn zondagmiddag filmpje. Op de bank, dekentje erbij en Rabat kijken.

Niet echt hoge verwachtingen zorgden toch wel voor een kleine verrassing. De drie mannen waren minder irritant en oppervlakkig dan verwacht, maar Nasrdin Dchar vond ik toch wel het leukst. De andere twee heren, Achmed Akkabi (Schitzelparadijs?) en Chico Kenzari (Loft?) deden het ook niet onverdienstelijk, maar wel iets minder. Zij waren ook minder serieus natuurlijk. '' Heb je hondjes gedaan man!'

Leuke culturele verschillen komen aan bod, goed sfeertje, fijne muziek. Ja hoor, lekker filmpje voor tussendoor. Natuurlijk is het niet hoogstaand, maar de zelfspot en de relativerende humor is wel een plus. Het enige minpuntje vond ik de dame, zij was verre van overtuigend en ik vond haar ook niet prettig om naar te luisteren.

Verder wel een zeer leuke roadmovie, zolang je je niet stoort aan 'vakantie Engels'.

Dit is de leven.

Eigenlijk met niet zoveel moed, voor informatie of ook maar enige verwachtingen in Rabat gestapt. Maar wat positieve geluiden over een Nederlandse film maken mij licht gezegd enthousiast. Het gebeurt niet vaak dat een Nederlandse film door redelijk veel mensen goed aan word gekaart, waardoor we deze ''meevallertjes'' (als ik ze zo mag noemen in ons luxe film-bestaan) moeten koesteren. Rabat is voor mij geen meevaller. Nederland mag trots zijn op haar allochtonen die een geweldige parel hebben af geleverd.

Hoewel je bij mij meestal groots moet scoren met symboliek, bijzondere beelden of apart audio-werk, ontroerende acteerprestaties en een depressieve sfeer kan Rabat er ook wat van. Eigenlijk wordt de film nergens echt heel bijzonder, heftig of in ook maar enige vorm symbolisch. Rabat is zoals het is. En dat werkt gezien een recent en bespreekbaar onderwerp. Rabat is klein, maar onderhouden in elk op zicht waardoor je als kijker naar een stabiele film kijkt en dan zelf mag bepalen of iets je wel of niet trekt. Mij deed het in ieder geval wel iets.

Rabat is eigenlijk geen Roadmovie maar meer een coming of age. Nasdrin, Achmed en Chico zijn werkelijk waar drie toffe gasten die zo van de straat geplukt konden zijn. Dchar moet het hebben van zijn diepgaand personage. De drang voor zijn kans op succes is erg herkenbaar, en hoewel in mijn thuis-cultuur het vader-zoon gebeuren heel anders ligt; ken ik de verhalen wel. En ken je ook wel de druk van het presteren. Rabat schotelt dit licht, en komt daarom des te pijnlijker aan. Akkabi moet het hebben van de sympathiek. Willen en kunnen zijn twee verschillende dingen en daar wordt onze nietsnut ook flink mee geconfronteerd tijdens deze reis naar Marokko. Kenzari vind ik persoonlijk de beste van de drie. Hij weet zijn rol zo naturalistisch te vertolken dat ik soms mezelf moest realiseren dat het nog w]el een film was. Zakaria is eigenlijk een mix van Nadir en Abdel. De kant van het proberen te slagen, en de kant van ''ik ga het doen, morgen...'' zijn allebei aanwezig maar worden gecombineerd met wellicht wat luiheid, evenals lusteloosheid.

Discriminatie vind ik hier een groot woord, maar ik heb in zekere zin echt begrepen hoe frustrerend het kan zijn als bepaalde dingen gebeuren vanwege je huidskleur, je accent of wat dan ook. Natuurlijk weet ik dat het pijnlijk kan zijn, maar in geen WOII film kon ik dat dan ook voelen. Uitgerekend in onze eigen-Rabat voelde ik op eens de machteloosheid, en de woede onder deze mensen. En dan heb ik het alleen nog maar over de Westerse maatschappij tegenover de Islamitische.

Dialogen waren erg natuurlijk, ook de manier om dingen te benaderen en/of dingen af te ronden, zoals de kapotte spiegel samenvatten als ''een kankerlijder'', kent in het dagelijks leven wat irritaties, maar was in deze film gewoon terecht, waar en daarom bijna breekbaar te noemen, als we nogmaals mogen spreken over de personages Nadir, Abdel en Zakaria. Deze kut-Marrokanen weten dan toch wel een groot hart te laten zien.

Technisch alles behalve bijzonder, gewoon lekker gedoseerd, maar wel met inhoud. Zo zegt een plaatje met Nadir en twee legen bedden naast hem meer dan duizend woorden, en dat is voor mij ook een geslaagde film. Een verhaal dat wordt vertelt door beelden, dialogen zijn daarbij een hulp middel, maar niet het middel. Combineer deze stabiliteit met wat mooie buitenlandse muziek en je hebt mij om gekregen.

Wat mij betreft een van de films waar Nederland echt trots op mag zijn. Ondanks the road en de etnische minderheid weet de film ontzettend Hollands aan te voelen, wat goed is. Wat normaal doen is al gek genoeg, en doordat Victor en Jim dicht bij hunzelf blijven, blijft de film stabiel. Ik zie er een parel in, andere een meevaller of iets anders.

Rabat, 4,5 ster

Leuke film! Prima script. Het verhaal neemt een aantal bekende topics mee zoals uithuwelijken, stelen en niks doen van Nederlandse moslim jongeren en geven hier een prima eigen mening over.

Leuke acteurs om naar te kijken. Voelde heel realistisch aan. Nooit een gevoel van nepheid of geforceerdheid gehad en de emotionele stukken waren ook echt emotioneel sterk en heel mooi om te zien. De dialogen klopten ook allemaal. Er werd nergens omheen gelopen en elke confrontatie werd goed aangegaan. Nooit werd het negatief of beledigend waardoor d'r altijd een positieve vibe in de film bleef hangen.

Tijd geleden dat ik een goede Nederlandse film heb gezien, erg leuk !

Leuke film, dat moet gezegd worden.

Roadmovies hebben vaak wel een streepje voor bij me, maar los daarvan is dit een fijne film. Drie vrienden die in een mercedes op weg gaan naar Rabat, waarbij ze onderweg diverse mensen ontmoeten.. Een goed script, dat redelijk goed is uitgewerkt.

De reis zelf is vermakelijk. De drie acteurs spelen redelijk tot goed. Vooral Nasrdin Dchar is erg overtuigend. Mede ook gezien het feit dat hij hier in wel vier talen moest praten, iets wat niet altijd even gemakkelijk is. De personages krijgen hier ook de nodige diepgang mee, waardoor ik op sommige momenten hun keuzes zelfs kon waarderen.

Sommige zaken waren wel wat voorspelbaar, maar desondanks voelt de film behoorlijk "echt" aan. Een van de beste Nederlandse films van de laatste paar jaar moet ik zeggen.

3,5*

Sympathiek kleinschalig multiculti filmpje waar te weinig in gebeurt om interessant te blijven. 't Drama is iets te simpel en kent weinig hoogtepunten. 3*

Weer herzien. Eén van de betere films van 2011. Eindelijk komt de Nederlandse cinema weer met een eerlijke, oprechte film. De verschrikking die de laatste tijd gezien was in de Nederlandse bioscopen vallen in het niets met Rabat. Het acteerwerk in Rabat is goed, de humor is perfect en het verhaal is wellicht niet het origineelste verhaal, maar goed uitgewerkt is de film zeker. Van begin tot eind een zeer vermakelijke film, met een mooie gedachtegang. Eindelijk weer eens een terechte Gouden Kalf.

Tja,wat kan ik er van zeggen.Een leuke filmpje om tussendoor even te kijken.Maar er gebeurt niet veel.Totaal geen inhoud in deze film.Nietszeggend eigelijk.

'Beste' Nederlandse film van het jaar 2011?!

Typisch Nederlands multiculti filmpje. Niet slecht maar het ontstijgt nauwelijks tv film niveau. Verhaal en dialogen zijn behoorlijk clichématig. Acteerwerk is matig tot redelijk.

'Best' vermakelijk en daar blijft het ook bij. 5/10*

Is dit nou zo goed ?

Vond er persoonlijk niet veel aan. Soms moet iets je aanspreken en dat deed dit niet.

Wat plaatjes van het landschap vond ik nog wel mooi gebruikt in de film. Maar voor de rest zag ik er toch echt niet veel in. De dialogen zijn, wat "perceived" al schreef, erg clichématig. Het verhaal was ook niet geweldig. De makers zijn er, in mijn ogen, niet in geslaagd een goede film van te maken. 1,5.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal (geen spannend verhaal)...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Prima HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Sympathiek debuutfilmpje, niets echt nieuws onder de Nederlandse dan wel Marokaanse zon maar wel aangenaam om te kijken.

Roadmovie over drie Marokaanse vrienden die een oude Mercedes taxi naar Rabat brengen. Iets met de reis is belangrijker dan het doel... Je kent het wel. Roadmovies staan en vallen met wat er onderweg gebeurt, de landschappen, de ontmoetingen en de avonturen in het avontuur. In deze film zit dat over het algemeen wel snor. Rabat speelt over de hele lijn genomen leuk met welbekende cliches en vooroordelen dat levert zowel grappige en boeiende momenten op maar helaas weten de makers niet alle voorspelbaarheid altijd even handig te omzeilen. Bepaalde zaken zie je nu eenmaal al van mijlenweg over de kaarsrechte Spaanse snelweg aankomen. Neemt niet weg dat de 3 gasten in hun taxi sympathie weten op te wekken. De film is grappig maar niet geforceerd, het voelt toch allemaal vrij naturel aan. Ook weet de film focus te houden en gaat het uiteindelijk ook daadwerkelijk ergens over. De scene op het strand vond ik echt wel behoorlijk sterk. Aantal andere scenes, zoals met die met de oude man op de boot, tja...

Maar helemaal geen onaardige film hoor, meer dan vermakelijk.

3.5*

De formule van de roadmovie kan ik eigenlijk meestal wel waarderen. Op de een of andere reden heeft het iets fijns om een groepje te zien reizen terwijl ze wat andere mensen ontmoeten en verder nog wat kibbelen. Rabat doet totaal niets nieuws met de formule en de gehele film valt van begin tot einde te voorspellen. Het doet er niet heel veel toe. Het wordt misschien niet de meest gedenkwaardige film aller tijden, maar de zichtbare chemie tussen de drie hoofdpersonen, de geslaagde humor en het oprechte (zei het onoriginele) drama maken meer dan goed. Het mooiste vond ik dat verhaal van die oude man op de boot, die waarschijnlijk perfect weergeeft hoe het is om een dubbele nationaliteit te hebben. Dat het verder eigenlijk totaal nergens op slaat dat die man dat verhaal aan Nadir gaat vertellen neem ik graag voor lief.
3,5*

Goeie film waarin drie Marokkaans-Tunesisch-Nederlandse vrienden een taxi-auto van Nederland naar Marokko rijden. Een roadmovie met een rustig tempo en een goed verhaal waarbij de vriendschap onder druk komt te staan. Vol mooie, kleine en oprechte momenten en ook de drie personages zijn goed neergezet en ingevuld.

Een verademing ten opzichte van de politiek correcte stroom aan films die rond de multiculturele samenleving is gemaakt. Het heeft een fijne balans tussen luchtige komedie en goed drama, maar zonder met een moralistisch vingertje te wijzen naar de kijker. Wel jammer dat het soms doorslaat naar over-the-top situaties die misplaatst aanvoelen in het realistisch aandoende plot. Vechtpartij met een bouncer, racistische politiemannen, de gekke reparateur, etc Voor mij was de vriendschap tussen die jongens met hun spontane dialogen genoeg geweest.

Mooie Nederlandse productie over drie Marokkaanse vrienden die een S-klasse naar Marokko moeten brengen. Onderweg leren ze nieuwe mensen kennen en leren ze dingen over hunzelf. Net Pokémon.

Ik denk dat dit een van de meest interessante Nederlandse titels zou kunnen zijn maar de audio zoog. Was het allemaal later ingesproken of zo? Persoonlijk vind ik dat er meer in gescholden had mogen worden door de drie heren, vooral als je ziet in welke situaties zij belanden. Dat had het voor mij nog wat realistischer gemaakt. Iets grover.

Deze film over het relaas van drie vrienden die we volgen tijdens een road trip van A'dam naar Rabat is een kleinschalig drama met een geweldig sfeertje. Er zijn momenten van ontroering en humor die horen bij een intense tijd samen en elkaar op de juiste momenten afwisselen. Cultuurverschillen en tradities met daarbij voordehand liggende clichés komen luchtig tot uitbeelding en de jongens hebben de film goed vorm gegeven met overtuigend acteerwerk.

Jim Taihuttu heeft me weten te verassen met de uitstekende Nederlandse misdaadfilm Wolf, maar Rabat had ik nog een hele tijd op de plank liggen. Ook hierin slaagd Taihuttu er weer in om een erg fijne prent te leveren, ditmaal een Nederlandse Roadmovie, met weer een dik Marrokaanse sausje, en ja, wat kan je zeggen? Dan worden het niet van die ongelofelijke flauwe basisschool-humor filmpjes maar is het een fijne afwisseling van sterke grappen en prima raakvlakken. Het plot: Drie vrienden moeten een oude Nederlandse taxi helemaal naar Rabat rijden en beleven zo de gekste, maar ook gevoelige avonturen, waarbij vele dingen loskomen of bloot komen te liggen, en ondertussen worden we getrakteerd door een hoop mooie plaatjes van de landen die ze moeten passeren om zo in Spanje de boot naar Marokko te halen. Leuk om ook in deze kwestie te zien wat Kenzari deed voordat hij in Wolf aan de gang mocht gaan, en binnenkort in een Amerikaanse film. En ja, dat wordt een erg fijne aaneenschakeling aan switchende emoties en ontmoetingen met oa een Franse lifster, feestende jongenlui, een dwarze uitsmijter, en ook corrupte agenten. Doorzetters zijn het in ieder geval wel.

Fijne multiculturele roadmovie.

4,5*

Leuke roadmovie over drie vrienden die een oude taxi van Amsterdam naar Rabat moeten rijden. Het enthousiaste spel van de drie hoofdrolspelers werkt bijzonder aanstekelijk en de dialogen zijn vaak erg grappig. Een mooie balans ook tussen drama en humor. Een veelbelovend debuut van regisseur Jim Taihuttu, die hierna met het uitstekende Wolf bewees zeker geen eendagsvlieg te zijn.

Regisseurs Victor D. Ponten en Jim Taihuttu leveren overtuigende kwaliteit af zonder daar al te geforceerd een poging voor te doen. Rabat beheerst het sentiment zeer strak, alhoewel ik alsnog vraagtekens zette bij de acties van met name Achmed Akkabi en Marwan Kenzari. Wat mij betreft hebben Ponten en Taihuttu hun geklooi op dat vlak te weinig veroordeeld, zeker de vechtpartij op straat met de bewaker vond ik een apart moment. Het levert een film op waarbij het waarschijnlijk de bedoeling is dat we als kijker naar alle personages toegroeien, maar in enkel Nasrdin Dchar zag ik een overtuigende ontwikkeling. Verder is het jammerlijk dat de achtergrondlocaties niet erg mooi of sfeervol in beeld worden gebracht en dat er weinig gebeurtenissen echt bijzonder zijn, maar in de basis staat een film als Rabat erg degelijk overeind. Niet veel regisseurs slagen er in Nederland meer in om de acteurs aan te laten voelen als bestaande mensen, maar zeker Taihuttu heeft nu al meerdere malen bewezen daar gewoon bekwaam in te zijn. Gedurende het laatste halfuur wordt er voornamelijk een andere taal gesproken, maar die werd niet ondertiteld. Ik was dus genoodzaakt het een en ander op te zoeken na afloop over de inhoud van de film.