The Deep Blue Sea (2011)

Deze film wist me te raken. Weisz blijft mijn lievelingsactrice : haar filmkeuzes zijn erg gevarieerd en ze toont duidelijk dat ze zowel Hollywoodiaanse films aankan als dergelijke sobere toneelstukverfilmingen. De tragedie speelt zich af in de naoorlogse jaren in een verpauperd Engeland. Ik lees hier Victoriaans maar ik zou dat woord niet zo onmiddellijk gebruiken. De Victoriaanse waarden zijn er nog wel maar de tijdsperiode is hier al definitief voorbij.

Hester is een vrouw die verteerd wordt door een allesverslindende passie voor een jonge RAF piloot dat in fel contrast staat tot haar conventionele saaie echtgenoot die zijn moeder nog steeds "mummy" noemt. Ze wordt verscheurd tussen een sociaal beter bestaan in een passieloos huwelijk met haar man en een passioneel bestaan met een jonge snaak die haar echter geen materieel waardig bestaan kan en wil geven. En dit maakt net de film erg boeiend. Hester wordt zo gepijnigd in die keuze dat zelfmoord de enige uitkomst lijkt.

Davies legt het soms erg sterk aan boord : één van mijn favoriete scènes is een lang shot in de metro van Aldwych, een flashback waar Britten samenklitten in de oorlogstijd en die haar even doet beseffen dat er nog ergere dingen zijn in het leven dan hetgeen ze zelf meemaakt. Ook die symmetrie tussen begin en einde vond ik mooi, hoewel de betekenis me wat verwarrend overkomt.

Het was al lang geleden dat ik nog eens genoten heb van een film die zowel krachtig in acteerwerk als dialoog is. De film vergt een sterke focus van de kijker maar heeft erg veel te bieden en over na te denken. Helemaal niet oppervlakkig dus. Zeker niet voor iedereen weggelegd maar wie erg volwassen sobere drama's kan smaken is dit een regelrechte aanrader!

Voor de geïnteresseerden :

Interview met Terence Davies

Een redelijk drama/romantiekfilm...

Redelijk verhaal, saai...

Prima acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Jammer, geen moeite waard...

Loodzwaar drama.

Krampachtig gedoe met omgangsvormen die bij het Victoriaanse tijdperk passen, onderkoeld alsof je in een wassenbeeldenmuseum leeft. Historisch misschien interessant, maar op deze manier verfilmd is het wat mij betreft een oefening in geduld en het onderdrukken van irritaties voor de kijker. Alsof je jezelf onderdompelt in datzelfde Victoriaanse gedoe - vreugdeloos, kleurloos, uitzichtloos je lot ondergaan.

En dan nog eens tenenkrommend slecht verfilmd. Misschien dat er hier of daar een kunstig shot in zit. Who cares - de belichting is fout, camerawerk is prutserig, de acteurs staan te harken, de muziek past van geen kanten. Volstrekt mislukt.

Triest.

Matig.

Een uur lang is The Deep Blue Sea rommelig, zwaar, moeilijk om door te komen. Het drama maakt geen indruk wegens te veel in te weinig gelegenheden: dan is het goed, een paar seconden later is het alweer slecht, dan weer gematigd, ... Men raast alle onzekerheden van Hester erdoor.

De film wordt dan ook gered door het slotakkoord. Opeens kan men dan wél de tijd nemen om e.e.a. te laten bezinken.

Dat is ook te merken aan de acteurs. In vergelijking met Rachel Weisz is Tom Hiddleston nog geen gevestigde waarde, maar acteren kunnen ze hier allemaal wel. Alleen maakt het nooit indruk omdat alles zo gehaast en geforceerd aanvoelt. Zowel Weisz als Hiddleston laten in hun laatste scènes zien dat ze bij de top (zullen) behoren.

De grootste fout ligt dan bij Terence Davies, die naast een totaal verkeerde schwung ook een theatraal gevoel opwekt door gekunsteld camerawerk inclusief vage verlichting, twijfelachtige decors en een soundtrack die bij momenten zwaar de mist ingaat.

Helaas, want er had meer in gezeten.

2,5

Vaak heb ik wat moeite met films over relaties die gedoemd zijn om te mislukken omdat op voorhand duidelijk wordt gemaakt dat de personages niet bij elkaar passen. Het is gewoon wat frustrerend en dramatisch vaak wat oninteressant, omdat wat op het spel staat bij voorbaat niet veel waard is. The Deep Blue Sea doet er een schepje bovenop door het einde van een relatie, twee relaties in zekere zin, als startpunt te nemen. Een vrouw neemt in één dag afscheid van haar minnaar en wellicht ook haar man. Waar die relaties op gebaseerd zijn is onduidelijk en alle chemie (voor zover die er al was, beide relaties lijken eenzijdig) is inmiddels weg. Het wordt ons als kijker moeilijk gemaakt, want waarom deze affaires ooit belangrijk genoeg waren om te starten blijft lang onduidelijk. Waarom kan het ons iets schelen als de personages het al eerder opgegeven hadden?

Het is een verdienste van Davies dat hij uiteindelijk wel weet over te brengen welke emoties en motieven er vooraf gingen aan deze dag. Opmerkelijk genoeg spelen de flashbacks daar maar een beperkte rol in. Het zit meer in de schets van een bepaalde tijd en plaats en in de dialoog, vaak indirect. Het kwam echter allemaal pas tegen het einde aan goed naar voren voor mij, misschien iets te laat om er nog compleet door gepakt te worden. Voor lange tijd was het een film over oninteressante mensen met nietszeggende relaties. Ik mocht de koele sfeer wel en de acteurs zijn perfect, maar ik was niet meteen verkocht.

Het laatste kwart of zo werkte dan weer heel goed. Het laatste afscheid van Weisz en Hiddleston is erg goed geschreven en geacteerd en kan bijna fungeren als een mini-film op zichzelf. Ik heb het gevoel dat te veel vlees van het verhaal daar zit. Er wordt veel gehint in de eerste drie kwart, maar met misschien iets meer concrete gegevens was dat stuk net iets interessanter geweest. In feite was Beale's personage tot dan toe de enige boeiende. Misschien is dit een film die beter werkt bij een herziening. Of wellicht had ik meer bekend moeten zijn met Davies' stijl.
2,5*

Heel wat donkere (letterlijk) passages in deze film die een bewerking is van het gelijknamig theaterstuk.

Erg opwindend is het allemaal niet en op de slotscène na kon de film, die wel degelijk onderstreept hoe pijnlijk de liefde kan zijn, mij toch niet bekoren.

Dat typisch Brits pub-singing vond ik uiteindelijk nog een verademing met Jo Stafford's "You belong to me" er keurig, nostalgisch bovenop.

Te zware kost. Afgezien van een paar woede-uitbarstingen is het een tamme film over de buitenechtelijke relatie van een vrouw met een voormalige RAF-piloot, die voor geen meter bij haar past. Een te afstandelijke film om te kunnen boeien.

Groot Brittannië in de jaren vijftig. De vrouw van een Britse rechter die een stuk ouder is dan haar begint een passionele relatie met een piloot van de Royal Air Force. Een somber verhaal over een buitenechtelijke verhouding die gedoemd is om te mislukken. De vrouw en haar minnaar zijn egoïstische en weinig sympathieke karakters die alleen maar opgaan in hun overdreven emotionele behoefte en lust. De rechter toont uiteindelijk nog veel geduld voor haar.

Het verhaal is redelijk mooi verfilmd maar mankeert diepgang. De soms tergend luide muziek doet mij sporadisch denken aan klassiek in de stijl van Wagner en bevat dan weer een aantal popsongs die mij niet konden bekoren. De film is compleet humorloos en kabbelt traag voort. Cinematografisch verzorgd, dat wel, maar het script kon de interesse bij mij maar matig vasthouden. Zeker geen ontroerend romantisch drama. Toch iets meer te pruimen dan Davies' recente "A Quiet Passion".

In het Londen van rond 1950 doet Hester [Rachel Weisz] een zelfmoordpoging omdat ze verstrikt is geraakt tussen twee kansloze relaties. Die met haar respectabele echtgenoot [Simon Russell Beale] die nog altijd van haar houdt en de familie-eer hoog wil houden en die met haar minnaar [Tom Hiddleston], een voormalig RAF-piloot die zich weigert te binden. Goed geacteerd en prachtig gefilmd door Florian Hoffmeister, maar dit door dialoog gedreven romantische melodrama komt beter tot zijn recht op het toneel.