Kiseki (2011)

Klopt. Erg licht van toon. Iets te licht voor een Koreeda naar mijn smaak.
In enkele van zijn eerdere films zit een mooie balans tussen zware thema's en een zekere luchtigheid. Die balans is hier een beetje verstoort. Het lijkt inderdaad teveel op een familiefilm.

Wat ik erg goed vind aan Koreeda is zijn vermogen je op het bot te raken met enorm subtiele scènes of zelfs enkele shots. Denk bijvoorbeeld aan het omaatje uit After life die de rozenblaadjes geeft aan Terajima, de eind scène uit Maboroshi, de scène uit Still Walking waarin de moeder verteld over de reden waarom ze de geredde jongen ieder jaar weer uitnodigt. Scènes waarvan je een brok in je keel krijgt omdat ze zo schrijnend of juist zo mooi zijn. Ook zijn het scènes die enkel werken omdat er zo zorgvuldig naar opgebouwd is. Dat mis ik in Kiseki.

Het is absoluut geen slechte film, integendeel. Er zitten zeker enkele momenten in die erg sterk en typisch Koreeda zijn. Maar in zijn geheel is het niet overtuigend genoeg om genoemd te worden met veel van zijn eerdere werk.

Toch wel verrassend goed! Liftte handig mee op het succes van Drive eerder op de dag, waardoor het feel-good karakter hiervan goed viel.

Feel-good dus, luchtig, maar ook ijzersterke doch ingetogen cinematografie. Fijne afwisseling tussen steady en handheld, zorgt voor een lekker ritme. Ook het tempo ligt precies goed, Koreeda laat de mooiere beelden net iets langer duren zonder dat de vaart eruit gaat. Ook zitten er aardig wat fraaie afstandelijke shots in die de film de nodige contemplatie meegeven. Een ander pluspunt is de muziek, erg sterk. Vooral het nummer met Japanse zang, ingezet tijdens het reisje, ondersteunt de beelden geweldig. Degelijke cast verder onder de volwassenen, met een paar dezelfde hoofden als in Still Walking. Het jongere broertje, Ryu, is wel een beetje irritant, maar dat past op zich wel bij zijn rol.

Een luchtige, lieve en vooral mooie film.

Meer dan leuk.

Door Koreeda, dus net wat sterker dan een simpel leuk tussendoortje. Prachtige rollen van die jongetjes in een aangenaam verhaaltje wat natuurlijk wel wat heftiger is dan de stijl en luchtigheid van de film doet vermoeden.

De film vliegt echt voorbij, heb genoten van de muziek die op zich niet zo bijzonder pas, maar wel perfect paste. Cinematografisch is het verder weer genieten, erg degelijk op het eerste oog, maar toch opvallend mooi en sereen.

Een film die op de juiste manier raakt door een combinatie van leuke rollen, een goed sfeertje, en mooie cinematografie. 4*

Ik had op een mindere Koreeda gerekend en dat kreeg ik ook, maar zelfs een mindere Koreeda steekt nog stevig boven het maaiveld uit en is een behoorlijk sterke film. En bovenalles is het gelukkig heel duidelijk een echte Koreeda. De film hangt soms tegen het randje van een film met iets te wijze kinderen met iets te scherpe opmerkingen aan maar weet die valkuil ontzettend handig te omzeilen. Het is een feelgoodfilm met een mooi en zuiver dramatisch randje. De film is inderdaad Koreeda's luchtige familiefilm, maar gelukkig niet te vrijblijvend of al te oppervlakkig. Graaft wat minder diep en is daardoor ook wat minder beklijvend dan sommige van zijn andere films, maar is veel beter dan ik had gevreesd.

3.5*

Na het geweldige Nobody Knows, en de eveneens prachtige Still Walking en Air Doll waren mijn verwachtingen hooggespannen. Helaas vond ik "I Wish" veel afstandelijker dan de voorgenoemde films. Het was aardig om te zien, soms een beetje saai, en het sentiment kwam bij mij niet overtuigend over. Het einde was leuk, maar het had na de trein-wens-scéne afgelopen mogen zijn, de film werd nog 15-20 minuten uitgesmeerd. Jammer, voor mij werkte het deze keer niet, maar Koreeda heeft voldoende krediet opgebouwd waardoor ik wel weer uitkijk naar zijn volgende.

Een goede dramafilm...

Maar ook voor de jeugdfilm (familiefilm)...

Prima verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Waar Koreeda het loodzware drama al zo luchtig mogelijk probeerde te vangen gaat hij hier nog een stapje verder, want deze film is zo luchtig dat het bijna geheel vrijblijvend wordt. Niettemin zit hier ook genoeg ellende verstopt, hoewel niet van het loodzware soort als bij Still Walking. In feite gaat dit over teleurstelling, iets wat alle volwassenen in zekere zin al bezitten en waar de kinderen over achter komen dat het ook deel uit gaat maken van hun leven.

Ondraaglijk zwaar als je het zo leest, maar de film voelt niet zo aan, alsof Koreeda zich de taak had gesteld om heftig existentialisme als een zomerbriesje te brengen. In zekere zin lukt het ook wel, want de boodschap komt aan, terwijl tegelijkertijd het gevoel overheerst dat je naar een aangename kinderfilm hebt zitten kijken (overigens heb ik nog mijn twijfels of deze film ook daadwerkelijk kinderen zou aanspreken). Toch is het moeilijk om echt onder de indruk te zijn. Het luchtige sfeertje wordt wat al te gemakzuchtig bereikt met die idyllische landschappen, constante zomerzon en vaak enorm vrolijke kinderen. Het is misschien prettig om naar te kijken, maar de hele tijd voelde ik me gemanipuleerd en ik vond dat de film nooit echt zijn zoete sentiment wist te verantwoorden. Koreeda leek bijna behaagziek tijdens de minste momenten, vooral in het eerste uur als we de personages leren kennen. Een bepaald gevoel van echtheid had het denk ik wat extra's kunnen geven. Het eindresultaat is me wat te lief, ondanks de serieuze, onderliggende gedachten.
3*

Mooi, maar net niet genoeg.

Koreeda laat het een klein beetje afweten de laatste tijd. Niet dat hij plots slechte films maakt, maar z'n specifieke touch is hij toch een beetje kwijt. Een film als deze maakt dat erg duidelijk.

Koreeda trekt z'n tempo iets omhoog, waardoor het verstilde een klein beetje uit z'n film trekt. Jammer want ik vond het één van z'n beste kantjes. Ook in de muziekkeuze verslikt hij zich hier behoorlijk, vaak melig en vervelend.

Maar met acteurs en personages kan hij nog steeds perfect om. Een geweldig groepje kinderen, de scene bij de "oma en opa" die er absoluut bovenuitsteekt en het lekkere zonnige Japanese achterland. Altijd een fijne setting voor dit soort luchtige films. Doet zo ook een klein beetje denken aan Kikujiro (al helemaal met het bollige hoofdrolspelertje) maar vooral aan Hiroki's Love On Sunday. Ook zo'n film waar een groepje kinderen (iets oudere dan wel) een klein tochtje door het zonnige Japan ondernemen.

Een lekker sfeertje, een paar erg mooie momenten, geweldige personages en een gevoel van echtheid waar Koreeda een patent op lijkt te hebben. Maar het tempo ligt soms iets te hoog, visueel had het iets beter gekund en de soundtrack is toe aan een serieuze revisie.

3.5*

Kabbelend doorheen een aaneenschakeling van korte shots waarin o.m. twee kids er heel wat voor over hebben om hun gezin opnieuw herenigd te zien.

Sommige van die scènes zijn expressief, soms zelfs ontroerend, andere gaan gewoon aan de aandacht voorbij.

Derde film die ik zag van Koreeda en dit is wel de minste. "Nobody knows" staat er zeker boven en ook "Still walking" beviel me net iets meer.

Niettemin blijft "I wish" een heel degelijk filmwerk waarin het meermaals genieten is van de manier waarop de wondere, ongekunstelde, spontane wereld van kinderen in beeld wordt gebracht.

In ieder geval, gezinsproblematiek schijnt wel de rode draad te zijn die door Koreeda's werk loopt, maar zonder twijfel heeft deze kundige cineast nog veel meer in petto.

Eerst eens even gekeken: Koreeda daar heb ik twee films van gezien Maborosi en After Life en dat zijn beiden meesterwerken, op grond daarvan zouden we deze dan tegenvallend kunnen noemen, maar dat doen we lekker niet, want daar is deze film veel te goed en mooi voor.

Kinderfilm?, zeker niet, al wordt de hoofdmoot gevormd door een soort van Stand by Me-achtig avontuur, alleen zonder de te verwachten sentimentaliteit, zelfs de scenes over de avond bij de oudjes en het hondje zijn alleen maar ontroerend.

Net geen 4* sterren voor deze, alweer, sterke Koreeda. Al is het wel de minste die ik van hem zag. De verwachtingen waren hier ook lager, door het plot en de reacties hier. Daarentegen nog steeds een mooie film. Koreeda's observatievermogen kent geen gelijke.

Koreeda wederom balancerend op de dunne lijn tussen sentimentaliteit en 'echte' emotie.

Dat lijkt aanvankelijk niet goed te gaan. Een iets te hoog tempo naar mijn gevoel, en een soundtrack die aanvankelijk klinkt als een lul op een drumstel; maar gaandeweg lijkt de film toch in het juiste ritme te komen. Of misschien wen ik eraan.

Koreeda krijgt me in ieder geval toch weer te pakken, weet weer te ontroeren, juist door het drama geen melodrama te laten worden, en het kinderlijke niet te laten ontaarden in kinderachtigheid. Het poëtische houdt altijd iets bescheidens, iets realistisch.

Uiteindelijk ruim aan de goede kant van genoemde lijn dus, maar wat mij betreft behoort dit niet tot de echte hoogvliegers binnen zijn oeuvre.

Luchtige, bij vlagen aandoenlijke film over kinderen die een oplossing trachten te forceren voor de problemen waarmee zij geconfronteerd worden. Hirokazu Koreeda heeft dat met de nodige humor verpakt in een vlotte film, die de tegenstellingen tussen de denkwereld en logica van kinderen en volwassenen illustreert. Erg leuk. Naar mijn smaak een van de betere Koreeda’s.

Na onlangs zijn nieuwste, La vérité, gezien te hebben, met deze I wish intussen toe aan mijn 13e Kore-eda. Jammer genoeg voor mij één van zijn mindere films zonder dit echt slecht te noemen. Eerder een rustig voort kabbelende film over twee broertjes die van elkaar gescheiden leven, maar bij elkaar willen zijn.

Een film over dromen en verwachtingen, over aspecten in het dagelijkse leven en hoe kinderen er tegenaan kijken in hun aparte kijk op de dingen des levens. Een mooi uitgangspunt, dat zeker, maar ik vond het plot nogal langdradig en vrij lang nietszeggend. Voorbij halfweg wordt het iets beter, maar dan was voor mij het kalf reeds verdronken (al bedoel ik het niet zo negatief). De ervaringen van een kind geuit vanuit een dromerige fantasie komen hier tot leven, maar raakten me iets te weinig (hoewel het onderwerp hier wel toe leende).

Wel wederom prachtige beelden en een mooie inkijk in de Japanse cultuur. Mooie sfeerbeelden van het leven langs een levende vulkaan ondersteund door rustige muziek. Degelijk, maar het mocht iets meer zijn.

Iets te lang, maar toch een zeer genietbare film. Na enkele lichte tegenvallers van Koreeda te hebben gezien was dit weer een meevaller. Koreeda is duidelijk beter thuis in dit genre, dat ik maar even 'volwassen kinderfilms' noem, dan in bv de samuraifilm. De kinderen spelen zoals vaak in zijn films heel naturel, ook degenen met de kleinere rollen, en de onderlinge dynamiek komt goed uit de verf. Het verhaal is even eenvoudig als verrassend, en Koreeda blijft weg van alle valkuilen die hier in minder kundige handen een draak van hadden kunnen maken- zo is er gelukkig geen opzichtig happy (of magisch-realistisch) eind, en zijn de kinderen ook niet overdreven grappig of schattig. Gewoon een groep kinderen.

Wel heel mooi gevangen op film toch, die korte fase in de kindertijd waarin kinderen eigenlijk al niet meer geloven in wonderen, maar tóch het zekere voor het onzekere nemen.