Torch Song Trilogy (1988)

Een verrassend fris ogende - niet typsich jaren ’70, ’80 - en respectvolle film over Arnold (Harvey Fierstein, ‘bekend’ van Independence Day, Mrs. Doubtfire), een drag-queen op zoek naar liefde en respect en acceptatie in het New York van de jaren ’70.

In principe een standaard (liefdes)drama (ware liefde zoeken, mislukte relaties, familieproblemen, overlijden van geliefde), maar door het schaarse en soms beladen homo-thema toch net anders. Al met al een erg mooi vormgegeven en goed geacteerd drama met humor.

Al is het verhaal strikt genomen "van dik hout zaagt men planken"; de onderliggende thematiek (verlangen, eigenheid en verlis) is dat bepaald niet; en wordt op een onnavolgbare wijze neergezet. De hoofdpersoon is er een om nooit meer te vergeten. Zeer bijzondere film.

Ik weet niet in hoeverre het hoge gemiddelde van deze film te maken heeft met het procentueel aantal gays die op de film hebben gestemd. Misschien toch enige beïnvloeding? Harvey Fierstein (niet te verwarren met Weinstein) is een Broadway toneelschrijver die zich in de jaren 80 ingezet heeft om homoseksualiteit bespreekbaar te maken, en dat lukte hem wonderwel met Torch Song Trilogy, want hij wil met ons delen hoe het voelt om als gay door het leven te gaan in een tijd waar dat maatschappelijk nog moeilijk was.

Hij speelt hier zelf Arnold Beckoff, een schreeuwerige nicht, en trekt ons mee in zijn gevoelswereld. Zoals de titel aangeeft is de film in drie periodes gestructureerd. In de eerste zien we een relatie tussen Arnold, die als drag queen optreedt in een show, en Ed, een biseksuele leraar. De tweede periode gaat over zijn idylle met Alan en in de derde periode gaat hij de confrontatie aan met zijn moeder en heeft hij een adoptieve zoon.

Fierstein haalde wellicht inspiratie uit zijn eigen levenservaringen of dat van kennissen, en mede daarom voelen het personage, de relaties, zijn ups en downs, eerlijk en doorleefd aan. Zeker het zien waard maar wel erg overgewaardeerd hier. Benieuwd waar we na 500 stemmen zullen staan.

Even een sidenote: ik schrik even van het veelvuldige gebruik van de slur ‘nicht’ bij deze. Of is dit weer een voorbeeld van de NL/BE taalverschillen? In België kan dit woord namelijk echt niet door de beugel.

En nu over naar de review zelf:

Harvey Fierstein bewijst opnieuw dat hij een legende is.

Torch Song Trilogy is een portret van een gay man in New York die probeert te navigeren door het leven en de liefde. Net als in het echte leven krijgt hij te maken met allerlei moeilijkheden, maar hij probeert vol te houden.

Het verhaal is maar al te bekend, maar door Fiersteins humor, gevoel voor camp en vermogen om je hart te raken, voelt het altijd fris aan. De film weet wanneer hij te sappig wordt en vermeldt dat zelfs meerdere keren. De zelfspot van Fierstein is precies in mijn straatje en ik moest er meerdere keren om erg hard om lachen. Er zijn een paar emotionele klappen die een beetje voorspelbaar zijn, maar wel hard aankomen.

De hele cast is uitzonderlijk. Matthew Broderick liet me een keer niet ineenkrimpen en secundaire acteurs zoals Ken Page en Brian Lerwin passen perfect in het plaatje. De echte ster, naast Fierstein, is zonder twijfel de legendarische Anne Bancroft. Ze zit vol vuur en woede en houdt geen enkele slag achter. Haar monoloog in de derde akte hield me aan het scherm gekluisterd.

Torch Song Trilogy is een film die veel queers zal aanspreken: liefde proberen te vinden in de tumultueuze homoscene, omgaan met conservatieve ouders en een leven opbouwen in een wereld die je niet helemaal accepteert. Het is ook een film met thema's die hetero's zullen herkennen: verlies, het opbouwen van een gezin en proberen vrede te vinden met je innerlijke ik.

Jammer dat dit onder de radar vloog, want het is een verborgen juweeltje. Check deze, jongens!

4,5*