170 Hz (2011)

Erg sterke, romantische film die de kleine hype die hij veroorzaakte op het Nederlands Film Festival meer dan waard is. Persoonlijk moest ik denken aan Sunrise, wat voor de hand ligt doordat er weinig in gesproken wordt, maar ook omdat de 170 Hz vooral communiceert door sterk gestileerde beelden; het is niet ver verwijdert van expressionistische films. Ik hou hier heel erg van en zulk overdadig gebruik van kleur, geluid en afwijkende shots ben ik Nederlandse films nog niet eerder tegen gekomen. De meeste shots zijn parels op zichzelf en ook de art-direction is bijoznder sterk. Het bevalt me vooral dat Van Ginkel nergens voor realisme gaat. Grote emoties (op een onsentimentele manier) in een wereld die bijna fantasy lijkt, zonder ooit naar magisch-realisme te grijpen. Dit is een film waarin het plausibel is dat twee personages in een onderzeeër gaan wonen. Sterker nog, het is het soort film waarin het plausibel is dat er überhaupt zo makkelijk een verlaten onderzeeër te vinden is.

Wat de film verder nog zo sterk maakt is vooral de emotionele lading. Zoals gezegd steunt het erg op sterke gevoelens en niet over de meer subtiele emoties. Grootse romantiek en tragiek zijn hier orde van de dag. Opvallend veel seksscènes ook, maar dat past hier uitstekend en ze zijn bijzonder intiem gefilmd en het erotische verfgevecht die tot de poster leidde is een hoogtepunt. De film is emotioneel ook heel zwaar. Een gevoel van doem wordt nergens onderdrukt en dat het slecht afloopt voel je al snel aankomen. Het is een soort variatie op een gotische romance: de personages zullen door elkaar kapotmaken (of in ieder geval een van hen), ondanks dat het duidelijk is dat ze van elkaar blijven houden. Het wordt ontroerend gebracht en het grijpt naar de keel.

De enige kritiek die ik heb zit hem in het geluid, opmerkelijk bij een film over doven. Ten eerste vond ik het ergens jammer dat er toch gekozen is voor een paar stukjes dialoog van bijrollen. Bijna de hele film vertelt zijn verhaal aan de hand van gebaren of beelden en het voelt ergens als een zwaktebod om dan toch een paar pestkoppen wat te laten zeggen, vooral om dan ook nog eens hun dialoog te onderbeken met subjectieve stiltes van de hoofdpersoon. Ik had het liever stil gezien. Daarbij vond ik ook het veel nadrukkelijke geluidseffecten stiekem wat jammer. In zekere zin zijn het vaak zelfs die geluidseffecten die de aandacht meer trekken dan de beelden, omdat ze zo luidt zijn. Het past misschien bij de overgestileerde aanpak van de film, maar het past weer niet bij de belevingswereld van de doven. De film wisselt ook vrijelijk tussen momenten waarop we de wereld waarnemen zoals de hoofdpersonen, geluidsloos, en momenten waarop ieder geluid sterk benadrukt wordt. De momenten waarop het geluid zacht of afwezig vond ik sterker en toepasselijker. Het was misschien zelfs stiekem het beste geweest als de hele film geen geluid had, maar dat is ook wel weer veel gevraagd en dan zou de film wellicht nooit gefinancieerd zijn. Zoals het is had ik op zijn minst het liefst een wat stijlvastere soundtrack ehad: de hele tijd nadrukkelijk of juist gedempt geluid.

Dat houdt me toch wat af van een meesterscore van 4,5*, die ik direct na de aftiteling overwoog. Nu kon het net iets beter, maar niettemin is 170 Hz nog steeds een prestatie van formaat.
4*

Pure poëzie op het scherm. De droomachtige beelden en soundtrack geven de film een ritme waar je als kijker langzaam in verdrinkt. Jansen en Muller spelen ijzersterk als verliefd koppel.

De zeer kunstzinnige en tegelijkertijd toegankelijke film blinkt uit op vrijwel alle formele fronten. De cinematografie en sound design noemde ik hierboven al, net als de acteerprestaties. Maar ook de montage mag er wezen: de subtiele raamvertelling van de film als flashback werkt bijzonder goed. In het nawoord van de film vertelde Van Ginkel vanavond na de voorstelling hoe er drie weken voor het filmen besloten werd de voice-over van Evy weg te laten en de montage om te gooien. Hij had geen betere keus kunnen maken. De beelden met weinig woorden zeggen meer dan genoeg, net zoals de lichaamstaal van de hoofdpersonages.

Het einde voelde daarentegen iets te uitgerekt. Na een hele tweede helft samen met de hoofdpersonages in de duikboot te hebben doorgebracht had ik het daar wel weer gezien. Hoewel er nog van alles gebeurde had ik het gevoel dat de laatste paar minuten wat beknopter gekund hadden. De aandacht verslapte en de redelijk plotselinge zelfmoord van Nick kwam ook minder hard aan dan mogelijk was geweest. Maar dat is dan ook alles.
Verder is het één van de betere en gedurfde films van eigen bodem die ik de afgelopen tijd gezien heb. Zeer ruime voldoende.

Poëzie zonder woorden. Elk shot is visueel een lust voor het oog, gecombineerd met subtiel gebruik van muziek en geluid.

Ik kende Gaite Jansen wel, maar was nog niet bekend met haar werk. Zonder woorden is ze in ieder geval in staat om een zeer sterke prestatie neer te zetten. Haar mimiek overtuigt en verrast.

Minpunt is dat het mysterie, dat van Ginkel probeert te creëren, geen mysterie is. Het verhaal is zo voorspelbaar als een sprookje van de gebroeders Grimm. Een andere kanttekening is dat bepaalde zaken niet functioneel zijn, maar dat er puur gekozen is voor artistieke schoonheid. Ook is het verhaaltechnisch raar dat niemand op zoek lijkt te zijn naar Nick of de auto die hij gestolen heeft uit de garage waar hij werkt. Een kleine hint was voldoende geweest.

Verder is het genieten geblazen. Een typische film om onderuit gezakt te bekijken, of juist op het puntje van de stoel, om vervolgens alle droomscènes over je heen te laten blazen, als ware door de lange trompet van de GVR.

Bijzondere, unieke film. Mooie bijkomstigheid dat het een Nederlands product is.

4*

Erg positief verrast door dit visuele meesterwerkje van Nederlandse bodem.

Verhaallijn is eenduidig, duidelijk en enigszins voorspelbaar maar dankzij het geweldige acteerwerk en de spannende soundtrack blijft de film zeer onderhoudend.

De gebarentaal kwam daarbij erg geloofwaardig over en daardoor werden de stille emoties prachtig uitgebeeld. Het genot, de woede en de onmacht van Nick en Evy kwamen echt aan. Ook zag je dat ze totaal gescheiden waren van de ´normale´ mensheid door hun onvermogen om te horen. Zo probeerde ze hun eigen utopie op te bouwen, die volgens klassieke normen door een tragedie veranderde in een dystopie.

Wat nog het meest indruk op me gemaakt heeft waren de prachtige settings, het moderne huis, de loodsen en de onderzeeër. De montage was echter vaak te experimenteel en zelfs voor een vrij korte film waren er te veel herhalingen.

Toch is dit zeker een van de meest indrukwekkende en experimentele film die ik van Nederlandse bodem heb moeten aanschouwen.

Een 4.3 afgerond naar een 4.5.

Eindelijk gezien.

De debuutfilm van Van Ginkel mag met recht een verademing in het Nederlands filmlandschap genoemd worden. Zijn aandacht voor kleur en compositie overtreffen nagenoeg alles wat ik ooit uit eigen land zag; zijn constante spel met geluid en dialoog is zinnenprikkelend; en wat weet hij Gaite Jansen en, in mindere mate, Michael Muller beheerste prestaties te ontlokken.

Van Ginkel weet dat wat je wegsnijdt, gecompenseerd moet worden; het nagenoeg ontbreken van (gesproken) dialoog wordt ondervangen door een indrukwekkende beeldtaal en prachtige shots. Er wordt heerlijk gespeeld met symmetrie, perspectief en kleur en hoewel wat statisch en wellicht ook wat ostentatief hier of daar (het verfgevecht als voorbeeld bij uitstek), iedere kritiek daaromtrent komt waarschijnlijk voort uit de Nederlandse nuchterheid die onze cinema zo lang sober heeft gehouden; Van Ginkel schiet wellicht door op sommige plekken maar hij toont wel lef. Grijze oorlog/familiedrama's hebben we al genoeg.

Het spel met geluid is werkelijk subliem, en 'spel' mag letterlijk genomen worden. Toont de klankband ons eerst geïntensiveerde geluidsdetails, als ware het klankclose-ups, later worden complete dialogen (waarbij de emoties hoog oplopen) beroofd van ieder zuchtje geluid. Zonder werkelijk patroon zet Van Ginkel zijn geluid gedoseerd in zet hij de relatie tussen beeld en geluid op vervreemdende manier op scherp. Het effect is vervreemdend én sfeervol.

Bovendien voorziet hij de klankband van een soundtrack die op minimalistische wijze de cadans van zijn film voortzet.

Hulp krijgt hij in de vorm van Gaite Jansen. In een rol die haar misschien niet op het lijf geschreven is maar wel de goede rol op het goede moment is. De grote gebaren en het streepje hysterie die ik haar in eerdere rollen heb zien inzetten worden hier op indrukwekkende wijze in toom gehouden. Daarmee laat ze zien tevens met kleine middelen uit de voeten te kunnen, en hoe.

Dan de minpunten, want die zijn aanwezig. Zo permitteert Van Ginkel zich nét iets te veel vrijheden in het script. De beetjes realisme die de film daarbij inboet, worden niet opgevangen aangezien Van Ginkel, zoals eerder gezegd, ver blijft van magisch-realisme of surrealisme. Had het meer op sprookjesachtig gegooid, was er niks aan de hand geweest. Nu komt het bijtijds gemakzuchtig (geschreven) over.

De korte speelduur voorkomt niet dat enkele scenes als filler overkomen. De verfscene is mooi om te zien, maar erg opzichtig eye-candy. Zo zijn er meer scenes die wat overbodig aanvoelen en de intensiteit van de film hier en daar doen afnemen.

Maar het moge duidelijk zijn; 170 Hz is een speelse, kleurrijke en gedurfde eerste speelfilm. Een frisse wind en hopelijk een voorbode voor een jonge generatie die meer out of the box durven te denken. Meer graag!

4,5*

PS. Het integraal kopiëren van de badscene uit Requiem for a Dream moet Van Ginkel vergeven worden; Aronofsky had 'm immers ook al gejat.

Gaite. Ken haar van Lover of Loser en van 'In Therapie'. Vooral daar wist ze me te overtuigen dat ze aardig wat in haar mars heeft. Ik keek dan ook uit naar 170 Hz, met name door de lovende recensies hier.

Michael Muller, voor mij de grote onbekende, was direct iemand die mij aantrok. Stoer joch, met zijn leren jack en zijn lange haar. Groot badboy gehalte maar toch iets.. vertederends. Robert de Hoog daarentegen vind ik maar een misselijk mannetje. Hij heeft een bepaalde uitstraling die ik vervelend vind. Zag het al in Van God Los, maar ook hier stoorde hij me weer.

De seksscènes, ja daar hebben we ze weer, waren niet vulgair of plat maar zwoel en puur. Al had ik het op een gegeven moment wel gezien. Ik vond het allemaal schitterend gemaakt, echt chapeau (en dat voor een film van NL bodem) maar ik kan moeilijk geconcentreerd blijven wanneer de hoofdpersonages niet spreken en ik telkens naar gebarentaal kijk. Wat niet wegneemt dat de lichaamstaal en de non-verbale communicatie wel goed in beeld word gebracht, het is gewoon niet mijn ding.

Het einde vond ik dan wel weer adembenemend mooi. Dat zorgde ervoor dat ik met een 'wauw' gevoel achterbleef, maar het geheel schiet toch iets te kort om écht indruk te maken.

Intens liefdes drama dat bij vlagen visueel bijzonder sterk is. Hier en daar wordt de film geplaagd door tergende traagheid, maar weet over het geheel fraai en boeiend te blijven. Er wordt prachtig geacteerd door de twee jongelingen.

Lichte teleurstelling.

Dat gevoel overheerst bij het ervaren van 170HZ. Qua acteerwerk, geluid en camera zit het allemaal wel snor. Het verhaal an sich is gewoon niet bijster sterk.

De liefde tussen de twee komt geloofwaardig over. Bovendien komen Muller en Jansen heel natuurlijk over en is het misschien een groot voordeel dat er (bijna) niet gesproken wordt in de film.

De scene waarin wél gesproken wordt wil ik er even uitpikken, omdat ik me daaraan ergerde. Robert de Hoog speelt een waterpoloër die om onduidelijke redenen de pik heeft op de dove Nick. Hier wordt verder niet op ingegaan, wat mij toch een beetje stoort. Het lijkt erop alsof de kijker nu een verklaring moet krijgen voor het absurde gedrag van Nick, terwijl die er al is (het misbruik van zijn vader).

Dit is jammer, want het creëert onnodig veel sympathie voor de rebelse tiener Nick, terwijl de spotlight meer op het onschuldige meisje Evy hoort te liggen.

Het dramatische einde kwam als donderslag bij heldere hemel en had wat meer tijd nodig. Nu leek het alsof er nog 20 minuten filmrol aanwezig was en de laatste scènes nog snel binnen de 86 minuten gepropt moesten worden.

Verder wel uitstekend geacteerd en het einde was behoorlijk heftig. Complimenten voor Muller en Jansen.

Goeie film waarin twee verliefde tieners hun thuis ontvluchten om bij elkaar te kunnen zijn. Een vrij standaard verhaal, maar aangezien beiden geliefden doof zijn, zijn er geen hoorbare dialogen. Hierdoor is de lichaamstaal van de acteurs nog belangrijker, maar dit gaat de twee jonge acteurs goed af. Erg strak in beeld gebracht allemaal met een aantal mooie en esthetische shots. Ook het einde is goed gemaakt.

Audiovisueel uiteraard heel bijzonder, maar dan ben je er nog niet. Het lijkt wel alsof de makers de vorm van de film, en het hele doofzijn wel genoeg vonden. In het begin is het zeker nog een leuke noviteit, maar het verhaal blijft erg achter om de film boeiend te laten blijven. Het drama is aanstellerig en puberaal, en gaat eigenlijk nergens heen. Tegen de helft van de film is de lol er dan ook wel behoorlijk af. Ga gewoon lekker naar huis, en eet je moeders prakje, zat ik te denken.

Ik zat een tijd te twijfelen tussen 2,5* en 3*, omdat ik op het einde toch té onbevredigd achterbleef en het uiteindelijk verhaaltechnisch vooral pretentieus vond in plaats van daadwerkelijk boeiend of ontroerend. Door de orginaliteit en bijzondere vorm geef ik de film het nipte voordeel van de twijfel.

3*

Ergens tijdens het schieten van mooie plaatjes is de regisseur vergeten dat er ook een verhaal verteld dient te worden om de aandacht erbij te houden. Die body, en dat beetje hart wordt in deze 170 Hz node gemist.

We krijgen twee dove tieners. De één is Gaite Jansen, wat mij betreft de beste Nederlandse actrice van haar generatie en ook mooi om te zien, de ander is een ongeschoren ongewassen sociaal gestoorde jongeman, iemand waarvan je na één seconde al denkt dat die niet deugt en waarvan je je afvraagt wat Jansen erin ziet. Okay, beide doof, maar dan nog. En ik weet, vrouwen vallen weleens op vreemde of foute types (ik zie Elineloves hierboven ook enigszins gecharmeerd) maar dan nog, ik vond het nogal wat ongeloofwaardig. Daarnaast vond ik hem zelf niet de beste acteur. Een leeg omhulsel waar weinig gevoel van uitgaat. Twee ogen die niets zeggen, een blik constant dezelfde bij elke verschillende emotie. Het niveau GTST zeg maar. Hij irriteerde verder ook niet, maar zelfs dat was wellicht beter geweest. En een liefde komt wel van twee kanten; dat kan Jansen ook niet in haar eentje oplossen. Het hele gevoel en daarmee de motor van de film bij die twee is dus direct weg. Jansen zelf is dan wel weer uitstekend, vol gevoel, ingetogen, geloofwaardig. Je ziet dat ze moeite heeft met haar nogal kille thuissituatie. Waarom had haar wederhelft niet een andere (lees: betere) uitwerking gehad. Waarom moet hij contactgestoord zijn. Waarom is het geen normale jongen die in de fout gaat, waardoor de verrassing echt is en de schok vele malen harder.

Het verhaal zelf is niet heel bijzonder, en ook lang weet je niet precies waar de maker heen wil. Je hebt een idee -deels door enkele shots aan het begin, wat dus ook wel uitkomt- maar vanaf een goed uur heb je het ook wel gezien. Pas de laatste vijf minuten wordt ineens snel een eind gebreid aan de plot. En zonder dat hart zijn de laatste twintig minuten er vooral om uit te zitten. Voor zo’n korte film die al niet de aandacht erbij kan houden, waar de spanningsboog al snel is verdwenen, is dat niet bepaald een pluspunt. Dan een enkel subplot dat niet lukt en niet wordt afgemaakt en daarnaast wel enkele goede uitwerkingen, onder meer de achtergrond van onze viezerik. Je ziet hem werken, dus weet je dat hij geld verdient, dus snap je ook dat hij kan overleven. Eén van de betere ideeën in het script wat mij betreft, maar dat zegt wellicht al genoeg. Het is dat de film er mooi uitziet en zo de aandacht blijft trekken.

Want het moet gezegd, visueel is deze film echt één van de mooiste ooit die ik zag. Elk shot is haast een schilderij, of het nu aan Monet doet denken (die kleine kinderen en de lelies in het water) of aan postmoderne kunstenaars; soms prachtig verstilde beelden, kaal en o zo sprekend. Soms leuke foefjes (vertraging, versnelling), mooie kadrering, mooie belichting, mooie decors als de huizen, auto’s, natuur, vervallen industrie. De soundtrack doet verder zijn werk. Een lichte kruising tussen ambient en slowcore (al is dat niet de juiste benaming). Ook af en toe aardige vondsten om de doofheid te tonen (in de kleedkamer van het zwembad).

Alleen dus jammer dat het verder allemaal niet zo boeit. Dus 3*, voor de beelden en voor Gaite.

Erg gelukte concept!

Ook weer een film waar alles weer onschuldig begint, maar later worden we geschokt met de waarheid. Er word ook bijna geen woord in gesproken want de film is, zoals al word vermeld, doofstom en de acteurs communiceren via gebarentaal. We hebben Evy en Nick, 2 dove tieners die mekaar, door hun beperking, gevonden hebben en besluiten een relatie aan te gaan. Nick valt echter niet goed bij Evy's ouders en die keuren het af. De 2 verliefde tieners accepteren dat niet en lopen van huis weg, en verschansen zich in een wrak van een onderzeeër, om daar ongestoord verder liefde te bedrijven... of is er toch meer aan de hand.

Op den duur beginnen de spanningen hoog op te lopen in de film als Nick zich steeds raarder gaat gedragen en Evy maar geen raad weet. Het antwoord op alles is behoorlijk verrassend en zag ik ook niet aankomen: Het feit dat Nick seksueel misbruikt is door zijn vader en al die tijd een moord op zijn geweten heeft, op zijn eigen vader. Wel een moment die je kippenvel bezorgt. Hoe het verder loopt, zie je zelf in de film.

Gewoonweg een heel slim en mooi opgezette filmpje dat begint als een buitengewone relatie-film maar later uitmond op een thriller. De stilte, gecombineerd met industriele en natuurgeluiden weet het sfeertje er ook goed in te houden. De 2 tieners doen het ook erg goed. Ook die bijrol van Robert de Hoog was prima.

Ja, zo kan het ook.

4,0*

Boeiende en gewaagde en authentieke film met geweldige geluidsband en mooie beelden.

Vooral de eerste helft is sterk. Qua plotafwikkeling had het alleen beter gekund, de vorm heeft dan iets teveel de overhand.

Voor een eerste film is het veelbelovend, ik ben benieuwd naar van Ginkels volgende project.

Gaite Jansen is volwassen geworden, ook in haar acteerwerk. Dat is eigenlijk het meest positieve aspect van deze merkwaardige film, die balanceert tussen een verhaal en een fantasie. Niet helemaal wat ik ervan verwachtte, maar dat komt vooral door het eendimensionale optreden van Michael Muller, die bijna anderhalf uur lang dezelfde gelaatsuitdrukking weet te gebruiken, ongeacht de omstandigheden. Jammer. Bovendien vormen hij en Gaite een wel zeer onwaarschijnlijk koppel, waarbij totaal niet duidelijk wordt waarom zij zich tot elkaar aangetrokken voelen. Enige chemie heb ik in ieder geval niet kunnen bespeuren.

Van sommige scènes had ik geen idee, wat regisseur Van Ginkel daarmee wilde, zoals de balletachtige scène met de emmers rode verf. Wel heel apart om als kijker via de soundtrack te ervaren, wat het betekent doof te zijn.

Verbluffend mooie Nederlandse film niet alleen op audiovisueel vlak maar ook wat het verhaal betreft en het acteren van beide hoofdrolspelers, waarbij Gaite Jansen voor mij een lust voor het oog is. Ook wat originaliteit betreft verdient deze film voor mij een hoofdprijs. Je moet er maar op komen, een film te maken met in de hoofdrol twee dove tieners, waarbij vanuit het oogpunt van die twee je niets hoort maar alleen maar gebarentaal ziet dit begeleid met zeer sfeervolle muziek, dat in deze film uitstekend werkt. Aan de duidelijkheid van het verhaal doet het niets af, dat is zeer makkelijk te volgen als je goed oplet.

Van deze film had ik vreemd genoeg nog nooit gehoord, maar een schitterend fragment - de rode verf scène - uit een contest van mjk87 wekte onmiddellijk mijn interesse. Ik werd dus niet teleurgesteld, want die scène was niet de enige mooie scène in deze prachtige Nederlandse film.

4,5*

btw Het gemiddelde van 3,08 is schandalig laag.

Ik moet eerlijk bekennen dat me dit soort films vroeger niet veel interesseerde, maar uiteindelijk heb ik ze toch steeds meer en meer een kans gegeven.

Indien je niet doof bent en geen gebarentaal kent, dan ben je in deze film volledig afhankelijk van de Nederlandse ondertiteling.
Gaite Jansen en Michael Muller kregen hulp van een gebarentaaldocent, een tolk en een aantal jonge dove coaches.

De film kent een paar prachtige scènes.
Het hoogtepunt was voor mij eveneens de verfscène.
Dit wordt perfect in beeld gebracht.
Het verhaal is op zichzelf niet zo heel bijzonder.
De kracht zit hem met name in de 2 hoofdpersonen die beiden doof zijn, en via gebarentaal hun liefde voor elkaar laten blijken.

Eerlijk gezegd snap ik de hype rondom Gaite Jansen niet zo goed.
Het is ongetwijfeld een mooie dame met een kwaliteit voor acteren, maar ik moet toch eerlijk bekennen dat ik beter heb gezien.
De mooiste dame van het land vind ik dan ook erg overdreven.

Ondanks dat 170 Hz werd genomineerd voor 2 Gouden Kalveren, ging hij er alleen met de Publieksprijs vandoor.

3,0 *

Een mooie dramafilm...

Mooi verhaal...

Leuk voor geschikt doven en slechthorend,

zoals ik ben (maar niet gebarentaal)...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Gaite Jansen speelt zeer goed (gebarentaal!)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Zien en zwijgen

''Vreemde film waarvan de schoonheid me niet kon blijven boeien'' zegt Nadrin hier boven mij al, en deze zin omschrijft ook precies mijn mening. Chapeau voor de makers om zo'n uniek en gedurfd project op te willen zetten, maar anderhalf uur kijken naar een film waar op een paar zinnen na, helemaal niet in gesproken wordt duurt gewoon te lang. Op een gegeven moment ging ik mij hierdoor ook vervelen. Binnen het unieke concept zit namelijk te weinig diepgang, wanneer het op een gegeven moment gewoon saai word.

Niks ten nadelen van de prestaties die hier door de cast worden neergezet, want het is enorm indrukwekkend om te zien hoe de twee hoofdrolspelers zich hier in hun rol ingeleefd hebben en zich de gebarentaal op een geloofwaardige manier eigen hebben gemaakt. Zelf ken ik niemand die doof is, dus val ik gemakkelijk te misleiden, maar het komt in ieder geval erg natuurgetrouw over waardoor je ook bijna zou gaan geloven dat de acteurs zelf ook doof zijn.

Echter maakt mooi weer nog geen zomer, want er treedt teveel bewolking op om deze film echt te laten schijnen. Het acteerwerk is goed, visueel steekt de titel ook uitstekend in elkaar, en het feit dat er praktisch niet gesproken wordt geeft je ook echt het idee dat je naar een bijzondere film zit te kijken, maar dit is niet genoeg. De speelduur is niet al te lang, maar als je dan toch al het idee krijgt dat je echt je tijd aan het uitzitten bent geeft mij dat in ieder geval het idee dat hier misschien toch meer mee gedaan had mogen worden.

2,0*

Prachtig werkje van eigen bodem.

De Nederlandse filmindustrie is er één van louter dieptepunten, zo lijkt het wel. Gelukkig geeft Van Ginkel ons karige filmlandschap wat meer glans. Een verademing.

Visueel net niet zó imposant als ik op voorhand verwacht had, al kent de film ongetwijfeld scenes die nog wel even op m'n netvlies gebrand zullen staan. De verf-scene is daar een touchant voorbeeld van. Maar ook tal van andere scenes, voornamelijk degene waarbij het geluid weggelaten wordt en de oorstrelende ambient de boventoon voert zijn mooi. Op zulk soort momenten straalt de film een prachtige sereniteit uit, die mateloos intrigeert.

Verhaaltje heeft niet zo heel veel om het lijf, al is de invalshoek uiteraard wel bijzonder. Dit en de audiovisuele uitwerking die ik al aanhaalde, zorgde er gelukkig voor dat het nergens storend werd. Acteerwerk van Muller had iets beter mogen zijn naar mijn idee, maar gelukkig deed Jansen het zodanig goed dat het wel compenseerde. De gebarentaal tussen de twee tortelduifjes onderling kwam gelukkig ook geloofwaardig over, in hoeverre ik daar dan over kan oordelen.

Erg mooie film dus. Laat die volgende van Van Ginkel maar komen. 4,0*.

Bijzonder debuut. Waar in een film als The Tribe de doofheid van de hoofdrollen vooral een gimmick bleef, in deze film is het al een stuk organischer gedaan. Ook durft van Ginkel voor een sfeer te gaan die veel poëtischer en veel meer op sfeer leunt dan veel andere Nederlandse films. Tandje teveel drana waar de film dat niet nodig heeft zorgt ervoor dat net niet aan de 4 sterren.

Ik vind het een erg mooie film! Kunstzinnig, bijzonder, veel sfeer en een boeiend verhaal. Het acteerwerk vind ik goed, de vrij korte speelduur vind ik fijn en het doof zijn van de twee hoofdrolspelers, geeft het nog iets specialers. Graag gezien! 4*

Een film die zeker wel boven het gemiddelde uitsteekt. Een film over een jong doof stel dat verliefd is. Omdat ze allebei doof zijn wordt er nauwelijks in de film gesproken. Alles gaat in doventaal. (Gelukkig is er wel ondertiteling)

En dat maakt de film ook gelijk bijzonder. Verder is het ook allemaal heel mooi vormgegeven met mooie kleuren en belichting. Er zitten ook diverse bijzondere en experimentele andere scenes in de film. En tenslotte heeft de locatie scout erg zijn best gedaan. Het enige echte minpunt aan de film is het verhaal zelf. Dat is erg recht toe recht aan en heeft tenslotte ook nog eens een onbevredigend einde. Als het verhaal net zo bijzonder was geweest als de rest van de film was dit echt een top film geworden. Maar dat is het nu dus niet.