Kiseki (2011)

De nieuwe Koreeda!

Teaser: hier

De poster is niet om aan te zien, verhaaltje klinkt weer als een goeie Koreeda.

Oei, dit wordt genieten.

Ja! Klinkt als een modern sprookje Wanneer kunnen we deze verwachten?

Koreeda

Wat kijk ik uit naar deze na al het schitterend werk die hij voordien al heeft gemaakt. Maboroshi no hikari veruit zijn beste!!

Inderdaad, wat is hier misgegaan?!

Op basis van de trailer (zonder subs) lijkt dit een beetje Koreeda's familiefilm te worden. Lijkt lichter van toon dan zijn andere films.

Aangekocht door A-film. Zal wel te zien op het IFFR (2012).

Goh, A-film (en geen EYE die de laatste films van Koreeda deden). Het inmiddels opgedoekte A-film onderdeel Total Film deed destijds ook Nobody Knows, maar tegenwoordig koopt A-film veel minder dan toen en eigenlijk juist niet meer wat minder toegankelijke films die ze vaak bij Total Film deden. Lijkt dus te bevestigen wat ik al dacht: een toegankelijke familiefilm voor een vrij groot publiek.

Klopt. Erg licht van toon. Iets te licht voor een Koreeda naar mijn smaak.
In enkele van zijn eerdere films zit een mooie balans tussen zware thema's en een zekere luchtigheid. Die balans is hier een beetje verstoort. Het lijkt inderdaad teveel op een familiefilm.

Wat ik erg goed vind aan Koreeda is zijn vermogen je op het bot te raken met enorm subtiele scènes of zelfs enkele shots. Denk bijvoorbeeld aan het omaatje uit After life die de rozenblaadjes geeft aan Terajima, de eind scène uit Maboroshi, de scène uit Still Walking waarin de moeder verteld over de reden waarom ze de geredde jongen ieder jaar weer uitnodigt. Scènes waarvan je een brok in je keel krijgt omdat ze zo schrijnend of juist zo mooi zijn. Ook zijn het scènes die enkel werken omdat er zo zorgvuldig naar opgebouwd is. Dat mis ik in Kiseki.

Het is absoluut geen slechte film, integendeel. Er zitten zeker enkele momenten in die erg sterk en typisch Koreeda zijn. Maar in zijn geheel is het niet overtuigend genoeg om genoemd te worden met veel van zijn eerdere werk.

Waar heb je deze kunnen zien, Chr.s?

Dankzij het internet.

Ah oke, ik kijk zelf ook uit naar deze film Luchtig of niet.

Toch wel verrassend goed! Liftte handig mee op het succes van Drive eerder op de dag, waardoor het feel-good karakter hiervan goed viel.

Feel-good dus, luchtig, maar ook ijzersterke doch ingetogen cinematografie. Fijne afwisseling tussen steady en handheld, zorgt voor een lekker ritme. Ook het tempo ligt precies goed, Koreeda laat de mooiere beelden net iets langer duren zonder dat de vaart eruit gaat. Ook zitten er aardig wat fraaie afstandelijke shots in die de film de nodige contemplatie meegeven. Een ander pluspunt is de muziek, erg sterk. Vooral het nummer met Japanse zang, ingezet tijdens het reisje, ondersteunt de beelden geweldig. Degelijke cast verder onder de volwassenen, met een paar dezelfde hoofden als in Still Walking. Het jongere broertje, Ryu, is wel een beetje irritant, maar dat past op zich wel bij zijn rol.

Een luchtige, lieve en vooral mooie film.

Bioscooprelease ingevoerd: vanaf 26 april 2012 in de bioscoop! (A-film)

Meer dan leuk.

Door Koreeda, dus net wat sterker dan een simpel leuk tussendoortje. Prachtige rollen van die jongetjes in een aangenaam verhaaltje wat natuurlijk wel wat heftiger is dan de stijl en luchtigheid van de film doet vermoeden.

De film vliegt echt voorbij, heb genoten van de muziek die op zich niet zo bijzonder pas, maar wel perfect paste. Cinematografisch is het verder weer genieten, erg degelijk op het eerste oog, maar toch opvallend mooi en sereen.

Een film die op de juiste manier raakt door een combinatie van leuke rollen, een goed sfeertje, en mooie cinematografie. 4*

Ik had op een mindere Koreeda gerekend en dat kreeg ik ook, maar zelfs een mindere Koreeda steekt nog stevig boven het maaiveld uit en is een behoorlijk sterke film. En bovenalles is het gelukkig heel duidelijk een echte Koreeda. De film hangt soms tegen het randje van een film met iets te wijze kinderen met iets te scherpe opmerkingen aan maar weet die valkuil ontzettend handig te omzeilen. Het is een feelgoodfilm met een mooi en zuiver dramatisch randje. De film is inderdaad Koreeda's luchtige familiefilm, maar gelukkig niet te vrijblijvend of al te oppervlakkig. Graaft wat minder diep en is daardoor ook wat minder beklijvend dan sommige van zijn andere films, maar is veel beter dan ik had gevreesd.

3.5*

Na een kwartier kreeg ik het gevoel dat het nog wel eens een lang vervelend avondje zou gaan worden. Na een half uur had ik de hoop al opgegeven. Daarna begon de lange wacht naar het einde.

Een frivool kijkje in het leven van wat Japanse kinderen, waarvan er een gescheiden ouders heeft, zodat het lijkt alsof er zich heel wat achter schermen afspeelt.

Van het ene onbeduidend gezeur vallen we in het andere. De twee jonge hoofdrolspelers leren we nauwelijks kennen, hetgeen ook lastig wordt gemaakt door het feit dat ze vrijwel niets bijzonders meemaken of te vertellen hebben.

Een van de jochies zit zich de hele film vol te vreten, hij houdt vooral van een speciaal soort cake. Weten we dat ook weer.

1*

Kore-eda is één van Japans meest vooraanstaande arthouse-cineasten, die met artistieke hoogvliegers als After life en Nobody knows internationaal furore maakte, maar ook door zijn introvertere drama’s Distance en Maborosi bij mij weinig fout kan doen. Nou goed, hij maakte twee jaar geleden het lichtvoetige Air doll, over een man die verliefd wordt op een opblaaspop. Heel slecht was het niet, al vond ik de metafoor (“Eigenlijk zijn we allemaal poppen”) er zo dik op liggen dat ik deze film, na het gedragen Still walking, als een knieval voor het grote publiek ervoer. I wish zet de koers naar het grote publiek met grote schreden verder. Het is zelfs zijn meest toegankelijke film ooit. Als het Amerikaans was geweest, dan kwamen zelfs de Pathé-theaters in het vizier. Maar de arthouse-liefhebber die ik ben keek aardig op zijn neus, want I wish kan mee met Kore-eda’s beste.

Kore-eda vertelt het verhaal van twee broertjes (ook gespeeld door broers) waarvan de ouders gescheiden zijn. Koichi woont met zijn moeder in een dorpje onder een vulkaan, Ryu woont in een grotere stad, bij zijn vader die in een bandje speelt. Koichi heeft gehoord dat als twee hogesnelheidstreinen elkaar passeren de wens die je uitspreekt ook uitkomt. Hij overtuigt zijn broertje ervan het te gaan proberen. De wens is een vulkaanuitbarsting, want dan moet er verhuisd worden en dan komt een gezinshereniging dichterbij. Dus spreken de broertjes halverwege af, wat vrienden in hun kielzog meenemend. De ene zeult een dode hond mee die weer levend moet worden, de ander wil graag actrice worden en komt vooralsnog niet verder dan een reclame voor een bananendrank, etc. Dit gegeven, helemaal goed. En voordat je denkt “Japanse Goonies” (en “laat maar zitten”), denk dan ook meteen aan feelgood jeugdfilms als Linda, Linda, Linda en My life as a dog, want qua intentie zit het meer in die richting.

Zoals in elke goede road movie is de weg belangrijker dan het doel. En het helpt gelukkig dat dit een Japanse film is, zodat het einde niet al bij voorbaat vaststaat. Het is zo’n film waarin iets geleerd wordt, waar je de jongetjes ‘real time’ een beetje ziet opgroeien. Dat Kore-eda goed met kinderen overweg kan, wisten we nog van Nobody knows. Maar hij krijgt in deze film iets uit die jonge acteurs waardoor de 128 minuten voorbij schieten. Het is een beetje onduidelijk hoe gescript alles is maar de film zit vol met kleine verhaalmotiefjes, gewoontes en alledaagse gebeurtenissen die volkomen echt aanvoelen. Dit is misschien wel het grote talent van Kore-eda, gestoeld op zijn verleden als documentairemaker, waardoor je in een handomdraai een sterke band met de karakters hebt. Zo zwemmen allebei de jongetjes nog, ook al wonen ze ver uit elkaar. Lijkt onbelangrijk, maar het draagt meteen bij aan de authenticiteit. De jongste, die bij zijn muzikantenvader woont, heeft voor zijn oudere broer een indie-cd gemaakt, zonder eigenlijk te weten wat dat is. “Ik denk dat je dan gewoon harder moet werken.” Dat soort dingetjes.

Het knappe van I wish is dat het een jeugdfilm is waar je als volwassene wat mee kunt. De toegankelijkheid staat de gelaagdheid niet in de weg. De film gaat over kinderen, maar de volwassenen doen volop mee, met hun eigen dromen, reeds vervlogen of nog steeds gekoesterd. Hierdoor ontstaat een gelaagdheid waardoor tevens de les die onze jongetjes aan het einde van de film leren ook aanvoelt als een echte les.

Goed, Kore-eda heeft de arthouse dus wat achter zich gelaten, maar als hij dit niveau blijft volhouden zit ik er niet mee. Misschien dat het voor sommigen hier en daar wat te sentimenteel is. Nee, dat neem ik terug. Als je I wish niet innemend vindt, dan ben je gewoon een lul.

Deze opmerking vind ik wel erg kort door de bocht aangezien de kans groot is dat ik net zoals Redlop deze film van Koreeda wel eens niet zou kunnen waarderen. Air Doll vond ik in ieder geval een draak. Ook over die andere film over kindertjes "Nobody knows" was ik niet bepaald enthousiast. Weet je wat, ik laat deze film mooi links liggen. Dan loop ik in ieder geval niet de kans een lul genoemd te worden. Er zijn trouwens genoeg Japanse films die ik nog wil zien die me wél aanspreken.

Verstandig. Want stel dat je inderdaad in slaap valt, hoe ga je dat uitleggen?

Misschien dat ik de film een stuk beter waardeer bij een tweede kijkbeurt, maar ik vond het - hoe innemend ook - te zoetsappig idyllisch van toon. Kitscherig wil ik niet zeggen, maar het frivole sentiment was te gelikt en dan werkt het bij mij niet.

Dus weliswaar innemend, maar het kwam niet over op die manier zoals het bedoeld was bij mij. Doe er wel een * bij want bar slecht vond ik het ook niet..

Gescheld verwijderd.

Mijn hemel...

lief filmpje over volwassen worden.

Ik heb 2+ uur genoten. Koreeda levert weer een mooie film af.

Er kan nog een trein komen - Cinema.nl Special

(achtergrondartikel)

Las het mooie stukje ook in de VPRO gids en ik ben bijna geneigd op te waarderen naar 4 sterren. Eerst nog maar eens kijken.

Wederom een heerlijke film van Kore-eda, een verbetering t.o.v. Airdoll wat mij betreft. Kiseki leunt meer aan tegen Nobody Knows en Still Walking, nog steeds mijn favoriete films van Kore-eda, die ik tot mijn favoriete hedendaagse regisseurs mag beginnen rekenen (het was dan ook puur op basis van zijn naam dat ik zo snel mogelijk deze film wou gaan bekijken).

Kiseki is weer heerlijke kleinschalige Japanse cinema, in de traditie van Ozu (waar Kore-eda tot vervelens toe mee wordt vergeleken, maar natuurlijk wel terecht wat mij betreft). Kore-eda heeft een heel sierlijke, maar sobere filmstijl. Ook het verhaal wordt nergens extra aangedikt, maar focust gewoon op normale mensen en vertelt op subtiele wijze heel veel over menselijke verlangens.
De muziek neigt naar het melige, maar werkt bij dit soort cinema absoluut: beste voorbeeld is de prachtige montage (net voor/na het moment waarop de 2 shinkansens elkaar kruisen, ik ben even vergeten wanneer deze scène viel) van allerlei kleine, visuele clues op de tonen van een eenvoudig, maar erg mooi stukje gitaarmuziek.
Tenslotte doen alle acteurs goed hun ding, en is het Kore-eda verdienste dat hij er keer op keer weer in slaagt om sterke kindacteurs te strikken voor zijn rollen.

De film komt zeer sterk in de buurt van Nobody Knows (mijn favoriet) en Still Walking, en mag daarom wat mij betreft zeker niet gemist worden. Een mooie 4*.


4*

Wat een cinematografisch geklets hier zeg... Ik ben benieuwd naar wat deze film goed of juist niet goed maakt.

Het ge"ophemel" van de regisseur en zelfs mensen die zich geroepen voelen om de hele "Wikipedia pagina" van deze man te copy pasten is een beetje te veel voor mij.... pfffeww

Knap gemaakt drama, rondom de items "wat is de betekenis van geluk" en "hoe belangrijk is familie", dat zowel boeiend is voor kinderen als voor volwassenen. Hoe menselijk betrokken, aandoenlijk en integer, toch sprak de docudrama 'Nobody Knows' van dezelfde regisseur mij meer aan. Wellicht dat het gebeuren rond de aanloop en ingebruikneming van een hogesnelheidstrein mij minder zegt. Daarnaast vind ik dat twee uur om het verhaal te vertellen te lang duurt. Ook het gebruik van kruislingse verbanden is ditmaal wat te buitensporig.