170 Hz (2011)

Gaite Jansen. Oh, ik ben echt werkelijk fan van haar, vind haar zó goed, in alles wat ze doet, tenminste tot nu toe dan (Lover of Loser is echt de beste rol die ik haar zag spelen namelijk, dankzij Ruud en Martijn kwam ze tot zo'n goede performance). Kijk hier dus ook naar uit.

170 Hz wordt in het kader van De Oversteek (III) gemaakt. Dit is een project van de VPRO, het Nederlands Fonds voor de Film, het Mediafonds en het CoBO-fonds om veelbelovende filmmakers een eerste of tweede speelfilm te laten realiseren.

Release datum bioscoop: 1 maart 2012 (Cinéart)

Trailer

Intrigerend.

Helemaal stil van de trailer. Ziet er ongekend mooi uit!

Gaite..... de allermooiste vrouw die er momenteel in Nederland rondloopt.

Wow, indrukwekkende trailer!

Toepasselijk.

Ziet er goed uit ja.

Mooi, maar ook iets te bedacht, te mooi gefilmd, wat mij betreft, waardoor ik niet helemaal werd geraakt. Prachtig geluidsbeeld, verdiend een kalf, en Gaite ook.

Erg sterke, romantische film die de kleine hype die hij veroorzaakte op het Nederlands Film Festival meer dan waard is. Persoonlijk moest ik denken aan Sunrise, wat voor de hand ligt doordat er weinig in gesproken wordt, maar ook omdat de 170 Hz vooral communiceert door sterk gestileerde beelden; het is niet ver verwijdert van expressionistische films. Ik hou hier heel erg van en zulk overdadig gebruik van kleur, geluid en afwijkende shots ben ik Nederlandse films nog niet eerder tegen gekomen. De meeste shots zijn parels op zichzelf en ook de art-direction is bijoznder sterk. Het bevalt me vooral dat Van Ginkel nergens voor realisme gaat. Grote emoties (op een onsentimentele manier) in een wereld die bijna fantasy lijkt, zonder ooit naar magisch-realisme te grijpen. Dit is een film waarin het plausibel is dat twee personages in een onderzeeër gaan wonen. Sterker nog, het is het soort film waarin het plausibel is dat er überhaupt zo makkelijk een verlaten onderzeeër te vinden is.

Wat de film verder nog zo sterk maakt is vooral de emotionele lading. Zoals gezegd steunt het erg op sterke gevoelens en niet over de meer subtiele emoties. Grootse romantiek en tragiek zijn hier orde van de dag. Opvallend veel seksscènes ook, maar dat past hier uitstekend en ze zijn bijzonder intiem gefilmd en het erotische verfgevecht die tot de poster leidde is een hoogtepunt. De film is emotioneel ook heel zwaar. Een gevoel van doem wordt nergens onderdrukt en dat het slecht afloopt voel je al snel aankomen. Het is een soort variatie op een gotische romance: de personages zullen door elkaar kapotmaken (of in ieder geval een van hen), ondanks dat het duidelijk is dat ze van elkaar blijven houden. Het wordt ontroerend gebracht en het grijpt naar de keel.

De enige kritiek die ik heb zit hem in het geluid, opmerkelijk bij een film over doven. Ten eerste vond ik het ergens jammer dat er toch gekozen is voor een paar stukjes dialoog van bijrollen. Bijna de hele film vertelt zijn verhaal aan de hand van gebaren of beelden en het voelt ergens als een zwaktebod om dan toch een paar pestkoppen wat te laten zeggen, vooral om dan ook nog eens hun dialoog te onderbeken met subjectieve stiltes van de hoofdpersoon. Ik had het liever stil gezien. Daarbij vond ik ook het veel nadrukkelijke geluidseffecten stiekem wat jammer. In zekere zin zijn het vaak zelfs die geluidseffecten die de aandacht meer trekken dan de beelden, omdat ze zo luidt zijn. Het past misschien bij de overgestileerde aanpak van de film, maar het past weer niet bij de belevingswereld van de doven. De film wisselt ook vrijelijk tussen momenten waarop we de wereld waarnemen zoals de hoofdpersonen, geluidsloos, en momenten waarop ieder geluid sterk benadrukt wordt. De momenten waarop het geluid zacht of afwezig vond ik sterker en toepasselijker. Het was misschien zelfs stiekem het beste geweest als de hele film geen geluid had, maar dat is ook wel weer veel gevraagd en dan zou de film wellicht nooit gefinancieerd zijn. Zoals het is had ik op zijn minst het liefst een wat stijlvastere soundtrack ehad: de hele tijd nadrukkelijk of juist gedempt geluid.

Dat houdt me toch wat af van een meesterscore van 4,5*, die ik direct na de aftiteling overwoog. Nu kon het net iets beter, maar niettemin is 170 Hz nog steeds een prestatie van formaat.
4*

Die Gaite Janssen vind ik steeds interessanter en knapper worden, hoewel ze soms wel overdrijft in haar acteren, althans dat baseer ik op één film die ik van haar heb gezien (Schemer)

Ik denk dat dat in een film waar ze niet praat wel anders zal gaan.

De trailer lijkt me in ieder geval ene goede reden om de film te gaan kijken.

Gaite Jansen heeft de neiging tot 'overacting' . Dat was in lover of loser al zo, en ik zag het onlangs ook weer in de one night stand film met donker thuis. Schemer ga ik niet zien. Niemand heeft de spilfiguur in dat vreselijke gebeuren onderkend. Is onbestraft gebleven.

170 Hz ga ik wel zien, maar de hype rond Gaite vind ik vooralsnog overdreven. Ze oogt wel prettig, dat zal het zijn.

Er zijn veel goede actrices in NL zo lijkt het . Zou nu geen keuze kunnen maken wie ik de beste vind. Maria Kraakman, Sophie v Winden, Lisa Smit , Sylvia Hoeks etc.

Abbey Hoes pruilt teveel. Bracha daarentegen bevalt me dan weer wel. Lotte Verbeek schijnt goed te zijn, maar was ,vond ik , nogal arrogant bij DWDD. Als maar niet, zoals de trend bij de mannen is met toewijzen v rollen aan slechte acteurs als chris zegers, victor reinier, j de mol etc., de tv (soap) bekendheid bepalend wordt wie wel of niet mee mag/gaat doen.

28 februari geeft Joost van Ginkel een gastcollege aan de RUG. Jammer dat ik zijn film nog niet kan zien voor die tijd...

Trailer ziet er goed uit zeg, eindelijk een Nederlandse film die eigenaardig overkomt en visueel wat leuke dingen doet. Zin in!

afgelopen donderdag een workshop bijgewoond van regisseur joost van ginkel, erg interessant en alleen maar meer benieuwd geworden naar 170Hz

Bijzonder geslaagde film, alleen kakt die halverwege een beetje in. Gelukkig weten de acteerprestaties, sound design en de mooie beelden de langdradige stukken op te vangen. De productiewaarde is trouwens exceptioneel voor een film van Nederlandse makelaardij.

Kort video-interview met de regisseur:

Video: interview Joost van Ginkel over ’170 Hz’ - cinesud.nl

Zeer mooie film en niet alleen voor Nederlandse begrippen.

Ik heb pas sinds kort kennis mogen maken met het werk van Joost van Ginkel en de man zelf tijdens een workshop bij mijn studie. Een erg sympathieke vent, maar het gaat natuurlijk om zijn films. De kortfilm Kus was aardig, maar eigenlijk ook niets nieuws onder de zon. Zand wist mij in 20 minuten echter flink beet te pakken, wat een aangrijpend stukje film zeg. Na deze ervaring heb ik samen met een vriend besloten om dan ook meteen naar Van Ginkels eerste speelfilm te gaan.

Van Ginkel heeft wel lef om als speelfilmdebuut een film te maken zonder enige dialoog, maar hij heeft alles volledig onder controle. Hoewel er niet in gesproken wordt is het geluid een van de eerste dingen die opvallen. Zeer interessante soundtrack die de dromerige sfeer erin brengt. Daarnaast zeer goed acteerwerk van de hele cast, met name de twee hoofdpersonen die juist doordat ze niets zeggen een prestatie van formaat neerzetten. De chemie tussen de twee werkt ook erg goed. Visueel ziet de film er zeer gelikt uit. Het verfgevecht, waar de poster al een hint naar geeft, is een van die scènes die je bijblijft omdat het er zo geweldig uitziet. Het verhaal is een beetje eigenaardig, maar het werkt wel. Ik kon me goed inleven in de situatie van de jongen, zeer sterk geschreven personage.

4*.

Met een zeer lage insteek naar deze film gegaan, aangezien mijn tenen nog krom stonden van het acteerwerk in RU There en vreesde voor de volgende aflevering van GTST meets Wereldcinema.

Joost van Ginkel is niet bezig te laten zien welke films hij gezien heeft, maar maakt zelf een film die veel interessanter is dan alles wat ik ooit van Antonioni gezien heb. Het kan dus wel in Nederland!

Elk shot is een verrassing. Visueel is 170 Hz een feest voor de geest. Iets beters dan dit heb ik in de Nederlandse cinema nog niet gezien. Helemaal eens ook met Maerk wat betreft het acteerwerk. Gaite Jansen is een verademing.

4,5*

Pure poëzie op het scherm. De droomachtige beelden en soundtrack geven de film een ritme waar je als kijker langzaam in verdrinkt. Jansen en Muller spelen ijzersterk als verliefd koppel.

De zeer kunstzinnige en tegelijkertijd toegankelijke film blinkt uit op vrijwel alle formele fronten. De cinematografie en sound design noemde ik hierboven al, net als de acteerprestaties. Maar ook de montage mag er wezen: de subtiele raamvertelling van de film als flashback werkt bijzonder goed. In het nawoord van de film vertelde Van Ginkel vanavond na de voorstelling hoe er drie weken voor het filmen besloten werd de voice-over van Evy weg te laten en de montage om te gooien. Hij had geen betere keus kunnen maken. De beelden met weinig woorden zeggen meer dan genoeg, net zoals de lichaamstaal van de hoofdpersonages.

Het einde voelde daarentegen iets te uitgerekt. Na een hele tweede helft samen met de hoofdpersonages in de duikboot te hebben doorgebracht had ik het daar wel weer gezien. Hoewel er nog van alles gebeurde had ik het gevoel dat de laatste paar minuten wat beknopter gekund hadden. De aandacht verslapte en de redelijk plotselinge zelfmoord van Nick kwam ook minder hard aan dan mogelijk was geweest. Maar dat is dan ook alles.
Verder is het één van de betere en gedurfde films van eigen bodem die ik de afgelopen tijd gezien heb. Zeer ruime voldoende.

Poëzie zonder woorden. Elk shot is visueel een lust voor het oog, gecombineerd met subtiel gebruik van muziek en geluid.

Ik kende Gaite Jansen wel, maar was nog niet bekend met haar werk. Zonder woorden is ze in ieder geval in staat om een zeer sterke prestatie neer te zetten. Haar mimiek overtuigt en verrast.

Minpunt is dat het mysterie, dat van Ginkel probeert te creëren, geen mysterie is. Het verhaal is zo voorspelbaar als een sprookje van de gebroeders Grimm. Een andere kanttekening is dat bepaalde zaken niet functioneel zijn, maar dat er puur gekozen is voor artistieke schoonheid. Ook is het verhaaltechnisch raar dat niemand op zoek lijkt te zijn naar Nick of de auto die hij gestolen heeft uit de garage waar hij werkt. Een kleine hint was voldoende geweest.

Verder is het genieten geblazen. Een typische film om onderuit gezakt te bekijken, of juist op het puntje van de stoel, om vervolgens alle droomscènes over je heen te laten blazen, als ware door de lange trompet van de GVR.

Bijzondere, unieke film. Mooie bijkomstigheid dat het een Nederlands product is.

4*

Erg positief verrast door dit visuele meesterwerkje van Nederlandse bodem.

Verhaallijn is eenduidig, duidelijk en enigszins voorspelbaar maar dankzij het geweldige acteerwerk en de spannende soundtrack blijft de film zeer onderhoudend.

De gebarentaal kwam daarbij erg geloofwaardig over en daardoor werden de stille emoties prachtig uitgebeeld. Het genot, de woede en de onmacht van Nick en Evy kwamen echt aan. Ook zag je dat ze totaal gescheiden waren van de ´normale´ mensheid door hun onvermogen om te horen. Zo probeerde ze hun eigen utopie op te bouwen, die volgens klassieke normen door een tragedie veranderde in een dystopie.

Wat nog het meest indruk op me gemaakt heeft waren de prachtige settings, het moderne huis, de loodsen en de onderzeeër. De montage was echter vaak te experimenteel en zelfs voor een vrij korte film waren er te veel herhalingen.

Toch is dit zeker een van de meest indrukwekkende en experimentele film die ik van Nederlandse bodem heb moeten aanschouwen.

Een 4.3 afgerond naar een 4.5.

Uitstekende film. Joost van Ginkel moet meer films gaan maken!

Sterke rol van Gaite Jansen

Mooie trailer!

Binnenkort maar even bekijken

Vond er echt niks aan hoor, sorry.

Eindelijk gezien.

De debuutfilm van Van Ginkel mag met recht een verademing in het Nederlands filmlandschap genoemd worden. Zijn aandacht voor kleur en compositie overtreffen nagenoeg alles wat ik ooit uit eigen land zag; zijn constante spel met geluid en dialoog is zinnenprikkelend; en wat weet hij Gaite Jansen en, in mindere mate, Michael Muller beheerste prestaties te ontlokken.

Van Ginkel weet dat wat je wegsnijdt, gecompenseerd moet worden; het nagenoeg ontbreken van (gesproken) dialoog wordt ondervangen door een indrukwekkende beeldtaal en prachtige shots. Er wordt heerlijk gespeeld met symmetrie, perspectief en kleur en hoewel wat statisch en wellicht ook wat ostentatief hier of daar (het verfgevecht als voorbeeld bij uitstek), iedere kritiek daaromtrent komt waarschijnlijk voort uit de Nederlandse nuchterheid die onze cinema zo lang sober heeft gehouden; Van Ginkel schiet wellicht door op sommige plekken maar hij toont wel lef. Grijze oorlog/familiedrama's hebben we al genoeg.

Het spel met geluid is werkelijk subliem, en 'spel' mag letterlijk genomen worden. Toont de klankband ons eerst geïntensiveerde geluidsdetails, als ware het klankclose-ups, later worden complete dialogen (waarbij de emoties hoog oplopen) beroofd van ieder zuchtje geluid. Zonder werkelijk patroon zet Van Ginkel zijn geluid gedoseerd in zet hij de relatie tussen beeld en geluid op vervreemdende manier op scherp. Het effect is vervreemdend én sfeervol.

Bovendien voorziet hij de klankband van een soundtrack die op minimalistische wijze de cadans van zijn film voortzet.

Hulp krijgt hij in de vorm van Gaite Jansen. In een rol die haar misschien niet op het lijf geschreven is maar wel de goede rol op het goede moment is. De grote gebaren en het streepje hysterie die ik haar in eerdere rollen heb zien inzetten worden hier op indrukwekkende wijze in toom gehouden. Daarmee laat ze zien tevens met kleine middelen uit de voeten te kunnen, en hoe.

Dan de minpunten, want die zijn aanwezig. Zo permitteert Van Ginkel zich nét iets te veel vrijheden in het script. De beetjes realisme die de film daarbij inboet, worden niet opgevangen aangezien Van Ginkel, zoals eerder gezegd, ver blijft van magisch-realisme of surrealisme. Had het meer op sprookjesachtig gegooid, was er niks aan de hand geweest. Nu komt het bijtijds gemakzuchtig (geschreven) over.

De korte speelduur voorkomt niet dat enkele scenes als filler overkomen. De verfscene is mooi om te zien, maar erg opzichtig eye-candy. Zo zijn er meer scenes die wat overbodig aanvoelen en de intensiteit van de film hier en daar doen afnemen.

Maar het moge duidelijk zijn; 170 Hz is een speelse, kleurrijke en gedurfde eerste speelfilm. Een frisse wind en hopelijk een voorbode voor een jonge generatie die meer out of the box durven te denken. Meer graag!

4,5*

PS. Het integraal kopiëren van de badscene uit Requiem for a Dream moet Van Ginkel vergeven worden; Aronofsky had 'm immers ook al gejat.

Compleet oneens. Het (esthetisch) gespeel met geluid maakt een groot deel van de film. Identificatiewaarde met doven is voor mij een stuk minder relevant. Je gaat toch ook geen film over blinden maken zonder beeld.

Maar die had de rechten (Perfect Blue) opgekocht, las ik ergens op het net.

"Een klassieke lovestory over twee jonge, dove geliefden, die samen weglopen om bij elkaar te kunnen zijn. Door te kiezen voor dove personages schiep Joost van Ginkel voor zichzelf de vrijheid om een onconventionele, zinnelijke film te maken met een bijzondere, tokkelende, schurende soundtrack. De twee geliefden gaan elkaar in schitterende slowmotion met emmers rode verf te lijf", las ik. Met het eerste gedeelte ben ik het eens; de rode verf zal wel experimenteel bedoeld zijn, maar voegt voor mij niets toe, eerder leidt het af van de hoofdzaak. Ook verhaaltechnisch schiet het coming-of-age drama tekort waardoor de story diepgang mist en niet echt beklijft. Visueel echter zijn de statische beelden sterk, vooral omdat in gebarentaal gesproken wordt.

Ik zag in de credits zelfs vermeld staan dat Van Ginkel de scène uit Requiem for a Dream had gehaald. Hij credit die film als inspiratiebron. Waarschijnlijk kende hij Perfect Blue niet.

Dit mag je allemaal uitleggen.