De la Part des Copains (1970)

Geen onaardige actie met de stoicijnse Bronson en zijn vrouw Ireland. Met name Mason is weer eens goed op dreef. Niets bijzonders maar wel onderhoudend. Van de beroemde Bond-regisseur (en laten we vooral het schitterende Wait Until Dark niet vergeten). Young kan beter maar toch is deze film redelijk.

Goede film met Bronson en een vleugje spanning. Aardig acteerwerk en een goed verhaaltje zorgen dat dit geen slechte film wordt. Soms is de film een beetje tam maar de rest is wel prima. 3,5.

'Les Films Corona presentent'..... oeps!

Charles Bronson laat zich weer eens van zijn bekende relaxte kant zien in deze actiefilm/thriller. En daarnaast een aantal oude bekenden zoals Ullmann en Mason. De laatste vond ik er al redelijk slecht uitzien aan het begin van de film en dat werd er gedurende de film niet beter op. Op zich zat er genoeg vaart in de film tot aan de achtervolging. Die duurde iets te lang, net zoals de scene met Katanga waarin hij moeder en dochter achtervolgde. Ook in deze film een aantal onwaarschijnlijkheden. De meest opvallende vond ik dat Fabienne erin slaagde om met een klein bakje ijsklontjes een complete emmer te vullen. Zelfs dat maakt de film onderhoudend...

Voordat Charles Bronson groots doorbrak in de VS, maakte hij diverse Europese films. Voordat Bronson films met regisseur Michael Winner ging maken, deed hij dat drie keer met Terence Young (van o.a. Dr. No (1962)). Cold Sweat is de eerste uit de rij.

Een kleinschalige thriller met een fijne solde spanningsboog. Een rechttoe rechtaan film zonder veel franje. Gewoon lekker vermaak zonder ingewikkelde zijsporen. De film vertelt een strak en homogeen verhaal. Tegen een schilderachtig mediterraans decor ontvouwt zich een spel op leven en dood dat door de markante aanwezigheid van Bronson heel relaxed beleefd kan worden.

De constellatie van personages die het Bronson moeilijk moet maken, had wat mij betreft iets meer body mogen hebben. Heel indrukwekkend zijn de tegenstanders niet. James Mason ziet er met zijn vissershoedje en geciviliseerde voorkomen eerder uit als een lieve oom dan als een gangsterboss. Die eerste indruk blijft hangen en verpest het imago van de ijskoude killer die hij ook blijkt te zijn. De overige gangsters vertonen eveneens weinig acute dreiging. Ze doen zo hun best om te verhullen dat hun beweegredenen vervuld zijn van bijbedoelingen dat zij op voorhand al geen heuse bedreiging voor Bronson kunnen vormen. Bronson reageert dermate soeverein, cool en stoïcijns dat je als kijker nooit ernstige zorgen hebt.

Liv Ullmann doet ook mee. Een nietszeggende rol voor deze grote actrice en muze van regisseur Ingmar Bergman. Ze speelt de vrouw van Bronson die ervoor waakt dat haar man teveel aan de whisky zit. Ze loopt er verder wat verloren bij. De combinatie elegant versus nurks vormt een merkwaardige koppel.

Opvallend zijn verder de behoorlijke hoeveelheden tekst die Bronson spuit en een spannende achtervolging per auto over Zuid-Franse kust- en bergwegen. Ook bijzonder is dat de film is gemaakt naar een boek van Richard Matheson, schrijver van fantasy, horror en sciencefiction wiens werk vele bekende films opleverde zoals The Incredible Shrinking Man (1957), The Legend of Hell House (1973) en Stir of Echoes (1999).

Cold Sweat heet bij hem 'Ride the Nightmare‘ en is een verfilming die mij goed beviel maar die met recht niet thuis hoort in het rijtje overbekende en uitstekende films naar een boek van Richard Matheson.