The Deep Blue Sea (2011)

Laat de haaien maar komen.

Ik houd deze film zeker in de gaten ...

Hier is de eerste trailer : YouTube - The Deep Blue Sea (2011) .

Ziet er meesterlijk uit !

Saai , traag , erg 'old school' en oubollig . Ook audiovisueel een van de mindere films van Davies , zeer conservatief geschoten . Fa Yeung Nin Wa (2000) van Kar Wai Wong of zelfs Far from Heaven (2002) van Todd Haynes zijn oneindig veel beter ...

**0,49* / *****

Een draak van een film, genant zelfs. Het verhaal rammelt aan alle kanten, er is geen chemie tussen Weisz en die foute kerel die telkens loopt te zeiken. Lachwekkend pathetisch. 1*

Alsof Wong Kar-wai een Gertrud remake heeft geschoten in Engeland... maar dat doet Davies te kort, want dit is 100% zijn cinema; één blok, in stijlvolle cinema gegoten, nostalgia.

Wong Kar-wai ??

Dat is nu niet de eerste referentie die in mij is opgekomen.

Romantisch strijklicht, een omzichtige benadering, etc...

niet? zo'n trackingshot van sigarettenrook bijvoorbeeld en wellicht de keuze voor de actrice, maar ook de stijl/inhoud van het geheel moet toch wel echo's van In the Mood for Love oproepen... bij xgogax hierboven iig wel zo te lezen

Vind bij Davies de ballans echter beter, meer ingetogen waar nodig, maar soms ook weer lekker uitbundig

Verwacht hier vrij veel van, en jullie redelijke tot hoge cijfers helpen daar wel een handje aan mee.

Kan er wel inkomen, de vergelijking met Kar Wai. Erg mooie film dit, vooral qua sfeer. En alhoewel ik maar één andere van Davies zag (Distant Voices, Still Lives) voelde dit echt als auteurscinema.
De metroscene mag wel even genoemd worden trouwens, werkelijk schitterend!

Heb zelf geen moment aan Wong Kar-wai gedacht tijdens het kijken, maar waarschijnlijk omdát Davies zelf zo'n sterke auteursstempel drukt. Dit was denk ik mijn vijfde film van hem en die sfeerschepping (natuurlijk licht ??) is meestal zo nadrukkelijk dat ik niet aan anderen denk qua vormgeving. Dramatisch was dit natuurlijk wel vergelijkbaar met anderen. Ik vond zelf de film sterk vanwege de (manier van) focus op de verwarde geest van Weisz: mooi gespeeld met tijd, impact van (innerlijk) conflict en zo. Vond de scènes met haar echtgenoot trouwens wel veel boeiender dan haar RAF-flirt.

edit: opvallende 'comeback' van de film trouwens hier. Toen ik de film ging kijken, was het gemiddelde 2,08* en vier stemmers later is het cijfer iets reëeler.

Grappig, ik dacht precies het omgekeerde. Serieus is niet het idee in me opgekomen dat er op MM deze draak hoog zouden waarderen.

In the Mood for Love maar dan de niet bepaald ingetogen pathetische versie, zonder chemie tussen de hoofdpersonages en met een kapitein Iglo-figuur als logische echtgenoot van Rachel Weisz.

het ontbreken van de chemie waar je eerder al aan refereerde is juist één van de points die de film maakt, dus dat is een nogal zwakke kritiek, buiten dat het ook best wel duidelijk wordt dat er wel degenlijk iets is dat de twee verbind.

ik geef toe dat het een film is die je met de juiste 'mindset' moet kijken, ook helpt het om al eerder iets van Davies gezien te hebben om te weten waar zijn intresses liggen... en dan nog kan het helemaal niets voor je zijn; maar jou nogal stellige mening kan je echt niet verkopen met zulke argumenten...

Je bedoelt dat Weisz haar echtgenoot verlaat omdat er geen chemie is tussen hen om vervolgens een relatie te beginnen met een man waarmee eveneens geen chemie is?

Ehm... mijn stellige argumenten heb ik in ieder geval onderbouwd, dus als zodanig kan ik die wel verkopen. Zwak is eerder dat je de interesses van de regisseur moet weten om de film in het juiste kader te bekijken.

Ik blijf het een Bouquet-reeks verfilming vinden, de aanzwellende muziek op de verkeerde momenten alleen al...

Laten we in elk geval beginnen de manke vergelijking met In the Mood for Love maar eens te schrappen. Die raakt kant nog wal: we hebben het hier over een film met huwelijk, overspel en suïcide - drie termen waarmee je met geen mogelijkheid bij In the Mood for Love kunt aankomen. Films over gecorrumpeerde relaties door ongelijke (on)afhankelijkheden zijn er in voldoende mate elders voor handen.

Ik vond de film wél iets zeggen over na-oorlogs Europa als het gaat om de positie van de vrouw (veilig huwelijk, zelfstandigheid, avontuur), zeker in Engeland. Ik weet niet hoe goed jij/jullie thuis zijn in Engelse omgangsvormen, relatiedogma's etc, maar dat is echt een Victoriaans eiland (nog steeds). Daarover doet de film toch wel een boekje open vond ik.

Een relatie tussen Hester en haar man was volkomen voorstelbaar, vanuit de gearrangeerde huwelijken in bepaalde kringen. Dat daar geen chemie is (hoeft te zijn) lijkt me helder. De gesprekken tussen hen gaven wel duidelijk aan dat ze anderzijds aan hun stand verplicht waren er voor elkaar te zijn - omdat nu eenmaal zo hoort. Vooral van de man aan de vrouw, maar ook zeker andersom, waarom klampt Hester zich anders zo vast aan hem? Juist die safe haven haalt haar weer enigzins omhoog als ze (voor de zoveelste keer) is afgedankt door Freddie.

Ze valt blijkbaar voor een patjepeëer van een stoer pratende RAF-piloot, maar die vind dat meissie wel leuk, maar niet voor altijd. Daar kan weinig chemie zijn, dat Weisz dol op hem was (Joost mag weten waarom) werd in de film wel duidelijk. Hij vond haar af en toe leuk genoeg, dus daar hoefde niet echt chemie te zijn. Hij moest er niet aan denken dat ze mee zou gaan naar Argentinië (ben even kwijt of het een ander land was).

De zeer Victoriaanse stijl is typisch Davies - die kan je liggen of niet. Ik heb ook films van hem minder beoordeeld, omdat de mindset zoals beavis het noemt wellicht niet goed was. Dat kan een manco zijn van een maker, maar evenzo goed van de kijker (wat niet wegneemt dat je film slecht mag vinden), maar je argumenten deugen nog niet.

Interessante omschrijven van de thematiek en het tijdsbeeld dat wordt geschapen, Rokuro. Kan me er goed in vinden, en vanuit dat perspectief - de nasleep van het Victoriaanse GB - kunnen de beweegredenen van de personages goed worden beoordeeld.

En de vergelijking met In The Mood gaat inderdaad mank als je iets verder kijkt dan bepaalde stijlvormen (het gebruik van klassiek op een bijna over de top manier en enkele cameravoeringen hier en daar).

Mee eens, ik reageerde daarmee op de vergelijking met Wong Kar Wai die hierboven werd gemaakt.

Op dat gegeven vind ik het plot dus zwak. Ze verlaat een oersaaie kerel die haar vader kon zijn. Ok, logisch, maar dan begint ze een relatie waarvan iedereen denkt Joost mag weten waarom?. De reden dat hij haar dan slecht behandeld, is dat hij liever in de kroeg zit met zijn vrienden. Dat laatste vind ik een bouqetreeks cliché.

Ik ben het gaan zien omdat de plotomschrijving verwachtingen schept. Helaas voor mij te sentimenteel, het drama kwam niet oprecht over maar uit een damesroman uit de jaren '50. ondanks dat de film een paar knappe scenes had (cafe zingen, metro-scene).

Daar laat ik het wat betreft mijn gezeik maar bij

Dat vond ik dus wel meevallen, het is mij niet exact duidelijk waaróm ze zo dol was op Freddie (vanwege die negatieve aspecten), maar het is in de totale film wel duidelijk dat Freddie qua avontuurlijkheid, uitstraling, jongensachtige (en nooit volwassen geworden) rebellie van alles heeft dat hij daarmee ook in alles de tegenpool was van haar man. En dát trok haar aan: omdat ze op zoek was naar bevrijding. En die zoek je (blijkbaar) in het tegenovergestelde van hetgeen je kwelt en dwarszit.

Dat dat misschien voor jou/ons niet een 100% logische keuze is, omdat ze nu een veel groter verdriet te verwerken heeft amaj, Freddie vergeet zelfs haar verjaardag, vind ik de film of het plot niet aan te rekenen, In tegedeel zelfs. Ik vind het verklaarbaar, omdat we hier te maken hebben met Engeland en Engelse (familie)waarden en omgangsvormen -de rode draad in Davies' oeuvre-. Daar slaagt de film dus wel naar mijn mening.

Gevoelsbioscoop van het zuiverste water in een nostalgische setting (zachte kleuren), weemoedig romantisch, rond het thema "verlaten worden". De regisseur vraagt geduld van de kijker. De titel is verwarrend: in het kader van een Engels spreekwoord wordt hier "in het nauw zitten" bedoeld en niet de diepblauwe zee. Hoewel de beelden prachtig zijn en de cast subliem speelt, lijkt de productie toch meer geschikt als toneelstuk voor het intieme theater. Wel ben ik nieuwsgierig geworden naar de editie uit 1955 met Vivian Leigh.

Deze film wist me te raken. Weisz blijft mijn lievelingsactrice : haar filmkeuzes zijn erg gevarieerd en ze toont duidelijk dat ze zowel Hollywoodiaanse films aankan als dergelijke sobere toneelstukverfilmingen. De tragedie speelt zich af in de naoorlogse jaren in een verpauperd Engeland. Ik lees hier Victoriaans maar ik zou dat woord niet zo onmiddellijk gebruiken. De Victoriaanse waarden zijn er nog wel maar de tijdsperiode is hier al definitief voorbij.

Hester is een vrouw die verteerd wordt door een allesverslindende passie voor een jonge RAF piloot dat in fel contrast staat tot haar conventionele saaie echtgenoot die zijn moeder nog steeds "mummy" noemt. Ze wordt verscheurd tussen een sociaal beter bestaan in een passieloos huwelijk met haar man en een passioneel bestaan met een jonge snaak die haar echter geen materieel waardig bestaan kan en wil geven. En dit maakt net de film erg boeiend. Hester wordt zo gepijnigd in die keuze dat zelfmoord de enige uitkomst lijkt.

Davies legt het soms erg sterk aan boord : één van mijn favoriete scènes is een lang shot in de metro van Aldwych, een flashback waar Britten samenklitten in de oorlogstijd en die haar even doet beseffen dat er nog ergere dingen zijn in het leven dan hetgeen ze zelf meemaakt. Ook die symmetrie tussen begin en einde vond ik mooi, hoewel de betekenis me wat verwarrend overkomt.

Het was al lang geleden dat ik nog eens genoten heb van een film die zowel krachtig in acteerwerk als dialoog is. De film vergt een sterke focus van de kijker maar heeft erg veel te bieden en over na te denken. Helemaal niet oppervlakkig dus. Zeker niet voor iedereen weggelegd maar wie erg volwassen sobere drama's kan smaken is dit een regelrechte aanrader!

Voor de geïnteresseerden :

Interview met Terence Davies

De één ervaart The Deep Blue Sea als een prettige instapper in het werk van Terence Davies en een ander - ondergetekende - is blij dat dit niet zijn eerste was. In thematiek en aankleding deed het me denken aan Brief Encounter (David Lean) en in beeldtaal Far from Heaven (Todd Haynes) en Fa yeung nin wa / In The Mood For Love (Wong Kar Wai). Maar waarschijnlijk mis ik nog een aantal essentiële vergelijkingen / associaties zoals het werk van Douglas Sirk maar daarvan heb ik nog niets gezien.

Kort maar krachtig gezegd heb ik een heel makkelijk verklaarbaar probleem en dat is de algehele look van de film. Het vreselijke gebruik van strijklicht. Hetzelfde geldt voor Robert Redford's The Conspirator. Het leidt teveel af. Het is te artificieel. Te gekunsteld. En ik vond actrice Rachel Weisz ook niet in het geheel passen tussen al die onbekende en daardoor een stuk authentiekere hoofden. Zie haar liever in films als The Bourne Legacy.

Weisz populariteit doet niks af aan de kwaliteit van haar acteerwerk hier.

Ik vond deze film lachwekkend slecht, eerlijk gezegd. Van de ongeloofwaardig trage en nietszeggende dialogen tot de misplaatste zangscene in tijdens een bombardement.

In een stil museum roept Freddie, als hoogtepunt van alle vreselijkheid, tegen Hester: 'This is SO fubar! FUCKED UP BEYOND ALL RECOGNITION!' eh....

Zo saai als je na het lezen van de synopsis zou denken. Hoewel Weisz goed speelt en met de sterke voice-over je aan het begin nieuwsgierig maakt wordt dat gevoel al snel tenietgedaan.

De film heeft wel een beetje een eigen sfeer en stijl die me wel bevalt, maar god wat gaat het sloom allemaal. De film doet het er gewoon om. Wat achterlijke dialogen soms ook. De laatste minuten heb ik uiteindelijk maar afgespeeld in dubbele snelheid. Zelfs toen kropen de scènes voorbij. 2.0*.

Damn deze was saai zeg...

En in de plotomschrijving "een oogverblindende socialiste"... Oogverblindend? Ik vind Rachel allesbehalve oogverblindend. Ik zeg niet dat zij een draak van een vrouw is, maar een oogverblindende schoonheid kan je haar nu toch niet meteen noemen é

Een redelijk drama/romantiekfilm...

Redelijk verhaal, saai...

Prima acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Jammer, geen moeite waard...

pfff wat een saaie en langdradige film!!

slecht, zonde van mijn tijd,

niet aan beginnen!!

Loodzwaar drama.

Krampachtig gedoe met omgangsvormen die bij het Victoriaanse tijdperk passen, onderkoeld alsof je in een wassenbeeldenmuseum leeft. Historisch misschien interessant, maar op deze manier verfilmd is het wat mij betreft een oefening in geduld en het onderdrukken van irritaties voor de kijker. Alsof je jezelf onderdompelt in datzelfde Victoriaanse gedoe - vreugdeloos, kleurloos, uitzichtloos je lot ondergaan.

En dan nog eens tenenkrommend slecht verfilmd. Misschien dat er hier of daar een kunstig shot in zit. Who cares - de belichting is fout, camerawerk is prutserig, de acteurs staan te harken, de muziek past van geen kanten. Volstrekt mislukt.

Triest.

Matig.

Een uur lang is The Deep Blue Sea rommelig, zwaar, moeilijk om door te komen. Het drama maakt geen indruk wegens te veel in te weinig gelegenheden: dan is het goed, een paar seconden later is het alweer slecht, dan weer gematigd, ... Men raast alle onzekerheden van Hester erdoor.

De film wordt dan ook gered door het slotakkoord. Opeens kan men dan wél de tijd nemen om e.e.a. te laten bezinken.

Dat is ook te merken aan de acteurs. In vergelijking met Rachel Weisz is Tom Hiddleston nog geen gevestigde waarde, maar acteren kunnen ze hier allemaal wel. Alleen maakt het nooit indruk omdat alles zo gehaast en geforceerd aanvoelt. Zowel Weisz als Hiddleston laten in hun laatste scènes zien dat ze bij de top (zullen) behoren.

De grootste fout ligt dan bij Terence Davies, die naast een totaal verkeerde schwung ook een theatraal gevoel opwekt door gekunsteld camerawerk inclusief vage verlichting, twijfelachtige decors en een soundtrack die bij momenten zwaar de mist ingaat.

Helaas, want er had meer in gezeten.

2,5

Ik heb de film uitgekeken... Krijg ik nu een beloning voor moed en zelfopoffering ??

Want wat een saaie boel was dit !!

Rachel Weisz is een mooie en goede actrice, maar voor mij is deze film haar absolute dieptepunt hoor.

De flop van mijn filmjaar deze film !!