The Tall Man (2012)

Deze film heeft mij niet overtuigd, onlangs de over het algemeen positieve berichten hier. Het begint heel fraai, sfeervol en met goede cinematografie, maar het verhaal...

Een goede intelligente plotwending is natuurlijk altijd mooi meegenomen, maar een plotwending op zich is geen garantie voor een goede film, laat staan per definitie intelligent, en de lading (vergezochte) plotwendingen die de kijker over zich heen krijgt nodigt mij niet uit om deze film hoog te waarderen. Het grote probleem is dat de plotwendingen volstrekt ongeloofwaardig zijn, en zelfs absurd overkomen, waarbij logica ver te zoeken is. Hier lijkt het wel of de plotwendingen mede bedoeld zijn om plotgaten te verbergen. Een dorp waar kinderen verdwijnen... ze worden weggehaald omdat ze het daar slecht hebben, en dat geldt voor zowat ALLE kinderen daar want ze worden allemaal ontvoerd (hebben ze het echt zo slecht dat ze bij hun familie weggehaald moeten worden? Waar blijkt dat uit? En alleen in dat dorp? Waarom?)... wij begrijpen er niets van, maar het meisje dat niet praat begrijpt precies hoe de vork in de steel steekt (geen idee waarom....) en ze smeekt om ook ontvoerd te worden (wederom geen idee waarom)... een van de ontvoerde kinderen wordt in tegenstelling tot de rest in hetzelfde dorp gehouden wat uiteraard vragen om problemen is... na jaren van onopgeloste ontvoeringen zien de mensen in het café opeens het licht en begrijpen ze alles... geen van de ontvoerde kinderen missen hun ouders en zijn dolblij in hun nieuwe omgeving waarin ze door ontvoerders verzorgd worden... moraal van het verhaal: ontvoerde kinderen hebben het beter?

De geheimzinnige dialogen zijn bedoeld om het mysterie gaande te houden, maar zijn achteraf gezien voor de situatie waarin de personages zich bevinden volstrekt onzinnig. Voor mij voelde dit aan als een aaneenschakeling van situaties die de kijker in de maling nemen, te beginnen met het uit commercieel oogpunt bestempelen van deze film als horror. Minpuntje voor de regisseur dat ie hieraan meedoet. 1*

Deze eens geprobeerd en 'k vond het een prima film. 'k was wel aangenaam verrast door deze mysterieuze film. 'k had wel een vermoeden hoe de vork in de steel zat en 'k zat er eigenlijk niet zo ver naast, maar desondanks zat 'k toch gefascineerd te kijken.

Qua cast mochten we ook niet klagen al vond 'k vooral Jodelle Ferland er uit springen.

Verder zat de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Martyrs vond 'k wel verrassender en veel harder, maar deze vond 'k zeker ook eens het bekijken waard.

The Tall Man

Ik heb The Tall Man al een geregelde tijd op mijn Watch-List staan. Nu hij van Netflix af is werd de kans steeds kleiner dat ik hem in een snelle periode aan zal zetten. Toch kwam gisteren mijn maat langs met deze film, die konden we gisteren wel kijken want ik heb tenslotte vakantie gekregen. Nu ben ik dan wel op vakantie dan kan ik mooi eventjes een review schrijven. The Tall Man, ik vond het niet heel speciaal. Hoewel er toch wat leuke scenes waren viel de film mij negen van de tien keer tegen!

The Tall Man bevat over het algemeen een duister sfeertje. Dan hebben we het nog niet gehad over het totale mysterieuze pakket in het begin. De film begon namelijk erg fijn, veel hints werden er gegeven over The Tall Man die kinderen weg neemt zonder enig gerinkel. We volgen Cold Rock Town in Washington, USA. (als ik het mij goed herinner). Het mysterie gaat verder waarna het zoontje van Julia word mee genomen door de tall man en zij er achteraan gaat. Bij de achtervolging word ze aangevallen door de hond. Die daarna oerlelijk met een greenscreen moest word geprojecteerd in de film, dat zag er niet ui! Achteraf blijkt Julia zelf The Tall Man te zijn en en de mysterie was ontrafeld.;

Ik wil niet uitmonding een review maken over The Tall Man omdat hij dat zozeer niet verdiend en ik weg ben op vakantie. Verhaal was saai, concept was leuk en uitwerking kon beter. Alles was niet leuk om te kijken en de film is gewoon op het algemeen erg saai en traag. Niet echt vermaakt maar, je komt de avond door.

1.5*

De Franse regisseur Pascal Laugier kreeg met film de Martyrs (2008) naamsbekendheid. Wie echter had verwacht dat 'The Tall Man' (de eerste Engelstalige film van de Franse filmmaker) meer van hetzelfde was, kom bedrogen uit! (en aan de stemmen te zien, zijn dat er denk ik nogal wat?) Deze opvolger is namelijk een stuk luchtiger van toon. Daarnaast ziet het begin er uit alsof we met een horror-film hebben te doen. Zelfs nog vrij standaard ook! Echter schijn bedriegt! Het is veelal een grote mengelmoes aan genres die we te zien krijgen en waarvan horror niet de boventoon voert. Erg was dat geenszins! De alternatieve titel, 'The Secret' doet de film daarom ook eigenlijk beter tot zijn recht komen.

“Elk jaar verdwijnen er 75.000 kinderen in de V.S.,” lezen we in de begintekst, "de meeste onder hen worden, levend of dood, teruggevonden in de eerste uren en dagen na hun verdwijning. Zo'n 0,3% verdwijnt echter spoorloos." Daarna zien we Cold Rock, VS, een voormalig mijnstadje. Sinds het sluiten van de mijn wordt Cold Rock gekenmerkt door armoede. In Cold Rock hangt een heerlijke griezelige unheimliche sfeer, inclusief creepy inwoners. Een voice-over van het meisje Jenny (Jodelle Ferland, Silent Hill) vertelt dat er meerdere kinderen uit het gebied zijn verdwenen. Een behoorlijk beangstigende en sfeervolle opening.

Actrice Jessica Biel zette hier een behoorlijke goede prestatie neer. Het was schitterend hoe haar emotionele persoonlijkheid drastisch veranderd van de ene moment op de andere. Afgezien van William B. Davis (Cigarette Smoking Man van The X-Files) en Stephen McHattie (iedereen zal wel eens iets met hem erin gezien hebben) is de rest van de cast, vooral bijzaak. Toch is er ook een overeenkomst met de vorige film van de regisseur en dat is een twist die halverwege zit en die leidt naar een einde met een uitkomst die tot nadenken of verwarring dwingt. Ditmaal een film die niet zo omstreden is (als Martyrs) maar die zeker origineel en spannend is!

Best sterk.

Nou nou, dat is een best laag gemiddelde voor een best sterk verhaal van de heer Laugier. Die Laugier blijft ze toch wel erg goed afleveren hier, al is dit tot nu toe wel zijn minste. Laugier kan dus ook best Amerikaanse films met een eigen stijl afleveren.

Het oudere sfeertje is goed gedaan en komt goed over. Het verhaal lijkt aan het begin niet al te origineel te worden, maar Laugier lijkt dat zelf ook goed te weten en gooit de film al vrij vroeg al helemaal om naar een heel ander verhaal.

De film kent hiermee een aantal uiterst originele invallen die ik nog niet vaker heb gezien. Het verhaal blijft boeien, Biel zet ook een sterke acteerprestatie af en de rest doet ook vrolijk mee. De film is misschien niet zo grof zoals de van Laugier zal verwachtten, maar dat maakt voor mij eigenlijk niet uit.

Erg sterke film, met plot twists die ik niet zag aankomen en daarmee telkens een nieuwe verrassing was. Het had allemaal wel wat spannender gekund inderdaad, maar het uiteindelijke resultaat is nog steeds vrij sterk.

Na een hoopvol begin van de film vervalt het mysterie in een werkelijk saai en ongeloofwaardig slot. Ik denk dat er heel wat mensen op het verkeerde been zijn gebracht mede door de horrorachtige poster. Het is geen horror en uiteindelijk verzand het verhaal in een sociaal drama. Dat is op zich niet erg zolang het maar interessant wordt gebracht. Maar dat deed de film voor mij niet. De personages deden me niks en de onlogische keuzes die gemaakt werden maakten voor mij dat de hele opzet van de film een saai schouwspel werd.

Kinderen wegplukken uit kansarme milieu's en herstekken in een culturele omgeving met volledige vrijheid tot zelfontplooiing. Het klinkt rooskleurig maar het is natuurlijk van de zotte dat filantropen en wetenschappers dit op slinkse, buiten-juridische wijze en onder de mantel der duisternis zelfstandig gaan lopen bekokstoven én daarbij ook nog eens voorbij gaan het fundament van iedere gezonde vorm van zelfontplooiing: emotionele hechting. Trek een kind in de eerste paar levensjaren weg bij zijn of haar ouders, krijg je er later geheid sociale of emotionele problematiek voor terug.

Het gegeven waar al die kundig opgevoerde spanning en sfeer naartoe leidt rammelt aan alle kanten. De zelfverzekerde manier waarop het zelfs als plottwist onthuld wordt, zorgde bij mij niet alleen voor ongeloof (niet die van het goede soort), het werpt met terugwerkende kracht een negatief licht op een stijlvolle, duistere, kundig gefilmde aanloop van wat geserveerd wordt als horror/thriller maar een bitter onevenwichtige plumpudding van een humanitair drama blijkt te zijn.

Laugier is meester in sfeer, ook hier weer. Maar dit script raakt kant nog wal. 2*

Een puzzel die uit zijn doos is gevallen.

Ik vond het eigenlijk best een goede film en vond het, in tegenstelling tot anderen, geen flinterdun verhaal. Ik heb de moraal van het verhaal zo opgevat, dat het draait om de vraag of het uiteindelijk ethisch is om kinderen weg te halen uit een kansarme situatie, waarbij ze kansen winnen maar hun echte familie verliezen. Dit is geen theoretisch of vergezocht dilemma: in Australië is er recentelijk bijvoorbeeld veel aan het licht gekomen over de ‘Forgotten Children’; kinderen die zonder toestemming weg zijn genomen van inheemse bevolking en bij rijke Australiërs zijn geplaatst. Min of meer gedwongen adoptie uit arme landen zou een ander voorbeeld kunnen zijn - iets waar ook de film op hint door foto’s te laten zien waarop de hoofdpersoon met haar man in derdewereldlanden tussen menigten kinderen staat. Zoals het hoofdpersonage in de film zegt, in de mooie scène in de gevangenis: er is geen goed en kwaad als het gaat om de personen die handelen, het enige dat telt is of je er goed of slecht aan doet. Dit wordt verder aangezet in de laatste scène, waar het meisje afsluit met de vraag of ze nu echt wel zoveel beter af is. “Dit is het leven dat ik altijd wilde - toch? Toch?” De vertwijfeling die de film uitspreekt, en die het kracht bij zet door ook de kijker regelmatig - via plottwists - in vertwijfeling te brengen, vond ik beklemmend. Je staat eerst aan de kant van de hoofdpersoon, dan aan de kant van de ouders, en uiteindelijk weet je het niet meer. Net als het meisje op het einde vraag je je af, of de hoofdpersoon een engel of een duivel is. Ze vraagt zichzelf dat waarschijnlijk ook af; maar ze heeft ervoor gekozen de martelaar te zijn en dat is hoe het is. Detail: ik vond de scène waarin de hoofdpersoon zegt dat de kinderen dood zijn heel benauwend, maar des te mooier om er daarna achter te komen dat de kinderen zoals we ze kenden er dan wel niet meer waren, maar dat ze - onder een andere naam en met een andere identiteit - voortleefden. Ze werden met liefde bij de hoofdpersoon thuis gehouden, tot er een adoptiegezin in Seattle (?) gevonden was. Los van de vraag of dat goed of kwaad behelst, vind ik het prachtig hoe deze zoektocht naar het doorbreken van de ‘cyclus’ van ellende, tot zowel grootse liefde als groots verdriet heeft geleid, en hoe er vertwijfeling heerst niet alleen in het dorp, maar vooral ook bij de hoofdpersoon zelf.

Dat je een budget krijgt voor zo'n ontiegelijk stompzinnig script. De openingstitels waren al amateuristisch en daar bleef het niet bij. 'The Tall Man' is een rommelig en slecht geregisseerd zootje en heeft daarbij echt een dieptreurig scenario als basis. Ik kon m'n ogen niet geloven. Sowieso het jatten van de koters en ze zgn. een betere toekomst geven bij de ''betere'' rijken is natuurlijk al bij de beesten af, maar die serieus gebrachte mythe van 'The Tall Man' eromheen is ongeveer net zo hilarisch.. slecht.