Medianeras (2011)

Hier had ik nog niks bijgeschreven terwijl het toch een van de fijnste films is die ik dit jaar zag.

Speels, fris, hartveroverend en visueel inventief. Met een verhaaltje dat even tijdloos is als actueel en origineel - ja, dat kan echt.

Aan het einde van de zomer zal-ie op enkele NL festivals te zien zijn en vanaf eind oktober in de filmtheaters.

Aanrader!

Uitstekende film waarin een man en vrouw tegenover elkaar wonen, zonder elkaar te kennen, maar toch veel gelijkenissen met elkaar vertonen. Een originele romcom die nergens echt een romcom wordt. Vol leuke visuele vondsten en kleine waarheden over het hedendaagse isolement waarbij goed gebruik wordt gemaakt van de stad Buenos Aires.

Mooi filmpje met 2 toch wel depressieve personages om wie de film draait. Beide zijn vrij eenzaam hoewel ze regelmatig tamelijk bijzondere figuren tegen het lijf lopen. Het verhaal wordt verteld met veel metaforen, voornamelijk gerelateerd aan architectuur en gebouwen en over het algemeen zwartgallig van aard. Fraai, zowel letterlijk als figuurlijk.

Een matige dramafilm...

Geen spannend verhaal...

Kreeg ik slaap van...

Redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Een fijn filmpje, waarbij op een dynamische en frisse wijze een inkijkje wordt gegeven in het soms erg eenzame leven van een paar mensen in Buenos Aires.

Die eenzaamheid wordt gelijk in de eerste minuten al uitgebeeld, d.m.v. het tonen van diverse grote gebouwen, waar op dat moment maar weinig teken van leven te bespeuren valt. Hoofdrolspeler Martin leeft ook vrij eenzaam en geisoleerd. Het duurt even voordat je hem goed leert kennen. Hetzelfde geldt voor Mariana, die een fobie heeft voor liften, waardoor ze iedere keer acht etages de trap op moet lopen, om in haar appartement te komen.

De regisseur wisselt vrij vaak tussen de twee en langzaam krijg je een goed beeld, van hoe ze leven. Het grappige is dat ze in feite allebei op zoek zijn naar elkaar, maar niet weten dat die persoon telkens zo dichtbij is. Visueel weet Taretto af en toe mooie plaatjes te laten zien, waarbij hij veel dynamiek gebruikt en op een gegeven moment zelfs wat animatie.

Medianeras komt wat rustig op gang, maar weet daarna grotendeels wel te boeien. Ik vond het in ieder geval een fris filmpje, dat op een mooie manier eindigt.

3,5*

Er zitten een paar goede quotes in deze film!

Zoals deze: Waarom zijn al die telefoon-/ elektronische kabels door de stad verspreid; is het om ons bij elkaar te brengen, of juist om ons uit elkaar te houden zodat iedereen op zijn eigen plek kan blijven?

Inspirerend!

Treffende film.

Romantisch drama dat aansluit bij de problematiek van deze tijd. Ging het bij vroegere romantische films vooral om het versieren van de juiste partner, nu gaat het vooral om het voortraject. Want zie eerst maar eens iemand te vinden. De regisseur maakt duidelijk dat we ondanks alle moderne communicatiemiddelen juist minder mensen ontmoeten, doordat we zowel eten, entertainment én seks via internet bestellen. De eenzaamheid neemt - zeker in de anonieme grootstad - alleen maar toe.

Gustavo Taretto doet dit op een leuke, creatieve en speelse wijze. Vanaf het intro over de architectuur van Buenos Aires, tot de cartooneske teksten on screen blijft de stijl fris en interessant. Daarnaast maakt hij gebruik van een grote dosis symboliek, die soms wat té makkelijk is. Storend is het niet, maar diepzinniger wordt het er - althans voor mij - niet door. Helaas konden zowel het verhaal als de twee hoofdpersonen me niet echt vastgrijpen. Het kabbelde rustig door naar het voorspelbare einde, zonder ook maar één emotionele snaar te raken.

Niet slecht, maar ook mijn derde Argentijnse film is geen meesterwerk. 3***

Schattige film.

Weten waar dit romantisch drama op uit zal draaien is inderdaad geen hogere wiskunde, vanaf meet af aan is het al zonneklaar. De manier waarop, de invulling ervan, is echter waar het om gaat; die is luchtig, aandoenlijk en frivool. Veel scenes gaan met een leuke, schalkse knipoog gepaard, de reeds gemaakte vergelijking met Amélie is dan ook geen vreemde.

Maar bovendien: filmisch gezien ook sterk. Een resem aan spitsvondige foefjes, en een over het algemeen erg verzorgde look. De soundtrack is een olijke melange aan nummertjes en riedeltjes, hoewel het jolige getokkel me soms net iets teveel van het goede werd. Maar het past, dát in ieder geval.

Tenslotte verdienen de acteurs een dikke veer in hun reet; ze wisten zich beide uitstekend in hun rol te gedijen. Zo'n acteur als Drolas barst sowieso al van de charisma, maar de Ayala weet haarzelf ook probleemloos te handhaven.

Een erg fijne film dus, al mist het uiteindelijk natuurlijk wel iets om je echt omver te blazen. Maar met die verwachtingen ging ik de film ook niet kijken. Ruime 3,5*.

Fijn filmpje. Het begint echt geweldig met die beelden van Buenos Aires vol met beton, staal en glas en zet zo een beetje de toon voor het verhaal Dit gaat over mensen die heden ten dage leven in een grootstad, en dat kan eender welke stad op de wereld zijn. Ik heb nog niet de leeftijd van de personen in de film, noch woon ik in een grote stad, maar ergens is het heel herkenbaar. Dan zijn overigens lang niet alle zij-uitstapjes even interessant en de film mist ook een beetje sterke pacing waardoor soms het allemaal wat saai wordt. Maar daar tegenover staan de sterke acteerprestaties, het mooie stadsbeeld dat wordt neergezet en de frisse visuele spielerei. Je ziet dat er is nagedacht over de shots, vaak statisch maar altijd met een zekere schoonheid en een goed gevoel voor locatiekeuze. 3,5*.

Wat een fijne film. Ik ben altijd enigszins terughoudend als het gaat om niet-Europese of -Amerikaanse films, omdat ik toch altijd verwacht dat het wat verder van me af zal staan, maar dit was juist erg herkenbaar, modern en westers.

Ik hield altijd al wel van films die een stad als decor hebben. Het thema dat er aan opgehangen wordt is niet echt een heel verrassende, maar wel een die creatief uitgewerkt is, en waar ik me erg bij thuisvoelde. Toevallig genoeg kwamen er dingen voorbij, al was het soms maar kort, waar ik me erg in kon vinden, zodanig dat het leek alsof deze film soms een persoonlijke knipoog aan mij gaf.

Het album In Rainbows van Radiohead, een fragment uit Manhattan van Woody Allen, tot aan het idee over zwemmen van de hoofdrolspeler aan toe. Ik zou het wel willen doen, maar alles er omheen staat me zo tegen. Precies wat ik zelf ook altijd denk.

Echt een mooi rond uitgewerkte film met erg leuke details. Het enige jammere is misschien dat we niet daadwerkelijk de romance tussen de twee zien ontstaan, (maar dat is weer de zwijmelende romanticus in mij die daar stiekem altijd op zit te wachten) en het feit dat ze een raam krijgen een heel leuke vondst is waar uiteindelijk te weinig mee wordt gedaan. Zeker omdat ze elkaar daarna ook nog op de chat ontmoeten, wat ik wat overbodig vond overkomen.

Einde had dus beter gekund (hoewel ik de Waar is Wally-ontknoping eigenlijk wel weer schitterend vond) maar tóch krijgt hij een 4.5* van me. Hartverwarmend.

Fijne film met een quirky karakter. In de verste verte deed het me wat denken aan Amélie.
Beide hoofdpersonen zijn plezierig om naar te kijken en via hun voice-overs leer je hun karaktertrekken kennen en zelfs begrijpen en waarderen. Het maakt ze menselijk en identificeerbaar.

Ook leuk waren de verwijzingen naar verschillende bekende cultuurdingen, waarvan Woody Allens 'Manhattan" en "Waar is Wally?" me het meeste bijstaan.
De uiteindelijk ontstaande romance tussen de twee hoofdpersonen was wel wat dunnetjes opgezet en eigenlijk dacht ik dat de scene waarin ze met elkaar aan het chatten waren -en waarbij de stroom uitviel- zou leiden tot hun ontmoeting. Dat ze uiteindelijk 'haar' Wally vond vanuit haar raam was op zich een mooi symbolisch einde, maar het maakte de chatscène een beetje overbodig.

Ik had wel iets met die twee openingsscènes hoe de twee hoofdrolspelers werden geïntroduceerd. Beiden met een voice-over, maar visueel sterk en flitsend, en eveneens inhoudelijk boeiend met een vleugje humor. Filosofisch ook over hoe mensen dicht opeengestapeld in doosjes wonen, elk in zichzelf, zich nauwelijks bewust van de omgeving of van de andere. Contacten worden dan ook gelegd via de virtuele weg. Ironisch, maar des tijds.

Beide personages blijven boeiend en het is wachten op hun ontmoeting. Deze laatste wordt zelfs helemaal tot het einde bewaard waardoor je wel de "love at first sight" meemaakt, maar niet wat volgt. Dat betekent allerminst dat de film voor de rest niet interessant is. Scharrels en losse flirts passeren de revue en je leert beiden wat beter kennen. Het hondje, de claustrofobie, de depressiviteit en de mislukte carrière. Om dan hier en daar een vleugje visuele humor te brengen met de verbouwing van beide appartementen. Ook die 'Waar is Wally' is een leuke toevoeging dat schwung, speels- en luchtigheid brengt in het verhaal. Graag naar gekeken alvast!

De film vertelt over twee personen in Buenos Aires en hun eenzaamheid. Een man en een vrouw. Martin en Mariana. Een film die behalve aan het wel en wee van de twee veel aandacht schenkt aan de architectuur in Buenos Aires. Medianeras start met een minutenlange monoloog van Martin waarin hij zijn levensgeschiedenis vertelt en daarin ruimte inbouwt om de kijker te plezieren met architectonische wetenswaardigheden van de gebouwen in de stad.

Martin en Mariana hebben veel gemeen maar kennen elkaar niet. Ze zijn alleen en zoekende. Ooit zullen ze elkaar misschien vinden. De film is in de uitkomst van die mogelijkheid minder geïnteresseerd dan in de omwegen, de belemmerende momenten die plaatsvinden voordat deze eventuele samenkomst een feit is. De titel van de film doelt op dergelijke hinderlijke factoren.

Met de term 'medianares' worden de saaie dichte wanden aan de zijkanten van gebouwen bedoeld. Wanden zonder ramen en (balkon)deuren. Wanden die de bewoner belemmeren om een blik op de stad en haar inwoners te werpen. Wanden die er enkel op wachten om als scheidingswand voor een nieuw aan te bouwen gebouw te gaan dienen. In Buenos Aires hebben de meeste van de hoogbouwhuizen een dergelijke zijwand. Mariana formuleert het nut van die wanden vrij vertaald als volgt: de medianeras laten onze slechtste kant zien; ze vormen een barrière die de natuurlijke omgang tussen mensen in de weg staat.

Van die hinderlijke wanden die het contact tussen mensen bepaald niet bevorderen, zijn er vele in de film. Echte en metaforische. Vaak veroorzaakt door de mens zelf in een samenhang met de digitale wereld die mensen eigenlijk nader tot elkaar zou moeten brengen, maar die de mensen in werkelijkheid juist van elkaar verwijdert. De debuutfilm van Gustavo Taretto wijdt zich aan medianeras die tussen mensen en in het bijzonder tussen Martin en Mariana bestaan. Daarnaast is de film een poëtische reflectie over architectuur en esthetica. En over leven en liefde in de grote stad.

Zowel de denkwereld van Martin als van Mariana over het solitaire leven in de stad is vrij van clichés. En dat is prettig want het gaat steeds om redelijk lange reflecties die als begeleiding fungeren bij beelden van gebouwen en bij activiteiten van de personages. Poëtisch en filosofisch. Traag. Ironisch. Mooi. Daarenboven gunt de film de kijker een blik op Buenos Aires dat duidelijk te kampen heeft met de gevolgen van de economische crisis. Interessant.

Fijne film. In drie episoden die de sombere herfst, de lange winter en het optimistischer voorjaar bestrijken, worden de belemmerende momenten uit de doeken gedaan. Dat gebeurt op plezierige wijze want de omwegen gaan gepaard met fijne droge humor. En zo vliegt de tijd genoegzaam voorbij en wordt aan het einde de vraag beantwoord of Martin en Mariana elkaar daadwerkelijk ontmoeten. En of dat gebeurt? Tja…misschien.