Ms .45 (1981)

Ik had het totaal niet verwacht van deze film, maar hij is enorm meegevallen! Erg leuke vigilante met wel een enorm korte tijdsduur. Het verhaal heeft eigenlijk niet veel om het lijf, maar de uitwerking was lekker nasty en sleazy. Zeker één van de betere films van Ferrara, die trouwens een cameo heeft in de film. De zwijgzame Zoë Tamerlis was uiterst cool en dat einde was ook wel leuk.

Stoere wraak film waarin een meisje drastisch veranderd na 2 x slachtoffer te zijn geweest op 1 dag.

Goed geacteerd ook door haar.

3,5 ster

Abel Ferrara is een aparte maar wel interessante regisseur. Ik moest echt weer een film van hem zien. Ik ben begonnen met deze film want ik had gehoord dat dit een wraak film zou zijn, waar ik wel liefhebber van ben. Maar dit is wel een hele aparte. Het slachtoffer die uiteindelijk wraak neemt, maakt langzamerhand ook andere mannen dood die haar helemaal niks hebben misdaan. ik vind deze film niet ziek, maar het is wel opvallend dat de "Death Wish reeks" vaak wordt beschuldigd dat het ernstig ziek is. Dit is dan eerder ziek denk ik.

De film heeft iets positiefs. De film verveelde absoluut niet en er zit een lekker sfeertje in. De stijl is zoals gewoonlijk bij films van Ferrara opvallend maar wel goed. Ferarra heeft ook een kleine rol. Hij is degene die Thana als eerste verkracht. Hij was wel heel erg opvallend.

Hiermee houdt het positieve wel een beetje op en ik hou het toch maar bij een 2,5.

Waar ik trouwens het meest aan heb geërgerd is die afgrijselijke muziek .

Aardig.

Keek best lekker weg, al is de overload aan kills wel erg veel van hetzelfde. De karakters zijn vlak en zwak uitgewerkt. Spannend of boeiend werd het ook nergens, sfeervol dan weer wel. 4.5/10*

Tot nu toe de beste van Ferrara die ik heb gezien. Niet meer dan een exploitation revenge film, met een vrouw die mannen vermoordt na tweemaal verkracht te zijn geweest. . Het groezelige en zelfs spookachtige New York krijgt een aparte uitstraling, en de sympathie die je eerst voelt voor het hoofdpersonage ontspoort even vlug als de willekeurig moordende Thana. Minpunten vond ik die goedkope sax-muziek en het abrupte einde. Voor liefhebbers van de betere exploitation is dit niet te missen. Zou Rodriguez dit filmpje gezien hebben, toen hij Lindsay Lohan in een nonnenpak stak in Machete?

Zeker niet onaardig wat Ferrara met zijn budget voor elkaar bokst. Een meisje dat al een krasje heeft, er nog een paar oploopt en waar gaandeweg zowaar een ontwikkeling in valt te bespeuren. Toch iets meer dan je doorgaans bij dit soort rape en revenge filmpjes tegenkomt. Naast een hond trekt ze vooral de verkeerde jongens aan waar ze stilletjes aan steeds beter mee overweg kan. Grauw en rauw, al mist het, ook in de uncut versie die ik zag, een bepaalde hardheid. De surrealistische afsluiter maakt dan wel weer wat goed.

'Falling Down' (1993) meets 'Halloween' (1978), met een verkrachtingsslachtoffer dat opeens haarscherp de hypocrisie en de vrouwenhaat ziet van de rape culture in haar omgeving. Ze slaat terug op alle opdringerige mannen die ze ontmoet. ‘Miss .45' (1981) weet hét puberjongensgenre bij uitstek – een rape revenge flick- om te buigen tot iets anders: een zelfreflectieve knipoog naar simplistische vrouwbeelden. Thana is een klassieke filmschoonheid, met haar voluptueuze lippen en haar bevallige oogopslag. Maar toch is ze anders. Zoë Lund zet de pistooldragende engel des doods neer in haar transformatie van frêle muurbloem naar hyperseksuele vamp. Het gebeurt (nog steeds) niet vaak dat vrouwelijke hoofdpersonages tegenstrijdige emoties oproepen, dat ze empathie oproepen naar hun daden terwijl ze toch onpeilbare, duistere diepten hebben. Zou het trouwens toeval zijn dat de eerste verkrachter van Thana regisseur Abel Ferrara blijkt te zijn? En dat juist hij de dans ontspringt en nooit afgestraft wordt voor zijn gruwelijke wandaad.

Goeie film over een jonge vrouw die twee keer op dezelfde dag wordt verkracht en het hier niet bij laat zitten. Deze rauwe wraakfilm gesitueerd in het donkere New York van begin jaren '80 weet het genre door twee redenen iets te ontstijgen. Ten eerste vanwege de man/vrouw verhouding die hier getoond wordt en ten tweede vanwege Zoë Lund die hier goed gecast is in een lastige rol.

Ms. 45 was een succesvol grindhouse-film. En speelt zich af in New York van eind jaren '70, begin jaren '80 een totaal ander New York dan nu. Rauwer, bruter, harder. De Big Apple was een Urban circus met freaks en psycho's. Tegen deze achtergrond ontmoeten we de timide Thana, een meisje dat niet kan praten. Zij wordt op één avond tweemaal verkracht en daardoor slaan bij haar de stoppen een beetje door. De film combineert het bekende pad van revenge/thrillers als "I Spit on Your Grave" (1978) en "Death Wish" (1974) en combineert dit met het meer psychologische verval van "Repulsion" (1965) Het meest bijzondere aan deze film is dan ook dat er aan het eind in plaats van een triomfantelijke gevoel, zoals de meeste films met verkrachtingswraak, het een stuk somberder is. Zeer positief was ik over actrice Zoë Tamerlis, zij was zeer overtuigend als de wraakengel des doods Thana. Uiteindelijk is Zoë Tamerlis ten onder gegaan aan de gevolgen van haar verslaving. Er zijn voor deze film natuurlijk al andere hardere films met hetzelfde onderwerp gemaakt maar door de tijdsperiode (New York jaren 80), een zeer goede actrice en het verhaal meer naar het psychologische en feministische te laten neigen is dit een zeer fijne film.

Zoals joolstein al hier aangeeft wordt de tijdsperiode heel goed weergegeven en heeft het wraakverhaal een zeer overtuigende wraakengel gespeeld door Zoë Lund. Daarbij verloopt het verhaal naar het einde toe toch wat anders in vergelijking met de meeste wraakfilms. Degelijke film die voor mij toch de gemiddelde film overstijgt. 7/10

Had deze film ruin 25 jaar geleden op het IFFR gezien en daarvoor ooit eens op vhs. Maar wat een geweldige film blijkt dit te zijn, veel beter dan in mijn herinnering. Hoge bodycount, een heerlijke Zoe Lund en een fijn sleazy jaren 79/80 sfeertje.

Klein meesterwerkje. 4,5

Deze kortdurende (circa 77 minuten) Misdaad / Drama film (een soort van "Death Wish" film met Charles Bronson) zag ik toevallig voorbij komen bij het leuke spel "Link de filmposters" op "MovieMeter" en leek me wel interessant omdat ik graag kijk naar ouderwetse jaren 70 en 80 films waarin het draait om een vrouw of meerdere vrouwen.

De jonge niet pratende vrouw Thana (Zoë Lund) loopt na een vermoeiende werkdag alleen naar huis en wordt door twee verschillende mannen op één avond verkracht, waarbij ze de laatste aanrander, een inbreker (Peter Yellen), doodslaat in haar appartement. Ze hakt hem in mootjes en dumpt zijn lichaamsdelen in vuilniszakken op straat en richt daarbij een ware slachting aan onder de mannelijke bevolking van New York met een .45 kaliber pistool (oftewel de titel van de film).

Het is een vakkundig gemaakte kruising tussen een horror- en wraakfilm, waarbij de in 1999 overleden (aan een overdosis drugs) Zoë Lund (als de timide Thana, die als een naaister werk in een atelier waar haar leidinggevende, gedreven door het feit dat ze niet spreken kan, haar wat meer aandacht schenkt dan wenselijk) enorm veel mannelijke slachtoffers maakt (in totaal 16 tot 17 mannen). Sommigen terecht maar een groot aantal niet, zo vermoordt ze o.a. een man op de hoek van de straat die vrouwen aanspreekt, een man die een kleine fotostudio heeft, een pooier die een hoer mishandelt op straat, bendeleden, een sjeik en zijn chauffeur, een continue pratende man (schiet zich uiteindelijk wel zelf door het hoofd), haar leidinggevende (die haar dan ook aflebbert) op het halloweenfeest, en een aantal onschuldige mannen op een halloweenfeest en daar wordt ze uiteindelijk ook doodgestoken met een mes door een andere vrouwelijke medewerkster van het atelier, te weten de niet op haar mondje gevallen Laurie (Darlene Stuto), waarbij ze zachtjes tegen haar zegt "Sister".

Qua verhaal stelt het eigenlijk niet zoveel voor. Het motief en waarom Thana (voor de stille Thana is het onmogelijk haar leed uit te schreeuwen) afrekent met mannen is duidelijk, maar het vele afreken met de mannen is saai en flauw en daardoor ontstaat er ook nooit spanning. Ze geeft veel mannen ook totaal geen kans en schiet ze vrijwel gelijk dood. Hierdoor bevat de film wel veel actie en geweld, maar bijzonder is het eigenlijk nergens, op de verkrachter na dan die ze met een strijkijzer doodslaat en daarna in de douche in mootjes hakt (daarna draait ze ook min of meer door). Ook is het jammer dat er geen naaktheid te zien is, want dat is toch vrij gebruikelijk bij dit soort films en het had ook makkelijk gekund bij Zoë Lund (één keer lijkt het erop dat je haar borsten te zien krijgt, maar op het allerlaatste moment wordt dat helaas verhindert).

Zoë Lund speelt haar rol best leuk als een soort van Paul Kersey (Charles Bronson in de "Death Wish" reeks) op zoek naar New York's vrouwen hatende bevolking (eigenlijk alle mannen) en ze zag er ook niet onaardig uit (o.a. met fel rode lippenstift, waarmee ze wil suggereren dat ze erom vraagt. Ze vraagt ​​er natuurlijk om, want ze vraagt namelijk ​​om bloed van mannen) en zeker toen ze op een gegeven moment verkleedt rondliep als non op het halloweenfeest op het einde van de film. Zoë Lund was pas 19 jaar toen ze speelde in "Ms. 45", maar die stemloze rol gaf haar wel een krachtige stem die helaas werd afgebroken in 1999, toen ze in Parijs aan drugsgerelateerd hartfalen stierf. Ze was toen pas 37 jaar.

De overige cast heeft nauwelijks aandeel in het verhaal op Albert Sinkys (als de leidinggevende Albert) en Editta Sherman (als de nieuwsgierige appartementseigenaar Mrs. Nasone, vindt uiteindelijk ook het afgehakte hoofd van de verkrachter in het appartement van Thana, met haar hondje, waar Thana mee wilt afrekenen) misschien na dan en Helen McGara (als atelier medewerkster Carol) vond ik best een mooie vrouw.

Al met leuk om eens gezien te hebben deze eenvoudige wraakfilm (die me ook wat deed denken aan "Don't Open Till Christmas (1984)" welke ik afgelopen Kerstmis zag), maar meer ook niet, want daarvoor vond ik het verhaal eigenlijk te matig en ook vond ik het jammer dat er geen naaktheid in te zien valt.

Mwa.

Ms .45 is toch wel een relatief bekende titel onder het rape & revenge genre. Of het ook daadwerkelijk weet op te leven naar die status is een andere discussie, want daar ben ik het niet mee eens. Er zijn zowel films die cinematografisch beter uitgewerkt zijn als films die harder zijn. Daar bungelt deze Ms. 45 een beetje tussenin.

Dat wil echter niet zeggen dat deze film helemaal niets goed doet. Deze film doet wel degelijk wat goed, met als belangrijkste schakel het hoofdpersonage. Het niet kunnen praten lijkt mij een verwijzing naar de hulpeloosheid die vrouwen ervaren tijdens een verkrachting, en dat vind ik een sterke verwijzing, mocht het ook zo zijn. Je creëert er direct een intrigerende verschijning mee.

Het is alleen jammer dat Lund niet echt een bepaalde coolheid mee kan geven. Haar gezichtsuitdrukkingen als handelingen verlopen iets te theatraal, waardoor je haar als wraakengel wat minder serieus kan nemen. Haar wraakacties zelf zijn ook iets te tam. Gezien er 2 verkrachtingen plaatsvinden binnen 10 minuten hoop je dat de payback minstens zo hard zal zijn, maar het blijft helaas bij schotwonden en headshots.

Wat ik wel weer kon smaken is dat dit zowat de eerste R&R-film is die het hoofdpersonage ook van haar mindere kant laat zien. Sterker nog, ze draait door. Dat is iets wat ik nog niet eerder heb gezien in dit soort films, waarvoor mijn complimenten. Het zorgt zeker richting de finale voor een apart sfeertje die een voordelig effect kent.

De visuele elementen weten de film helaas te weinig te ondersteunen. De finale leunt erg veel op saaie slowmotion en de actie door de film heen is vooral snel en tam. De eerste 10 minuten zijn rauw en hard, maar de rest van de film komt bij lange na niet in de buurt van de hardheid tijdens de eerste 10 minuten. Daarnaast kent de film weinig enerverend camerawerk, een ietwat saaie inrichting en ook geen interessante stereotypen.

Bij elkaar wegen de slechte elementen toch te zwaar om van Ms. 45 een echt goede film te maken. Nu ben ik al niet de grootste fan van het tijdperk, toegegeven, maar ik vond het als geheel niet bijzonder of overtuigend genoeg om er een voldoende uit te trekken. Bij vlagen zeker afwijkend en apart, maar bij elkaar mist het toch wat. Misschien echte bruutheid en een coole wraakengel. Toegegeven, dat laatste is meer een persoonlijke kwestie, maar dat betekent niet dat ik de film daarom beter moet gaan vinden.

Ms .45 / Angel of Vengeance (1981)

Ondanks het feit dat er op de film af te dingen valt (krap budget, een soms irritante soundtrack, enkele ongeloofwaardige scènes en soms ondermaats acteren), is Ms .45, één van de betere vroege films van regisseur Abel Ferrara voordat deze met films als King of New York (1990) en Bad Lieutenant (1992) definitief naar een groter publiek doorbrak. Op zich heeft het verhaal niet veel om het lijf: de introverte coupeuse Thana (een onnavolgbare Zoë Lund, pas 19 jaar in deze rol) wordt in zeer korte tijd tweemaal verkracht. Wanneer ze haar tweede aanvaller heeft gedood en zich van zijn lijk heeft ontdaan, besluit ze het recht in eigen hand te nemen en een persoonlijke kruistocht te beginnen tegen misogyne mannen. Maar al snel worden alle mannen haar doelwit, niet slechts diegenen die vrouwen mishandelen.

Dankzij het intelligente scenario van Nicholas St. John, met wie Ferrara meermaals samenwerkte, ligt Ms .45 lichtjaren voor op conventionele wraakthrillers zoals Coffy (1973) en Death Wish (1974), en verwordt in plaats daarvan tot een parabel waarin, naast onrecht en vergelding, vooral man/vrouw verhoudingen centraal staan. Mannelijk (seksueel) geweld tegenover vrouwen is er te over in Ms .45, variërend van priemende blikken en hitsige opmerkingen tot gladde versierders, mishandelaars en regelrechte verkrachters – mannen komen er in deze film bekaaid vanaf, en worden vooral als potentieel gevaar neergezet. In hoeverre dit werkelijk aansluit bij de realiteit van 1981, of dat dit te wijten is aan Thana’s getroebleerde perceptie (Ms .45 verwijst af en toe naar Polanski’s Repulsion (1965)) laat Ferrara in het midden. Zijn punt is dat Thana de moed vindt om op te treden tegen een wereld die zij als vrouwvijandig ervaart.

Haar naam is daarin niet onbelangrijk: Thana, afgeleid van Thanatos, in de Griekse mythologie de personificatie van de dood, en tevens de Freudiaanse term voor de doodsdrift. Hiermee lijkt Ferrara te impliceren dat de mannen die zich met Thana inlaten flirtten met hun eigen ondergang, zoals motten die te dicht bij een vlam vliegen. Wanneer zij bijvoorbeeld een breedsprakige rotzak (Jack Thibeau) naar de eeuwige jachtvelden wil bevorderen hapert haar wapen, dat hij meteen van haar afneemt. Vervolgens zet hij het wapen echter tegen zijn eigen hoofd en drukt af, hetgeen een fatale vergissing blijkt. Dit soort mannen lijken hun eigen dood zelfs te omarmen.

Opvallend is het feit dat Thana gedurende haar moorden transformeert van verlegen en introverte jonge vrouw tot zelfbewuste vamp, die door haar uitdagende kleding en make-up onmiddellijk het middelpunt van mannelijke aandacht wordt. Of dit slechts dient om haar slachtoffers aan te trekken, of dat zij een nieuw soort zelfbewustzijn vindt in haar weerbaarheid laat Ferrara aan de toeschouwer. In de slotscène, waarin Thana als een in verleidelijke lingerie gestoken non een bloedbad aanricht op een Halloweenparty van haar werkgever, is ze de personificatie van de Madonna/hoer, die kuisheid en seksualiteit in zich verenigt. Ferrara maakt van Thana een complex personage, dat zichzelf verliest tussen uitersten. Op het feestje krijgt ze te maken met de ongewenste avances van haar leidinggevende (Albert Sinkys), die ze vervolgens doodt. Hierna richt Thana’s agressie zich ook op onschuldigen, en ziet zij iedereen als een potentieel doelwit. Thana’s collega Laurie (Darlene Stuto) onderkent het gevaar en grijpt een mes om een einde te maken aan Thana’s moorddadige aanval. Dit lang aangehouden, in slow-motion gefilmde moment, is belangrijk om meerdere redenen. Ten eerste vanwege de opvallende pose die Laurie aanneemt voordat ze Thana een fatale steek in haar rug toebrengt: ze houdt het mes voor haar kruis met de punt naar boven gericht, als een erecte penis. Ten tweede omdat Thana, op het moment van sterven, letterlijk haar stem vindt: eerst slaakt ze een ijselijke schreeuw om vervolgens, wanneer ze ziet dat een vrouw haar heeft neergestoken, met een gepreveld ‘Sister’ neer te zijgen. Bedoelt Ferrara dit als een anti-feministisch statement, en dus in feite als wraak met terugwerkende kracht van alle mannen die Thana heeft gedood? Betekent het dat Thana’s gewelddadigheid, hoewel in beginsel gerechtvaardigd, te extreem wordt en dus moet worden gestopt? Maar waarom maakt Ferrara dan van Thana eerst een zelfbewuste wraakengel, om haar vervolgens haar gevonden kracht en weerbaarheid weer af te nemen? Of is het laatste woord van de stervende Thana bedoeld als een appel aan Laurie’s vrouwelijke solidariteit, en dus om haar werk voort te zetten?

Hoe je deze scène ook interpreteert, Ferrara houdt zich verre van pasklare antwoorden en gemakkelijke duidingen, en lijkt in plaats daarvan eerder geïnteresseerd in het stellen van vragen. Lang voordat #MeToo de realiteit van seksueel geweld aan het licht bracht, stelt Ms .45 al man/vrouw verhoudingen, machtsmisbruik en weerbaarheid ter discussie. En tevens hoe we hier als publiek en als maatschappij tegenover staan. Juist dat maakt, ook eenenveertig jaar later, Ms .45 nog steeds tot een provocerende, tot nadenken stemmende film die zowel een product is van zijn tijd, als daar ver op vooruit loopt.

Een heerlijke ruwe wraakfilm, enkele jaren na Death Wish en Taxi Driver. Het harde stadsleven rond die tijd was er één van veel geweld en straatcriminaliteit. Dat inspireert films als dit natuurlijk. Maar in tegenstelling tot de titels die ik net genoemd heb, gaat deze film nog wat verder door er een mooie dame neer te zetten. Het wordt wat meer in kleur gezet en wat overdreven. Maar daar is als film niets mis mee natuurlijk.

In de hoofdrol zien we Zoë Tamerlis (Lund) in haar debuutfilm, amper 17 jaar als ze de film opnam. Ze kan niet praten in de film, dus krijgen we ook geen grootse dialogen. Dat wordt wel gecompenseerd door haar daden. En het mag dan wel low budget zijn en een weinig ervaren cast, het gaat goed hard met een hoog kill gehalte.

De mooie naaister Thana is een zeer schuchter meisje dat bovendien ook nog stom (niet sprekend) is. Als zij op een avond maar liefst twee keer wordt verkracht, schaft ze zich een pistool aan en schuimt ’s nachts de straten van New York af op zoek naar mannen die vrouwen erge dingen aandoen.

Net als in de meeste Rape and Revenge films is het verloop dat MS .45 volgt niet erg verrassend. Regisseur Abel Ferrara slaagt er echter wel redelijk goed in om van de film iets meer te maken dan pure exploitatiecinema. Om de exploitatie heen ontwikkelt zich een redelijk boeiend verhaal en genereert de film ondanks zijn trashgehalte zelfs voorzichtig wat spanning. Zoë Lund speelt Thana en doet dat heel behoorlijk. Ze heeft een bepaald charisma en de nuchtere en beheerste manier waarop zij de mannen uitschakelt is daardoor overtuigend genoeg.

De free jazz die als muzikale achtergrond dient vond ik eigenlijk best goed. De muziek klinkt vrij agressief en dat past goed. Wel wat merkwaardig was het dat in een bandje dat op een feestje een nummer speelt, de trompettist de geluiden van de trombone produceert. Erg knap vond ik dat. Zo’n storend detail geeft trouwens ook aan dat de film zich hier en daar wat slordigheden permitteert. Ach, het is tenslotte trash, maar het totaalplaatje was voldoende.