Julia (1977)

Redelijke film waarin twee jeugdvriendinnen elkaar weer zien vlak voor de tweede wereldoorlog. De relatie tussen de twee vrouwen is maar matig uitgewerkt. Ook op het begin wat onevenwichtig, mede door de montage. De tweede helft bevat de beste momenten, als het verhaal een meer duidelijke richting krijgt. Het acteerwerk is prima.

Een paar toneelstukken van Lillian Hellman liggen aan de basis van een aantal erg mooie filmdrama’s: These Three, The Children’s Hour, The Little Foxes e.a.. Dat kan ik helaas niet zeggen van deze film, die gebaseerd is op een van de vele memoires van Hellman. Het is een braaf, voortkabbelend verhaal over haar schimmige relatie met haar hartsvriendin. Enkel de treinreis weet voor wat opwinding te zorgen, maar er is geen aandacht voor het politieke activisme van Hellman en ook haar verhouding met schrijver Dashiel Hammett (The Thin Man, The Maltese Falcon) is niet meer dan een wat bleek verhaal in de marge.

Het acteerwerk van Fonda, Redgrave, Robards en Schell maakt veel goed, maar Fred Zinnemann heeft wel betere films op zijn conto staan.

Redelijk drama is wat te fragmentarisch en ovenwichtig om echt te boeien. Fonda speelt sterk en ook de rest van de cast doet het naar behoren maar Oscars voor Redgrave en Robards vind ik dan weer wat overdreven.

De trein-scene vond ik wel aardig en zorgde in ieder geval voor wat spanning, maar als ze samen reisde met twee compagnonnen hadden die ook net zo goed het geld naar Duitsland kunnen smokkelen, ik had niet het idee dat die veel strenger gecontroleerd werden dan Lilian ?