L'Innocente (1976)

Weinig dingen zijn zo oninteressant als een film over het liefdesleven van de 19e eeuwse elite (zie ook The Age of Innocence) Het eerste uur van deze film vond ik écht saai, nog meer omdat het acteerwerk in deze film niet zo excentriek is als bij Scorseses navolger. Maar gelukkig komt er na een tijdje een nieuw personage op de proppen, dat alles totaal omwentelt en er uiteindelijk nog een echt boeiende, meeslepende en aangrijpende film van weet te maken. Daarom nog niet van het niveau van Visconti's eerdere meesterwerken maar toch in elk geval meer dan onderhoudend. Toch blijf ik de personages een beetje kleurloos vinden, en blijft ook de muziek en cameravoering een beetje soft. Na wat twijfelen levert dat dus 3.5 sterren op.

Ik ben er ook niet zo weg van. De hoofdrolspelers missen wat overtuiging en Visconti's regie is ook niet altijd even trefzeker. Dat helpt allemaal niet echt om echt leven in dit verhaal te blazen. Het blijft wat vlak. Ook ik kwam wat moeizaam door de eerste helft en vond de tweede heel wat interessanter, maar ook voor mij zeker niet Visconti's beste.

3.0*

Integendeel, L'Innocente is een stuk beter. Vooral het camerawerk maakt het verschil; ik vond de close-ups niet alleen fraai maar ook veel verhalende inhoud hebben. Vandaar ook dat Giannini uitstekend gecast is. Zijn kop spreekt echt boekdelen.

Het script lijkt af en toe wat te stotteren maar achteraf valt alles beter op z'n plek. Weinig mis dus met deze Visconti.

Aardige film, mooie beelden en erg beschaafd geacteerd. Een van de weinige oude-film waar ik wel van kon genieten. Het zal ongetwijfeld sterk en goed zijn in die tijd maar het beschaafde raakt mij gewoon niet. Erg moeilijk uit te leggen, misschien een generatie-ding.

3 sterren

Visconti's laatste film

Ik was vandaag weer aan het twijfelen welke film ik ging zien tot ik opeens ergens in een hoekje van de kast deze Visconti zag staan. Ik had hem gekocht toen ik in mijn Visconti periode zat maar die obsessie was eventjes gedaald waardoor mijn aandacht naar andere films ging. Toch denk ik bij Visconti nog altijd aan een paar geniale films zoals Il Gattopardo waardoor ik met plezier terug een start aan die obsessie wou geven.

Het is alleen dan ook jammer dat Visconti zijn laatste film niet het meesterwerk is geworden waarop ik had gehoopt. Het is daarvoor soms allemaal nogal saai, vooral in het eerste deel van de film. Het is wederom een boekverfilming maar Visconti stond er deze keer zelf niet zo hard achter als bij de verfilmingen van Thomas Mann en dergelijke. De reden was dat hij de schrijfstijl en manier van denken van de schrijver, Gabriele D'Annunzio, niet echt kon waarderen. Toch had D'Annunzio een zekere aantrekkingskracht op Visconti wat hem dan toch over de streep trok. Zelf heb ik zowat eenzelfde gevoel als dat Visconti had, namelijk dat van een zekere afstandelijkheid ten opzichte van de personages maar toch kreeg ik het niet over mijn hart om de film af te zetten. Daar moet dan ook nog eens bij worden gezegd dat eens de zoon van Giuliana en Filippo op de proppen komt, de film ook opeens een stuk boeiender wordt. Het blijft echter allemaal erg moeizaam op gang komen en in het begin van de film had ik ook last om te volgen wie nu weer wie was. Personages worden zonder boe of bah geïntroduceerd en komen pas een stuk later in de film weer tevoorschijn. Wel weet Visconti weer een (h)eerlijke schets van de aristocratie in de 19e eeuw neer te zetten waardoor de film toch nog wel een dikke voldoende krijgt. De evolutie die Tullio doorgaat is om van je vingers af te likken en het einde waar hij zelfmoord pleegt is al even abrupt als passend. Wel jammer dat dat op mijn DVD hoes stond verklapt maar dat nam, gelukkig, niets weg van de intensiteit van de scène.

Giancarlo Giannini, ik had er nog nooit van gehoord maar zijn kop op de hoes van mijn DVD sprak boekdelen. Oorspronkelijk had Visconti de rol weggelegd voor Alain Delon maar er werd gevreesd dat hij de rol niet zo gemeen zou kunnen spelen, er werd dan gekozen voor Giannini en ik moet toegeven dat hij het werkelijk fantastisch speelt. De rol lijkt hem op het lijf geschreven en ik begrijp de negatieve commentaren hier dan ook niet. De doorlopen ogen, de passieve lichaamstaal, ... Ik heb er werkelijk van genoten en hoe goed Delon de rol ook had kunnen vertolken, volgens mij is Giannini beter. Dat geldt dan jammer genoeg niet voor Laura Antonelli die de rol van Giuliana, Tullio's vrouw, vertolkt. Oorspronkelijk had Visconti Romy Schneider gekozen voor die rol en dat had wel eens perfect kunnen zijn. Antonelli komt simpelweg te vaak te ongeloofwaardig over. Vooral in de eindscène waarin ze tegen Tullio uitvalt dat ze altijd van haar zoon heeft gehouden komt totaal niet geloofwaardig over. Ik zat echt te kijken met het idee dat dit werkelijk nergens op sloeg. Neen, dan was Schneider wel een stukje beter geweest maar die kon niet omdat ze toen zwanger was... Jennifer O'Neill verdient trouwens ook nog wel een vermelding dankzij haar uitstekende rol van Teresa Raffo. Ze maakt het hoofd van Tullio helemaal gek en doet het op een heerlijke, aantrekkelijke manier. Jammer dat ze niet een grotere rol had.

De hand van de meester is wel te herkennen (letterlijk want de hand die in de openingsscène door het boek bladert is dat van Visconti) maar hij heeft wel beter werk afgeleverd. Giannini is goed, Antonelli niet en de film valt of staat toch wel met de acteurs. Daar komt dan ook nog eens bij dat het verhaal niet altijd even boeiend is maar toch kent het een zekere aantrekkingskracht. Een meesterwerk is het zeker niet maar toch misschien wel de moeite waard, al is het maar voor het feit dat dit Visconti's laatste wapenfeit is.

3.5*

Ik kijk graag naar Italiaanse films, maar ik ben nooit een Visconti-fan geweest. Na het zien van deze film weet ik weer waarom. Een traag verteld en futloos geregisseerd verhaal over decadentie binnen de Italiaanse aristocratie: so what else is new? Er was geen reuk of smaak aan, want behalve het verhaal was ook het acteren niet om over naar huis te schrijven.

Ik heb Il Gattopardo en Rocco e... nog op mijn lijstje “nog-te-zien” staan, maar het kan wel even duren voor ik daar aan begin.

Ideale setting voor een jaren 70 erotisch filmpje. Brave mooie echtgenote wordt bedrogen en besluit om het er dan zelf maar van te nemen.

Veel borghese blabla, allemaal zoals gebruikelijk prachtig verfilmd door Visconti.

Een portret van de Italiaanse aristocratie uit de 19de eeuw.
Een banaal en ook weerzinwekkend (de moord op de baby) verhaal.
Niet bepaald boeiend, met de vele dialogen, grillige opvattingen en houdingen ivm het huwelijk, liefde en trouw, maar de film blinkt vooral uit door het visuele. Weelderige decors en costumering, netjes verzorgde personages, romantische en idyllische plaatjes, beeldcomposities tot in de puntjes verzorgd, en algemeen de geslaagde weeergave van de praal van deze maatschappij.
Een onmiskenbare Visconti. Mooi maar niet de klasse van een "Rocco..." en vooral niet van "Morte a Venezia"

En op klassiekerzondag maar weer eens aan de Visconti en daarmee natuurlijk een onmiskenbaar grote naam. Betekent dat altijd succes? Nee, want met 'Rocco en zijn broers' en 'Dood in Venetië' had ik ook al erg weinig. Waarom begin je er dan aan? Simpel, het is maar wat je tegenkomt bij de kringloop, bovendien blijft er toch altijd die zucht te ontrafelen, te begrijpen, wat een ander dan ziet en zo goed vind. En dus zal het geen verrassing zijn dat dit trage kostuumdrama niet aan mij besteedt was.

En eigenlijk wordt de analyse van deze film, en wat er geboden wordt, ook al door een paar andere gebruikers prima verteld. L'Innocente is een kostuumdrama in het decadente Italië eind 19de eeuw en ongetwijfeld een must see voor wie van pracht, praal, balzalen vol met kostuums en baljurken en stijve etiquette houdt. Want dat is waar dit zware liefdesdrama rond Tulio zich afspeelt die er zelf rustig op los scharrelt maar dit van zijn vrouw vervolgens niet duld met jaloezie tot gevolg. Het geeft te denken over de onderdanige rol van de vrouw waar Tulio eigenlijk zijn gang maar kan gaan un public te midden van alle maatschappelijk pracht of schijn, het is maar hoe je er naar kijkt.

Toch brengt de film mij niet meer dan kleurrijke decors en mooie geklede karakters, want de dialogen zijn stroef en eindeloos over liefde, trouw, huwelijk en lust, doet Giannini het verder op zich prima met zijn kenmerkende kop en stem, lekkere karakter acteur wat dat betreft, en biedt de film mij behalve dat ontstellend weinig. Sterker nog, het was een drama om dit drama uit te zitten en dat deed ik dan ook met de grootst mogelijk moeite. Maar voor wie smult van dergelijke weelderige settings en costumering, en zich kan verliezen in een Sisi achtige achtergrond, zal dit spek naar de bek zijn. Voor mij echter niet, snel door naar de volgende.