Sennentuntschi (2010)

Altijd al gedacht dat die Zwitsers niet te vertrouwen waren, met die koekoeksklokken enzo. Ja, ja, ze doen nog wel wat anders daar in die Zwitserse Alpen. Maar in ernst, ik vond het een bloedstollend meesterwerk, dat je op het puntje van je stoel houdt. De beklemmende sfeer van die omringende bergen, zo'n geïsoleerde gemeenschap met z'n bijgeloof, de primitieve omstandigheden, het zit er allemaal in.

Maar in feite is het een fraai voorbeeld van een slasherfilm, een in Europa niet al te veel voorkomend filmgenre en waarvan ik de Israëlische film Kalevet nog altijd het mooiste voorbeeld vind. Die begint ook heel idyllisch en daar is het een groot bos, waar het niet pluis is. In Sennentuntschi wordt de spanning mooi opgebouwd. Er wordt sterk geacteerd en vooral Roxane Mesquida is sterk als het lieve en onschuldige meisje dat uiteindelijk de touwtjes stevig in handen heeft. Het knappe van het verhaal is dat het, wat mij betreft, nergens geforceerd of vergezocht aandoet. Maar misschien laat ik me te veel meeslepen. Engelse ondertiteling is overigens een must. Die Zwitsers zijn niet te verstaan, ook al is mijn Duits meer dan gemiddeld, ze spreken ook nog een boers dialect.

Wie in de sfeer van de Zwitserse Alpen wil blijven: Höhenfeuer of Alpine Fire uit 1985 is ook fraai, even onheilspellend en onheilszwanger, maar minder gewelddadig.

Ik kan me niet herinneren ooit al een Zwitserse horrorfilm gezien te hebben en ik mag zeggen dat ik toch al massa's horror achter de kiezen heb. Maar als Sennentuntschi de standaard is voor wat de Zwitsers aan het genre kunnen toevoegen, dan mogen ze gerust verder doen.

Sennentuntschi is losjes gebaseerd op een Alpijnse mythe over een demonisch creatuur. Hier als volgt uitgebeeld: wanhopige mannen knutselen een stropop in elkaar, die vervolgens als vrouw incarneert zodat ze haar seksueel kunnen misbruiken. De vrouw neemt op haar beurt wraak door hen te vermoorden, te villen en daarna van hen poppen te maken.

Het knappe is dat de film dit verhaal in de lokale folklore verankert en daarmee een geheel eigen signatuur krijgt. Dat wordt ook in de beeldvoering weerspiegeld, waarin idyllische opnames van berglandschappen worden afgewisseld met mistige bossen en af en toe een kabbelend beekje, steeds met een onheilspellende ondertoon. Wat mij betreft hoort de film perfect thuis in het rijtje heksenfilms zoals Blood on Satan's Claw, The Witchfinder General, The Wicker Man en Antichrist. De protagonist is slechts een speelbal tussen kleinburgerlijk bijgeloof en strenge katholieke dogma's enerzijds, en het ultieme kwaad in de vorm van een demon anderzijds. Sennentuntschi verweeft een origineel verhaal met een grimmige sfeer, doorspekt met vlijmscherpe speldenprikken in de vorm van bloederige, misselijkmakende scènes.

Sennentuntschi is niet bepaald een blockbuster, maar gelukkig wel op bluray en DVD te verkrijgen met Engelse ondertitels. De angstaanjagende zwart-wit cover is mooi meegenomen.

Sinds kort op Netflix, dus ik besloot het een kans te geven. Heb verder nog nooit een Zwitserse film gezien, dus in dat opzicht zelfs een klein primeurtje.

Het begin was best veelbelovend. Enkele mooie shots met een duister randje. Best sfeervol. Maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt de film warriger en warriger. De incidenten die er gebeuren missen hierdoor impact op de kijker. Jammer, want het had gevoelsmatig best heftig kunnen zijn. Nergens stijgt het boven de middelmaat uit, om vervolgens als een nachtkaars uit te gaan.

2,5*

Kleine tegenvaller.

Op zich potentieel genoeg. Leuk om eens een Zwitserse (en deel Oostenrijks dacht ik?) horror film te zien. Ook altijd leuk wanneer dan een lokale legende als basis dient (ipv het zoveelste doorsnee genrefilmpje in een ander land). De Sennentuntschi legende is zeker ook leuk genoeg voor lekker wat horror plezier.

Aan de film zelf schort echter wel wat. Enerzijds is de film iets te vluchtig. Sfeeropbouw is vaak snel snel, dat terwijl de film toch bijna twee uur duurt. In de plaats daarvan krijg je wat extra plot én een paar keer een recap van het verhaaltje én confirmatie daar waar mysterie de betere optie was geweest. Aan het tempo van de film schort duidelijk wat. Wat trager en korter was beter geweest.

Acteerwerk is ook niet zo heel best. Mesquida doet het nog wel oké (als een soort van The Woman), de rest is wat flauwtjes. Visueel zitten er een paar aardige sequenties in, maar vanwege de vluchtige editing komt de film visueel nooit helemaal tot z'n recht. Soundtrack was ook een hekel puntje, af en toe écht slecht en melig.

Het is een verdienstelijke poging en de opzet is goed, maar Steiner komt tekort als horror regisseur. Weet niet of Zwitserland veel alternatieven heeft op dat vlak, maar wat mij betreft mag een andere regisseur nog wel eens een poging wagen met dezelfde opzet.

2.5*

Een Zwitserse Horror/Mystery die zich afspeelt in de jaren '70. Op papier lijkt het alsof de film is gemaakt om mij aan te spreken. Horror/Mystery is een van mijn favoriete sub-genres, Zwitserland heb ik altijd al mooi gevonden en de jaren '70 en '80 van vorige eeuw zijn mijn favoriete filmperiode.

In de Zwitserse Alpen heerst veel bijgelovigheid en doen nog steeds oude legendes de ronde. Als een mysterieus knap meisje opduikt wordt ze meteen beschuldigt van alles dat in het dorp gebeurd. Alleen de plaatselijke politieman komt voor haar op, wat voor conflicten met de dorpelingen zorgt.

De knappe Roxane Mesquida speelde goed als het stomme meisje. Ze had wel wat weg van een jonge Barbara Shelley vond ik. Verder was het acteerwerk wel te doen, maar niet heel bijzonder.

Dario Argento bewees met zijn film Phenomena al dat Zwitserland een meer dan geschikte locatie is om een Horror-film op te nemen. Tot mijn verbazing zijn er eigenlijk heel weinig Zwitserse Horror-films. Sennentuntschi is in ieder geval mooi opgenomen en de schitterende locaties zijn mooi in beeld gebracht. De 70s setting kwam ook wel goed over, erg Stasi-achtig die politiebureaus en auto's. De muziek kwam af en toe wel typisch Duits over, alsof we een moderne Krimi aan het kijken waren.

De Horror is een beetje open voor interpretatie hier. Nergens wordt het bovennatuurlijk. De priesters denken dat het meisje een duivel is en de boer in de bergen denkt dat ze een Sennentuntschi (door de duivel tot leven gebrachte strooipop is). Dat ze bang is voor kruizen komt natuurlijk om dat ze jaren in de kelder onder de kerk opgesloten is geweest. En omdat ze zo verwilderd is en over de legende heeft gehoord heeft ze de boeren met strooi dicht genaaid (freaky, maar niet duivels). Wel grappig overigens dat het er eerst op lijkt dat de Frans-Zwitserse stedeling het meisje wil redden van de pedofiele boer, maar uiteindelijk net zo hard aan de verkrachting mee doet (doei Hollywood clichés). Uiteindelijk komen ze allemaal aan hun einde, maar komt dat door duivelse machten of door pure stupiditeit?

Al met al is deze Zwitserse Horror-film het kijken zeker waard. Het had wel beter gekund, maar slecht was het niet. De film heeft een grimmig sfeertje en is spannend genoeg om de aandacht vast te houden.

Best wel een leuk werkje, dit Sennentuntschi. Het is een filmversie van wat schijnbaar een lokale Zwitserse legende is, en hoewel het heel af en toe inderdaad wel een beetje tegen horror aanschurkt (best wel wat geweld en moord, de bovennatuurlijke elementen, en het gevilde einde van onze geitenherders) is het toch meer een mystery-thriller combinatie met toefjes bovennatuurlijkheid en misdaadfilm. Sowieso leuk om weer eens een volksverhaaltje tegen te komen wat buiten de gebaande paden treedt - de film verhaalt in eigenlijk twee grotendeels losstaande verhaallijnen over de Sennentuntschi en het geweld dat zij oproept. Zij is een vrouw die door een paar geile, dronken geitenherders via een of andere volksrite tot leven wordt gewekt, en de eerste verhaallijn volgt de vrolijke avonturen van Sennentuntschi en de herders. Verhaal twee speelt zich een tijd later af, waar een onbekende vrouw die dezelfde Sennentuntschi blijkt een mysterieuze bijrol lijkt te spelen in een aantal misdaadzaken in een Zwitsers dorpje - en in een soort van Krimi volgen we dat onderzoek en wat het losmaakt.

Om eerlijk te zijn, de film was best solide met ook veel fraaie Alpenbeelden, maar de twee losse verhaallijnen werkte toch niet helemaal lekker. Het mysterie is aardig maar op een gegeven moment is het ondanks de wat rommelige vertelling ook wel weer redelijk duidelijk hoe de vork in de steel zit. Al blijft het wel een coole legende, waar de Sennentuntschi voornamelijk lijdend voorwerp is van geweld en verkrachting, en haar wraak dan ook vrij terecht overkomt. Er komt dan ook best nog wel wat geweld en narigheid bij kijken, maar nou ook weer niet zodanig veel dat het horrorlabel op IMDb nou heel terecht is. En nou ja, die heeft ie dan op MM dan ook niet. Maar goed, geen uitblinker, maar wel een vermakelijk filmpje waarbij het herdersverhaal wat leuker is dan de Krimi, maar sowieso had het allemaal wel wat korter gekund.

Volgens een volksoverlevering uit de Alpen is de Guschg Herdsmen's Doll of in het Zwitsers Sennentuntschi een door verveelde herders gemaakte pop die hen wat gezelschap kan houden, of zelfs meer. Maar op zeker moment komt de pop tot leven en verandert in een verleidelijke dame die gruwelijk wraak neemt.

Na de twijfelachtige zelfmoord van een priester en de plotselinge verschijning van een eigenaardige jonge vrouw (Roxane Mesquida)die niet kan praten in een Zwitsers bergdorp, neemt de bezorgdheid over het meisje onder de godvrezende burgers toe. Politieagent Sebastian Reusch staat boven deze hysterie, ontfermd zich over het mysterieuze meisje en flashbacks naar haar ervaringen met een drietal bergboeren wijzen erop dat ze misschien niet zo onschuldig is als ze lijkt.

De film begint echter in de jaren 200. Flits dan een paar decennia terug naar het hoofdverhaal, of in dit geval zelfs twee parallelle verhalen die bijna tegelijkertijd plaatsvinden (maar niet helemaal) Echter dat heen-en-weer-verhaal dat wordt gebruikt om het te vertellen, leent zich niet bepaald goed voor een prettige kijkervaring. Het was een verwarde manier om het mysterieus te maken.

De vertolkingen zijn goed, zeker Roxane Mesquida (ze is een mooie meid, wat natuurlijk ook helpt) slaagt erin om zowel onschuldig maar o zo dodelijk meisje te belichaming. Er zijn meer dan voldoende lokale geheimen en wendingen om de zaken interessant te houden. Alhoewel sommige elementen ervoor zorgen dat speelduur langer aanvoelt. Het zag er degelijk uit (ze zou bijna kunnen zeggen Duits/Zwitsers grondelijkheid) Beide opmerkingen waren een beetje minder effectief voor de film.

Deze film was trouwens niet de eerste die de folklore naar het scherm bracht, er was al het Duitse Sukkubus - Den Teufel im Leib (1989) Of die ook het bekijken waard is, weet ik ten tijde van dit schrijven nog niet! Deze was in ieder geval best goed te noemen!

Best leuk, dit sprookje in de alpen. Hoewel het misschien iets spannender had kunnen zijn, hoe het afloopt wordt al verklapt ruim voordat het verhaal zelf zo ver is - de raamconstructie is toch niet zo geslaagd daarmee. Kennelijk gebaseerd op een daadwerkelijke urban legend, ehh, maar dan op het platteland vanzelf. Ehh nee, ehh, ik bedoel, in de bergen. Hoe noem je dat.

De drie hoofdrollen van de heikneuters en die van Mesquida zijn behoorlijk goed voor dit soort productie. De politieman van Ofczarek vond ik wel wat tegenvallen. Heel erg stoort dat overigens ook niet, want er wordt niet echt heel veel van de acteurs gevraagd tenslotte. Het is grotendeels gewoon fijn plaatjeskijken, zowel in het dorp als hoog op de alp. En de soundtrack is fijn met Dust’ From a Dry Camel bij de aftiteling. Zo’n vergeten stukje jaren-70.

Raadselachtig wel waarom de film deels in Oostenrijk is gedraaid. Alsof ze in Zwitserland geen geschikte Alpen hebben.