Dolphin Tale (2011)

Een gehandicapte dolfijn, een lief, schattig joch EN Morgan Freeman in een film, zorgt gegarandeerd voor traantjes bij Eline.

Jeetje, wat heb ik weer eens lekker kunnen snikken bij een film. De dolfijn Winter is ontzettend schattig en vanaf het eerste moment dat ze in beeld is zie je haar opbloeiende band met Sawyer.

Ik heb iets met dieren, of het nou Marley, Hachi, Simba of Winter is, ik ben er dol op. Na Hachi heb ik niet meer zo om een dier gehuild. Winter was, zelfs toen ze gewond was, een prachtbeest waarvan je direct gaat houden. Even was ik bang voor oversentimentele valkuilen en cliches die niets met het verhaal zelf te maken hebben, zoals opbloeiende liefdes tussen bij-personages, maar dit bleef uit. Het verhaal draait grotendeels om de band tussen Winter en Sawyer en zo hoort het ook.

Regelmatig zat ik vanachter mijn 3D bril te huilen. Vlak voordat de film begon en wij nog zaten te wachten om de zaal in te gaan, zagen we vrouwen nog na-snikkend naar buiten komen. Dat het emotioneel zou worden had ik tijdens het zien van de trailer al door, maar dit was wel veelbelovend.

Enkele scenes hebben indruk op me gemaakt, zoals bijvoorbeeld het jonge, donkere meisje die met haar moeder Winter kwam bezoeken. Wat zij zei ontroerde me ontzettend. Dit werd na de aftiteling (aanrader om te blijven zitten!) duidelijk toen de beelden van de echte gebeurtenissen rondom Winter in beeld kwamen en je te zien kreeg hoe ze het nu doet. Prachtig.

De chemie tussen de twee jonge strijdertjes was goed zichtbaar, af en toe lekker kinderlijk maar tegelijkertijd ook erg volwassen. De cast was sowieso prima in orde, met name Morgan Freeman wist voor een komische noot te zorgen met zijn sarcastische en droge opmerkingen. Ik geniet sowieso van films waar hij in speelt, ik vind hem geweldig.

Het meest indrukwekkende was zien hoe het in zijn werk gaat, hoe er voor die dieren wordt gezorgd en gevochten. Wat mensen allemaal over hebben voor die beestjes en hoeveel liefde ze op hun beurt terugkrijgen is hartverwarmend.

Mooie, warme film die me diep heeft geraakt en die ik niet snel zal vergeten.

Aardige waargebeurde familiefilm met een mooie cast met als uitblinker Winter zelf die namelijk zich zelf speelde verder ook nog een rol van Kris Kristofferson.

Winter & Dolphin Tale - seewinter.com

Zoetsappige ultra feelgood familiefilm, gebaseerd op een, toegegeven, opmerkelijk waargebeurd verhaal. De leuke cast weet het geheel nog enige charme en klasse mee te geven, maar tegen het einde bezwijkt de film bijna onder het dik aangezette sentiment. Een onderhoudend niemendalletje dus, waarin de special effects overigens niet altijd even overtuigend zijn. Maar goed, die dolfijn is natuurlijk wel erg schattig.

Altijd leuk om dolfijntjes te zien, zeker in het wild. En zo start de film, mooi...

Jammer genoeg is dat ook het enige mooie wat je te zien krijgt. Nee, geen grap. Alles daarna kun je missen als kiespijn.

Deze film is als een boek waar elke andere pagina uit is gescheurd. Maakt niet uit hoe goed de schrijver is, het werkt niet.

Zeker, we hebben Ashley Judd, Kris Kristofferson and zelfs Morgan Freeman. Maar ze laten zich maar af en toe zien. Bij lange na niet genoeg om deze film te redden.

Geen enkele scene na de intro was geloofwaardig.

Harry Connick Jr. speelt als een pinokio. Er is geen emotie te bespeuren anders dan een dooie grijns of twee en een geile blik naar de moeder van Sawyer.

De jonge acteurs, Nathan Gamble en Cozi Zuehlsdorff laten zeker zien dat ze talent hebben. Maar ze worden onderbenut en belachelijk gemaakt door ze te laten gedragen als volwassenen in de ene scene en als kind in een andere.

De dolfijn. De echte Winter was als baby dolfijntje aangespoeld, niet een bijna volgroeide dolfijn. Nou volg me even hier.

1. We starten met prachtige anatomisch correcte dolfijnen in het wild.

2. Een dolfijn [Winter wannabe] spoelt aan. Ook weer anatomisch corrrect.

3. Dan word de staart geamputeerd en we springen over naar de echte Winter. Goed? Nee! De echte Winter heeft een sterk misvormt achterlijf. Zo'n misvorming als dat gebeurt niet overnacht.

Alleen een complete blinde ziet niet dat het een hele andere dolfijn is.

Weet je, dat van die dolfijn, daar kan ik nog een beetje overheen kijken. Maar de rest zeker niet.

Bijna gedurende de hele film was ik in een pest humeur. Bah, wat een verspilling van potentie...

Matige film over een dolfijn die haar staart verliest en een prothese krijgt. Een waargebeurd verhaal waarbij het wel leuk is dat de daadwerkelijke dolfijn hier ook zelf de hoofdrol heeft. Echter is het verhaal te voorspelbaar en te zoetsappig om echt te kunnen boeien. Ook de cast met aardig wat bekende namen weet niet echt indruk te maken.

Een mooie drama/familie film...

Leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs Harry Connick Jr., Kris Kristofferson

en Morgan Freeman ...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Heerlijk genoten...

Heel leuk voor hele familiefilm...

Inderdaad een zoetsappige feelgood familiefilm (weliswaar waargebeurd) waarbij iedere tegenslag eenvoudig wordt overwonnen en in positiviteit wordt omgezet. Hierdoor wordt het natuurlijk nergens aangrijpend (dit is geen tranentrekker film) maar kijkt de film zich wel lekker weg. Hoewel het een familiefilm is, is het natuurlijk vooral bedoeld voor de kleintjes onder ons. Ondanks dat het verhaal nergens aangrijpend is, was het wel op bepaalde momenten aandoenlijk en dat kwam vooral natuurlijk door de dolfijn Winter maar ook door de zeer leuke pelikaan (was eigenlijk mijn favoriet in deze film). Het einde met de echte beelden omtrent dit verhaal was overigens fraai gedaan.

De cast is best indrukwekkend met sterren als Morgan Freeman, Ashley Judd (altijd leuk om te zien) en Kris Kristofferson en ze deden het ook allemaal leuk maar zeker niet hoogstaand. Degene die speciaal mijn aandacht trok was overigens Betsy Landin als dierenverzorgster "Kat", die er zeer fraai uitzag.

Al met al gewoon een leuke feelgood familiefilm die zich lekker wegkijkt (zeker met het eten van een lekker broodje dolfijn erbij ).

P.S. tot mijn verbazing zie ik dat er dit jaar nog een deel twee aankomt, wat ik eigenlijk wel een beetje raar vindt.

Doorsnee familie/dierenfilm uit Hollywood voor kinderen. Het blijft keurig binnen de bekende patronen van dit type film, het speelt daarmee op safe maar heeft daardoor helaas nauwelijks originaliteit of toegevoegde waarde (op het waargebeurde verhaal na van de dolfijn), waardoor het jammer genoeg een dertien in een dozijnfilm is geworden.

Ongecompliceerde feelgood naar een waar gebeurd verhaal.

Kijkt lekker weg, leuke albatros ook, met de geef nooit op moraal erin, het is degelijk uitgevoerd formulewerk, netjes in elkaar gezet, prima camerawerk, Charles Martin Smith is, gezien zijn palmares, eerder een vakman dan een creatieve hoogvlieger of een regisseur van het grote gebaar. Degelijk vakwerk, maar redelijk uitwisselbaar.

Over het algemeen ben ik wel te spreken over het redelijk goede acteerwerk, zeker van de kinderen. Harry Connick Jr. is naar mijn mening geen beste acteur, ik mis bevlogenheid en overtuiging. Er zat helaas te weinig van Kris Kristoffersen en Morgan Freeman in de film.

Het is hem groots verhaal, maar het wordt prima gebracht, personages komen tot leven, alleen is het script qua teksten her en der wel heel matig, daar stoorde ik me soms echt aan.

Al met al is het best de moeite waard om hem samen met je kinderen te kijken. Driepunter, met een halfje erbij omdat het echt gebeurt is.