L'Innocente (1976)

Mooie film. Prachtige Laura Antonelli...

bloot

Functioneel bloot

dat valt meer onder de categorie: onschuldig bloot.

Weinig dingen zijn zo oninteressant als een film over het liefdesleven van de 19e eeuwse elite (zie ook The Age of Innocence) Het eerste uur van deze film vond ik écht saai, nog meer omdat het acteerwerk in deze film niet zo excentriek is als bij Scorseses navolger. Maar gelukkig komt er na een tijdje een nieuw personage op de proppen, dat alles totaal omwentelt en er uiteindelijk nog een echt boeiende, meeslepende en aangrijpende film van weet te maken. Daarom nog niet van het niveau van Visconti's eerdere meesterwerken maar toch in elk geval meer dan onderhoudend. Toch blijf ik de personages een beetje kleurloos vinden, en blijft ook de muziek en cameravoering een beetje soft. Na wat twijfelen levert dat dus 3.5 sterren op.

Daar heb ik met veel ongeduld op liggen wachten. Dan is er een point of no return...

Of afzetten, maar dat is zonde van dat eerste uur, of afkijken en dat is misschien zonde van het tweede uur.

De film opent in een 19de eeuwse setting met allerlei pluche troep. Een vervelend Guy de Maupassant-achtig verhaal maakt zich dan meester, alsmede een niet te onderdrukken neiging om op de >> knop te duwen van de dvd.

Het kon mij geweldig boeien dus. 2*

Visconti wou Alain Delon en Romy Schneider voor de hoofdrollen, wat een enorm gemis dat die selectie niet gelukt is.

Excuse me, Laura Antonelli is een miscast van de eerste orde. En ook Giancarlo Giannini weet niet 100% te overtuigen. Wat jammer zoiets. Niet dat ze het slecht doen, maar er ontbreekt wat. Want het is een verhaal vol charme, liefde haat en boetedoening in werkelijk kleurrijke decors opgezet. Met een heerlijk traag ritme.

Een wrang verhaal 4* (klein)

Ik ben er ook niet zo weg van. De hoofdrolspelers missen wat overtuiging en Visconti's regie is ook niet altijd even trefzeker. Dat helpt allemaal niet echt om echt leven in dit verhaal te blazen. Het blijft wat vlak. Ook ik kwam wat moeizaam door de eerste helft en vond de tweede heel wat interessanter, maar ook voor mij zeker niet Visconti's beste.

3.0*

Ben benieuwd of herziening hier zou kunnen helpen. Eigenlijk denk ik van niet.

Mooie klassieke film, erg van genoten.

Aristocraat Visconti weet waar hij het over heeft.

Hadden we maar meer van dit soort regisseurs.

Rocco blijft echter zijn meesterwerk.

Zonde van de oersaaie eerste drie kwartier: vele onafhankelijke gebeurtenissen waar je pas een verband in ziet als het te laat is. Maar zoals gezegd herstelt de film zich uitstekend en is de rest van de film van hoog niveau.

Ik hou daar wel van, filmmakers die tegen alle tijdsgeesten in degelijke literatuurverfilmingen maken. Het was pas nadat ik de inhoudelijke en filmische gelijkenissen ontdekte met Scorsese’s The age of innocence dat ik ook de overeenkomst in de titel zag. Deze film handelt over een aristocraat die openlijk zijn vrouw te schande maakt door een relatie te hebben met een andere vrouw. Terwijl hij zijn vrouw om geduld vraagt, trekt vrouwlief haar eigen plan en komt van de koude kermis zwanger thuis. Je weet vanaf het begin dat de hoofdpersoon spectaculair ten gronde gaat en Viconti voert dat kunstje in zijn laatste film perfect uit. Kan niet zeggen dat ik dit nou zoveel minder vond dan Il gattopardo.

Integendeel, L'Innocente is een stuk beter. Vooral het camerawerk maakt het verschil; ik vond de close-ups niet alleen fraai maar ook veel verhalende inhoud hebben. Vandaar ook dat Giannini uitstekend gecast is. Zijn kop spreekt echt boekdelen.

Het script lijkt af en toe wat te stotteren maar achteraf valt alles beter op z'n plek. Weinig mis dus met deze Visconti.

Aristocraat Luchino Visconti slaagt er zeer goed in ons een blik te gunnen op het aristocratische liefdesleven in 19de eeuws Italië. Dit is een prachtige film met kleurrijke decors. Het is heerlijk om je te mogen vergapen aan de oogverblindend mooie Laura Antonelli.

Dit is een zeer goed uitgewerkt psychologisch drama.

Aardige film, mooie beelden en erg beschaafd geacteerd. Een van de weinige oude-film waar ik wel van kon genieten. Het zal ongetwijfeld sterk en goed zijn in die tijd maar het beschaafde raakt mij gewoon niet. Erg moeilijk uit te leggen, misschien een generatie-ding.

3 sterren

Ik heb de negentiende eeuw ook niet meegemaakt.

koop een taart en vier het

Voor mij vooral een zeer saai uitgewerkt psychologisch drama. Het kostte mij in ieder geval nogal veel moeite om mij door deze film heen te worstelen. Dat ik de film desondanks geen onvoldoende heb gegeven is vanwege het redelijke laatste half uur én enkele zeer mooi ogende erotische scènes.

"L' Innocente", de zwanenzang van Visconti - tijdens de montage stierf hij - beschouw ik als een van zijn minste films.

3,0*

Visconti's laatste film

Ik was vandaag weer aan het twijfelen welke film ik ging zien tot ik opeens ergens in een hoekje van de kast deze Visconti zag staan. Ik had hem gekocht toen ik in mijn Visconti periode zat maar die obsessie was eventjes gedaald waardoor mijn aandacht naar andere films ging. Toch denk ik bij Visconti nog altijd aan een paar geniale films zoals Il Gattopardo waardoor ik met plezier terug een start aan die obsessie wou geven.

Het is alleen dan ook jammer dat Visconti zijn laatste film niet het meesterwerk is geworden waarop ik had gehoopt. Het is daarvoor soms allemaal nogal saai, vooral in het eerste deel van de film. Het is wederom een boekverfilming maar Visconti stond er deze keer zelf niet zo hard achter als bij de verfilmingen van Thomas Mann en dergelijke. De reden was dat hij de schrijfstijl en manier van denken van de schrijver, Gabriele D'Annunzio, niet echt kon waarderen. Toch had D'Annunzio een zekere aantrekkingskracht op Visconti wat hem dan toch over de streep trok. Zelf heb ik zowat eenzelfde gevoel als dat Visconti had, namelijk dat van een zekere afstandelijkheid ten opzichte van de personages maar toch kreeg ik het niet over mijn hart om de film af te zetten. Daar moet dan ook nog eens bij worden gezegd dat eens de zoon van Giuliana en Filippo op de proppen komt, de film ook opeens een stuk boeiender wordt. Het blijft echter allemaal erg moeizaam op gang komen en in het begin van de film had ik ook last om te volgen wie nu weer wie was. Personages worden zonder boe of bah geïntroduceerd en komen pas een stuk later in de film weer tevoorschijn. Wel weet Visconti weer een (h)eerlijke schets van de aristocratie in de 19e eeuw neer te zetten waardoor de film toch nog wel een dikke voldoende krijgt. De evolutie die Tullio doorgaat is om van je vingers af te likken en het einde waar hij zelfmoord pleegt is al even abrupt als passend. Wel jammer dat dat op mijn DVD hoes stond verklapt maar dat nam, gelukkig, niets weg van de intensiteit van de scène.

Giancarlo Giannini, ik had er nog nooit van gehoord maar zijn kop op de hoes van mijn DVD sprak boekdelen. Oorspronkelijk had Visconti de rol weggelegd voor Alain Delon maar er werd gevreesd dat hij de rol niet zo gemeen zou kunnen spelen, er werd dan gekozen voor Giannini en ik moet toegeven dat hij het werkelijk fantastisch speelt. De rol lijkt hem op het lijf geschreven en ik begrijp de negatieve commentaren hier dan ook niet. De doorlopen ogen, de passieve lichaamstaal, ... Ik heb er werkelijk van genoten en hoe goed Delon de rol ook had kunnen vertolken, volgens mij is Giannini beter. Dat geldt dan jammer genoeg niet voor Laura Antonelli die de rol van Giuliana, Tullio's vrouw, vertolkt. Oorspronkelijk had Visconti Romy Schneider gekozen voor die rol en dat had wel eens perfect kunnen zijn. Antonelli komt simpelweg te vaak te ongeloofwaardig over. Vooral in de eindscène waarin ze tegen Tullio uitvalt dat ze altijd van haar zoon heeft gehouden komt totaal niet geloofwaardig over. Ik zat echt te kijken met het idee dat dit werkelijk nergens op sloeg. Neen, dan was Schneider wel een stukje beter geweest maar die kon niet omdat ze toen zwanger was... Jennifer O'Neill verdient trouwens ook nog wel een vermelding dankzij haar uitstekende rol van Teresa Raffo. Ze maakt het hoofd van Tullio helemaal gek en doet het op een heerlijke, aantrekkelijke manier. Jammer dat ze niet een grotere rol had.

De hand van de meester is wel te herkennen (letterlijk want de hand die in de openingsscène door het boek bladert is dat van Visconti) maar hij heeft wel beter werk afgeleverd. Giannini is goed, Antonelli niet en de film valt of staat toch wel met de acteurs. Daar komt dan ook nog eens bij dat het verhaal niet altijd even boeiend is maar toch kent het een zekere aantrekkingskracht. Een meesterwerk is het zeker niet maar toch misschien wel de moeite waard, al is het maar voor het feit dat dit Visconti's laatste wapenfeit is.

3.5*

ik weet het wel zeker!

Het is de tweede avond achter elkaar dat ik hem in de rol van ultieme decadent zie. In Fatti di Gente Perbene (1974) speelt hij ook een Tullio (waarschijnlijk geen toevallige keuze dus, die naam?). Nu las ik reviews voor die film waarin geclaimd werd dat het een Visconti immitatie zou (kunnen) zijn, maar Visconti lijkt hier dus eerder geinspireerd door. Hoewel de fotografie van "Fatti" fenomenaal is (doet heel Oost-Europees aan... beetje Sokurov, beetje ook deze verfilming van een ander decadent boek Szindbád (1971), vooral heel zacht en extreem uitgelicht), wint de Visconti film uiteindelijk toch op elk vlak. Het verhaal heeft de extremiteit van iets dat Bunuel zou kunnen doen, maar verpakt in een Bergman-achtige terughoudendheid. De aankleding is waar Visconti zijn naam mee heeft gemaakt, en dus prachtig. Opvallend maar effectief gebruik van atonale(?) muziek op enkele momenten, naast een zeer degelijke klassieke soundtrack. De film word gedragen door Giannini, die ik eerder al erg sterk vond in Pasqualino Settebellezze (1975) en Le Buone Notizie (1979) en hier misschien wel zijn beste rol neerzet. Weer een erg positieve uitschieter dus. Ik moet meer decadente films zien te vinden... een Joris-Karl Huysmans verfilming ofzo (ImdB al even gecheked, die zijn er, op een enkele short na, niet )

Andere Visconti's: Gruppo di Famiglia en Caduta Degli Dei sowieso, Ludwig ook. Alles met Helmut Berger lijkt me in aanmerking komen, ook buiten Visconti om. Giannini bij Wertmüller is altijd wel tikkie decadent denk ik. En iets heel anders: alle films van Bob Fosse hebben decadentie als onderwerp volgens mij.

Veel daarvan al gezien. Gruppo staat wel nog hoog op het lijstje. All that Jazz staat er ook op, maar eigenlijk had ik niet het gevoel dat daar iets decadents in zou zitten, dat maakt het weer wat interessanter! (Een double bill van Caduta en Cabaret zou een geweldige tip zijn, als ik beiden niet al gezien had )

Ik kan me heel goed vinden in de recensie van Metalfist (25/01/2011). Laura Antonelli vond ik ronduit zwak, en ook de rest van de cast overtuigde we weinig - op Giancarlo Giannini na. (Jennifer O'Neill lijkt me op zich wel een sterke figuur, maar viel hier volgens mij een beetje uit de toon.)

De ongelukkige cast, soms zwakke regie, en te expliciete (soms weinig subtiele) psychologie maken deze film ook voor mij tot één van de mindere Visconti's.

(Tussen haakjes, de muziek leek mij soms gewoon een remake van Mahlers Adagietto!)

Ik kijk graag naar Italiaanse films, maar ik ben nooit een Visconti-fan geweest. Na het zien van deze film weet ik weer waarom. Een traag verteld en futloos geregisseerd verhaal over decadentie binnen de Italiaanse aristocratie: so what else is new? Er was geen reuk of smaak aan, want behalve het verhaal was ook het acteren niet om over naar huis te schrijven.

Ik heb Il Gattopardo en Rocco e... nog op mijn lijstje “nog-te-zien” staan, maar het kan wel even duren voor ik daar aan begin.

Ideale setting voor een jaren 70 erotisch filmpje. Brave mooie echtgenote wordt bedrogen en besluit om het er dan zelf maar van te nemen.

Veel borghese blabla, allemaal zoals gebruikelijk prachtig verfilmd door Visconti.

Dat is raar. Het is algemeen geweten dat die 2 films zijn bekendste en hoogst gewaardeerde films zijn dus als ik jou was zou ik die 2 films zo snel mogelijk zien

Dat weet ik, kevin_vp, maar ik heb jaren geleden al Ludwig, Gruppo di Famiglia in un Interno en Senso gezien en ik ben voor mezelf tot de conclusie gekomen dat de films van Visconti mij niet erg liggen. Gezien de brede waardering voor de werken van Visconti ligt dat waarschijnlijk gewoon aan mij. Mijn smaak is niet de norm; gelukkig maar. Hoe dan ook, ik wacht toch nog maar even met die twee andere films. Er zijn nog genoeg andere waar ik benieuwd naar ben...

Je kijkt wel een beetje verwante films. Probeer eens Rocco of een van zijn neorealistische films. Die zijn erg anders.